Big Little Lies

Το Big Little Lies είναι από αυτές τις σειρές που το ένστικτο σου θα σε παρακαλάει να μην δεις, αλλά εσύ θα του πας κόντρα και καλά θα κάνεις! Η πρώτη εικόνα δεν είναι ενθαρρυντική: μια σειρά που βασίζεται σε τέσσερις γυναικείες φιγούρες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, ένα κλειστό κοινωνικό σύνολο, μια ντουζίνα πιτσιρίκια και ένας φόνος. Για να είμαι ειλικρινής ούτε και εγώ ξεκίνησα να την βλέπω με τις μεγαλύτερες προσδοκίες, αλλά μετά από τετρακόσια είκοσι λεπτά, ήτοι εφτά επεισόδια, είμαι πεπεισμένη για το αρχικό μου λάθος και πολύ χαρούμενη που ενέδωσα σε μια ακόμη μου παρόρμηση.

Big-Little-Lies-1

Μετά το 2000 οι γυναικείες σειρές είχαν την τιμητική τους. Εκμεταλλευόμενες τα απόνερα του Sex and the City έκαναν αργά ή γρήγορα την εμφάνισή τους σε όλα τα μεγάλα δίκτυα. Οι ιδέες όμως εξαντλήθηκαν και σύντομα το σχήμα «women only» έσπασε ή αναγκάστηκε να προβεί σε γενναίες αλλαγές. Όσες ήταν αρκετά πρωτότυπες επιβίωσαν, όσες πάλι όχι θάφτηκαν ανέγγιχτες στα συρτάρια των παραγωγών ή κόπηκαν μετά από μερικά επεισόδια. Τώρα, τόσα χρόνια αργότερα, έρχεται μια σειρά που επιτέλους απενεχοποιεί όλη αυτή τη ζήτηση γύρω από το συγκεκριμένο μοτίβο και θέτει νέα πρότυπα δημιουργίας και αισθητικής.

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Liane Moriarty, το έκτο κατά σειρά μυθιστόρημα της συγγραφέα, το σενάριο αποδίδει με ένα πολύ έξυπνο και αιχμηρό τρόπο τα μυστικά που κρύβει κάθε οικογένεια στα θεμέλια της. Η Jane (Shailene Woodley), μια ανύπαντρη μητέρα, μετακομίζει σε νέα πόλη με τον εξάχρονο γιο της. Την ημέρα της έναρξης του σχολικού έτους γνωρίζει τις άλλες μητέρες της τάξης και μαζί με αυτές όλα τα κουσούρια τους. Η ομιλητική Madeline (Reese Witherspoon), η άψογη Celeste (Nicole Kidman) και η business woman Renata (Laura Dern) θα βρεθούν στο ίδιο προαύλιο και θα αποδείξουν ότι πηγαίνοντας το παιδί σου στο σχολείο είναι λίγο πολύ σαν να ξαναπηγαίνεις και εσύ. Εντάξει, μόνο που στην περίπτωση των μεγάλων στο τέλος υπάρχει και ένα πτώμα!

big-little-lies-jane-rape

Και ενώ φαινομενικά το Big Little Lies είναι μια easy going σειρά, τελικά αποδεικνύεται μάλλον το αντίθετο. Ένας γάμος που μοιάζει τέλειος, αλλά που μόνο τέλειος δεν είναι, η ιστορία μιας ανύπαντρης μητέρας που μεγαλώνει τον καρπό μιας βίαιης συνεύρεσης, μια γυναίκα που χάνεται ανάμεσα στο λαβύρινθο της ψυχαναγκαστικής τελειότητάς της και μια καριερίστα που έχει ξεχάσει τι θα πει μητρότητα και το θυμάται με τους πιο λανθασμένους τρόπους. Το Big Littles Lies κοιτάει τόσο βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις που φέρνει τον θεατή σε δύσκολη θέση με την ρεαλιστικότητά του. Περνούν οι σκηνές μπροστά απ τα μάτια σου και σε τρώει μια ακαθόριστη βεβαιότητα ότι όλα αυτά συμβαίνουν κάπου δίπλα σου.

_91b55b2c-025f-11e7-87c7-5947ba54d240

Το πρώτο προειδοποιητικό καμπανάκι ότι κάτι καλό ψήνεται εδώ είναι το καστ: η Nicole Kidman θυμίζει κάτι από κρασί, παλιό καλό κρασί. Η Reese Witherspoon, που για χρόνια σνόμπαρα, απέδειξε ότι ακόμα και για να κάνεις την χαζή χρειάζεσαι ταλέντο. Η Laura Dern που (μου) περνούσε απαρατήρητη μέχρι πρότινος είναι πλέον ο δεινόσαυρος στο δωμάτιο. Και φυσικά η Shailene Woodley δεν είναι πια ούτε κόρη του George Clooney ούτε η κοπελίτσα που έμεινε έγκυος από έναν συμμαθητή της στην κατασκήνωση. Όλες στα καλύτερά τους αφήνουν χιλιόμετρα πίσω τις ανδρικές παρουσίες που τις πλαισιώνουν σχεδόν σε ενοχλητικό βαθμό.

