Ο μύθος της Αρλέτας

3 Μαρτίου 1945, γεννήθηκε το πιο φιλμ νουάρ κορίτσι της Ελλάδας. Τότε την έλεγαν Αργυρώ-Νικολέτα Τσάπρα και αγαπούσε τη ζωγραφική. Ήσυχη και κλειστή στον εαυτό της, ήθελε να γίνει σκιτσογράφος, γι’αυτό και σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.

Τραγουδούσε για την παρέα και τη μητέρα της. Πάντα με μια κιθάρα στο χέρι. Έτσι άλλωστε την ανακάλυψε ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Καθισμένη σε μια παραλία στην Ύδρα να τραγουδά με την κιθάρα της ανάμεσα σε φίλους. Την πήρε από το χέρι και την πήγε να βγάλει δίσκο. Και τότε η Αργυρώ-Νικολέτα έγινε η Αρλέτα που εμείς αγαπήσαμε. Ο δίσκος Τραγουδά η Αρλέτα κυκλοφόρησε το 1966, αλλά δυστυχώς λόγω εποχής, λογοκρίθηκε και μάλιστα δύο τραγούδια αφαιρέθηκαν τελείως.

Το παράδοξο είναι πως παρόλο που από τα πρώτα της κιόλας βήματα στην δισκογραφία συνεργάστηκε με κορυφαίους Έλληνες συνθέτες όπως ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, εκείνη παρέμεινε ταπεινή και λιγομίλητη. Ό,τι ήθελε να πει το έλεγε μέσα από τα τραγούδια της. Τραγούδια που επέλεγε με μοναδικό γνώμονα αν της ταιριάζουν και όχι αν ήταν πιθανές επιτυχίες.

arleta3

Το 1981 ηχογραφεί τον δίσκο Ένα καπέλο με τραγούδια και τρία χρόνια αργότερα η πορεία της -σιχαινόταν όπως έλεγε την λέξη καριέρα- εκτοξεύεται με τους δύο επόμενους δίσκους της Περίπου και Τσάι Γιασεμιού σε μουσική του καλού της φίλου, Λάκη Παπαδόπουλου. Το όνομά της έχει γίνει πια συνώνυμο των αθηναϊκών μπουάτ.

Εκείνη βέβαια θεωρούσε πως είχε κάνει πολύ καλύτερα πράγματα από τις μπουάτ και το θρυλικό Μια φορά θυμάμαι. Και είχε δίκιο. Το σπουδαιότερο πράγμα που κατάφερε η Αρλέτα είναι να πλέξει ασυνείδητα ένα μύθο γύρω από το όνομά της και μ’αυτό το μύθο να εισβάλει στις καρδιές εκείνων που την αγάπησαν φανατικά. Η Αρλέτα διχασμένη, ανάμεσα στην βελούδινη φωνή της και την ατσάλινη εικόνα που πολλοί έλεγαν ότι έβλεπαν σε εκείνη, κατάφερε να μείνει πιστή στην δική της ταυτότητα, την δική της μουσική και τα δικά της θέλω. Δεν πουλήθηκε ποτέ.

Εγώ την γνώρισα δύο φορές. Την πρώτη φορά στο σχολείο όταν κάποια δασκάλα μας τραγουδούσε την Σερενάτα, πληγωμένη πιθανότατα από κάποιον Παναγιώτη και τη δεύτερη πια κανονικά όταν έμαθα και το όνομα της από τον πατέρα μου. Λάτρευε το Μπαρ το ναυάγιο. Το άκουγε και μου έλεγε «Αυτή είναι η Αρλέτα. Λένε πως είναι ιδιότροπη. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως είναι σπουδαία καλλιτέχνης.» arleta

Σιγά σιγά απέκτησα και την δική μου άποψη για την Αρλέτα. Εκείνη όμως είχε από καιρό αρχίσει να αντικρίζει την αρχή του τέλους. Το 2008 λίγο πριν βγει σε μια σκηνή στο Βόλο, λιποθύμησε εξαιτίας μιας εγκεφαλικής αιμορραγίας που υπέστη. Οι γιατροί χαρακτήρισαν την κατάστασή της «σοβαρή».

Η Αρλέτα άρχισε να κλείνεται ξανά στον εαυτό της και να απομακρύνεται από τον κόσμο. Πάλεψε και ξεπέρασε τον κίνδυνο, αλλά η περιπέτειά της δεν είχε τελειώσει. Στις αρχές του 2017, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο παράλληλα με έμφραγμα. Πολλοί έλεγαν πως είχε χαθεί. Και λίγο αργότερα έτσι έγινε.

8 Αυγούστου 2017, ακριβώς πριν ένα μήνα, το πιο φιλμ νουάρ κορίτσι της Ελλάδας άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο της Αγίας Όλγας.

Ίσως η ίδια να μην περίμενε τον μαζικό θρήνο του κοινού της, τα τραγούδια της που ανέβαιναν στα social media συνοδευόμενα από θλιμμένες φατσούλες και όλα αυτά τα αντίο από καλλιτέχνες και πολιτικούς. Ίσως να γελούσε με όλη αυτή τη θλίψη. Ίσως απλά να μην είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος του κενού που άφησε πίσω της στην ελληνική μουσική βιομηχανία.

Ξέρω πως η Αρλέτα δεν νοιαζόταν για το πως θα την θυμάται το κοινό της, αρκεί να είναι με μια δόση ευχαρίστησης. Πιστεύω όμως πως θα χαμογελούσε αν ήξερε πως στην κηδεία της όλοι τραγουδούσαν Το τραγούδι της ερήμου και την φαντάζονταν να φεύγει έτσι γλυκά πάνω σε μια Αθήνα-καράβι με την Σερενάτα στην αγκαλιά της και ένα Τσάι Γιασεμιού στο χέρι.

arleta1

Εδώ και ένα μήνα, τα ήσυχα βράδια, αν κοιτάξεις τα αστέρια θα τα δεις να λάμπουν λίγο περισσότερο.

