Το ποίημα της εβδομάδας

Πρώτα ήρθε το Ένας σταχτής κοκκινολαίμης και μετά το Οtoteman, τώρα ήρθε επιτέλους η ώρα για Το καμουφλάζ της άνοιξης. Το ποίημα άργησε τρεις μήνες να δημοσιευτεί από δική μου υπαιτιότητα και χρωστάω μια προσωπική συγγνώμη στον ποιητή. Χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ όμως, τολμώ να πω ότι μπορεί να άργησε η δημοσίευση, αλλά άτυπα ήρθε στην ώρα της, τώρα που πραγματικά αποκαλύφθηκε πόσο καλά καμουφλάρεται η άνοιξη σε ένα φθινόπωρο που πρόωρα επέτρεψα να έρθει.

Το καμουφλάζ της άνοιξης

Το θρηνητικό ρέκασμα της καρακάξας αντήχησε στα αυτιά μου
από δυο χιλιάδες τρύπες, διαμπερή κουφώματα, χαραμάδες.
-Διέκοψα απότομα την ταινία που ξετύληγε το μυαλό μου
και κοντοστάθηκα μέσα στη χαμοκέλα
που επιστέγαζε για μέρες όλα τα όνειρα και τους εφιάλτες
του Αορίστου, του Ενεστώτα (ή του Μέλλοντος;)-
‘’Τα παιδιά μου νοσσούν από την έλλειψη του πατρός τους’’.
Την συμπόνιά μου με ένα εμπιστευτικό ψέλλισμα
έστειλα στην ίδια φωλιά που κάποτε με μεγάλωσε και μένα η μάνα.

Τα μάτια μου βιασμένα από την αντηλιά
προσπάθησαν να τρέξουν πάνω στα νερά των ξύλων
σε μια διάλεκτο φαινομενικά ακατάλυπτη,
όπως εκείνη των Cherokee.

( atchina ) Η λέξη πάνω σε εκείνους τους ρόζους
των μισοστεκούμενων, διαβρωμένων τοίχων
εντυπώθηκε στη σκέψη μου ( atchina )
ήταν σαν να γνώριζα το νόημά της ( atchina )

Το φάντασμα (ή η σκιά) που είχε γίνει η τροφός μου
με περιτριγύριζε σε τούτο το κελί,
με κρατούσε χάμω αδύναμο από τις τόσες σκοτοδίνες
προσφερόμενες ως ύπνος, ξεκούραση, ενόραση. ( atchina )
Αυτό το μίασμα που δέσμευε και το δικό μου οξυγόνο
με είχε βάλει να το ακολουθώ για χρόνια
ως προς εξασφάλιση της ύπαρξής του.
Όλο αυτό το θολερό φάσμα προκαταλύψεων, ανασφαλειών, φοβιών
που οι γονείς εμφυσούν σαν προστασία,
είναι η σκιά μπροστά μου, ( atchina ).
Η σκιά των προγόνων μου που είχε υποστεί αλλοίωση,
αλλά ήταν μόνο κατά το ελάχιστο σκιά δικιά μου.

Βούτηξα τη σκιά και την έπνιξα
(κροταλισμός θανάτωσης του τέως εαυτού μου)
στο αργόσυρτο ποτάμι της αχρωματοψίας μου,
όπως η γιαγιά μου συνήθιζε να πλένει τα σκουτιά της.
Ο ζόφος που απλώθηκε σαν βρώμα από τα παλιόρουχα
αποκάλυψε χρώματα! (Πανδαισία! Παλιγγενεσία!)

Ένας ερωδιός πέταξε για να βρει το νεο του σπίτι
και η ανάκλαση του ειδώλου του στο νερό
μου υπέδειξε που κυτόταν ένα βίπερ τσέπης.
Μια μουλιασμένη από τα νερά (ή απο τα δάκρυα;),
ιστορία αγάπης που κάτι μου θύμιζε.
Το εξώφυλλο είχε αλλοιωθεί και δεν καταλάβαινα τα πρόσωπα.
Ο επίλογος όμως ήταν σκισμένος (κάποιος τον έσκισε).
Τρομερό πράγμα πως αποσαθρώνονται τα πρόσωπα
και οι καταστάσεις πάνω στα βράχια του χρόνου.

