Το ποίημα της εβδομάδας

Σαν σήμερα, 20 Οκτωβρίου 1854, γεννήθηκε ο Αρθούρος Ρεμπώ, ένας από τους σπουδαιότερους γάλλους λογοτέχνες των τελευταίων αιώνων. Τα ποιήματά του συνεχίζουν μέχρι σήμερα να συναρπάζουν το αναγνωστικό κοινό και να εμπνέουν νεότερους καλλιτέχνες. Το ποίημα της εβδομάδας του ανήκει δικαιωματικά λοιπόν!

Arthur-Rimbaud-Laura-des-mots-685x400

Πρωινό

Κάπου κρατά από την γενιά της αλήθειας και ο μύθος. Τουλάχιστον, εάν το όνειρο κοντοστέκει, έστω και για λίγο, από όλους. Μήπως εγώ δεν ονειρεύτηκα; Και λοιπόν;
Χάθηκαν όλα. Λες και όφειλα να ξεπληρώσω εγκλήματα. Καλώς. Αλλά ποια ;
Πείτε μου λοιπόν! Μιλήστε εσείς που το πιστεύετε πως και τα τέρατα δακρύζουν.
Σεις, που φωνάζετε πως, δεν ελπίζουνε οι ετοιμοθάνατοι. Εμπρός λοιπόν! Ξεπεσμός ,ναι. Αλλά γιατί!
Παύω να μιλώ. Δεν ξέρω πια να μιλώ. Και από δειλία, δεν πρόκειται να πιστέψω σε τίποτα.
Οι παρακλήσεις, ας μείνουνε στους ζητιάνους.
Εδώ, ό,τι ήτανε να πω για την κόλαση,
Τελειώνει.
Και ήτανε κόλαση!
Ίδια εκείνη που οι πύλες της ανοίχτηκαν
Απ΄ τον Υιό Του Ανθρώπου.
Ό τόπος είναι ίδια έρημος με τότε. Και τ’ αστέρι, το άστρο της φάτνης. Τα μάτια μου κλείνουνε. Μάλλον αδιαφορώ και για τους βασιλείς της ζωής και τους μάγους και την καρδιά, την ψυχή και το πνεύμα.
Μα, πότε θα πάμε πέρα από τα βουνά, πίσω απ’ τα κύματα, να χαιρετίσουμε τον νέο σκοπό μας, τη νέα σοφία, την κατάργηση των δαιμόνων, την πτώση των τυράννων, το τέλος της δεισιδαιμονίας; Πρώτοι!
Πρώτοι που καταλάβαμε, τι μπορούν να σημαίνουν τα Χριστούγεννα…
Το άσμα των ουρανών, ο δρόμος των λαών.
Δούλοι, ας πάψουμε τη βλασφημία.

 

1.gif

Εξώφυλλο της αγγλικής έκδοσης των ποιημάτων του.

 

Advertisements

Συγγραφείς που γράφουν με ψευδώνυμο

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

Αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο ήταν η κριτική που ανέβηκε εδώ στο blog για το πρώτο βιβλίο της σειράς «H τετραλογία της Νάπολης» της Έλενα Φερράντε ή αλλίως της συγγραφέα φάντασμα. Καθώς λοιπόν διάβασα λίγα λόγια για την συγκεκριμένη συγγραφέα μετά το τέλος της κριτικής, θυμήθηκα κάποιους λογοτέχνες, οι οποιοί απέκρυψαν την πραγματικής τους ταυτότητα και έκδοσαν βιβλία με ψευδώνυμο. Γιαυτούς λοίπον θα σας μιλήσω παρακάτω. Κάποιους ίσως να τους ξέρετε είδη και κάποιους άλλους όχι.

Stephen King

Μιας που τώρα τελευταία το όνομα του συζητιέται πολύ λόγο της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου του με τίτλο IT, αποφάσισα να τον εντάξω πρώτο στην λίστα μου με τους συγγραφείς που έκδοσαν με ψευδώνυμο. Ο King έγραψε 4 βιβλία με το ψευδώνυμο Richard Bachman, ώσπου ένας υπάλληλος βιβλιοπωλείου τον ξεσκέπασε συγκρίνοντας τον τρόπο γραφής του και έψαξε να μάθει την αλήθεια. Ο King είπε πως έγραψε με ψευδώνυμο γιατί ήθελε να δει πόση επιτυχία θα είχαν τα βιβλία του χωρίς να τα συνοδεύει το διάσημο ονομά του.