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται αναπαυτικά ο Jean-Marc Vallée. Τον γνωρίσαμε από το Dallas Buyers Club, την ταινία που χάρισε δύο Όσκαρς στον Matthew McConaughey και τον Jared Leto αντίστοιχα, αλλά νομίζω πως στο B.L.L. δείχνει την πραγματική του αξία. Περισσότεροι χαρακτήρες, μεγαλύτερη διάρκεια και πολυποίκιλες σκηνές τον βοηθούν να πραγματώσει μια εξαιρετική δουλειά στο σύνολό της.

Ένα τελευταίο κερασάκι στην τούρτα της σειράς είναι το soundtrack. Σε όλα τα επεισόδια ακούγονται γνωστά τραγούδια από αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, το τραγούδι όμως των τίτλων αρχής με κέρδισε από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Δεν ήξερα τον Michael Kiwanuka, τον έψαξα όμως και σας συστήνω να το κάνετε και εσείς!

Καταλήγοντας, θα αναφέρω μονάχα ότι είναι τέτοια η ανταπόκριση των θεατών που μαζεύουν υπογραφές διαδικτυακά για να συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά η σειρά ανεξάρτητα με το αν έχει εξαντληθεί η υπόθεση του βιβλίου. Τι κάθεστε; Κατεβάστε τα torrent αμέσως!

ΣτΜ: Girls

Είναι σύνηθες φαινόμενο μια πολυετής σειρά -όσο τα χρόνια περνούν και οι κύκλοι της πληθαίνουν- να αποκτά όλο και λιγότερους θεατές, σημειώνοντας πτώση στην δημοτικότητά της. Κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και στην γνωστή και πολυβραβευμένη σειρά Girls του αμερικάνικου καλωδιακού τηλεοπτικού δικτύου HBO, η οποία διανύοντας φέτος την 6η και τελευταία της σεζόν στους δέκτες, βλέπει τα νούμερα της τηλεθέασης να πέφτουν, με πλήθος πρώην φαν της να μην την εντάσσουν πλέον στην λίστα των επιλογών τους. Πώς το Girls έφτασε σε τέτοιο σημείο και -από τη στιγμή που αυτό συνέβη- του άξιζε πράγματι μια τέτοια αντιμετώπιση; Σε αυτό το αφιερωματικό αρθράκι προσπαθούμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, κάνοντας μια μίνι ανασκόπηση σε μια σειρά που -εμείς τουλάχιστον- αγαπάμε ακόμη.

Νομίζω Αρχική Girls On Bench Εξ Αριστερών

Εξ αριστερών: Marnie, Jessa, Hannah και Shoshanna

Είναι αλήθεια πως η σειρά ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, βρίσκοντας στα σκαριά της παραγωγής της τον Judd Appatow (“This Is 40”, “Pineapple Express”), o οποίος αναγνωρίζοντας στις αρχές της δεκαετίας του 2010 το ταλέντο της νεαρότατης Lena Dunham, συνέβαλε έτσι ώστε οι πρωτότυπες σεναριακές ιδέες της να λάβουν σάρκα και οστά στην μικρή οθόνη. Η άκρως πετυχημένη πρώτη σεζόν της σειράς που προβλήθηκε εν έτει 2012, κατάφερε να κερδίσει όχι μόνο το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και την αγάπη του χώρου της κριτικής -αγάπη την οποία και διατηρεί έως και σήμερα, έχοντας ως αποδείξεις-πειστήρια δεκάδες βραβεία και υποψηφιότητες σε σημαντικούς θεσμούς: το Girls-εκτός των άλλων- κουβαλά στις τηλεοπτικές του πλάτες δυο Χρυσές Σφαίρες, δυο βραβεία Emmy και ένα BAFTA.

Από το παρθενικό της κιόλας επεισόδιο η σειρά υπέδειξε τον άξονα πάνω στον οποίο επρόκειτο να κινηθεί, ο οποίος δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που μαρτυρά ο ίδιος της ο τίτλος: μια παρέα τεσσάρων κοριτσιών γύρω στα 20 έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της ενήλικης ζωής και των υποχρεώσεών της, αλληλεπιδρώντας με γονείς, φίλους, εραστές και εργοδότες και αναζητώντας η κάθε μια ξεχωριστά τον εαυτό της. Μια Νέα Υόρκη, άλλοτε εξαιρετικά μαγευτική και άλλοτε απειλητικά εχθρική, αποτελεί το περιβάλλον εντός του οποίου οι ηρωίδες μας, χαρακτήρες με διαφορετικές προσωπικότητες και ιδιοσυγκρασίες, κυνηγούν τα όνειρα και ζουν τους εφιάλτες τους, με το κοινό να παρακολουθεί κάθε πτυχή της ζωής τους και να μαθαίνει κάθε πλευρά του χαρακτήρα τους.

