Six Feet Under (2001-2005)

Κάποτε, όχι πολύ καιρό πιο πριν, ένας φίλος μου είπε πως αυτή η σειρά του άλλαξε την ζωή. Τότε, όταν άκουσα την συμβουλή του και την παρακολούθησα, συμφώνησα απόλυτα μαζί του. Δεν νομίζω ότι εύκολα μια σειρά μπορεί να χτίσει ισχυρούς χαρακτήρες και θεωρώ μάλλον αδύνατο να επηρεάσει το κοινό με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι απλό: το επεισόδιο τελειώνει, η οθόνη κλείνει και η ιστορία παύει να σε απασχολεί. Δεν είναι όμως έτσι, όχι τουλάχιστον στην περίπτωση του Six Feet Under. Δεν συνηθίζω να συμμερίζομαι την γνώμη των ειδικών, αφενός γιατί όποιος επαγγέλλεται τηλεοπτικός κριτικός μου φέρνει μια τάση προς έμετο και αφετέρου γιατί υπάρχουν πολλά ακόμα να δω μέχρι να φτάσω στην τελική κρίση, αλλά αυτή τη φορά είχαν δίκιο. Το Six Feet Under είναι ό,τι καλύτερο έχει δείξει η οθόνη του υπολογιστή μου.

maxresdefault

Συνέχεια

Advertisements

Πρέπει να μιλήσουμε για τον BoJack Horseman

Έφτασε η ώρα. Λίγο πριν ξεκινήσει ο πέμπτος κύκλος του BoJack Horseman αποφάσισα να κάνω έναν τελικό απολογισμό και με το χέρι στην καρδιά να μιλήσω για την καλύτερη σειρά που είδα ποτέ. Καλά διαβάσατε, ένα animation με πρωταγωνιστή ένα αλκοολικό άλογο είναι ότι καλύτερο έχω δει και εγγυώμαι ότι θα είναι ότι καλύτερο θα δείτε και εσείς. Δεν κάνω πλάκα!

Bojackhorseman.jpg

Συνέχεια

Happy! (2017-)

Δύο είναι οι μπάτσοι της καρδιάς μου, ο Tobias Moretti με τον συμπαθέστατο γερμανικό ποιμενικό Rex και ο Christopher Meloni του Law & Order: Special Victims Unit στο πλευρό της Mariska Hargitay. Αυτές οι δύο φιγούρες έχουν κατατροπώσει όλους τους υπόλοιπους ειδικούς πράκτορες που πέρασαν από την οθόνη της καμένης μου πια Sony. Και μιας και έχω χάσει τα χνάρια του Moretti για παραπάνω από μια δεκαπενταετία, είναι νομίζω καλή ευκαιρία να δούμε που βρίσκεται σήμερα ο Meloni της καρδιάς μας. Δεν θα δυσκολευτούμε εξάλλου, μετά από μερικά αποτυχημένα guests σε True Blood και Wet Hot American Summer, ο Christopher επιστρέφει στο επάγγελμα που τον καθιέρωσε ως ηθοποιό και ξεκινά και πάλι τις έρευνες παρέα με τον Happy, έναν μπλε μονόκερο!

happy

Συνέχεια

The End of the F***ing World (2017-)

Μετά από έξι ολόκληρους κύκλους Skins πρέπει να ομολογήσω πως έχω ανοσία στα teenage drama series, ή όπως αλλιώς τα λένε. Αισθάνομαι πως όσες τέτοιου είδους σειρές και αν παρακολουθήσω, πάντα καταλήγω να βλέπω το ίδιο ακριβώς πράγμα. Υπάρχουν ένα ή δύο πρότυπα πλοκής και από εκεί και έπειτα ο εκάστοτε σεναριογράφος αντιγράφει την αρχική ιδέα κάνοντας μικρές αλλαγές για να μην υποστεί τον κακοχαρακτηρισμό του αντιγραφέα. Εν μέρη είναι λογικό. Η εφηβεία, αν και είναι αυθυπόστατη περίοδος για τον καθένα μας, δεν παύει να χαρακτηρίζεται από ορισμένα clisé: προβλήματα με τους γονείς, ερωτικές απογοητεύσεις, συναισθηματικές ταλαντεύσεις. Αυτά τα «δεδομένα» όμως, που είναι τόσο μοναδικά σε προσωπικό επίπεδο, θα μπορούσαν να αναπαραχθούν με διαφορετικούς τρόπους, καλλιτεχνικούς, ώστε ακόμα και μέσω της κοινοτοπίας τους να δώσουν ένα διαφορετικό στίγμα. Η μοναδική σειρά τα τελευταία πολλά χρόνια που είδα να το κάνει αυτό είναι το «The End of the Fucking World» και για αυτή ακριβώς θα σας μιλήσω στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