J.K.Rowling

Η Rowling έγραψε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για ενήλικες με το ψευδώνυμο Robert Galbraith. To βιβλίο αυτό πούλησε 1500 αντίτυπα πρίν μάθουν την πραγματική ταυτοτητά της. Μετα την ανακάλυψη οι πωλήσεις εκτινάχθηκαν κατά 507.000% . Η ίδια είπε πως ο λόγος που έπελεξε να γράψει με ψευδώνυμο ήταν για να μη νιώθει την πίεση να δημοσιεύσει κάτι και να δημιουργεί προσδοκίες.

Αgatha Christie

Η Agatha έγραψε μια σειρά με ρομαντικές νουβέλες με το ψευδώνυμο Mary Westmacott. Χρησιμοποιήσε αυτό το ψευδώνυμο γιατί θέλησε να γράψει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που την είχε συνηθίσει το αναγνωστικό κοινό.

Pablo Neruda

Ο Νeruda έδειχνε ενδιαφέρον από μικρή ηλικία για την λογοτεχνία, πράγμα που ο πατέρας του δεν ενέκρινε ποτέ. Όταν ξεκίνησε να δημοσιεύει δικά του ποιήματα άλλαξε το όνομα του για να κρύψει την πραγματική ταυτότητα από τον πατέρα του. Επέλεξε το Pablo Neruda σαν φόρο τιμής προς τον Τσέχο ποιητή Γιάν Νερούντα. Αργότερα άλλαξε και νομικά το ονομά του σε Pablo Neruda. Το πραγματικό όνομα του Neruda είναι Ρικάρντο Ελιέσερ Νεφταλί Ρέγιες Μπασοάλτο.

Βολταίρος

Όταν ο Φρανσουά-Μαρί Αρουέ φυλακίστηκε στη Βαστίλη στις αρχές του 18ου αιώνα, έγραψε ένα θεατρικό έργο. Για να καταδείξει την απομάκρυνση από το παρελθόν του και ειδικά από την οικογένειά του, υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμο Βολταίρος. Το ψευδώνυμο, όπως εξηγεί το ίδρυμα Βολταίρου, προήλθε από τη φράση «Αρουέ, ο νεότερος» (Arouet, le jeune). Πήρε το επίθετό του και τα αρχικά γράμματα των λέξεων le jeune και τα αναγραμμάτισε. Αν μείνατε απορημένοι, το ίδρυμα επισημαίνει πως τα γράμματα l και j, όπως και τα u και v, είχαν παραπλήσιο τυπογραφικό σχήμα στην εποχή του Βολταίρου.

Emily Brontë και οι αδερφές της Anne Brontë και Charlotte Brontë

Οι αδερφές Μπροντέ έγραψαν αρχικά μια ποιητική συλλογή με τα αντρικά ψευδώνυμα Currer, Ellis και Acton Bell, η ποιητική συλλογή δεν τα πήγε καλά, αλλά συνέχισαν να γράφουν η καθεμία ξεχωριστά. Η Charlotte έγραψε την “Jane Eyre” με το ψευδώνυμο Currel Bell, ενώ και η Emily έκδοσε τα “Ανεμοδαρμένα Ύψη” με το ψευδώνυμο Ellis Bell. Αργότερα δύο από τις τρεις αδερφές ταξίδεψαν στο Λονδίνο και γνωρίστηκαν με τον εκδότη τους, αποκαλύπτοντάς του, αναπόφευκτα, ότι ήταν γυναίκες.

bronte02_3529925b

Αnton Gill

O γνωστός συγγραφέας χρησιμοποιήσε το ψευδώνυμο Οliver Bowden και με αυτό έχει γράψει έξι βιβλία στη σειρά Αssassin’s Creed που όλα έχουν γίνει best seller.