Sorry (2)

Hannah & Adam

Έχοντας χαρακτηριστεί κατά καιρούς από πολλούς ως το Sex and the City της γενιάς του, το Girls σίγουρα αποτελεί κάτι παραπάνω από αυτό, όντας αφενός ένα καλαίσθητο συμπίλημα κωμωδίας και δράματος και αφετέρου μια ρεαλιστική φωνή που παρουσιάζει δίχως ταμπού και προκαταλήψεις όλα αυτά τα θέματα που απασχολούν πολλές σύγχρονες νεαρές γυναίκες στην καθημερινότητά τους, ξεφεύγοντας από τα υπερβολικά κλισέ και τις πάσης φύσεως ωραιοποιήσεις. Η Lena Dunham γράφει βασιζόμενη σε δικές της εμπειρίες και δημιουργεί χαρακτήρες που εκτίθενται χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος, αναλαμβάνοντας παράλληλα τον πρωταγωνιστικό ρόλο -αυτό της επίδοξης συγγραφέως Hannah Horvath, ενώ πλαισιώνεται με την σειρά της από ένα καστ ιδιαίτερα αξιόλογων νεαρών ηθοποιών, από το οποίο και ξεχωρίζει ο χαρισματικός και πλέον γρήγορα ανερχόμενος Adam Driver (“Star Wars: Episode VII – The Force Awakens”, “Silence”, “Paterson”).

Beauty (2)Μετά από τόσα θετικά σχόλια και μνεία προς δημιουργούς και ηθοποιούς, τις πταίει για την πτώση της ακροαματικότητας της σειράς; Πολλοί είναι εκείνοι που σπεύδουν, αγανακτισμένοι από την πορεία και τις επιλογές των ηρώων εντός αυτών των έξι χρόνων, να κατηγορήσουν την Dunham και τους συνεργάτες της για έλλειψη δημιουργικότητας, καθώς και εμμονή σε γνωστά και πολυφορεμένα μοτίβα, τη στιγμή που πολλοί άλλοι απωθούνται  από τις απροκάλυπτες ερωτικές σκηνές ή ακόμα από την έντονη παρουσία του γυμνού σώματος με τις ατέλειές του, αν και αυτό -ούτως ή άλλως- υπήρξε εξ αρχής βασικό στοιχείο της σειράς, το οποίο είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης τάσης να δοθεί έμφαση στην ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινότητας, πέρα από εξωπραγματικές φίνες σιλουέτες και ανορεκτικά πρότυπα ομορφιάς.

Σε κάθε περίπτωση πάντως -και εδώ ενέχεται η απάντηση προς εκείνους που διατείνονται απουσία έμπνευσης- οι δημιουργοί της σειράς προσέδωσαν σε καθένα από τους χαρακτήρες μια ορισμένη κατευθυντήρια γραμμή συμπεριφοράς και πράξεων ως απόρροια της προσωπικής τους εξέλιξης, η οποία συντελέστηκε φυσικά και ως λογικό επακόλουθο βιωμάτων και εμπειριών που αυτοί ακριβώς οι χαρακτήρες συνέλεξαν καθ’ όλη την διάρκεια των έξι κύκλων του προγράμματος. Κάπως έτσι, φαίνεται πλέον πιο καθαρά το πώς πραγματική ζωή και τηλεοπτικό προϊόν συγκλίνουν, έχοντας ως κοινό παρανομαστή το γνωστό «τὰ πάντα ῥεῖ» και ως εκ τούτου την αδυναμία στατικότητας, ειδικά κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου -όπως στην προκειμένη περίπτωση των απαρχών της ενήλικης ζωής, οπότε και ο άνθρωπος είναι εύπλαστος και τα πάντα ρευστά.

Μετά από όλα αυτά, η απάντηση που θα δίναμε στο ερώτημα αν αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο στο Girlsείναι ξεκάθαρα θετική σε όποιο από τα δυο φύλα κι αν απευθυνόμαστε. Είτε είσαι γυναίκα είτε άνδρας προβλέπεται να απολαύσεις με την ίδια δύναμη τις περιπέτειες των τεσσάρων πρωταγωνιστριών μας, να γελάσεις με τα καμώματά τους, να συγκινηθείς με τα προβλήματά τους και -γιατί όχι;- να βρεις ένα κομμάτι του εαυτού σου εντός τους.

Gif

Καλό μήνα και καλές προβολές!