the_end_of_the_fucking_world_title.jpg

Βασισμένο στο ομώνυμο κόμικ του Charles S. Forsman, το The End of the Fucking World πραγματεύεται την ιστορία δύο εφήβων, του James και της Alyssa, και το ολιγοήμερο ταξίδι ενηλικίωσής τους. Οι δύο νέοι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον πολύ απότομα. Η μοναδική τους ομοιότητα εκ πρώτης όψεως είναι η διαφορετικότητά τους. Μπουχτισμένοι από το περιβάλλον και την οικογένεια, το σκάνε για έναν συγκεκριμένο προορισμό. Ο κόσμος όμως αυτός δεν είναι αγγελικά πλασμένος και δύο απρόσεκτοι έφηβοι μπορεί να βρεθούν σε μεγάλους μπελάδες, όσο κοντά στην ενηλικίωση και αν βρίσκονται. Όταν το ταξίδι της Alyssa και του James τελειώνει, κανένας από τους δύο δεν είναι πια ο ίδιος.

Ξέρω πως έχετε διαβάσει την ίδια υπόθεση ένα εκατομμύριο φορές. Άλλες τόσες την έχω διαβάσει και εγώ. Η ιδιαιτερότητα αυτής της σειράς είναι ότι παίρνει την κοινοτοπία μέσω των επι μέρους στοιχείων της και της χώνει απανωτά μπουκέτα. Αλήθεια! Καταρχάς, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, του Alex Lawther και της Jessica Barden (την οποία είδαμε και το Ελάφι του Λάνθιμου) είναι εξαιρετικές. Συνετά δραματικές, ακροβατούν ανάμεσα στην απάθεια και της οργή της εφηβικής ηλικίας. Η σκηνοθεσία του Jonathan Entwistle παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον και πλαισιώνεται ομοιόμορφα από την εξαιρετική ηχητική υποστήριξη του Coxon (ο οποίος έχει βάλει το χεράκι του και στο Baby Driver!). Η φωτογραφία είναι επίσης από τα πολύ δυνατά χαρακτηριστικά της σειράς. Όσο προχωράει η πλοκή, τόσο η εικόνα αλλάζει, τα χρώματα γίνονται πιο φωτεινά, τα τοπία πιο ανοιχτά. Με αυτά τα ασυναίσθητα και σχεδόν αθέατα κόλπα υποστηρίζεται και η εξέλιξη των χαρακτήρων. Σε μια μικρή χρονικά σειρά δεν περιμένει κανείς πλήρη ανάπτυξη, κι όμως το The End of the Fucking World κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια σε αυτόν τον τομέα.

Είναι η πρώτη φορά που είδα μια ιστορία αγάπης, γιατί αυτός είναι ο κεντρικός πυρήνας της, να αποδίδεται χωρίς καμία ρομαντική σκηνή. Για την ακρίβεια περισσότερες είναι οι βρισιές που ακούγονται κατά την διάρκεια της σειράς παρά οι οποιεσδήποτε αναμενόμενες τρυφερές περιπτύξεις. Φυσικά, το μαύρο χιούμορ αναβοσβήνει με νέον δίπλα από τον τίτλο. Από το πρώτο κιόλας τέταρτο, όταν η πρωταγωνίστρια σπάει το κινητό της ως ένδειξη αντίδρασης, καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι διαφορετικό,  πολύ ενδιαφέρον, συμβαίνει εδώ.

Τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό, χαρακτηριστικό της σειράς είναι η διάρκειά της. Εικοσιπέντε λεπτά για κάθε ένα από τα οχτώ επεισόδια του πρώτου κύκλου μας κάνει κάτι λιγότερο από τρεισήμιση ώρες. Μέσα σε μια ημέρα που λέει ο λόγος (και η Ιωάννα) την έχεις βγάλει. Είναι διασκεδαστική, καλογυρισμένη, αληθοφανής και πάνω από όλα είναι ειλικρινής με τους θεατές της: το The End of the Fucking World είναι μια εφηβική σειρά που παρά τις όποιες ενστάσεις σας αξίζει να παρακολουθήσετε!

Εγκλήματα (1998-2000)

Την ίδια στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι βλέπουν κλαίγοντας την δεύτερη σεζόν του This Is Us, εγώ όλο τον Οκτώβρη έλιωνα στο γέλιο βλέποντας σε νιοστή επανάληψη τα Εγκλήματα. Πολύ ξεπερασμένο; Γιατί το λες αυτό; Μόλις 17 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη τους ολοκληρωμένη προβολή, από την στιγμή εκείνη που η ελληνική τηλεόραση δεν θα γινόταν ποτέ ξανά η ίδια.

egklimata

Τυπικά θα αναφέρω ότι τα Εγκλήματα είναι μια ελληνική τηλεοπτική σειρά μαύρης κωμωδίας που προβλήθηκε την χρονική περίοδο 1998 – 2000 από την συχνότητα του ANT1. Στη σειρά πρωταγωνιστούν μερικοί από τους πιο ταλαντούχους και αναγνωρισμένους ηθοποιούς της σύγχρονης τηλεόρασης: ο Κώστας «Αλέκος» Κόκλας, ο Χρήστος «Αχιλλέας» Χατζηπαναγιώτης, η Υρώ «Φλώρα» Μανέ, η Καίτη «Σωσώ» Κωνσταντίνου, η Μαρία «Κορίνα» Καβογιάννη, ο Βασίλης «Τζώνυ» Χαραλαμπόπουλος και πολλοί άλλοι. Προσωπικά, αγαπημένος μου είναι ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, ο κωνσταντινουπολίτης ηθοποιός που έπαιζε δεύτερους ρόλους στις ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες και όμως πάντα κατάφερνε να ξεχωρίζει με το ύφος και την πειθώ του. Στα Εγκλήματα ενσαρκώνει τον Αριστείδη Μητρόπουλο, τον υπερήλικα πατέρα του Αχιλλέα και της Κορίνας, έναν κατάκοιτο παμπόνηρο γέρο που δουλεύει όλους τους υπόλοιπους ψιλό γαζί. Στον καναπέ(!) του σκηνοθέτη κάθεται το τρίο Αγγελόπουλος, Τέμπος, Λεντάρη, ενώ το σενάριο υπογράφει ο Λευτέρης Παπαπέτρου, γνωστός θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος (Πάτερ Ημών, Ντόλτσε Βίτα, Είσαι το ταίρι μου, Κάτω Παρτάλι).

Πιστεύω ότι λίγο πολύ όλοι ξέρετε τι συμβαίνει σε αυτή τη σειρά. Νέοι η Φλώρα και ο Αλέκος είχαν ένα άκαρπο ειδύλλιο. Μεγάλοι πια, παντρεμένοι και οι δύο, ξανασυναντιούνται τυχαία και ο έρωτας τους ξαναφουντώνει. Φοβούμενοι τους συντρόφους και τον κοινωνικό τους περίγυρο οι δύο εραστές συνεχίζουν την σχέση τους κρυφά, όμως η τύχη δεν είναι πάντα με το μέρος τους. Μπορεί ο αγαθιάρης Αχιλλέας, ο σύζυγος της Φλώρας, να μην παίρνει πρέφα τα κέρατα πάνω απ’ το κεφάλι του, αλλά η δαιμόνια σύζυγος του Αλέκου, η (θεάρα) Σωσώ, τα έχει 400. Και σαν να μην ήταν αρκετό το ήδη υπάρχον μπλέξιμο, πλακώνουν συμπέθεροι, εξαφανισμένες αδερφές, θείες και αδέρφια εξ αγχιστείας, ο καθένας με τα κουσούρια, τις απαιτήσεις και τα μυστικά του.