Catherine Webb

Χρησιμοποιήσε το ψευδώνυμο Claire North και στα δεκατεσσερά της χρόνια έγραψε το βιβλίο Mirror Dreams,το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο από μια σειρά επιτυχημένων μυθιστορημάτων για νέους.

Οδυσσέας Ελύτης

Το πραγματικό όνομα του Ελύτη ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης. Ο Ελύτης είχε πει σε συνεντευξή του πως είχε επιλέξει αυτό το επίθετο για ψευδώνυμο. Ήθελε να ξεκινά από τη συλλαβή Ελ γιατί από Ελ ξεκινά η Ελλάδα, η ελευθερία, μία Ελένη που ήταν τότε ερωτευμένος. Ακολουθεί το γράμμα «υ» επειδή είναι το πιο ελληνικό γράμμα και καταλήγει με το αρχαιοπρεπές -της.

Γιώργος Σεφέρης

Το πραγματικό όνομα του Σεφέρη ήταν Γεώργιος Σεφεριάδης. Με το ψευδώνυμό του υπέγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή Στροφή. Στη συνέχεια, με αυτό καθιερώθηκε.

Μ.Καραγάτσης

Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Ροδόπουλος. Το Καραγάτσης συνδέεται με το δέντρο καραγάτσι (φτελιά), καθώς σε ένα τέτοιο που βρισκόταν στην εκκλησιά του χωριού του (Ραψάνη Θεσσαλίας), συνήθιζε να διαβάζει όταν ήταν νεαρός και περνούσε εκεί τα καλοκαίρια του. Για το «Μ» δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά και οι απόψεις διίστανται: λέγεται ότι σχετίζεται με το ρώσικο όνομα «Μίτια» (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης), με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του λόγω της μεγάλης του αγάπης για τον Ρώσο συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Το γεγονός ότι υπέγραφε τα έργα του ως «Μ. Καραγάτσης» προκάλεσε σύγχυση και σε αρκετούς φιλολόγους, οι οποίοι συχνά ερμήνευαν το «Μ» ως Μιχάλης λόγω των ηρώων του, Μιχάλη Καραμάνου (στον Γιούγκερμαν) και Μιχάλη Ρούση (στον Μεγάλο ύπνο) που θεωρούνται περσόνες του συγγραφέα. Σύμφωνα με πρόσφατη προφορική μαρτυρία της κόρης του Μαρίνας Καραγάτση, το αρχικό γράμμα «Μ.» μπροστά από το ψευδώνυμο Καραγάτσης πράγματι παραπέμπει στο όνομα Μιχάλης.

Ζωρζ Σαρή

Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Σαρηβαξεβάνη, το οποίο δεν έχει μεγάλη απόκλιση από το ψευδώνυμο. Πιθανόν η αλλαγή στο όνομα να σχετίζεται με την καταγωγή της μητέρας της (Γαλλίδα από τη Σενεγάλη) και στο επίθετο είχε κρατήσει απλά τις δύο πρώτες συλλαβές.

Γεώργιος Βιζυηνός

Το πραγματικό του όνομα ήταν Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης. Το ψευδώνυμο Βιζυηνός προέρχεται από τη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας που αποτελεί και τον τόπο γέννησής του.

Ηλίας Βενέζης

Το πραγματικό του όνομα ήταν Ηλίας Μέλλος. Υιοθέτησε το Βενέζης, καθώς έτσι λεγόταν ο παππούς του Δημήτριος από την πλευρά της μητέρας του.

Αντιπλοίαρχος Βασίλης Λάσκος του Μ. Καραγάτση

Όχι πολύ καιρό μετά το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, ήρθε η σειρά της μυθιστορηματικής βιογραφίας του Αντιπλοίαρχου Βασίλη Λάσκου, η οποία επανεκδόθηκε από τις Εκδόσεις της Εστίας στις αρχές του έτους με πρόλογο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Το συγκεκριμένο βιβλίο ανήκει στα ιστορικά του Καραγάτση μαζί με το δίτομο Σέργιος και Βάκχος και το Ιστορία των Ελλήνων: ο αρχαίος κόσμος. Όλα τα έργα του, λογοτεχνικά και μη, έχουν ιστορικά στοιχεία, είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά της καραγατσικής γραφής. Στα συγκεκριμένα όμως βιβλία η ιστορία είναι η κινητήριος δύναμη του λόγου, αφήνοντας την μυθοπλασία σε δεύτερο ρόλο.