ΣτΜ: The Lost Room

Η Σειρά του Μήνα είναι η νέα κατηγορία του Rive Gauche και έχει ως απώτερο σκοπό να συστήσει σειρές που αξίζει να δει κανείς και που σίγουρα έχουν φάει αρκετές ώρες απ’την ζωή της συντάκτριας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα παραπονεθώ για δύο λόγους. Πρώτον, όλη η σειρά διαρκεί λιγότερο από πέντε ώρες (πείτε μου ότι δεν σας έπεισα μόνο με αυτό!) και δεύτερον, παίζει ο Nate Fisher από το Six Feet Under (πάντως αυτό έπεισε εμένα!).

a9cwzlrlftc-market_maxres

Το The Lost Room είναι μια μίνι σειρά επιστημονικής φαντασίας του 2006. Ένας ντεντέκτιβ βρίσκει μετά την έρευνα ενός διπλού φόνου ένα κλειδί ξενοδοχείου (αγγλιστί motel). Κανείς δεν ξέρει που είναι το εν λόγω κατάλυμα και τι ρόλο παίζει με τους φόνους, μέχρι που ανακαλύπτει ότι το συγκεκριμένο κλειδί ανοίγει όλες τις πόρτες και βγάζει σε ένα (χαμένο) δωμάτιο. Δεν είναι μόνο όμως το κλειδί στο παιχνίδι, κάθε αντικείμενο του δωματίου έχει ιδιαίτερες δυνάμεις και μύθους γύρω από αυτό, για αυτό και πολλοί, κακοί συνήθως, αναζητούν και συλλέγουν διακαώς αυτά τα αντικείμενα. Ο Αστυνόμος Nate, συγγνώμη Joe ήθελα να πω, περίεργος να βρει τι συνέβη στο δωμάτιο, αρχίζει προσωπικές έρευνες. Αυτό που δεν γνωρίζει όμως και θα το μάθει με τον πιο άσχημο τρόπο είναι ότι όλο αυτό το παιχνίδι έχει πάντα ένα τίμημα. Έτσι λοιπόν, σε μια πάλι με έναν άλλο συλλέκτη χάνει την κόρη του μέσα στο δωμάτιο και αποφασίζει να κάνει τα πάντα για να την φέρει πίσω.

Οι αρετές της σειράς είναι πολλές και δεν μιλάω μόνο για τις εξαιρετικές ερμηνείες. Προσωπικά απόλαυσα στο έπακρον την μείξη της υποψίας του παράλληλου σύμπαντος με τον αγώνα ενός πατέρα να βρει το παιδί του. Μου το έκανε πιο εύπεπτο, γιατί δεν τα πάω καλά ούτε με την επιστημονική φαντασία ούτε με τα αστυνομικά. Το ατυχές είναι ότι τελειώνοντας η σειρά αφήνει πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Είναι προφανές οτι η παραγωγή ήθελε την συνέχεια της σειράς, γιατί δεν έβαλε τέλος σε πολλά παραθυράκια. Κάτι στράβωσε, ποιός ξέρει και εμείς μείναμε με έξι επεισόδια (ή τρία δίωρα) και αρκετές θεωρίες.

the_lost_room

Εν κατακλείδι, η σειρά είναι μικρή, είναι καλογυρισμένη και ακόμα και ατελής βλέπεται ευχάριστα. Δεν είναι, βέβαια, ένα επίγειο αριστούργημα και πως να είναι εδώ που τα λέμε, αφού είναι τηλεοπτικό προιόν, αλλά μπορεί κανείς να το ξεχωρίσει από τον κυκεώνα των τηλεοπτικών σειρών του ’00. Επιπλέον, μου είχε λείψει τόσο πολύ ο Peter Krause που θα μπορούσα να τον παρακολουθήσω να πρωταγωνιστεί και στον Barney, το δεινοσαυράκι (crippiest σειρά ever).

Ο χειμώνας επέστρεψε…

Αν ρωτήσεις τη γιαγιά μου ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός της Κυριακής που μας πέρασε, σίγουρα θα πάρεις μια απάντηση του στυλ «Η υπέροχη λειτουργία του παπά Νικόλα λόγω της ημέρας.» Αν πάλι ρωτήσεις κάθε άλλο λογικό άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του και αγαπάει τις μεγάλες παραγωγές στην τηλεόραση, η απάντηση που θα πάρεις είναι μία. -Εντάξει δύο αν συλλογιστούμε και την απάντηση της θείας μου που θα πει το «your face sounds familiar» του ant1-

Το «Game of Thrones» επέστρεψε. Είναι γεγονός. Ο έκτος κύκλος της πασίγνωστης σειράς του HBO έκανε πρεμιέρα την Κυριακή το βράδυ και από το πρώτο κιόλας λεπτό της προβολής του οι εκατομμύρια θαυμαστές της σειράς δεν σταμάτησαν να τουιτάρουν, σχολιάζοντας το καινούριο επεισόδιο ποικιλοτρόπως αλλά πάντα με φανερό σθένος.