Το τίναγμα της στάχτης ενός σπουργιτιού δίπλα μου
-όχι δεν ήταν σπουργίτι- με ξάφνιασε
και κείνο το εκτυφλωτικό κόκκινο στίγμα
που είχε στο λαιμό του, μου αποκάλυψε
πόσο καλά καμουφλάρεται η άνοιξη
σε ένα φθινόπωρο που πρόωρα επέτρεψα να έρθει.

μέσα Οκτωβρίου 2016,
Κων/νος Παπαπέτρου

Το ποίημα της εβδομάδας

Οι λέξεις πόσο πολύτιμες είναι και πόσο πολυτιμότερες γίνονται όταν είναι λιγοστές. Όχι λίγες, λιγοστές. Έτσι λοιπόν, ο Πάνος Κυπαρίσσης σε ένα μικρό ποίημα μιλά για όλους.

Ο κηπουρός και η μικρή μηλιά

Πως να ξεριζώσω το δέντρο
που θέριεψε μέσα μου

Ποιός θα σβήσει τους ίσκιους;
Μαύρα πανιά
που κυλούν αργά μέσα στις φλέβες μου

Κι όλο γυρνάς
κι όλο μεθάς
κι ολόενα σωπαίνεις

Το πρώτο αστέρι
αδειάζει όλη τη νύχτα
επάνω μου

dsc0033011-07-01v2-M.jpg

Το ποίημα της εβδομάδας

Ένας καθηγητής μας στη σχολή υποστηρίζει πως όποιος πάσχει από κατάθλιψη ή έχει μια μικρή μελαγχολία, θα ήταν προτιμότερο να διαβάσει Εμπειρίκο παρά Καρυωτάκη. Ή και όχι. Θα ταίσω την μελαγχολία μου Καρυωτάκη λοιπόν, κόντρα στα αποφθέγματα του Γαρά(…) και θα μοιραστώ μαζί σας το Κι αν έσβησε σαν ίσκιος από την συλλογή Νηπενθή.

«Κι αν έσβησε σαν ίσκιος…»

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ —
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλον ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που ‘ζησα ζωή!

trois-couleurs-bleu-1050x700.png

*Η φωτογραφία είναι από την Μπλε Ταινία του Κισλόβσκι. Είναι λίγο άστοχη θεματικά, αλλά όποιος την έχει παρακολουθήσει καταλαβαίνει ακριβώς τον λόγο που αυτά τα δύο έργα ταιριάζουν.

Το ποίημα της εβδομάδας

Προσωπικό είναι από μόνο του ένας βαρύς τίτλος, τι γίνεται όταν ακολουθείται από ένα ποίημα του Μιχάλη Γκανά; Ένα ευχαριστώ στα άτομα που μου θυμίζουν πόσο σπουδαίο είναι αυτό το ποίημα.

Προσωπικό

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.

Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
απ’ το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

people_couples_DSCN8621_detail.jpg

Το ποίημα της εβδομάδας

«Ποίηση, μόνο ποίηση, μίλα μου, μίλα μου, μίλα μου, μίλα μου, μίλα μου, μίλα, μίλα μου για ποίηση» έλεγε ο Μανώλης στα Φτηνά Τσιγάρα. Και ίσως είναι ένας από τους μοναδικούς σωστούς λόγους να μιλήσει κανείς. Για την Ποίηση και ειδικότερα την ποίηση του Αντώνη Φωστιέρη. Ένα μικρό δείγμα από την συλλογή του Το θα και το να του Θανάτου.

Απόψε σκέφτομαι

Aυτούς που βασανίζονται κλεισμένοι, στο καβούκι τους
—Ν’ ακούνε μουσική και να καπνίζουν—
Αυτούς που αποπειράθηκαν ν’ αυτοκτονήσουν με ομορφιά
—Ρούφηξαν το βιτριόλι της και κάηκαν—
Αυτούς που ο φόβος τούς φυτεύει στις ερμιές
Αυτούς που άυπνοι αιωρούνται στον αέρα
Αυτούς που κάναν έρωτα και μείνανε πιο μόνοι
Αυτούς που ανέκφραστοι ακολουθούν μια νεκροφόρα μνήμη
Αυτούς που λιώνουν βουτηγμένοι στα χαρτιά
Αυτούς που βλέπουν τ’ όνομά τους στο κουδούνι
Και το χτυπούν δαιμονισμένα
να ξυπνήσει
ο ένοικος.