Advertisements

5 (+1) σειρές που περιμένουμε το καλοκαίρι

Είναι η γνωστή εποχή του χρόνου, που οι περισσότερες τηλεοπτικές σειρές κλείνουν τις σεζόν τους και μας αποχαιρετούν είτε οριστικά είτε μέχρι το φθινόπωρο. Μία εποχή βασανιστήριο για τους φανατικούς οπαδούς της τηλεόρασης, που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχουν βρει τη λύση στις διαδικτυακές σειρές. Να ‘ναι καλά το netflix που ανεβάζει όλα τα επεισόδια την ίδια μέρα και συνήθως διαλέγει την άνοιξη ή το καλοκαίρι για να το κάνει.

Έτσι και εγώ με την σειρά μου -σωστή τρελή με τις σειρές- τελειώνοντας τις εξετάσεις και αφήνοντας για λίγο τα βιβλία, έκατσα να βρω ποιες σειρές θα μου κάνουν παρέα φέτος το καλοκαίρι. Μερικές από αυτές μου είναι ήδη  γνωστές από την προηγούμενη τηλεοπτική σεζόν και με κρατούν σε αγωνία για το τι νέο θα φέρουν στο προσκήνιο αυτή τη φορά, ενώ μερικές άλλες αν και καινούριες, έχουν καταφέρει να με κάνουν να περιμένω σαν τρελή την πρεμιέρα τους.

Ορίστε λοιπόν: πέντε (συν μία ξεχωριστή) σειρές για να περάσεις και εσύ μαζί τους το καλοκαίρι σου.

  1.  House of Cards (30/05/17) :  Η σειρά, πιο επίκαιρη από ποτέ, έρχεται για πέμπτη σεζόν- την πρώτη χωρίς τον original δημιουργό της, Beau Willimon  -στις οθόνες μας μέσω του Netflix και ο Kevin Spacey είναι και πάλι εδώ για να σε συναρπάσει. Ως Frank Underwood φέτος θα προσπαθήσει να καλύψει τα σκάνδαλα που θα ξεσπάσουν στον Λευκό Οίκο με έναν πρωτοφανή τρόπο π100523284-url-1ου θα έχει συνέπειες. Πάντα με την βοήθεια της συζύγου του Claire.
  2. Fear the Walking Dead (06/04/17) : Το spin off της μεγάλης επιτυχίας Walking Dead, επιστρέφει για τρίτη σεζόν για να απαντήσει στα ερωτηματικά που άφησε το τέλος της δεύτερης σεζόν. Ιδανική σειρά για να ξεκινήσεις σήμερα, αφού έχει μόνο δύο σεζόν πίσω της και έτσι θα προλάβεις να την τελειώσεις πριν ξεκινήσουν τα καινούρια επεισόδια.
  3. Glow (23/06/17) : Μία καινούρια σειρά του Netflix, με πρωταγωνίστρια την Alison Brie στο ρόλο της Ruth Wilder, μιας ηθοποιού που παλεύει να τα καταφέρει στο Hollywood της δεκαετίας του 80 και καταλήγει στον κόσμο της γυναικείας πάλης, μέσα σε ρινγκ και γκλίτερ.
  4. Game of Thrones (16/07/17) : Προφανώς και δεν μπορούσα να παραλείψω αυτή τη σειρά, κόσμημα, της αμερικάνικης τηλεόρασης. Οι παραγωγοί μόλις μας έδωσαν το trailer και από ότι φαίνεται όλα πρόκειται να αλλάξουν στο πρώτο μισό της τελευταίας σεζόν της σειράς -που θα αποτελείται από εφτά μόνο επεισόδια- αφού ενώ οι χαρακτήρες μας συνεχίζουν να αγωνιούν για το ποιος θα καταλήξει στο θρόνο, οι White Walkers έχουν καταφτάσει. dragon
  5. The Defenders (18/08/17) : Η καινούρια σειρά που μας φέρνει το Netflix είναι αυτή που περιμένω περισσότερο από όλες καθώς έχει όλες τις προδιαγραφές για να γίνει the next big thing, που λέμε. Η Marvel ενώνει τους κεντρικούς χαρακτήρες τεσσάρων άλλων σειρών της (Daredevil, Jessica Jones, Luke Cage και Iron Fist) ενάντια στην -έκπληξη- Sigourney Weaver και θέλει να σε κάνει να κολλήσεις. Είναι γεγονός πως η συνεργασία Netflix και Marvel γεννάει πολύ καλές και προσεγμένες δουλειές (βλέπε Daredevil).

Για το τέλος άφησα μια σειρά -θεσμό- που επιστρέφει στην τηλεόραση μετά από είκοσι-πέντε ολόκληρα χρόνια. Ναι καλά κατάλαβες, μιλάω για το Twin Peaks. Οι θρυλικές περιπέτειες του Dale Cooper ξανά γύρισαν στις οθόνες μας στις 21 Μαΐου και οι δημιουργοί της σειράς προσπαθούν να κρατήσουν την υπόθεση των νέων επεισοδίων μυστικό για να ανεβάσουν και άλλο το ενδιαφέρον μας. Για να δούμε…

Άντε να περάσουν οι μέρες, να μπορούμε να μιλήσουμε με άποψη πλέον για όλες τις σειρές που έρχονται. Εσύ για ποια θα περιμένεις περισσότερο;

 

Ο Αλκίνοος θα είναι πάντα δικός μας

Με αφορμή τις εμφανίσεις του στο Κύτταρο, πλέκουμε το εγκώμιο ενός σύγχρονου ποιητή.

Σάββατο βράδυ, Ηπείρου και Αχαρνών γωνία. Οι περισσότεροι μουσικόφιλοι αναγνωρίζουν εύκολα το σκηνικό. Το Κύτταρο θα έχει πάλι κάποια live μουσική βραδιά.