Game-of-THrones-Jon-Snow-Season-6

Για εσένα που δεν ξέρεις για τι ακριβώς μιλάω και δεν έχεις ακουστά τη σειρά -πράγμα μάλλον αδύνατο- θέλω να σου πω πως το «Game of Thrones», βασισμένο στα βιβλία του George R.R. Martin, είναι η μοναδική σειρά που έχει καταφέρει να συνδυάσει δράκους, αιμομιξίες, την Emilia Clarke γυμνή, παιδάκια που βλέπουν οράματα αλλά και τον Kit Harington να κάνει μέχρι και τον πλανητάρχη Obama να αγωνιά για την τύχη του χαρακτήρα που ενσαρκώνει.

Για εσένα πάλι που δεν θυμάσαι που αφήσαμε τους χαρακτήρες του Westeros στο τέλος του πέμπτου κύκλου, θα σου φρεσκάρω τη μνήμη λέγοντας σου ότι ο μεν καυστικός, δε αγαπημένος σε όλους Tyrion βρίσκεται στην Meereen και η τύχη του είναι άγνωστη, αφού η βασίλισσα της Daenerys είναι στη μέση του πουθενά, δηλαδή στη γη των Dothraki. Από την άλλη η Cersei είχε την χειρότερη σεζόν από όλους, ο Jaime απέτυχε να προστατεύσει την κόρη του -δεν θα κρυβόμαστε και εδώ ότι είναι ανιψιά του- ενώ η Sansa κατάφερε να το σκάσει από το παλάτι. Την Arya την αφήσαμε τυφλή ενώ τον -ΚΟΥΚΛΟ- Jon Snow μαχαιρωμένο στο χιόνι…

Αν και εγώ είδα το επεισόδιο, θα σας πω χωρίς σποιλερίσματα -νομίζω όλοι μισούμε τα σπόιλερς- τα απολύτως απαραίτητα. Το επεισόδιο λέγεται «The Red Woman», άρα είναι μάλλον απίθανο να μην κάνει την εμφάνισή της, η πανούργα Melisandre. Επίσης παρόλο που οι φανς ωρύονταν-μαζί τους κι εγώ- να μάθουν την τύχη του Jon Snow, λίγα αποκαλύφθηκαν στο πρώτο επεισόδιο. Άλλοι είπαν ότι πρόκειται για μία πολύ έξυπνη κίνηση των δημιουργών της σειράς, άλλοι υποστήριξαν ότι ήταν καιρός να ασχοληθούμε και με τους άλλους χαρακτήρες, εγώ απλώς είπα «μαρτύριο». Η σκηνή που άφησε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό όμως, ήταν η τελευταία αφού αλλάζει τα πάντα σχετικά με έναν πολύ βασικό χαρακτήρα και ανοίγει τον δρόμο για μια θύελλα ολοκαίνουριων θεωριών για το μέλλον του Westeros.

Μην κάθεσαι λοιπόν, ο έκτος κύκλος άρχισε και σε περιμένει γεμάτος ένταση και ανατροπές. Και εσύ που έχεις μείνει λίγο πίσω στη σειρά, έχεις μια εβδομάδα καιρό μέχρι το «Game of Thrones» να ξαναχτυπήσει με το δεύτερο επεισόδιο.

Υ.Γ. Αν ο Petyr Baelish δεν είναι ο νικητής της σεζόν, θα κλάψω. Έλα παραδέξου το. Αυτός κινεί όλα τα νήματα.

Έκτακτο παράρτημα: Χρυσές Σφαίρες 2016 (Οι Σειρές)

Όπως είναι ευρέως γνωστό, οι Χρυσές Σφαίρες δεν αποτελούν μόνο κινηματογραφικά βραβεία, αλλά και τηλεοπτικά, όπως αυτό καθιερώθηκε πριν από 60 χρόνια ακριβώς και το έτος 1956. Και μπορεί, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (αχ, αυτή η εξεταστική), η παρουσίαση των νικητήριων τηλεοπτικών σειρών στις Χρυσές Σφαίρες να πήγε λίγο πίσω, ωστόσο είμαστε εδώ κραταιοί, για να συνεχίσουμε το αφιέρωμά μας. Χωρίς άλλες περιστροφές, λοιπόν, να κι η λίστα με όλους αυτούς που την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016 γύρισαν σπίτι τους με ένα βραβείο στα χέρια!

  • Καλύτερη Δραματική Σειρά: “Mr. Robot”, σειρά που συνδυάζει άψογα στοιχεία δράματος και ψυχολογικού θρίλερ. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς θα κάνει πρεμιέρα μέσα στο 2016 και το κοινό θα έχει την ευκαιρία να συνεχίσει να παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις στη ζωή του χάκερ Elliot Alderson, που πάσχει από κοινωνική αγχώδη διαταραχή και κατάθλιψη, καθώς και τις δράσεις του πλάι στον αινιγματικό αναρχικό Mr. Robot.