Οι ηθοποιοί, οι ερμηνείες, το πρωτότυπο σενάριο, το ιδιαίτερο ύφος, όλα συνετέλεσαν στο να μείνουν τα Εγκλήματα αξέχαστα και τόσα χρόνια μετά το τηλεοπτικό κοινό να τα βλέπει σε πολλοστή επανάληψη ακούραστα και ανυπόμονα, όχι όμως τα ρουτινιασμένια σηριαλάκια του Ρώμα. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν σειρές όπως τα Μαύρα Μεσάνυχτα και το Κάτω Παρτάλι προσπάθησαν να υιοθετήσουν την «μαύρη» αισθητική των Εγκλημάτων, με τη δεύτερη μάλιστα να το καταφέρνει αισθητά καλύτερα, μιας που προέρχεται από την πένα του ίδιου σεναριογράφου. Το πλήρωμα του χρόνου δείχνει πως τελικά δεν τα κατάφεραν τόσο καλά, έδωσαν όμως ώθηση σε ένα είδος παραγκωνισμένο στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο, την μαύρη κωμωδία.

Ελπίζω στο μέλλον να υπάρξουν και άλλες αντίστοιχες παραγωγές με ευφάνταστα σενάρια, έξυπνους διαλόγους και χιουμοριστική διάθεση. Εγκλήματα δεν θα υπάρξουν ξανά, θα τα βλέπουμε μονάχα τα απογεύματα του Σαββατοκύριακου σε επανάληψη και θα γελάμε σαν την πρώτη φορά, τουλάχιστον όμως να επιστρέψει η όρεξη και η δημιουργικότητα στην ελληνική τηλεόραση. Είμαι, βλέπετε, από τους αισιόδοξους, από αυτούς που πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορεί και να πάνε καλύτερα.

Twin Peaks: The Return

Αναδημοσίευση από το πολύτιμο SpoilerAlert!

Ποιος θα το περίμενε όταν στο φινάλε του 2ου κύκλου του Twin Peaks, εν έτη 1991, η Laura Palmer ξεστόμισε στον παγιδευμένο Dale Cooper ότι θα τον δει ξανά σε 25 χρόνια, θα κυριολεκτούσε. Το εντυπωσιακό με τον τρίτο κύκλο της θρυλικής σειράς είναι ότι όχι μόνο δεν αποτέλεσε απλά ένα reboot αλλά υπήρξε μια δυναμική επιστροφή, η οποία μέσω της δημιουργικής ελευθερίας που δόθηκε στον πολύ πιο καταξιωμένο και αναγνωρίσιμο πια David Lynch, είχε λόγο παρουσίας στο σήμερα.

33.jpg

Η τρίτη σεζόν αποτελεί ένα ποιοτικό αμάλγαμα όλων των πρότερων φιλμικών πειραματισμών και ανησυχιών του σουρεαλιστή και παράξενου Lynch. Εδώ μπορεί κάποιος να ανακαλύψει τον πειραματισμό του Eraserhead, του Inland Empire και των πρώτων μικρού μήκους ταινιών του. Μέσα στα ωριαία μέρη/ επεισόδια υπάρχει διάχυτος ο σουρεαλισμός, το παράδοξο και η συμβολική κατάδυση στις σκοτεινότερες πτυχές του ερεβώδους ασυνειδήτου της Χαμένης Λεωφόρου και της Οδού Μαλχόλαντ. Ταυτόχρονα, αναδύεται απλόχερα η συναισθηματική ευαισθησία, η λυρικότητα και η αγάπη για τους περιθωριακούς, λησμονημένους χαρακτήρες του Straight Story και του Άνθρωπου Ελέφαντα.