ΠΟΡΕΙΑ-Site-Νεα-Βασίλης-Λάσκος.jpg.1100x620_q85_crop_upscale.jpg

Ο Βασίλης Λάσκος υπήρξε πραγματικό πρόσωπο. Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1899 στη Μάνδρα και μεγάλωσε σε μια πολυμελή οικογένεια αρβανίτικης καταγωγής. Ήταν μεγαλύτερος αδερφός του γνωστού σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκου (Για ποιόν χτυπάει η κουδούνα, ο Γεροντοκόρος), ο οποίος μάλιστα μετά τον ηρωικό θάνατο του αγαπημένου του συγγενή συνέθεσε και αφιέρωσε στη μνήμη του την ποιητική συλλογή Πλοίαρχος Λάσκος κι’ άλλα ποιήματα. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αργότερα εκπαιδεύτηκε στα υποβρύχια, στα πολεμικά αυτά σκάφη που αφιέρωσε το ενδιαφέρον και τελικά την ζωή του. Σαν χαρακτήρας ήταν εξωστρεφής, τολμηρός και ριψοκίνδυνος με μεγάλη αδυναμία στο γυναικείο φύλο και στα τυχερά παιχνίδια. Η καριέρα του Βασίλη στο ναυτικό είχε λαμπρή πορεία μέχρι το 1935, όταν αποτάχθηκε από το τμήμα λόγω της συμμετοχής του στο Κίνημα του ’35. Ακολούθησαν χρόνια κενά και ξεπεσμένα για τον άλλοτε θαλασσοπόρο που ποτέ δεν έπαψε να αποζητά την επιστροφή στη αιώνια αγαπημένη του, την θάλασσα. Η επάνοδος ήρθε λίγα αργότερα, στα κρίσιμα χρόνια της κατοχής. Μετά την Γερμανική εισβολή ο Λάσκος διέφυγε στη Μέση Ανατολή, επανεντάχθηκε στο Ναυτικό και ορίστηκε κυβερνήτης στο παμπάλαιο υποβρύχιο «Κατσώνης». Έχασε την  ζωή του όπως ακριβώς ονειρευόταν, πάνω στο καράβι του πολεμώντας, στις 14 Σεπτεμβρίου 1943.

Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα μας διηγείται ο Καραγάτσης στο συγκεκριμένο βιβλίο. Παρουσιάζει την ζωή του Λάσκου με απόλυτη βιογραφική ακρίβεια και μετρημένη συγγραφική δραματικότητα, κρατώντας ταυτόχρονα τις ισορροπίες μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Για οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα αυτή η εξισορρόπηση θα ήταν ακατόρθωτη, αλλά ο Καραγάτσης εκτός από εξαιρετικός συγγραφέας φαίνεται ότι είναι και καταπληκτικός σχοινοβάτης. Το δυνατότερο σημείο δεν είναι η αφηγηματική τεχνική όμως. Στις 400 περίπου σελίδες του βιβλίου, ανάμεσα σε πολεμικές και ερωτικές περιγραφές, περιλαβάνεται συνοπτικά, αλλά καθόλου πρόχειρα, η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας από την αρχή του 20ού αιώνα μέχρι την κατοχή και το τέλος του Βασίλη Λάσκου. Και ενώ συνολικά η βιογραφία είναι ευκολοδιάβαστη και απολαυστική, απαιτείται από τον αναγνώστη μια σχετική γνωστική επαφή με εκείνη την εποχή.

 

καραγατσης-1-1021x580

Τολμάς και αναπνέεις ακόμα; Για πες μου.