Σάββατο βράδυ, Ηπείρου και Αχαρνών γωνία. Ο Αλκίνοος στο καθιερωμένο του πλέον στέκι περιμένει τους φίλους του – γιατί τόσα που έχει μοιραστεί μαζί τους μέσα από τα τραγούδια του, φίλοι είναι – να τραγουδήσουν και να σταματήσουν για λίγο το χρόνο. Όπως μόνο εκείνος ξέρει να κάνει. Γιατί ναι, μπορεί να έχει αλλάξει την εμφάνισή του, να έχει κόψει την αλογοουρά με την οποία τον αγαπήσαμε και να έχει αφήσει γένια αλλά είναι ακόμη ο ίδιος. Μπορεί να κοντεύει τα πενήντα αλλά μοιάζει ακόμα έφηβος. Μπορεί να έχει ωριμάσει μουσικά αλλά εκείνες τις ιστορίες που λέει πριν τα τραγούδια του, τις λέει με την ίδια αθωότητα και το ίδιο χιούμορ. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από τότε που έγραψε το «Δεν μπορώ» ή το «Όνειρο ήτανε» αλλά αν τον ακούσεις να τα ερμηνεύει ζωντανά και κλείσεις τα μάτια σου, θα ορκιστείς πως είσαι εκεί, τότε που αποτύπωνε για πρώτη φορά αυτά που ένιωθε στο χαρτί.

Έτσι ένιωσα και εγώ. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα live και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα είναι η τελευταία. Υποσχέθηκα πως θα τον αφήσω ξανά να με απομονώσει από όλους και όλα και να με μεταφέρει στον δικό του μικρό επίγειο παράδεισο γεμάτο μελωδίες, ταξίδια και όνειρα. Γιατί την στιγμή που κλείνουν οι πόρτες στο Κύτταρο και εκείνος βγαίνει στην σκηνή αυτό συμβαίνει.

alkinoos1

Χωρίς καθυστέρηση και λίγο μετά τις δέκα και μισή ο Αλκίνοος και οι τέσσερις πλέον συνοδοιπόροι του γέμισαν τη σκηνή και μας καλωσόρισαν δύο φορές. Μία με την «Ζήνωνος» και μετά άλλη μία, κανονικά αυτή τη φορά, με τον Αλκίνοο να χαμογελά σαν ντροπαλός έφηβος καθώς μας παρουσίαζε τους υπόλοιπος μουσικούς και μας ζητούσε συγνώμη για την ώρα που χρειάζονται για κούρδισμα. Τόνισε πως όλα τα όργανα -στη σκηνή υπήρχε από κρητική λύρα έως κοντραμπάσο- είναι έγχορδα και πως το κούρδισμα αξίζει τον κόπο. Τον χειροκροτήσαμε όλοι. Φάνηκε να ντρέπεται. Ακολούθησαν γνωστά τραγούδια όπως η «Παράκληση» και ο «Προσκυνητής» αλλά και μικροί διάλογοι με το κοινό. Έπειτα για περίπου δέκα λεπτά η σκηνή άδειασε για να ξεκουραστούμε εμείς όπως είπε ο Αλκίνοος και μετά ήρθε το δεύτερο μέρος. Τώρα το κοινό είχε αφεθεί πολύ περισσότερο από πριν, τραγουδούσε δυνατά και ζητούσε τα δικά του αγαπημένα τραγούδια. Κάποια στιγμή ακούστηκε κάποιος να φωνάζει για την αγορά του Αλ Χαλίλι. Ο Αλκίνοος γύρισε προς το μέρος που ακούστηκε η φωνή με ένα έντονο βλέμμα και δεν είπε τίποτα. Όλοι ξέσπασαν σε γέλια. Μαζί κι αυτός.

Συνέχισε με άλλες επιτυχίες του, και αν και δύσκολο, θα ξεχωρίσω τις ερμηνείες του στον «Βόσπορο» και την «Πατρίδα». Και στα δύο κομμάτια το ηχητικό αποτέλεσμα όλων των έγχορδων ήταν απλώς μαγικό και οι λέξεις έμοιαζαν να βγαίνουν από την ψυχή του Αλκίνοου και να έρχονται σε εμάς τόσο απλόχερα που πραγματικά σκέφτηκα πως ένας τέτοιος άνθρωπος μόνο καλοσύνη πρέπει να κρύβει μέσα του. Ο Αλκίνοος ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, μας χαιρέτησε και χάθηκε. Όσο γρήγορα χάθηκε τόσο γρήγορα επέστρεψε. Μόνος του αυτή τη φορά. Φόρεσε την κιθάρα του και μας χάρισε λίγη ακόμη μαγεία με τραγούδια όπως το «Δεν Μπορώ» και φυσικά το «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι». Δεν ξέρω αν ήταν μέσα στο πρόγραμμα ή απλώς το χρωστούσε σε εκείνη τη φωνή. Θα πιστέψω πως απλώς έτσι ένιωσε και το είπε. Έφυγα λίγο πριν τελειώσει. Χαίρομαι που δεν τον είδα να φεύγει μια για πάντα από τη σκηνή. Στο μυαλό μου έμεινε καθισμένος να τραγουδά «θα πληρώσω όσο όσο να μου κάνουν μία μελανιά…»

Η ώρα δύο και ενώ γυρνάω σπίτι προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει με τον Αλκίνοο. Όλοι λένε πόσο απλός και καθημερινός είναι, μα κρύβει μέσα του κάτι πολύ μαγικό για να είναι μονάχα απλός. Δε μπορεί. Θα ΄ναι κάτι παραπάνω. Ίσως η σωστή λέξη για να τον προσδιορίσουμε είναι ταπεινός, όχι απλός. Ο Αλκίνοος ξέρει πως με τη μουσική και τους στίχους του αγγίζει τον κόσμο όσο λίγοι, αλλά φαίνεται να μην νιώθει καθόλου ιδιαίτερος για αυτή την ιδιαίτερη ικανότητά του. Δεν ξέρω αν φταίνε τα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο, το μεγάλο ταλέντο του ή ο χαρακτήρας του, ξέρω όμως πως όταν τραγουδάει έτσι ταπεινά, με πάθος και γαλήνη μαζί, με το βλέμμα κατεβασμένο και τη φωνή του ήρεμη, μοιάζει τουλάχιστον όμορφος.