Με τη βοήθεια του Mark Frost, ο μεγάλος σκηνοθέτης ξεφεύγει κατά πολύ από τις τηλεοπτικές δημιουργικές μανιέρες της τελευταίας δεκαετίας με τα σύντομης διάρκειας και ταχύτατης πλοκής επεισόδια και τα εκβιαστικά cliffhangers, παραδίδοντας μια αριστουργηματική και αψεγάδιαστη σειρά. Αργόσυρτα πλάνα, σουρεάλ σκηνές και χαρακτήρες ταυτόχρονα εκκεντρικοί, τρομακτικοί και αστείοι συνθέτουν μια σειρά που έμελε για ακόμα μια φορά να γράψει τηλεοπτική ιστορία.

22

Το μόνο αρνητικό αυτής της επιστροφής είναι η επιλογή της ώρας προβολής της ταυτόχρονα με το μεγαθήριο του Game Of Thrones. Κάπως έτσι τα νούμερα της τηλεθέασης του Twin Peaks ακολούθησαν πτωτική πορεία αμέσως μετά την έναρξη του GoT, κάτι που δεν άλλαξε ακόμα και έπειτα από την τροποποίηση της ώρας που προβαλλόταν. Προφανώς και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης των δυο τηλεοπτικών σειρών μιας και οι δυο είναι «τεράστιες», απλά για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά.

Όπως και να έχει, τo Twin Peaks έχει τη δύναμη να στοιχειώσει απροκάλυπτα τις πτυχές της καθημερινότητας κάθε ανυποψίαστου θεατή. Αναδιατυπώνοντας και με μια φιλοσοφικά στοχαστική διάθεση, ίσως και να μην ήταν έτοιμο το τηλεοπτικό κοινό της εποχής μας να απορροφήσει τον ύποπτο κόσμο του Twin Peaks. Προφανώς, αυτή η σειρά δεν σου δίνει απαντήσεις στο πιάτο και μάλλον δεν είναι αυτός ο απώτερος στόχος της. Αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Frost και Lynch, και το κατόρθωσαν με ανατριχιαστική ακρίβεια, είναι να κάνουν τον μυημένο φαν των παλαιότερων κύκλων να ζήσει την εμπειρία της αναβίωσης, μπολιασμένη με μπόλικη ρετρό νοσταλγία. Το ερώτημα που αναμφισβήτητα ανακύπτει είναι κατά πόσο ο μέσος τηλεοπτικός θεατής που καταναλώνει σωρηδόν αναρίθμητες σειρές με τη σέσουλα, ήταν έτοιμος να έρθει σε μετωπιαία σύγκρουση με κάτι τέτοιο.

11.jpg

Το καλοκαίρι που πέρασε ήταν μοναδικό ακριβώς γιατί συνοδεύτηκε από το ταξίδι στον παράξενο κόσμο του Twin Peaks, το οποίο αυτή τη φορά γιγαντώθηκε βγαίνοντας από τα στενά όρια της μικρής, ονειρικής και περίεργης πόλης. Ταξιδέψαμε στον τρομακτικό κόσμο των πνευμάτων, χαλαρώσαμε και λικνιστήκαμε στους ρυθμούς διαφόρων μουσικών σχημάτων στο Roadhouse bar, περιπλανηθήκαμε σε αφιλόξενα ομιχλώδη δάση, γελάσαμε με την καρδιά μας και συγκινηθήκαμε με παλιούς και νέους χαρακτήρες, ανατριχιάσαμε παρακολουθώντας τις μηχανορραφίες δαιμονικών tulpas και κλώνων και ονειρευτήκαμε χαμένοι μέσα στα lodges ξεχασμένων ινδιάνικων μύθων.
David Lynch και Mark Frost,

σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

*Ακούστε και τα podcast για κάθε ξεχωριστό επεισόδιο του Twin Peaks.*

13 Reasons Why (μέρος 2ο)

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

* διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ

Όταν έμαθα πως το βιβλίο θα γίνει σειρά ξετρελάθηκα από την χαρά μου και ανυπομονούσα να ξεκινήσει. Την είδα με μεγάλη επιφυλακτικότητα και όμως δεν απογοητευτικά καθόλου. Ήταν ακριβώς όπως το βιβλίο με ελάχιστες διαφορές (που θα αναφερθώ παρακάτω σε αυτές). Βασικά η σειρά συμπληρώνει το βιβλίο, έκει που το πρώτο υστερεί έρχεται η σειρά, συμπληρώνει τα κενά και έτσι έχεις ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Όταν διάβαζα το βιβλίο πάντα αναρωτιόμουν τι γινόταν με όλους τους υπόλοιπους που άκουσαν τις κασέτες, ποια η αντίδραση τους, οι σκέψεις τους, τα συναισθήματα τους. Ήρθε λοιπόν η σειρά για να μου λύσει κάποιες απορίες μου.

636268249942475577-2052136067_13-reasons-why-serie-de-tv-sound.jpg

 

Αρχικά, έχει σκηνές από τις ζωές όλων των εμπλεκομένων που είναι στις κασέτες. Πως είναι στο σπίτι τους, οι φίλους τους, οι γονείς τους. Τι νιώθουν, τι σκέφτονται, το πως είναι η ζωή του γενικά. Βλέπουμε λοιπόν πως έχουν επηρεαστεί όλοι από την αυτοκτονία της Χάνα αλλά και από τις κασέτες που έχουν ακούσει κάποιοι. Πως έχει αλλάξει η ζωή τους από τότε και μετά ,ζουν στις σκιές και στον φόβο. Φόβο κυρίως γιατί ο Κλέυ που ακούει τις κασέτες, μπορεί να ανοίξει το στόμα του να τα πει όλα ή ακόμα χειρότερα να δείξει σε κάποιον τις κασέτες και έτσι να αποκαλυφθούν καλά κρυμμένα προσωπικά τους μυστικά. Επίσης στη σειρά παρουσιάζεται διεξοδικότερα και ο αγώνας τον γονιών της άτυχης κοπέλας όσο προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να μάθουν την αλήθεια πίσω από την αυτοκτονία της κόρης τους.

Καθώς ο Κλέυ ακούει τις κασέτες και περιφέρεται στα μέρη όπου το υποδεικνύει ο χάρτης, βλέπουμε σε flashback όλες τις σκηνές που περιγράφει η Χάνα. Και εδω μου αρέσει η αντίθεση που έχει δημιουργηθεί μέσω του φωτισμού των σκηνών του τότε και του τώρα. Οι σκηνές στα flashback είναι πιο φωτεινές (τουλαχιστον αυτες που είναι μέρα) υποδηλώνοντας πως ήταν η ζωή για όλους όταν ζούσε η Χάνα, πιο φωτεινή, χαρούμενη και ευχάριστη. Αντίθετα, οι σκηνές του τώρα είναι πιο μουντές, υποδηλώνοντας την θλίψη και τον πόνο που έχει προκαλέσει ο θάνατος της σε όλους. Τουλάχιστον εγώ έτσι το κατάλαβα.

Θεωρώ πως οι κασέτες είναι και ένας τρόπος «εκδίκησης» από την μεριά της Χάνα σε αυτούς που της συμπεριφέρθηκαν άσχημα. Μέ αυτόν τον τρόπο τους βάζει όλους να αναρωτιούνται τι έκαναν λάθος και πως έπρεπε να το διορθώσουν αλλά πλέον είναι αργά, τους κάνει να αισθανθούν τύψεις για τις πράξεις και τα λεγόμενα τους. Κάτι για να θυμούνται στην υπόλοιπη ζωή τους.

Μέσα από την αυτή την σειρά βλέπουμε το φαινόμενο της χιονοστιβάδας. Δηλαδή πως μια πράξη ή μια κουβέντα είναι ικανά να επηρεάσουν άλλους ανθρώπους και έτσι το ένα γεγονός να φέρει το άλλο.