Mr. Robot I

  • Καλύτερη Κωμική Σειρά ή Μιούζικαλ: “Mozart in the Jungle”, συγκεντρώνοντας συνολικά δυο βραβεία στο φετινό διαγωνισμό. Η πρεμιέρα του δεύτερου κύκλου έγινε δυο μέρες πριν τον ερχομό του νέου έτους (30/12/2015) κι εμείς χαρήκαμε με την αναπάντεχη βράβευση αυτής της αγαπημένης μας σειράς, που της άξιζε -και με το παραπάνω- περισσότερη αναγνώριση. (Σχετικό και πιο αναλυτικό άρθρο για τη σειρά μπορείτε να βρείτε σε παλιότερη ανάρτηση, εδώ.)
  • Καλύτερη Μίνι-Σειρά ή Τηλεταινία: “Wolf Hall”, σειρά που εκτόπισε το λατρεμένα σκοτεινό “American Horror Story: Hotel”, καθώς και το εξαιρετικά ενδιαφέρον “Fargo”. Το “Wolf Hall” είναι ένα ιστορικό δράμα, το οποίο εστιάζει στον Thomas Cromwell, πρώην γραμματέα του ρωμαιοκαθολικού καρδιναλίου Thomas Wolsey, που αναλαμβάνει χρέη βασιλικού συμβούλου για λογαριασμό του Ερρίκου Η’ της Αγγλίας.
  • Καλύτερη Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά: Taraji Henson, για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά “Empire” και στον ρόλο της πρώην συζύγου ενός εκατομμυριούχου ιδρυτή μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρίας. Το όνομά της είναι Cookie και εποφθαλμιά τον μουσικό κολοσσό του πρώην ανδρός της.MAD MEN Saison 3
  • Καλύτερος Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά: Jon Hamm, ως ο Don Draper της σειράς “Mad Men”. Όντας ο βασικός πρωταγωνιστής μιας σειράς που ολοκληρώθηκε το 2015, μετρώντας εφτά ολόκληρους κύκλους, ο Draper ήταν καθηλωτικός στον ρόλο του γοητευτικού διευθυντή της -πλασματικής- διαφημιστικής εταιρίας Sterling Cooper, ο οποίος έδρασε και δημιούργησε στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’60.
  • Καλύτερη Ηθοποιός σε Κωμική Σειρά ή Μιούζικαλ: Rachel Bloom, για την ερμηνεία της στο “Crazy Ex-Girlfriend”. H Bloom πρωταγωνιστεί σ’ αυτή την κωμωδία/μιούζικαλ, η οποία και εκτυλίσσεται στην πολιτεία της Καλιφόρνια, την ίδια στιγμή που είναι και μια εκ των δημιουργών της.
  • Καλύτερος Ηθοποιός σε Κωμική Σειρά ή Μιούζικαλ: Gael García Bernal, στον ρόλο του νεότατου μαέστρου Rodrigo και στη σειρά “Mozart in the Jungle”. O συμπαθέστατος Bernal, γνωστότερος στο ευρύ κοινό από τον ρόλο του στην ταινία «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας» (2004), ξεχωρίζει και σε αυτή την τηλεοπτική παραγωγή που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς από τον πρώτο κιόλας κύκλο της.AHS, Hotel (ξανά)
  • Καλύτερη Ηθοποιός σε Μίνι-Σειρά ή Τηλεταινία: Lady Gaga, η γνωστή και ως “Mother Monster”, για τον ρόλο της στο “American Horror Story:Hotel”. Η εκκεντρική τραγουδίστρια και πολυμορφική περσόνα ενσαρκώνει εδώ την πάντα στιλάτη και λάγνα Elisabeth, την κόμισσα με τα φονικά ένστικτα.
  • Καλύτερος Ηθοποιός σε Μίνι-Σειρά ή Τηλεταινία: Οscar Isaac, για την ερμηνεία του στη, βασιζόμενη σε αληθινά γεγονότα, μίνι-σειρά του τηλεοπτικού δικτύου HBO με τίτλο “Show Me a Hero”. Ο Isaac, στον ρόλο του νεότερου δημάρχου που εκλέχτηκε ποτέ στην πόλη Yonkers της Νέας Υόρκης, εκτόπισε τον 43χρονο βρετανό Idris Elba, ο οποίος το 2012 είχε βραβευτεί με Χρυσή Σφαίρα για τον ρόλο του στη σειρά “Luther”.
  • Καλύτερη Ηθοποιός Β’ Ρόλου σε Σειρά, Μίνι-Σειρά ή Τηλεταινία: Maura Tierney, για την ερμηνεία της στο “The Affair”. Η σειρά, η οποία μετράει συνολικά δυο χρόνια ύπαρξης, συγκαταλέγει στη λίστα των βραβείων της ακόμα μια Χρυσή Σφαίρα, ενώ η Tierney φαίνεται να αφήνει θετικότατες εντυπώσεις στον ρόλο της απατημένης συζύγου.
  • Καλύτερος Ηθοποιός Β’ Ρόλου σε Σειρά, Μίνι-Σειρά ή Τηλεταινία: Christian Slater, ως Mr. Robot στην ομώνυμη σειρά. Πολλοί μπορούν να θυμούνται τον Slater από την ερμηνεία του στην ταινία «Το Όνομα του Ρόδου» και στο πλευρό του Sean Connery, όπου και ερμήνευσε, σε ηλικία μόλις 17 ετών, τον μαθητευόμενο μοναχό και αφηγητή της ιστορίας μας με τ’ όνομα Adso Of Melk. Εν έτει 2015 και εξής, ωστόσο, ο ρόλος του Slater είναι αυτός του μυστήριου αναρχικού Mr. Robot, ο οποίος έχει στα άμεσα σχέδιά του την οργάνωση μιας παγκόσμιας επανάστασης.