αλκινοος2

Και μετά σε κάθε χειροκρότημα, όταν κοιτάει το κοινό ντροπαλά και χαμογελά σαν παιδί που το αποδέχεται ο κόσμος για πρώτη φορά, τότε ξέρω πως δεν έχει μεγαλώσει καθόλου. Είναι ακόμα νέος και θα παραμείνει για πάντα. Γιατί έχει για οδηγό το ταλέντο και την ελπίδα και αυτά σίγουρα  δεν γερνούν ποτέ.

«Κάτω από ένα τραπέζι,  το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.
Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν,
τι ωραία που πέφτουν….» 
τραγουδά και μας επιτρέπει να μπούμε για λίγο στην καρδιά του, στο σπίτι των συναισθημάτων του , στο εργαστήρι όλων αυτών των ποιημάτων, στους εφιάλτες που κατάφερε να κάνει όνειρα.

Γι΄αυτό σας λέω, ο  Αλκίνοος ότι και αν γίνει, όσα χρόνια και αν περάσουν, όπως και αν έχει τα μαλλιά του, θα είναι πάντα ο Αλκίνοος. Όχι ο Ιωαννίδης. Είναι πολύ δικός μας για να τον λέμε έτσι. Νομίζω πως ούτε και ο ίδιος θα το ήθελε.

Ο Αλκίνοος θα είναι στο Κύτταρο στις 17 & 18 και 24 & 25 Μαρτίου. 

Η Κατερίνα.

Δεν χρειάζεται να πηγαίνεις συχνά θέατρο για να καταλάβεις το πόσο φαίνεται να αγαπούν οι Έλληνες σκηνοθέτες να ανεβάζουν παραστάσεις βασισμένες σε βιβλία. Επίσης δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά για το θέατρο για να καταλάβεις το πόσο φαίνεται να αγαπά το κοινό την Λένα Παπαληγούρα. Αν θέλεις όμως να μάθεις ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό – και δεν είναι καθόλου τυχαίο – χρειάζεται να επισκεφτείς ένα θέατρο και συγκεκριμένα το θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, στον Κεραμεικό.

Μετά από μία sold out σειρά παραστάσεων στο Λονδίνο και τη Θεσσαλονίκη, η παράσταση του Γιώργου Νανούρη, «Κατερίνα» επιστρέφει στο σπίτι της για τρίτη χρονιά. Το έργο είναι βασισμένο στο γνωστό βιβλίο του αγαπημένου Αυγούστου Κορτώ και διαπραγματεύεται την ιστορία μίας γυναίκας που από την εφηβική της κιόλας ηλικία εμφανίζει σημάδια σχιζοφρένειας και κατάθλιψης, τα οποία κορυφώνονται στην ενήλικη ζωή της και η κατάληξη είναι μοιραία. Τουλάχιστον για τους γύρω της. Γιατί για εκείνη, όπως αναφέρει ο Κορτώ, ήταν ένα είδος λύτρωσης.

Το γεγονός ότι η ιστορία δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας αλλά πρόκειται για την πραγματική ιστορία της μητέρας του συγγραφέα, ίσως να τρόμαζε τους περισσότερους σκηνοθέτες, καθώς τους υποχρεώνει να χειριστούν την όλη υπόθεση με έναν ιδιαίτερο σεβασμό, αλλά ο Νανούρης μοιάζει σαν να ετοιμαζόταν καιρό για αυτή ακριβώς την παράσταση. Εύστοχα, έχει επιλέξει να παρουσιάσει γύρω στις τριάντα σελίδες από το βιβλίο, που περιέχουν και τα πιο καταλυτικά γεγονότα στη ζωή της Κατερίνας. Παρών, σε όλη τη διάρκεια του έργου, παίζει με έναν μικρό φακό και γεμίζει τους μαύρους τοίχους και την άδεια σκηνή με σκιές και σχήματα που σε μεταφέρουν μέσα στο μυαλό της Κατερίνας.kater

Ταυτόχρονα, ο Λόλεκ, ο μουσικός, με την μπάσα φωνή και την κιθάρα του σε μεταφέρουν λιγάκι πιο κοντά στη ψυχή της Κατερίνας. Τραγουδώντας για τον αχινό που έχεις μέσα σου και σου ζητάει καθημερινά τροφή, ο Λόλεκ μοιάζει να λέει με νότες εκείνα που η Κατερίνα φοβάται να πει με λόγια.

Η Κατερίνα. Όταν διάβαζα το βιβλίο είχα πλάσει μία εντελώς δική μου εικόνα για εκείνη και φοβόμουν πως όταν έβλεπα μια Κατερίνα διαφορετική από εκείνη του μυαλού μου πάνω στη σκηνή θα απογοητευόμουν. Φοβόμουν πως η ιστορία της Κατερίνας ήταν τόσο δική της που η κάθε ηθοποιός θα έμοιαζε ξένη μέσα σ’αυτή. Έκανα όμως λάθος. Για δύο λόγους.

katerina1

Πρώτον λόγω της αξιοθαύμαστης Λένας Παπαληγούρα. Η νεαρή ηθοποιός είναι μαγική και ταυτόχρονα απίστευτα ρεαλιστική πάνω στη σκηνή. Οι κινήσεις της είναι προσεγμένες και μαζί ατσούμπαλες και αυθόρμητες ενώ οι εκφράσεις της μοιάζουν πολλές φορές εξωγήινες. Η Λένα με τα ξανθά μαλλιά της και το λουλουδάτο φόρεμα χορεύει ξυπόλυτη, μιλάει ήρεμα, φωνάζει, τραγουδά, αισθάνεται και μοιράζει απλόχερα όλο της το καλλιτεχνικό είναι. Γεμίζει μια ολόκληρη σκηνή και σε κάνει να νιώθεις πως εκείνη την ώρα όντως σου μιλά η ίδια η Κατερίνα. Σε έναν μονόλογο όπου από τη μία καλείται να φερθεί σαν ένα μικρό κορίτσι που αντιμετωπίζει όλα όσα της συμβαίνουν, αποφεύγοντας τα και από την άλλη μία γυναίκα που προσπαθεί να παλέψει την ψυχική ασθένειά της με όπλο την ατέρμονη αγάπη για τον γιο της, η Παπαληγούρα κερδίζει ένα μεγάλο στοίχημα και χαρίζει μία ερμηνεία που θα την ακολουθεί για πολύ καιρό.

