Ο μαύρος καθρέφτης.

Το 2011 ο Charlie Brooke ξεκίνησε την παραγωγή μιας σειράς sci-fi, τοποθετημένη χρονικά στο κοντινό μέλλον, που θα εξερευνούσε τα όρια της τεχνολογίας στην ζωή του ανθρώπου. Σήμερα ο Άγγλος σεναριογράφος έκπληκτος από την μεγάλη επιτυχία του, εξομολογείται πως φοβάται πως το Black Mirror δεν είναι πλέον άλλο ένα φουτουριστικό concept αλλά μια απεικόνιση της πραγματικότητας. Και ίσως είναι ακριβώς αυτό που κάνει την σειρά τόσο πετυχημένη.

Αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί που χαρίζουν δυνατές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία, σενάριο χωρίς ιδιαίτερα κενά και αυτοτελή επεισόδια που δεν κουράζουν, σε συνδυασμό με το μεγάλο όπλο του high concept χαρίζουν στην σειρά πολλούς φανατικούς οπαδούς.

bl2

Συνέχεια

Advertisements

Six Feet Under (2001-2005)

Κάποτε, όχι πολύ καιρό πιο πριν, ένας φίλος μου είπε πως αυτή η σειρά του άλλαξε την ζωή. Τότε, όταν άκουσα την συμβουλή του και την παρακολούθησα, συμφώνησα απόλυτα μαζί του. Δεν νομίζω ότι εύκολα μια σειρά μπορεί να χτίσει ισχυρούς χαρακτήρες και θεωρώ μάλλον αδύνατο να επηρεάσει το κοινό με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι απλό: το επεισόδιο τελειώνει, η οθόνη κλείνει και η ιστορία παύει να σε απασχολεί. Δεν είναι όμως έτσι, όχι τουλάχιστον στην περίπτωση του Six Feet Under. Δεν συνηθίζω να συμμερίζομαι την γνώμη των ειδικών, αφενός γιατί όποιος επαγγέλλεται τηλεοπτικός κριτικός μου φέρνει μια τάση προς έμετο και αφετέρου γιατί υπάρχουν πολλά ακόμα να δω μέχρι να φτάσω στην τελική κρίση, αλλά αυτή τη φορά είχαν δίκιο. Το Six Feet Under είναι ό,τι καλύτερο έχει δείξει η οθόνη του υπολογιστή μου.

maxresdefault

Συνέχεια

Πρέπει να μιλήσουμε για τον BoJack Horseman

Έφτασε η ώρα. Λίγο πριν ξεκινήσει ο πέμπτος κύκλος του BoJack Horseman αποφάσισα να κάνω έναν τελικό απολογισμό και με το χέρι στην καρδιά να μιλήσω για την καλύτερη σειρά που είδα ποτέ. Καλά διαβάσατε, ένα animation με πρωταγωνιστή ένα αλκοολικό άλογο είναι ότι καλύτερο έχω δει και εγγυώμαι ότι θα είναι ότι καλύτερο θα δείτε και εσείς. Δεν κάνω πλάκα!

Bojackhorseman.jpg

Συνέχεια

Happy! (2017-)

Δύο είναι οι μπάτσοι της καρδιάς μου, ο Tobias Moretti με τον συμπαθέστατο γερμανικό ποιμενικό Rex και ο Christopher Meloni του Law & Order: Special Victims Unit στο πλευρό της Mariska Hargitay. Αυτές οι δύο φιγούρες έχουν κατατροπώσει όλους τους υπόλοιπους ειδικούς πράκτορες που πέρασαν από την οθόνη της καμένης μου πια Sony. Και μιας και έχω χάσει τα χνάρια του Moretti για παραπάνω από μια δεκαπενταετία, είναι νομίζω καλή ευκαιρία να δούμε που βρίσκεται σήμερα ο Meloni της καρδιάς μας. Δεν θα δυσκολευτούμε εξάλλου, μετά από μερικά αποτυχημένα guests σε True Blood και Wet Hot American Summer, ο Christopher επιστρέφει στο επάγγελμα που τον καθιέρωσε ως ηθοποιό και ξεκινά και πάλι τις έρευνες παρέα με τον Happy, έναν μπλε μονόκερο!