 

Συνοψίζοντας, ο Αντιπλοίαρχος Βασίλης Λάσκος μου άρεσε αρκετά. Το μοναδικό μου παράπονο είναι πως, καθώς ο συγγραφέας εξιστορούσε την ζωή του ήρωα, ένιωθα ότι προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις επιλογές και τη στάση του. Πρόκειται για μια μυθιστορηματική βιογραφία και αυτό σίγουρα δίνει επιπλέον ελευθερίες στον Καραγάτση, αλλά η απενεχοποίηση των πράξεων ενός τόσο ιδιαίτερου και δυναμικού χαρακτήρα δεν νομίζω ότι ταίριαζε με τη συνολική αίσθηση του βιβλίου. Ο Λάσκος δεν είναι λογοτεχνικός χαρακτήρας για χρειάζεται την εύνοια του δημιουργού του, όπως για παράδειγμα ο Γιούγκερμαν, ήταν αληθινός πέρα ως πέρα και εξολοκλήρου υπεύθυνος για τις επιλογές και τις πράξεις του.

*Για την ιστορία, το υποβρύχιο Κατσώνης εντοπίστηκε τον Ιούλιο του 2016 βόρεια της Σκιάθου μετά από 73 ολόκληρα χρόνια από την βύθισή του.

Πάρε το βιβλίο σου και πάμε για καφέ

Μια από τις χαρές του μέσου βιβλιόφιλου είναι η ανάγνωση σε ανοιχτούς χώρους, μέσα μαζικής μεταφοράς και ήσυχα καφέ. Κάθε μέρος έχει την γλύκα του και, αν έχεις την τύχη να αποφύγεις τους πολυλογάδες, μπορείς να την περάσεις ζάχαρη με το βιβλιαράκι σου. Με τις νέες εκδόσεις τοποθετημένες ήδη στα ράφια και τον καιρό να σκοινοβατεί ανάμεσα στο καλοκαίρι και τον χειμώνα, είναι νομίζω ευκαιρία να περάσεις ένα αναγνωστικό διάλλειμα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, άνετο και αναζωογονητικό. Παρακάτω θα σας παρουσιάσω μερικά από τα δικά μου αγαπημένα μέρη για ανάγνωση και για καφέ. Η λίστα δεν περιλαμβάνει γνωστά βιβλιοκαφέ και μεγάλες αλυσίδες εστίασης, αφενός γιατί είναι ήδη ονομαστά στέκια και οικία σε πολλούς από εσάς, αφετέρου γιατί ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στις περιοχές.

 

 

Beaver

Ο Κάστορας, με τον οποίο έχω μοιραστεί μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές μου, είναι αγαπημένο στέκι από τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Στις άνετες και όλες διαφορετικές καρέκλες του έχω αρχίσει τον Στόουνερ του John Williams, έχω ξαναδιαβάσει τον Γυάλινο Κώδων της Sylvia Plath και έχω τελειώσει την Καρδερίνα της Tartt. Κάπου εδώ φυσικά πρέπει να ευχαριστήσω τους φίλους, που παρά το στήσιμο που με κερνάνε σχεδόν σε κάθε μας έξοδο, αν μη τι άλλο φροντίζουν την αναγνωστική μου παραγωγικότητα. Και χωρίς όμως στήσιμο, το Beaver ενδείκνυται για βιβλίο, εργασία, ακόμα και μάθημα. Είναι λίγο πιο έξω από το πολύβουο Γκάζι, ταυτόχρονα όμως ολοκληρωτικά «μέσα» σε όλα όσα ζητάει ο θαμώνας: φιλικό προσωπικό, πρωτότυπο περιβάλλον και χαμηλές τιμές. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με αυτό το μέρος, έχω ζήσει αξεπέραστες στιγμές στα πολύχρωμα τραπέζια του. Για το λόγο αυτό, σας συστήνω να πάρετε φίλους, λογοτεχνικούς ή μη, και να πάτε το συντομότερο.