Δεύτερον επειδή δεν είχα καταλάβει ποια πραγματικά είναι η Κατερίνα. Όταν είδα την Παπαληγούρα να μιλάει στην σκηνή συνειδητοποίησα πως η Κατερίνα είναι κάτι παραπάνω από ένα όνομα και μερικά συμβάντα που διάβασα σε ένα βιβλίο. Η Κατερίνα υπήρξε και ακριβώς επειδή υπήρξε, μπορεί να ξανά υπάρξει. Μπορεί να είναι η ίδια η Λένα Παπαληγούρα ή κάποια στενή φίλη του Νανούρη, μπορεί να είναι η δική σου μητέρα ή μπορεί να είσαι εσύ. Πάντως η Κατερίνα είναι αληθινή και αυτό το κατάλαβα όταν όλοι χειροκροτούσαμε την Λένα. Ίσως γιατί εκείνη την ώρα είδα για πρώτη φορά στην σκηνή την Λένα και όχι την Κατερίνα. Και τότε κατάλαβα. Η Κατερίνα δεν ήταν απλά ένας ρόλος ούτε μια παράσταση. Ήταν ένα μήνυμα σε όλες τις Κατερίνες που πολεμάνε με τον ίδιο τους τον εαυτό και προσπαθούν να νικήσουν.

katerina2

Αυτή η παράσταση δεν έχει σκοπό να πονέσει κανέναν, παραμόνο εκείνους που θα την δουν. Και θα την κουβαλούν για καιρό μέσα τους.

Η Κατερίνα επιστρέφει την Παρασκευή 03/02 για μερικές ακόμα παραστάσεις.

Ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Καλλιθέα με τον Φοίβο Δεληβοριά

Είναι τέλη φθινοπώρου. Ο καιρός σε καλεί να μείνεις μέσα και να μελαγχολήσεις ακούγοντας μουσική. Ίσως το να μελαγχολήσεις να μην είναι αναγκαίο, ειδικά αν έχεις για παρέα κάποιον σαν τον Φοίβο Δεληβοριά. Πέρυσι τέτοια εποχή, ο Φοίβος κυκλοφόρησε το καινούριο του album -την «Καλλιθέα»- ένα album φόρο τιμής στα μέρη που μεγάλωσε και στους ανθρώπους που αγάπησε και μίσησε εκεί. Φέτος ίδια εποχή, εγώ πέρασα ένα ολόκληρο απόγευμα ακούγοντας το album του Φοίβου, σε μια προσπάθεια να επισκεφτώ κι εγώ την Καλλιθέα μέσα από τα δικά του μάτια.

Η αγάπη μου για το Φοίβο είναι μεγάλη. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως φταίνε οι ιστορίες που σκαρφίζεται. Γιατί ναι, τα τραγούδια του δεν είναι απλά τραγούδια, είναι ολόκληρες ιστορίες. Ιστορίες που ίσως μοιάζουν φανταστικές. Ίσως πάλι απλώς να είναι τόσο αληθινές που σε ξεγελάνε για φανταστικές. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τις ιστορίες της Καλλιθέας.

Για να γράψει αυτές τις ιστορίες ο Φοίβος πήγαινε κάθε μέρα, μέχρι να ολοκληρώσει το album, στο πατρικό του, καθόταν εκεί, σκεφτόταν, θυμόταν, αναπολούσε, απελευθερωνόταν και έγραφε. Και μετά ίσως και να έκλαιγε. Ίσως να έκλαιγε που έβλεπε τον παιδικό του κόσμο αλλιώτικο, μικρότερο και πιο σκληρό. Ίσως όλο τον καιρό που έγραφε στην Καλλιθέα, ο Φοίβος να μην συνάντησε ούτε ένα παλιό φιλικό βλέμμα, ούτε ένα παλιό γνώριμο πρόσωπο.Ίσως να θύμωσε με τον εαυτό του και την παιδική του αθωότητα. Ίσως πάλι να την νοστάλγησε. Ό,τι και να συνέβη αυτόν τον ενάμιση χρόνο που ο Φοίβος έγραφε, το αποτέλεσμα ήταν πολύ όμορφο. Ο Φοίβος μας χάρισε 14 ακόμη ιστορίες για να ακούσουμε. 14 ακόμη ιστορίες που φαίνεται να κλείνουν μια για πάντα τις πληγές του Φοίβου από τα μέρη της Καλλιθέας.

delivorias-kallithea-mpleradio

Τα τραγούδια:

  1. Ερημιά Στην Καλλιθέα | Ο Φοίβος μιλάει για το παιδί που μεγάλωσε στα προάστια, δέθηκε με ανθρώπους και τώρα είναι ένας ενήλικας που τραγουδάει και εξακολουθεί να δένεται με ανθρώπους. 
  2. Ο Μπάσταρδος Γιος | Ίσως είναι κάπως ειρωνικό που το πιο ρυθμικό και κεφάτο τραγούδι του δίσκου έχει για ρεφρέν τον στίχο «Πατέρα είσαι νεκρός!» Έτσι είναι όμως ο Φοίβος. Απρόβλεπτος.
  3. Ο Ξένος | Πιστεύω πως αυτό το κομμάτι είναι μια προσπάθεια του Φοίβου να απαντήσει στο ερώτημα που τον βασανίζει. Αν δηλαδή ευθύνεται το παιδικό μυαλό του που εκείνος έβλεπε την Καλλιθέα όμορφη ή αν υπήρξε όντως κάποτε μια όμορφη περιοχή. Και έτσι του γεννιέται και το ερώτημα «ένας φασίστας γεννιέται φασίστας; Ή μήπως όλοι μπορούμε να ξυπνήσουμε μια μέρα με τόσο μίσος στην καρδιά μας;»
  4. Κουνελάκι | Άλλο ένα κεφάτο κομμάτι που ενώνει την παιδική ηλικία με την ενήλικη ζωή. Ο Φοίβος ισχυρίζεται ότι  δεν γίνεται να σκεφτείς το μέλλον με μαύρα χρώματα εφόσον ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ.
  5. Knight Riders | Το προσωπικό μου αγαπημένο. Μιλάει για έναν παιδικό φίλο του Φοίβου, τον Γιώργο Κανάκη και πως ο Φοίβος του χρωστάει τις γνώσεις και την αγάπη του για τον κινηματογράφο και τις περιπέτειες.
  6. Το Περίπτερο | Ένα κομμάτι ενορχηστρωμένο από τον Πακμαν. Ένα κομμάτι για έναν περιπτερά χωρίς περίπτερο. Ένα κομμάτι για την απώλεια και την ζωή.
  7. Άγιοι Πάντες | Η εκκλησία της γειτονιάς του Φοίβου έδωσε το όνομα της σε αυτό το τραγούδι και ο Φοίβος έδωσε σε μας ένα ξεχωριστό κομμάτι με βυζαντινοπρεπή ήχο.
  8. Που Να Είσαι Τώρα Εσύ | Αυτό είναι το τραγούδι που περίμενα σε όλη την διάρκεια του δίσκου. Το τραγούδι για όλες τις παλιές πρώτες αγάπες του Φοίβου στην μικρή του γειτονιά.
  9. Διονύσιος Φοίβος | Αν δεν το ξέρεις αυτό είναι όντως το όνομα του Φοίβου. Βλέπεις τον παππού του τον έλεγαν Διονύση αλλά στους γονείς του άρεσε και το Φοίβος. Ε δεν ήθελε και πολύ.
  10. Κορίτσια Από Άλλα Προάστια | Ο Φοίβος θυμάται την ευχή που είχε κάνει να γνωρίσει κάθε είδος κοριτσιού που υπάρχει και την εφηβική μελέτη του για το πως τα κορίτσια διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή που μένουν. 
  11. Γριές Στη Λαϊκή | Ο Φοίβος αναρωτιέται που κρύβονται άραγε οι άνθρωποι της λαϊκής τον υπόλοιπο καιρό. Μήπως ζούνε στα όνειρα μας; Μήπως ζούμε εμείς στα δικά τους;
  12. Η Κική Κάθε Βράδυ Revisited | Εδώ τα λόγια είναι περιττά. Το πρώτο κομμάτι που έγραψε ποτέ ο Φοίβος για την Καλλιθέα. Χρόνια πριν. Αλλά στο ίδιο πιάνο που το ηχογράφησε και τώρα.
  13. Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών | Ένας ύμνος για το φροντιστήριο ξένων γλωσσών δίπλα στο πατρικό του Φοίβου.
  14. Θα Σε Ξαναδώ | Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κομμάτι είναι αυτό που κλείνει τον δίσκο δεν νομίζω πως είναι τυχαίο. Αυτό το κομμάτι κλείνει μία από τις μεγαλύτερες παρτίδες του Φοίβου με το παρελθόν και του επιτρέπει πλέον να προχωρήσει μπροστά χωρίς φόβο και θλίψη. Ένα κομμάτι για έναν άνθρωπο που μπήκε στη ζωή του Φοίβου, την άγγιξε, την επηρέασε, την άλλαξε και μετά σαν να ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα και είπε να φύγει. Μήνες μετά την κηδεία του Νίκου Ράλλη, ο φίλος του, ο Φοίβος, του χάρισε ένα τελευταίο ταξίδι στην γειτονιά που πρωτομίλησαν. Μήνες μετά την κηδεία του, ο Νίκος Ράλλης πήρε από τον φίλο του, τον Φοίβο, μια πίκρα και την πέταξε μακριά. 

Θα σε ξαναδώ, όπως σε πρωτόδα. Και εσένα και όλα αυτά, που έρχονται για να φύγουνε. Θα σε ξαναδώ, εκεί που πάνε.

0006529160_10

Όταν ο δίσκος τελείωσε, ένιωσα σαν να είχα μοιραστεί ένα μικρό κομμάτι της ζωής του Φοίβου μαζί του. Και τότε είναι που κατάλαβα. Μπορεί να γράφει φανταστικές ιστορίες, αλλά το πιο όμορφο πράγμα στον Φοίβο Δεληβοριά είναι ότι εκείνος είναι η πιο μαγική ιστορία από όλες. Και η πιο αληθινή.

 

 

Το stranger things είναι η εκδρομή στα 80ς που χρειάζεσαι

Είμαι από τους ανθρώπους που δεν στεναχωριούνται όταν τελειώνει το καλοκαίρι. Πάντα με πιάνει μια προσμονή και μια αγωνία τον Σεπτέμβρη ότι κάτι καινούριο με περιμένει στη γωνία να το ανακαλύψω. Κάθε Σεπτέμβρη. Εκτός από φέτος. Βλέπεις φέτος έχω ήδη αποδεχτεί ότι αυτός ο μήνας δεν ήρθε για να φέρει χαμόγελα. Και όχι δεν φταίει το trend απαισιοδοξίας που έχει αρχίσει να γίνεται must στους ανθρώπους. Φταίει λίγο που έχει αφόρητη υγρασία. Φταίει περισσότερο το ότι έχασα την συναυλία του Παύλου στην Τεχνόπολη για να λύσω φυσική. Μα πιο πολύ φταίει που είδα τα Διάφανα Κρίνα να μαραζώνουν και τον Θάνο Ανεστόπουλο να σβήνει για πάντα. Γενικά πολύ άσχημη αρχή για μένα που είμαι οπαδός τους.