O Μότσαρτ… στη ζούγκλα!

Εκεί που χάζευα τις υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες του 2016 και καθώς παρατηρούσα την σαρωτική παρουσία της ταινίας “Carol”, το μάτι μου έπεσε στις τηλεοπτικές σειρές που διεκδικούν ένα βραβείο. Ανάμεσα στο πασίγνωστο “Game of Thrones”, το πολυδιαφημισμένο “Mr. Robot”, το αγαπημένο “American Horror Story” και το συγκινητικά ξεκαρδιστικό “Orange Is the New Black”, ξεχώρισα στην κατηγορία καλύτερης κωμικής σειράς ένα σίριαλ με άκρως αινιγματικό τίτλο. “Mozart in the Jungle”, στα ελληνικά «Ο Μότσαρτ στη ζούγκλα», ήταν τ’ όνομά της σειράς, το οποίο και με ώθησε στην άμεση αναζήτησή της.

Η πρώτη πληροφορία που πήρα για τη σειρά, η οποία έκανε την πρεμιέρα της τον Φεβρουάριο του προηγούμενου έτους, ήταν πως πρόκειται για μια κομεντί-ντραμεντί με άκρως μουσικό θέμα, όπως μαρτυρεί απ’ την αρχή ο τίτλος της. Σίγουρα αναπάντεχη, ωστόσο εξαιρετικά επιτυχημένη, θα ήταν η σύνοψή της με τη χρήση του γνωστού τριπτύχου “sex, drugs & rock ‘n’ roll”, με μια μόνο σημαντική διαφορά: όπου “rock ‘n’ roll” βάζετε “classical music”! Έχοντας αυτό κατά νου, ο θεατής από το πρώτο κιόλας επεισόδιο μπαίνει στον κόσμο των –πρώην και νυν- μαέστρων και των –παλαιών και νεώτερων- μελών της Συμφωνικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης. Πλέον, εκείνος είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει πως οι ζωές όλων των προαναφερθέντων είναι οτιδήποτε άλλο παρά βαρετές, ενώ παράλληλα δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τον έκλυτο και περιπετειώδη βίο ενός ροκ σταρ.

1

Ο γρήγορος ρυθμός των επεισοδίων (30’ έκαστο) συμβάλλει στην τέρψη του κοινού χωρίς να κουράζει ή να μπερδεύει, ενώ κωμική φλέβα και δραματικές νότες συνδυάζονται άψογα. Τα παραπάνω στοιχεία βοηθούν καταλυτικά στην ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινότητας πολλών φιλόδοξων πρωταγωνιστών της κλασικής σκηνής, από μαέστρους και μουσικούς, μέχρι παραγωγούς και βοηθούς, οι οποίοι προσπαθούν επιβιώσουν στη ζούγκλα της Νέας Υόρκης. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκουμε τους κεντρικούς μας ήρωες: τον «φρέσκο» και ριζοσπαστικό μαέστρο της Συμφωνικής Ορχήστρας Rodrigo, τον βετεράνο αντιπάλό του και γηραιό μαέστρο Thomas, καθώς και τη νεαρή ομποΐστρια Hailey. Πρόσωπα προερχόμενα από διαφορετικά background και που κουβαλούν τα δικά τους «βάρη», τις δικές τους ξεχωριστές ιστορίες, κυνηγούν τα όνειρα και τις μουσικές φιλοδοξίες τους, την ίδια στιγμή που προσπαθούν να βρουν την πραγματική αγάπη, τις ισορροπίες τους και ταυτόχρονα τον ίδιο τους τον εαυτό.