♦ Μεγάλου Βασιλείου 46Α, Γκάζι

Σαρδανάπαλος

 

 

Στου (ή στη;) Ζωγράφου, πίσω από το πάρκο Άνοιξη, είναι κρυμμένο ένα από τα πιο ξεχωριστά καφενεία που έχω επισκεφτεί τον τελευταίο καιρό. Οι πράσινες ομπρέλες, τα σιδερένια τραπεζάκια, οι καρέκλες με τις κουρελούδες, τα πεζούλα, ακόμα και οι ηλικιωμένοι που περατζάρουν όλες σχεδόν τις ώρες της ημέρας θυμίζοντας σου να κατεβάσεις την φούστα σου έχουν ένα μερίδιο στην γοητεία του Σαρδανάπαλου. Ξεκινάς το πρωί πίνεις το καφεδάκι σου, το μεσημέρι τρως μια καρυδόπιτα, διαβάζεις λιγάκι ακόμα και το βράδυ κλείνεις το βιβλίο και απολαμβάνεις την ζωντανή μουσική του μαγαζιού. Ο Σαρδανάπαλος είναι ένα από εκείνα τα μέρη, που όσες φορές και αν πας, ποτέ δεν είναι αρκετές. Όσα ευχαριστώ δεν είναι επίσης αρκετά και για το άτομο που με πρωτοπήγε εκεί και μου έδειξε πως μέσα σε μια χιλιοπερπατημένη περιοχή υπάρχουν πάντα καινούργια δροσερά μέρη.

♦ Μπισκίνη και Αμφιτρίτης, Ζωγράφου

The Dark Side Of Chocolate

554206_454347144606539_1329153077_n

Σοκολάτες θα πιεις πολλές, και με το δίκιο σου εδώ που τα λέμε -χειμώνας έρχεται, αλλά πόσες από αυτές θα έχουν ονομασίες τραγουδιών από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα; Μονάχα οι σοκολάτες του Dark Side! Δεν μπορείς να φανταστείς την χαρά μου, όταν κοιτάζοντας στο κατάλογο, είδα σοκολάτα με το όνομα Sweet Jane. Και πιο δίπλα, το Sympathy for the devil, και ακόμα πιο δίπλα, το Venus in furs και το Space Oddity. Ο κατάλογος του Dark Side είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά η αληθινή αγάπη ξεκινάει με την πρώτη ανάσα πάνω από το φλιτζάνι. Στη πρώτη γουλιά έχεις ήδη νικηθεί. Αυτό το μέρος, αυτό το μικρό μαγαζάκι με τον γαλλικό αέρα και τα ακαταμάχητα γλυκίσματα θα μείνει για πάντα στην καρδιά σου. Πίσω στο βιβλιοφιλικό, κατά τα άλλα, θέμα μας, θα ομολογήσω ότι στο Dark Side έχω διαβάσει μονάχα ποιητικές συλλογές. Τώρα που χειμωνιάζει όμως θα τιμήσω και άλλα λογοτεχνικά είδη. Βιβλίο, σοκολάτα, και κόσμο στη Σόλωνος να πηγαινοέρχεται, υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία;

♦ Σόλωνος 49, Αθήνα

154237_454347067939880_30655982_n

Τρία αγαπημένα μαγαζιά, τρεις περιοχές και εκατοντάδες βιβλία που έχουν διαβαστεί σε καρέκλες, σκαμπό, καναπέδες με καφέδες, σοκολάτες και ενίοτε ρούμι, αυτή είναι η Αθήνα που αγαπώ και που αξίζει να γνωρίσετε και εσείς, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Ελπίζω σύντομα να επιστρέψω και με άλλα αγαπημένα στέκια σε διαφορετικές τοποθεσίες. Μέχρι τότε, πάρε το βιβλίο σου και πάμε για καφέ!

Το ποίημα της εβδομάδας

Κική Δημουλά• από τον μικρό Πληθυντικό Αριθμό που διάβαζα ευλαβικά στο Λύκειο, μέχρι τις Απροσδοκίες της σημερινής ανάρτησης, το όνομά της τυπωμένο πάνω στο χαρτί μοιάζει με την δική μου μαύρη τρύπα.

Απροσδοκίες

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομα τους semprevives
semprevives –αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
πού ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες.
Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Όπως βρέχει χωρίς να βρέχει.

Όπως σκιά μου επιστρέφει σώμα.
Κι όπως θα συναντηθούμε μια μέρα
εκεί πάνω.