Ευτυχώς όμως που υπάρχει και το netflix. Και οι αδερφοί Duffer. Και τα 80s. Με λίγα λόγια ευτυχώς που υπάρχει το Stranger Things. Το οποίο ναι, καλά κατάλαβες, αξίζει όλο το hype το οποίο το περιβάλλει. stranger-things-poster-netflix1

Η σειρά που μου κράτησε παρέα αυτές τις μέρες είναι ίσως η καλύτερη φετινή τηλεοπτική έκπληξη. Κι αν δεν πιστεύεις εμένα, πίστεψε τους χιλιάδες οπαδούς που ήδη μετρά. Δεν ξέρω τι σε κερδίζει πρώτο, να πω την αλήθεια. Ίσως είναι ο ρετρό χαρακτήρας της σειράς, ίσως το υπέροχο soundtrack, ίσως οι εξαιρετικές ερμηνείες, ίσως πάλι και η πλοκή.

Η σειρά μας μεταφέρει πίσω στο 1983 στην Indiana των ΗΠΑ με κεντρικούς ήρωες, μία παρέα μικρών αγοριών που λατρεύει τα παιχνίδια επιστημονικής φαντασίας και την τεχνολογία. Κι ενώ όλα μοιάζουν ιδανικά ένα βράδυ ένα από τα αγόρια γίνεται μάρτυρας ενός πολύ τρομακτικού περιστατικού και έπειτα εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος. Την ίδια ώρα που όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τι συνέβη στον Will, η τοπική κυβέρνηση μοιάζει να έχει πολλά μυστικά να κρύψει καθώς ένα περίεργο κοριτσάκι κάνει την εμφάνιση του.

Θα μπορούσε εύκολα να είναι μία από τις ιστορίες του Stephen King ή ακόμα καλύτερα μία από τις αγαπημένες σε όλους 80ς ταινίες του Spielberg και του Carpenter. Και ναι η επιρροή από το E.T. αλλά και το Stand by Me είναι εμφανής αλλά δεν ενοχλεί κανέναν. Μάλλον επειδή το Stranger Things δεν αποσκοπεί σε συγκρίσεις. Οι αδερφοί Duffer δεν προσπαθούν να πάρουν τη θέση κανενός και αυτό βγαίνει μέσω της δουλειάς τους. Απλώς είναι πολύ καλοί στο να μας θυμίζουν γιατί οι ταινίες μυστηρίου των 80ς άρεσαν σε όλους.

Δεν είναι μόνο όμως οι αναφορές σε κλασσικές ταινίες που σε βάζουν στο κλίμα. Είναι και το soundtrack, το οποίο μας δίνει ελπίδες ότι υπάρχουν ακόμα δουλειές που μπορούν να προσφέρουν καλή εικόνα μαζί με καλό ήχο. Σε κάθε επεισόδιο θα ακούσεις ένα κομμάτι από Clash, Joy Division, The Smiths, David Bowie αλλά και τους δικούς μας Vangelis.

eleven-stranger-things-millie-b-brownΤο καστ είναι πολύ προσεγμένο, τα παιδιά παίζουν αρκετά φυσικά, o Charlie Heaton πείθει άψογα στον ρόλο του geeky outsider που μόλις έχασε τον αδερφό του, ο David Harbour δείχνει μια πιο κυνική πλευρά του στο ρόλο του σερίφη της πόλης και μας μαγεύει και η μέχρι πριν ξεχασμένη Winona Ryder σου βγάζει μια ανυπέρβλητη ανθρωπιά ενώ κοντεύει να τρελαθεί από την εξαφάνιση του μικρού της γιου. Είναι τόσο καλή η Ryder στο ρόλο της που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί η κάποτε dark αγαπημένη της Αμερικής είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί και ειδικά σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Και μετά θυμάσαι το σκάνδαλο που την ήθελε να κλέβει μπλουζάκια από εμπορικό κέντρο. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Την παράσταση κλέβει η δωδεκάχρονη Millie Bobby Brown που υποδύεται την Eleven, το περίεργο κοριτσάκι που ανέφερα πριν. Με τα κοντοκουρεμένα μαλλιά της, τα μεγάλα εκφραστικά της μάτια και μία ερμηνεία που πολλά παιδιά της ηλικίας της θα ζήλευαν, η μικρή Millie σε κάνει να μη θέλεις να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Προσωπικός μου αγαπημένος, ο Gaten Matarazzo, που υποδύεται τον μικρό Dustin, ένα από τα παιδιά της παρέας που λόγω μιας ανωμαλίας ψευδίζει, αλλά αυτό δεν τον σταματά από το ψάξει για το φίλο του.

Και κάπου εδώ είναι που σε κερδίζει η σειρά. Γιατί μπορεί το υπερφυσικό στοιχείο και η επιστήμη να παίζουν βασικό ρόλο στην πλοκή, αλλά εκεί που πέφτει η μεγαλύτερη βαρύτητα είναι στις σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για φιλικές, αισθηματικές ή οικογενειακές. Σημασία έχει ότι όλες παρουσιάζονται με ειλικρίνεια και σε κάνουν να αναγνωρίσεις πολλές από τις δικές σου σχέσεις σ’αυτές.

Κι αν δεν έχεις ακόμα πειστεί ότι η σειρά αξίζει το χρόνο σου, θα σου πω και κάτι ακόμη. Το stranger things έχει προς το παρών -ανακοινώθηκε ότι θα υπάρχει και δεύτερος κύκλος- μια σεζόν που αποτελείται από οχτώ επεισόδια της μίας ώρας το καθένα. Σύνολο, οχτώ ώρες. Ε, αν έπρεπε να περιγράψω αυτές τις οχτώ ώρες με πέντε λέξεις θα έλεγα όση νοσταλγία χωράει για τα 80ς. Και απευθύνομαι σε σένα που μεγάλωσες σε αυτά, σε σένα που έζησες ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου σ’αυτά, σε σένα που τα αγαπάς, σε σένα που εύχεσαι να τα είχες προλάβει, σε σένα που πάντα τα νοσταλγείς.

Για σένα είναι αυτή η σειρά. Και θα το καταλάβεις από τα πρώτα κιόλας λεπτά.

Δες το τρέιλερ του πρώτου κύκλου εδώ.

Για σένα που δεν θα πας διακοπές και αυτόν τον μήνα

Καλό μήνα! Είναι πλέον γεγονός ότι βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και οι εξορμήσεις σε παραλίες και κοντινά νησιά έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα πολλών ανθρώπων.