happy

Συνέχεια

The End of the F***ing World (2017-)

Μετά από έξι ολόκληρους κύκλους Skins πρέπει να ομολογήσω πως έχω ανοσία στα teenage drama series, ή όπως αλλιώς τα λένε. Αισθάνομαι πως όσες τέτοιου είδους σειρές και αν παρακολουθήσω, πάντα καταλήγω να βλέπω το ίδιο ακριβώς πράγμα. Υπάρχουν ένα ή δύο πρότυπα πλοκής και από εκεί και έπειτα ο εκάστοτε σεναριογράφος αντιγράφει την αρχική ιδέα κάνοντας μικρές αλλαγές για να μην υποστεί τον κακοχαρακτηρισμό του αντιγραφέα. Εν μέρη είναι λογικό. Η εφηβεία, αν και είναι αυθυπόστατη περίοδος για τον καθένα μας, δεν παύει να χαρακτηρίζεται από ορισμένα clisé: προβλήματα με τους γονείς, ερωτικές απογοητεύσεις, συναισθηματικές ταλαντεύσεις. Αυτά τα «δεδομένα» όμως, που είναι τόσο μοναδικά σε προσωπικό επίπεδο, θα μπορούσαν να αναπαραχθούν με διαφορετικούς τρόπους, καλλιτεχνικούς, ώστε ακόμα και μέσω της κοινοτοπίας τους να δώσουν ένα διαφορετικό στίγμα. Η μοναδική σειρά τα τελευταία πολλά χρόνια που είδα να το κάνει αυτό είναι το «The End of the Fucking World» και για αυτή ακριβώς θα σας μιλήσω στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

the_end_of_the_fucking_world_title.jpg

Βασισμένο στο ομώνυμο κόμικ του Charles S. Forsman, το The End of the Fucking World πραγματεύεται την ιστορία δύο εφήβων, του James και της Alyssa, και το ολιγοήμερο ταξίδι ενηλικίωσής τους. Οι δύο νέοι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον πολύ απότομα. Η μοναδική τους ομοιότητα εκ πρώτης όψεως είναι η διαφορετικότητά τους. Μπουχτισμένοι από το περιβάλλον και την οικογένεια, το σκάνε για έναν συγκεκριμένο προορισμό. Ο κόσμος όμως αυτός δεν είναι αγγελικά πλασμένος και δύο απρόσεκτοι έφηβοι μπορεί να βρεθούν σε μεγάλους μπελάδες, όσο κοντά στην ενηλικίωση και αν βρίσκονται. Όταν το ταξίδι της Alyssa και του James τελειώνει, κανένας από τους δύο δεν είναι πια ο ίδιος.

Ξέρω πως έχετε διαβάσει την ίδια υπόθεση ένα εκατομμύριο φορές. Άλλες τόσες την έχω διαβάσει και εγώ. Η ιδιαιτερότητα αυτής της σειράς είναι ότι παίρνει την κοινοτοπία μέσω των επι μέρους στοιχείων της και της χώνει απανωτά μπουκέτα. Αλήθεια! Καταρχάς, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, του Alex Lawther και της Jessica Barden (την οποία είδαμε και το Ελάφι του Λάνθιμου) είναι εξαιρετικές. Συνετά δραματικές, ακροβατούν ανάμεσα στην απάθεια και της οργή της εφηβικής ηλικίας. Η σκηνοθεσία του Jonathan Entwistle παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον και πλαισιώνεται ομοιόμορφα από την εξαιρετική ηχητική υποστήριξη του Coxon (ο οποίος έχει βάλει το χεράκι του και στο Baby Driver!). Η φωτογραφία είναι επίσης από τα πολύ δυνατά χαρακτηριστικά της σειράς. Όσο προχωράει η πλοκή, τόσο η εικόνα αλλάζει, τα χρώματα γίνονται πιο φωτεινά, τα τοπία πιο ανοιχτά. Με αυτά τα ασυναίσθητα και σχεδόν αθέατα κόλπα υποστηρίζεται και η εξέλιξη των χαρακτήρων. Σε μια μικρή χρονικά σειρά δεν περιμένει κανείς πλήρη ανάπτυξη, κι όμως το The End of the Fucking World κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια σε αυτόν τον τομέα.