1or21b

Το ποίημα της εβδομάδας

Καλή χρονιά εύχομαι σε όλους. Το σημερινό ποίημα είναι ας πούμε ανακάλυψη των ημερών, μιας που μόλις χθες πρωτοδιάβασα Mark Strand. Μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια, όπως σε όλους εξάλλου, αλλά αυτό δεν είναι ένα από αυτά• ο Strand είναι ένας από τους καλύτερους ποιητές που έχω διαβάσει. Απολαύστε τον στο ποιήμα του Τα απομεινάρια.

Τα απομεινάρια

Αδειάζω τον εαυτό μου από τα ονόματα των άλλων.
Αδειάζω τις τσέπες μου.
Αδειάζω τα παπούτσια μου και τα αφήνω δίπλα στο δρόμο.
Τη νύχτα γυρίζω πίσω τα ρολόγια·
ανοίγω το οικογενειακό άλμπουμ
και με κοιτάζω όταν ήμουν αγόρι.

Τί έχει να κερδίσει; Οι ώρες έχουν κάνει τη δουλειά τους.
Λέω τ’ όνομά μου. Λέω αντίο.
Οι λέξεις ακολουθούν η μια την άλλη προς την κατεύθυνση που φυσάει ο άνεμος.
Αγαπώ τη γυναίκα μου αλλά τη διώχνω .

Οι γονείς μου σηκώνονται απ’ τους θρόνους τους
μες στα λευκά δωμάτια από σύννεφα. Πώς να τραγουδώ;
Ο χρόνος μού λέει τι είμαι. Αλλάζω και πάλι ίδιος μένω.
Αδειάζω τον εαυτό μου απ’ τη ζωή μου
και η ζωή μου εξακολουθεί να υπάρχει.

strand2

*Αρχική δημοσίευση του ποιήματος στο fteraxinasmag.wordpress.com

Το ποίημα της εβδομάδας

Με μια μικρή καθυστέρηση έρχεται το ποίημα της εβδομάδας από τα Σονέτα της Συμφοράς του Χάρη Βλαβιανού. Είναι η πρώτη επαφή με το έργο του και σίγουρα δεν θα είναι η μόνη. Από τον επόμενο χρόνο σίγουρα θα διαβάσω και πεζά του.

45

Ήθελα να σε ρωτήσω τόσα πολλά, αλλά δεν έχει πια σημασία
αφού οι απαντήσεις θα είναι όλες λάθος
και σωστά- αφού και οι ερωτήσεις μου είναι όλες λάθος.
Και έτσι από λάθος σε λάθος φτιάξαμε αυτό το κουβάρι
που ο ψυχαναλυτής σου το ονομάζει «κοινή ζωή».
(Κάτι θα ξέρει αυτός αφού παίρνει εκατό ευρώ την ώρα
και φροντίζει κάθε του αποστροφή να συνοδεύεται από δίλεπτες παύσεις.
-Λακωνικός είπες; Ποιας φράξιας ακριβώς; Της Καρνεάδου ή της Ηροδότου;)
Ακόμα και το σκυλί μας προτιμάει να κατουράει στον κήπο του γείτονα.
Έτσι είναι: την μια μέρα βγάζεις το καπέλο να χαιρετήσεις κάποιον
γνωστό
την άλλη αλλάζεις πεζοδρόμιο για να μην διασταυρωθείς μαζί του.

Ευτυχώς πλησιάζουν Χριστούγεννα: θα δούμε για 35η φορά την Τζούλι Άντριους στη Μελωδία της Ευτυχίας να χοροπηδάει ανέμελα στα αυστριακά λιβάδια. Λίγο είναι;

o-suggrafeas-x-blabianos-proteinei-biblia.w_hr.jpg