Αν εσύ όμως είσαι από τους πιο άτυχους, σαν κι εμένα, και βλέπεις τον εαυτό σου να την βγάζει και τον Ιούλη με το air condition στην Αθήνα σου έχω μερικές προτάσεις για να περάσεις αυτές τις μέρες όσο καλύτερα και πιο μουσικά γίνεται. Ούτως ή άλλως το έχω ξαναπεί. Καλοκαίρι χωρίς συναυλία δεν είναι καλοκαίρι.

Γι’αυτό πάρε χαρτί και μολύβι και σημείωσε που θα περάσεις το πιο μουσικό βράδυ του καλοκαιριού.

  • Σήμερα 01/07: Το Music Now, ο θεσμός που αγαπήθηκε έντονα και πέρυσι από το κοινό  έρχεται για άλλη μια χρονιά στο Υπαίθριο Μουσικό Θέατρο Ζωγράφου. Φέτος το πρόγραμμα για τον Ιούλιο ξεκινάει δυναμικά με ένα πολύ γνωστό συγκρότημα, τα Υπόγεια Ρεύματα. Μαζί τους οι Άλκης Δήμου και Γιώργος Δημητρόπουλος. [είσοδος δωρεάν – προαιρετικά μπορείς να συνεισφέρεις με τρόφιμα και φάρμακα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο και Φαρμακείο]
  • Επίσης σήμερα: Δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Γιάννης Κότσιρας θα βρίσκονται στο Βεάκειο Θέατρο για μία μοναδική εμφάνιση με τραγούδια που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει έστω και μία φορά. [τιμή από 13 έως 15 ευρώ]
  • mouzourakis4julΤην Δευτέρα 04/07: O Κήπος του Μεγάρου Μουσικής θα γεμίσει χρώματα, τραγούδια και χαμόγελα καθώς ο πολυτάλαντος Πάνος Μουζουράκης θα είναι εκεί παρέα με την κιθάρα του και την ιδιαίτερη φωνή του. Μαζί του οι καλοί του φίλοι, Νατάσσα Μποφίλιου και Σπύρος Γραμμένος. [εισιτήρια από 12 έως 14 ευρώ]
  • Την ίδια μέρα: Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μαζί με τους συνεργάτες του θα βρίσκεται στο Βεάκειο Θέατρο με σκοπό να πάρει έστω και για λίγο την σκληρότητα των ημερών που ζούμε μακριά μας και να την αντικαταστήσει με την τρυφερότητα της τέχνης. [τιμή από 13 έως 15 ευρώ]
  • Στις 05/07: Οι θρυλικοί Megadeath, του Dave Mustaine, έρχονται για μία εμφάνιση που θα αφήσει ιστορία στο Piraeus Acedemy. [εισιτήρια από 38 έως 45 ευρώ]
  • Την Τετάρτη 06/07:  Το Θέατρο Πέτρας θα φιλοξενήσει τον Φίλιππο Πλιάτσικα για μία συναυλία με αφορμή την κυκλοφορία του καινούριου του δίσκου. Μαζί του θα είναι και άλλοι πολύ γνωστοί καλλιτέχνες όπως Εκείνος + Εκείνος, Γιάννης Ζουγανέλης, Λάκης Παπαδόπουλος και ο αγαπημένος μου Μίλτος Πασχαλίδης. [τιμή από 12 έως 14 ευρώ]
  • Την Παρασκευή 08/07: Στα πλαίσια του Music Now, ο αγαπητός σε όλους Αλκίνοος Ιωαννίδης μαζί με τους συνεργάτες τους θα έρθουν στο Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Ζωγράφου με τραγούδια νέα αλλά και παλιά, γεμάτα συναισθήματα, μηνύματα και ελπίδα. [είσοδος δωρεάν – προαιρετικά μπορείς να συνεισφέρεις με τρόφιμα και φάρμακα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο και Φαρμακείο]
  • Την επόμενη μέρα, 09/07: Το Music Now συνεχίζει δυναμικά με ένα θέαμα σατιρικό αλλά και ανατρεπτικό με τραγούδια από τον Πανούση, τα Ημισκούμπρια καθώς και μελοποιημένο Αριστοφάνη, όλα επιλεγμένα και ερμηνευμένα από τον υπερταλαντούχο Φοίβο Δεληβοριά και τον Σπύρο Γραμμένο. [είσοδος δωρεάν – προαιρετικά μπορείς να συνεισφέρεις με τρόφιμα και φάρμακα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο και Φαρμακείο]
  • Στις 20/07: Οι αιώνιοι Σκορπιοί της μουσικής βιομηχανίας επιστρέφουν στη χώρα μας για μια συναυλία στην Πλατεία Νερού για να παρουσιάσουν ίσως το μεγαλύτερο οπτικοακουστικό show του καλοκαιριού. Μαζί τους οι Firewind. [τιμή από 35 έως 60 ευρώ]
  • Την ίδια μέρα: Ο -έρωτας- Παύλος Παυλίδης θα βρίσκεται στο Gazarte, στο Γκάζι για μία μοναδική unplugged εμφάνιση κάτω από το φως της πανσελήνου. Έτσι για να μπορέσεις να ονειρευτείς με τους στίχους του Παύλου για άλλη μια φορά. [τιμή 12 ευρώ]
  • muse23julΤο Σάββατο 23/07: Η Πλατεία Νερού και το Ejekt Festival συνεχίζει ακόμη πιο δυναμικά το line up του, αυτή τη φορά με τους υπέροχους Muse, που υπόσχονται να τα σπάσουν. Μαζί τους οι UNCLE και οι Temples. Μην το χάσεις! [βέβαια η τιμή είναι λίγο αποθαρρυντική, με εισιτήρια από 50 έως 60 ευρώ]

Ό,τι και αν αποφασίσεις να κάνεις, σου εύχομαι να περάσεις φανταστικά και να μην αφήσεις την κουραστική ζέστη να σου χαλάσει τη διάθεση και τα σχέδιααααα!!!