Όλη η σειρά, από την αρχή μέχρι το τέλος, είναι πολύ φορτισμένη συναισθηματικά. Δεν είναι από τις σειρές που θα κάτσεις να δεις και θα πεις «α ωραία σειρά να την απολαύσω». Θα σε βάλει σε σκέψεις και θα αναρωτηθείς για πολλά πράγματα, θα στεναχωρηθείς και ίσως κλάψεις.

Δύο αγαπημένες μου σκηνές είναι όταν ο Κλέυ ακούει την κασέτα του και η σκηνή αυτοκτονίας της Χάνας, στιγμές εξαιρετικά έντονες και θλιβερές. Και στις δύο σκηνές ήθελα με κάποιο μαγικό τρόπο να τηλεμεταφερθώ και να πω στον μεν Κλέυ πως ότι έγινε έγινε και ο χρόνος δε μπορεί να γυρίσει πίσω και στην δε Χάνα ότι όλα θα πάνε καλά και να την πάρω μια αγκαλιά.

Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς άφησε πολλά ερωτήματα που ευελπιστώ να απαντηθούν στην δεύτερη σεζόν της σειράς χωρίς να την τραβήξουν από τα μαλλιά. Αν τα πράγματα γίνουν όπως τα φαντάζομαι θα είναι και κάποια δικαίωση που δεν είδα στο βιβλίο, στο οποίο τελειώνει απότομα και δεν ξέρουμε τι συνέβη στην συνέχεια.

ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ

Η σειρά έκανε πρεμιέρα στης 31 Μαρτίου του ‘17 από το κανάλι Netflix, ενώ η δεύτερη σεζόν ανακοινώθηκε ότι θα προβληθεί το ‘18. Η πρώτη σεζόν έχει συνολικά 13 επεισόδια. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Brian Yorkey, ο οποίος μαζί με την Diana Son είναι συν-σεναριογράφοι της σειράς .Οι εκτελεστικοί παράγωγοι είναι Τom McCarthy, Joy Gorman Wettels, Steve Golin, Michael Sugar, Selena Gomez, Mandy Teefey, Kristel Laiblin. Tην μουσική έγραψε ο Εskmo και το τραγούδι με τίτλο Only You που αποτελεί το soundtrack της σειράς τραγουδάει η Selena Gomez.

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΎ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ

1) Τρόπος Αυτοκτονίας: Στο βιβλίο η Χάνα αυτοκτονεί καταπίνοντας χάπια. Στην σειρά κόβει τις φλέβες της με ξυραφάκι.

2) Στο τέλος του βιβλίου ο Κλέυ απλά ταχυδρομεί τις κασέτες στο επόμενο άτομο, την Τζέννυ Κερτζ. Στην σειρά ταχυδρομεί τις κασέτες κατευθείαν στο τελευταίο άτομο, στον Καθηγητή Πορτερ.

3) Το σύνθημα που έλεγαν η Χάνα,ο Άλεξ και η Τζέσικα στο βιβλίο ήταν Olly Olly Oxen Free (στο βιβλίο που κυκλοφορεί στα ελληνικά μεταφράστηκε σαν φτου ξελευθερία). Στην σειρά το σύνθημα ήταν FML Forever (το FML νομίζω σημαίνει Fuck my life).

4)Στο βιβλίο ο Κλέυ ακούει της κασέτες μέσα σε μία νύχτα. Στην σειρά κάνει μέρες να τις ολοκληρώσει.

ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Συγγραφέας του βιβλίου Asher Jay ζει στην Καλιφόρνια μαζί με τη σύζυγο του και τα δύο του παιδια. Το βιβλίο 13 reasons why είναι το πρώτο του βιβλίο που αγαπήθηκε κυρίως από έφηβους όλου του κόσμου, έφτασε στην κορυφή της λίστας των ευπώλητων των New York Times,όπου παρέμεινε εκεί για 57 εβδομάδες.