Πηγή έμπνευσης για το δημιούργημα αυτό, στάθηκε το αυτοβιογραφικό βιβλίο της ομποΐστριας και δημοσιογράφου Blair Tindall με τίτλο “Mozart in the Jungle: Sex, Drugs, and Classical Music”, το οποίο εκδόθηκε το 2005 και αποτελεί ένα μουσικό χρονικό που πραγματεύεται την πορεία και ανέλιξή της στο κλασικό μουσικό στερέωμα. Το καστ της σειράς είναι όμως κι αυτό άξιο προσοχής. Τον ρόλο του κεντρικού ήρωα Rodrigo, που μάλιστα είναι βασισμένος στον διάσημο μαέστρο Gustavo Dudamel, αναλαμβάνει ο μεξικανικής καταγωγής Gael García Bernal, γνωστός για τον ρόλου του στην ταινία «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας», όπου κι ερμήνευσε τον Che Guevara. Το όνομα του Bernal βρίσκεται, επιπλέον, ανάμεσα στους υποψήφιους νικητές μιας Χρυσής Σφαίρας για το 2016, όντας ενταγμένος στην κατηγορία για τον καλύτερο ηθοποιό σε κωμική σειρά. Ωστόσο στη σειρά συμπεριλαμβάνεται ακόμα ένα δυνατό όνομα στην λίστα των πρωταγωνιστών, αυτό του Malcolm McDowell. Με την πρώτη μπορεί να μην λέει και πολλά, όμως αν το αναλογιστούμε ακόμα μια φορά, στο μυαλό μας έρχεται ο διαβόητος Alex, ο πρωταγωνιστής της κλασικής -πλέον- ταινίας «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Stanley Kubrick.

Τελειώνοντας μέσα σε μια μέρα κιόλας τον πρώτο κύκλο της σειράς που μετρά δέκα επεισόδια, η ανυπομονησία για νέο «υλικό» δεν κρύβεται εύκολα. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, ο δεύτερος κύκλος θα κυκλοφορήσει στο τέλος του 2015 και θα έρθει να ικανοποιήσει, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι ο πρώτος, την περιέργεια όλων εμάς που πάντα αναρωτιόμασταν τι μπορεί να συμβαίνει άραγε πίσω από τα παραπετάσματα της σκηνής μιας ορχήστρας, μέσα στα παρασκήνια και στις «μυστικές» ζωές των εκπροσώπων του εσωστρεφούς κόσμου της κλασικής μουσικής.

8

Καλές προβολές!

Παρασκευή και 9

Παρασκευή, σήμερα, και από ότι φαίνεται είναι η μέρα των σειρών! Μόλις πριν από λίγο η Ελένη μας μίλησε για το Parenthood και μας ενθουσίασε. Έτσι κι εμείς με την σειρά μας θα σας συστήσουμε μία από τις αγαπημένες σειρές του τελευταίου έτους, το Inside No9.

Το σημερινό τιμώμενο Inside Νο9 είναι μια ανθολογία μαύρου χιούμορ βρετανικής παραγωγής. Εμπνευστές, δημιουργοί, σεναριογράφοι και βασικά πρόσωπα των ιστοριών είναι οι Reece Shearsmith και Steve Pemberton, τους οποίους μπορεί να έχετε ακουστά και από το ενδιαφέρον Psychoville. Η σειρά έχει ολοκληρώσει από το καλοκαίρι τον δεύτερο κύκλο της και ετοιμάζεται για τον τρίτο κάπου στα μέσα του 2016. Τα επεισόδια ανά κύκλο είναι έξι, ενώ το καθένα διαρκεί μισή ώρα. Όπως καταλαβαίνετε, σε ένα Σάββατο (αύριο πολύ πιθανόν!) έχει δει κανείς και τους δύο κύκλους και έχει ξεκινήσει και το Parentood της Ελένης!

Τι κοινό άραγε έχουν ένα καμαρίνι, ένα μεσοαστικό διαμέρισμα και μία μονοκατοικία γοτθικού στυλ; Μα φυσικά όλα βρίσκονται στον αριθμό εννιά! Η πλοκή σε κάθε επεισόδιο είναι αυτοτελής και με διαφορετικό καστ ηθοποιών. Αυτό όμως που κάνει το Νο9 διαφορετικό, είναι η επιλογή των θεμάτων του. Δεν διστάζει να ταξιδέψει στο χρόνο και να τοποθετήσει την ιστορία του στον Μεσαίωνα, να τσαλακώσει έναν έναν τους χαρακτήρες και να ακροβατήσει πάνω στα λεπτά όρια του επιτρεπτού και του ανεπίτρεπτου χιούμορ. Η σειρά έχει ένα μοναδικό τρόπο να πιάνει τον ακροατή από τους ώμους και να τον ταρακουνά, χωρίς υπερβολές και μισόλογα. Τέλος, ανήκει σε ένα πολλά υποσχόμενο νέο κύμα τηλεοπτική σύνθεσης και ελπίζω όσοι αγαπάτε τα παιχνίδια του μυαλού να της δώσετε μια ευκαιρία! Καλή θέαση!