Είναι η πρώτη φορά που είδα μια ιστορία αγάπης, γιατί αυτός είναι ο κεντρικός πυρήνας της, να αποδίδεται χωρίς καμία ρομαντική σκηνή. Για την ακρίβεια περισσότερες είναι οι βρισιές που ακούγονται κατά την διάρκεια της σειράς παρά οι οποιεσδήποτε αναμενόμενες τρυφερές περιπτύξεις. Φυσικά, το μαύρο χιούμορ αναβοσβήνει με νέον δίπλα από τον τίτλο. Από το πρώτο κιόλας τέταρτο, όταν η πρωταγωνίστρια σπάει το κινητό της ως ένδειξη αντίδρασης, καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι διαφορετικό,  πολύ ενδιαφέρον, συμβαίνει εδώ.

Τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό, χαρακτηριστικό της σειράς είναι η διάρκειά της. Εικοσιπέντε λεπτά για κάθε ένα από τα οχτώ επεισόδια του πρώτου κύκλου μας κάνει κάτι λιγότερο από τρεισήμιση ώρες. Μέσα σε μια ημέρα που λέει ο λόγος (και η Ιωάννα) την έχεις βγάλει. Είναι διασκεδαστική, καλογυρισμένη, αληθοφανής και πάνω από όλα είναι ειλικρινής με τους θεατές της: το The End of the Fucking World είναι μια εφηβική σειρά που παρά τις όποιες ενστάσεις σας αξίζει να παρακολουθήσετε!

Εγκλήματα (1998-2000)

Την ίδια στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι βλέπουν κλαίγοντας την δεύτερη σεζόν του This Is Us, εγώ όλο τον Οκτώβρη έλιωνα στο γέλιο βλέποντας σε νιοστή επανάληψη τα Εγκλήματα. Πολύ ξεπερασμένο; Γιατί το λες αυτό; Μόλις 17 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη τους ολοκληρωμένη προβολή, από την στιγμή εκείνη που η ελληνική τηλεόραση δεν θα γινόταν ποτέ ξανά η ίδια.

egklimata

Τυπικά θα αναφέρω ότι τα Εγκλήματα είναι μια ελληνική τηλεοπτική σειρά μαύρης κωμωδίας που προβλήθηκε την χρονική περίοδο 1998 – 2000 από την συχνότητα του ANT1. Στη σειρά πρωταγωνιστούν μερικοί από τους πιο ταλαντούχους και αναγνωρισμένους ηθοποιούς της σύγχρονης τηλεόρασης: ο Κώστας «Αλέκος» Κόκλας, ο Χρήστος «Αχιλλέας» Χατζηπαναγιώτης, η Υρώ «Φλώρα» Μανέ, η Καίτη «Σωσώ» Κωνσταντίνου, η Μαρία «Κορίνα» Καβογιάννη, ο Βασίλης «Τζώνυ» Χαραλαμπόπουλος και πολλοί άλλοι. Προσωπικά, αγαπημένος μου είναι ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, ο κωνσταντινουπολίτης ηθοποιός που έπαιζε δεύτερους ρόλους στις ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες και όμως πάντα κατάφερνε να ξεχωρίζει με το ύφος και την πειθώ του. Στα Εγκλήματα ενσαρκώνει τον Αριστείδη Μητρόπουλο, τον υπερήλικα πατέρα του Αχιλλέα και της Κορίνας, έναν κατάκοιτο παμπόνηρο γέρο που δουλεύει όλους τους υπόλοιπους ψιλό γαζί. Στον καναπέ(!) του σκηνοθέτη κάθεται το τρίο Αγγελόπουλος, Τέμπος, Λεντάρη, ενώ το σενάριο υπογράφει ο Λευτέρης Παπαπέτρου, γνωστός θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος (Πάτερ Ημών, Ντόλτσε Βίτα, Είσαι το ταίρι μου, Κάτω Παρτάλι).