Σε κάποιαν αραιότητα κατάφυτη
με σκιερές απροσδοκίες
και αειθαλείς περιστροφές.
Τον διερμηνέα της σφοδρής
σιωπής που θα αισθανθούμε–μορφή εξελιγμένη της σφοδρής
μέθης που προκαλεί μια συνάντηση
εδώ κάτω– θα ’ρθει να κάνει ένα κενό.
Και θα μας συνεπάρει τότε
μια αγνωρισιά παράφορη–μορφή εξελιγμένη του αγκαλιάσματος
που εφαρμόζει η συνάντηση εδώ κάτω.
Ναι θα συναντηθούμε. Ευανάπνευστα, κρυφά
από την έλξη. Κάτω από δυνατή βροχή
ραγδαίας έλλειψης βαρύτητας. Σε κάποιαν
ίσως εκδρομή τού απείρου στο επ’ άπειρον∙
στην τελετή απονομής απωλειών στο γνωστό,
για τη μεγάλη προσφορά του στο άγνωστο∙
καλεσμένοι σε αστροφεγγιά προορισμού,
σε διασκεδάσεις παύσεων για φιλευδιάλυτους
σκοπούς και αποχαιρετιστήριες ουρανών
πρώην μεγάλες σημασίες.
Μόνο που ετούτη η συντροφιά των αποστάσεων
θα είναι κάπως άκεφη, ανεύθυμη
κι ας ευθυμεί εκ του μηδενός η ανυπαρξία.
Ίσως γιατί θα λείπει η ψυχή τής παρέας.
Η σάρκα.
Φωνάζω τη στάχτη
να με ξαρματώσει.
Καλώ τη στάχτη
με το συνθηματικό της όνομα: Όλα.

Θα συναντιέστε υποθέτω τακτικά
εσύ κι ο θάνατος εκείνου του ονείρου.
Το στερνοπαίδι όνειρο.

Απ’ όσα είχα το πιο φρόνιμο.
Ξεθολωμένο, πράο, συνεννοητικό.
Όχι και τόσο βέβαια ονειροπόλο
αλλά ούτε και φτηνά χαμηλωμένο,
όχι σουδάριο κάθε γης.
Πολύ οικονόμο όνειρο,
σε ένταση και λάθη.
Από τα όνειρα που ανάθρεψα
το πιο πονετικό μου: να μη
γερνάω μόνη.

Θα συναντιέστε υποθέτω τακτικά
εσύ κι ο θάνατός του.
Δίνε του χαιρετίσματα, πες του να ’ρθει
κι αυτό μαζί εξάπαντος όταν συναντηθούμε
εκεί, στην τελετή απονομής απωλειών.

Όσο δε ζεις να μ’ αγαπάς.
Ναι ναι μου φτάνει το αδύνατον.
Κι άλλοτε αγαπήθηκα απ’ αυτό.
Όσο δε ζεις να μ’ αγαπάς.
Διότι νέα σου δεν έχω.
Κι αλίμονο αν δε δώσει
σημεία ζωής το παράλογο.

20171012_203932.jpg

Party Games – Παιχνίδια τρόμου του Ρ. Λ. Στάιν

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

O Stine (συγγραφέας της επιτυχημένης σειράς βιβλίων με τίτλο <<Ανατριχίλες>>) μετά απο δύο δεκαετίες επιστρέφει θριαμβευτικά στην εξαιρετικά πετυχημένη σειρα <<Οδός Τρόμου>> με το βιβλίο PARTY GAMES.

PartyGames

Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Ρέιτσελ μια δεκαεφτάχρονη μαθήτρια είναι ερωτευμένη με τον Μπρένταν,αυτός την προσκαλέι μαζί με άλλλα παιδία στο πάρτι γενεθλίων που θα κάνει στην έπαυλη της οικογενειάς του στο νησί Φίαρ. Οι φίλοι της Ρέιτσελ την προειδοποιούν να μην πάει, όμως εκείνη έχει πάρει την αποφασή της και θα πάει. Ο Μπρένταν έχει σχεδιάσει ένα σωρό παιχνίδια για το πάρτι του. Οστόσο ένα παιχνίδι που δεν το σχεδίασε αυτός ξεκινάει αναπάντεχα, το παιχνίδι του θανάτου. Έτσι οι καλεσμένοι αρχίζουν να δολοφονούνται ο ένας μετά τον άλλο. Τόσο η Ρέιτσελ όσο και οι υπόλοιποι καταλαβαίνουν πως είναι παγιδευμένοι στο νησί μαζί με κάποιον που θέλει να τους σκοτώσει.