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ

Ο Jay είχε πει πως συνέλαβε την ιδέα αυτού του μυθιστορήματος μέσα σε ένα μουσείο, την ώρα που παρακολουθούσε μια ηχογραφημένη ξενάγηση. Η φωνή της ξεναγού που περιέγραφε όλα όσα έβλεπε μπροστά του, του φάνηκε αλλόκοτα παράξενη. Εκείνον περίπου τον καιρό, μια κοντινή του συγγενής προσπάθησε να βάλει τέλος στην ζωή της. Πέρασαν σχεδόν δέκα χρόνια προτού ο Asher,επιστρέφοντας σπίτι και ονειροπολώντας, συνειδητοποίησε ότι είχε δύο κομμάτια που ταίριαζαν τέλεια στο μυθιστόρημα του.

Αυτό που φοβόμουν περισσότερο ήταν ότι θα έγραφα ένα βιβλίο που κανείς δε θα ήθελε να διαβάσει γιατί θα ήταν φοβερά καταθλιπτικό. Εφόσον δεν υπήρχε τρόπος να παρακάμψω την σοβαρότητα των ζητημάτων (ούτε και ήθελα να το κάνω), έγραψα σαν να έγραφα ένα βιβλίο μυστηρίου, με την ελπίδα ότι αυτό θα γοήτευε τους αναγνώστες αρκετά ώστε να το διαβάσουν μέχρι τέλους.

Ο Asher δούλευε πάνω στο βιβλίο επί τρία χρόνια. Καθώς όμως έφτανε προς το τέλος του έχασε την αυτοπεποιθησή του. Μια νύχτα βγήκε για φαγητό με την γυναίκα του και της ανακοίνωσε πως το βιβλίο του θα πήγαινε στα σκουπίδια και θα το παρατούσε μια για πάντα. Η γυναίκα του τότε έβαλε τα κλάματα (επειδή εκείνη ήξερε από την αρχή της γνωριμίας τους ότι αυτό ήταν το όνειρο του), έτσι αυτός θέλοντας να δώσει τέλος στην θλίψη της της είπε ότι θα το συνεχίσει μέχρι το τέλος.

Όταν τελικά η Razorbill έκδωσε το βιβλίο του οι προσδοκίες του δεν ήταν μεγάλες (το χειρόγραφο του είχε απορριφτεί 12 φορές). Οι πρώτοι όμως αναγνώστες κόλλησαν και έτσι το βιβλίο διαδόθηκε διαδικτυακά. Οι θαυμαστές του του έστελναν μηνύματα στο MySpace γράφοντάς του τα παρακάτω σχόλια: Αυτό το βιβλίο με κάνει να συνειδητοποιώ ότι ακόμα και τα ποιό μικρά πράγματα που μπορεί να κάνω έχουν αντίκτυπο στον κόσμο γύρω μου. Ενώ έφηβοι του έστελναν: Eίχα τάσεις αυτοκτονίας πριν διαβάσω το βιβλίο σου, αλλα ταυτίστηκα με την Χάνα και ήθελα να ζήσει.

Το Χόλυγουντ είχε δείξει ενδιαφέρον για το βιβλίο, όμως είχε απορρίψει πολλές προτάσεις γιατί οι ενδιαφερόμενοι δεν φαίνονταν να κατανοούν το μυθιστόρημα. Οταν τον πλησίασε η Selena Gomez δεν ήξερε ποια ήταν όμως δέχτηκε να την συναντήσει και τελικά οι οπτικές τους ταυτίζονταν.

Όλα αυτά τα παρακολουθεί το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, αλλά και η γυναίκα που αποπειράθηκε να δώσει τέλος στην ζωή της και ήταν ή έμπνευση του συγγραφέα για να γράψει το βιβλίο. Πιο συγκεκριμένα, όταν αναγνωρίστηκε η αξία του μυθιστορήματος και η τηλεοπτική του μεταφορά του είπε: Αν αυτό που πέρασα ενέπνευσε εσένα ΝΑ γράψεις ένα βιβλίο που βρήκε τέτοια ανταπόκριση στους εφήβους, τότε άξιζε τον κόπο.

13rw