Πιστεύω ότι λίγο πολύ όλοι ξέρετε τι συμβαίνει σε αυτή τη σειρά. Νέοι η Φλώρα και ο Αλέκος είχαν ένα άκαρπο ειδύλλιο. Μεγάλοι πια, παντρεμένοι και οι δύο, ξανασυναντιούνται τυχαία και ο έρωτας τους ξαναφουντώνει. Φοβούμενοι τους συντρόφους και τον κοινωνικό τους περίγυρο οι δύο εραστές συνεχίζουν την σχέση τους κρυφά, όμως η τύχη δεν είναι πάντα με το μέρος τους. Μπορεί ο αγαθιάρης Αχιλλέας, ο σύζυγος της Φλώρας, να μην παίρνει πρέφα τα κέρατα πάνω απ’ το κεφάλι του, αλλά η δαιμόνια σύζυγος του Αλέκου, η (θεάρα) Σωσώ, τα έχει 400. Και σαν να μην ήταν αρκετό το ήδη υπάρχον μπλέξιμο, πλακώνουν συμπέθεροι, εξαφανισμένες αδερφές, θείες και αδέρφια εξ αγχιστείας, ο καθένας με τα κουσούρια, τις απαιτήσεις και τα μυστικά του.

Οι ηθοποιοί, οι ερμηνείες, το πρωτότυπο σενάριο, το ιδιαίτερο ύφος, όλα συνετέλεσαν στο να μείνουν τα Εγκλήματα αξέχαστα και τόσα χρόνια μετά το τηλεοπτικό κοινό να τα βλέπει σε πολλοστή επανάληψη ακούραστα και ανυπόμονα, όχι όμως τα ρουτινιασμένια σηριαλάκια του Ρώμα. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν σειρές όπως τα Μαύρα Μεσάνυχτα και το Κάτω Παρτάλι προσπάθησαν να υιοθετήσουν την «μαύρη» αισθητική των Εγκλημάτων, με τη δεύτερη μάλιστα να το καταφέρνει αισθητά καλύτερα, μιας που προέρχεται από την πένα του ίδιου σεναριογράφου. Το πλήρωμα του χρόνου δείχνει πως τελικά δεν τα κατάφεραν τόσο καλά, έδωσαν όμως ώθηση σε ένα είδος παραγκωνισμένο στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο, την μαύρη κωμωδία.

Ελπίζω στο μέλλον να υπάρξουν και άλλες αντίστοιχες παραγωγές με ευφάνταστα σενάρια, έξυπνους διαλόγους και χιουμοριστική διάθεση. Εγκλήματα δεν θα υπάρξουν ξανά, θα τα βλέπουμε μονάχα τα απογεύματα του Σαββατοκύριακου σε επανάληψη και θα γελάμε σαν την πρώτη φορά, τουλάχιστον όμως να επιστρέψει η όρεξη και η δημιουργικότητα στην ελληνική τηλεόραση. Είμαι, βλέπετε, από τους αισιόδοξους, από αυτούς που πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορεί και να πάνε καλύτερα.

Twin Peaks: The Return

Αναδημοσίευση από το πολύτιμο SpoilerAlert!

Ποιος θα το περίμενε όταν στο φινάλε του 2ου κύκλου του Twin Peaks, εν έτη 1991, η Laura Palmer ξεστόμισε στον παγιδευμένο Dale Cooper ότι θα τον δει ξανά σε 25 χρόνια, θα κυριολεκτούσε. Το εντυπωσιακό με τον τρίτο κύκλο της θρυλικής σειράς είναι ότι όχι μόνο δεν αποτέλεσε απλά ένα reboot αλλά υπήρξε μια δυναμική επιστροφή, η οποία μέσω της δημιουργικής ελευθερίας που δόθηκε στον πολύ πιο καταξιωμένο και αναγνωρίσιμο πια David Lynch, είχε λόγο παρουσίας στο σήμερα.

33.jpg

Η τρίτη σεζόν αποτελεί ένα ποιοτικό αμάλγαμα όλων των πρότερων φιλμικών πειραματισμών και ανησυχιών του σουρεαλιστή και παράξενου Lynch. Εδώ μπορεί κάποιος να ανακαλύψει τον πειραματισμό του Eraserhead, του Inland Empire και των πρώτων μικρού μήκους ταινιών του. Μέσα στα ωριαία μέρη/ επεισόδια υπάρχει διάχυτος ο σουρεαλισμός, το παράδοξο και η συμβολική κατάδυση στις σκοτεινότερες πτυχές του ερεβώδους ασυνειδήτου της Χαμένης Λεωφόρου και της Οδού Μαλχόλαντ. Ταυτόχρονα, αναδύεται απλόχερα η συναισθηματική ευαισθησία, η λυρικότητα και η αγάπη για τους περιθωριακούς, λησμονημένους χαρακτήρες του Straight Story και του Άνθρωπου Ελέφαντα.