Ξεκίνησα το βιβλίο με ενθουσιασμό και έτοιμη να τρομάξω για τα καλά. Η αλήθεια είναι πώς δεν τρόμαξα όσο τό περιμένα, ένα όμως ανατρίχιασμα το ένιωσα. Παρόλο αυτά το βιβλίο το απόλαυσα από την πρωτη λέξη μέχρι την τελευταία λέξη. Ηταν τόσο γρήγορο και ευκολοδιάβαστο που οι σελίδες έτρεχαν σαν νεράκι. Να φανταστείτε πως το διάβασα σε λιγότερο από πέντε ώρες. Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και τελείωσα το βιβλίο.Τα κεφάλαια μικρά και οι περιγραφές έντονες τόσο όσο έπρεπε. Σου μετέδιδε το κλίμα και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, τον φόβο, την αγωνία και το μυστήριο. Καθώς τα πάντα ξεκαθαρίζουν κανει την ανατροπή, την οποία δεν περιμένεις. Έίναι ένα βιβλίο που διαβάζετε ευχάριστα και το προτείνω σε όλους.

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που ο Stine εχει παρομοιαστεί με τον συγγραφέα Stephen King της παιδικής λογοτεχνίας και το 2003 ανακηρύχθηκε απο το βιβλίο Γκίνες ως ο νούμερο ένα μπεστσελερίστας συγγραφέας σειράς παιδικών βιβλίων όλων των εποχών.

 

Το βιβλίο PARTY GAMES κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Αντώνη Καλοκύρη, ενώ τα βιβλία της σειράς Ανατριχίλες (τα 50 πρώτα) απο τις εκδόσεις Κέδρος.

Το ποίημα της εβδομάδας

Στις 7 Οκτωβρίου 1849 ο Edgar Allan Poe, μια από τις εμβληματικότερες μορφές της αμερικανικής γραμματείας, έφυγε από την ζωή. Ακόμα και αν εκείνον τον επισκέφτηκε ο (κόκκινος) θάνατος, το έργο του παραμένει ζωντανό από το αναγνωστικό κοινό μέχρι τις μέρες μας. Ελπίζω ο Κύριος να βοήθησε την ψυχή του, όπως ευχήθηκε στα τελευταία του λόγια, ή τουλάχιστον να κατάφερε να βρει το μεταθανάτιο Ελντοράντο του.

poe__s_raven_by_twistedsynapses-d3keb3l

 

Ελντοράντο

Ντυμένος τά στολίδια του, γενναῖος ἱππότης
τριγυρνᾶ – καιρό πολύ– σχεδόν παιδί.
Περνᾶ λιακάδες, συννεφιές, λιοπύρια καί δροσιές.
Καί τραγουδάει καί πάει νά βρεῖ… γυρεύει τό Ἐλντοράδο.

Περνᾶ ὁ καιρός,
τά νιάτα του τ’ ἀτρόμητα περνοῦν κι αὐτά.
Γερνᾶ ὁ ἱππότης κι οἱ σκιές πλακώνουν στήν καρδιά του, ἀ
φοῦ ὅπου πάει τίποτα δέν μοιάζει στό Ἐλντοράδο.

Τόν ἄφησαν μέ τόν καιρό ἡ νιότη
καί τό σφρίγος τῆς νιότης του,
καί μιά σκιά συνάντησε νά τριγυρνᾶ.
«Σκιά», τῆς λέει, «ποῦ εἶν’ αὐτός ὁ τόπος τοῦ Ἐλντοράδο;»

«Μή στέκεις!» τοῦ εἶπε ἡ σκιά.
«Πέρνα μέ θάρρος τά ψηλά βουνά τοῦ Φεγγαριοῦ γιά τήν Κοιλάδα τῶν Σκιῶν.
Κι ὕστερα τρέχα, γύρευε νά βρεῖς τό Ἐλντοράδο».

tumblr_mk6d1l6E5h1qjnu8xo1_500