Με τη βοήθεια του Mark Frost, ο μεγάλος σκηνοθέτης ξεφεύγει κατά πολύ από τις τηλεοπτικές δημιουργικές μανιέρες της τελευταίας δεκαετίας με τα σύντομης διάρκειας και ταχύτατης πλοκής επεισόδια και τα εκβιαστικά cliffhangers, παραδίδοντας μια αριστουργηματική και αψεγάδιαστη σειρά. Αργόσυρτα πλάνα, σουρεάλ σκηνές και χαρακτήρες ταυτόχρονα εκκεντρικοί, τρομακτικοί και αστείοι συνθέτουν μια σειρά που έμελε για ακόμα μια φορά να γράψει τηλεοπτική ιστορία.

22

Το μόνο αρνητικό αυτής της επιστροφής είναι η επιλογή της ώρας προβολής της ταυτόχρονα με το μεγαθήριο του Game Of Thrones. Κάπως έτσι τα νούμερα της τηλεθέασης του Twin Peaks ακολούθησαν πτωτική πορεία αμέσως μετά την έναρξη του GoT, κάτι που δεν άλλαξε ακόμα και έπειτα από την τροποποίηση της ώρας που προβαλλόταν. Προφανώς και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης των δυο τηλεοπτικών σειρών μιας και οι δυο είναι «τεράστιες», απλά για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά.

Όπως και να έχει, τo Twin Peaks έχει τη δύναμη να στοιχειώσει απροκάλυπτα τις πτυχές της καθημερινότητας κάθε ανυποψίαστου θεατή. Αναδιατυπώνοντας και με μια φιλοσοφικά στοχαστική διάθεση, ίσως και να μην ήταν έτοιμο το τηλεοπτικό κοινό της εποχής μας να απορροφήσει τον ύποπτο κόσμο του Twin Peaks. Προφανώς, αυτή η σειρά δεν σου δίνει απαντήσεις στο πιάτο και μάλλον δεν είναι αυτός ο απώτερος στόχος της. Αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Frost και Lynch, και το κατόρθωσαν με ανατριχιαστική ακρίβεια, είναι να κάνουν τον μυημένο φαν των παλαιότερων κύκλων να ζήσει την εμπειρία της αναβίωσης, μπολιασμένη με μπόλικη ρετρό νοσταλγία. Το ερώτημα που αναμφισβήτητα ανακύπτει είναι κατά πόσο ο μέσος τηλεοπτικός θεατής που καταναλώνει σωρηδόν αναρίθμητες σειρές με τη σέσουλα, ήταν έτοιμος να έρθει σε μετωπιαία σύγκρουση με κάτι τέτοιο.

11.jpg

Το καλοκαίρι που πέρασε ήταν μοναδικό ακριβώς γιατί συνοδεύτηκε από το ταξίδι στον παράξενο κόσμο του Twin Peaks, το οποίο αυτή τη φορά γιγαντώθηκε βγαίνοντας από τα στενά όρια της μικρής, ονειρικής και περίεργης πόλης. Ταξιδέψαμε στον τρομακτικό κόσμο των πνευμάτων, χαλαρώσαμε και λικνιστήκαμε στους ρυθμούς διαφόρων μουσικών σχημάτων στο Roadhouse bar, περιπλανηθήκαμε σε αφιλόξενα ομιχλώδη δάση, γελάσαμε με την καρδιά μας και συγκινηθήκαμε με παλιούς και νέους χαρακτήρες, ανατριχιάσαμε παρακολουθώντας τις μηχανορραφίες δαιμονικών tulpas και κλώνων και ονειρευτήκαμε χαμένοι μέσα στα lodges ξεχασμένων ινδιάνικων μύθων.
David Lynch και Mark Frost,

σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

*Ακούστε και τα podcast για κάθε ξεχωριστό επεισόδιο του Twin Peaks.*