Το ποίημα της εβδομάδας

«Ποίηση, μόνο ποίηση, μίλα μου, μίλα μου, μίλα μου, μίλα μου, μίλα μου, μίλα, μίλα μου για ποίηση» έλεγε ο Μανώλης στα Φτηνά Τσιγάρα. Και ίσως είναι ένας από τους μοναδικούς σωστούς λόγους να μιλήσει κανείς. Για την Ποίηση και ειδικότερα την ποίηση του Αντώνη Φωστιέρη. Ένα μικρό δείγμα από την συλλογή του Το θα και το να του Θανάτου.

Απόψε σκέφτομαι

Aυτούς που βασανίζονται κλεισμένοι, στο καβούκι τους
—Ν’ ακούνε μουσική και να καπνίζουν—
Αυτούς που αποπειράθηκαν ν’ αυτοκτονήσουν με ομορφιά
—Ρούφηξαν το βιτριόλι της και κάηκαν—
Αυτούς που ο φόβος τούς φυτεύει στις ερμιές
Αυτούς που άυπνοι αιωρούνται στον αέρα
Αυτούς που κάναν έρωτα και μείνανε πιο μόνοι
Αυτούς που ανέκφραστοι ακολουθούν μια νεκροφόρα μνήμη
Αυτούς που λιώνουν βουτηγμένοι στα χαρτιά
Αυτούς που βλέπουν τ’ όνομά τους στο κουδούνι
Και το χτυπούν δαιμονισμένα
να ξυπνήσει
ο ένοικος.

1or21b

Το ποίημα της εβδομάδας

Καλή χρονιά εύχομαι σε όλους. Το σημερινό ποίημα είναι ας πούμε ανακάλυψη των ημερών, μιας που μόλις χθες πρωτοδιάβασα Mark Strand. Μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια, όπως σε όλους εξάλλου, αλλά αυτό δεν είναι ένα από αυτά• ο Strand είναι ένας από τους καλύτερους ποιητές που έχω διαβάσει. Απολαύστε τον στο ποιήμα του Τα απομεινάρια.

Τα απομεινάρια

Αδειάζω τον εαυτό μου από τα ονόματα των άλλων.
Αδειάζω τις τσέπες μου.
Αδειάζω τα παπούτσια μου και τα αφήνω δίπλα στο δρόμο.
Τη νύχτα γυρίζω πίσω τα ρολόγια·
ανοίγω το οικογενειακό άλμπουμ
και με κοιτάζω όταν ήμουν αγόρι.

Τί έχει να κερδίσει; Οι ώρες έχουν κάνει τη δουλειά τους.
Λέω τ’ όνομά μου. Λέω αντίο.
Οι λέξεις ακολουθούν η μια την άλλη προς την κατεύθυνση που φυσάει ο άνεμος.
Αγαπώ τη γυναίκα μου αλλά τη διώχνω .

Οι γονείς μου σηκώνονται απ’ τους θρόνους τους
μες στα λευκά δωμάτια από σύννεφα. Πώς να τραγουδώ;
Ο χρόνος μού λέει τι είμαι. Αλλάζω και πάλι ίδιος μένω.
Αδειάζω τον εαυτό μου απ’ τη ζωή μου
και η ζωή μου εξακολουθεί να υπάρχει.

strand2

*Αρχική δημοσίευση του ποιήματος στο fteraxinasmag.wordpress.com

Το ποίημα της εβδομάδας

Με μια μικρή καθυστέρηση έρχεται το ποίημα της εβδομάδας από τα Σονέτα της Συμφοράς του Χάρη Βλαβιανού. Είναι η πρώτη επαφή με το έργο του και σίγουρα δεν θα είναι η μόνη. Από τον επόμενο χρόνο σίγουρα θα διαβάσω και πεζά του.

45

Ήθελα να σε ρωτήσω τόσα πολλά, αλλά δεν έχει πια σημασία
αφού οι απαντήσεις θα είναι όλες λάθος
και σωστά- αφού και οι ερωτήσεις μου είναι όλες λάθος.
Και έτσι από λάθος σε λάθος φτιάξαμε αυτό το κουβάρι
που ο ψυχαναλυτής σου το ονομάζει «κοινή ζωή».
(Κάτι θα ξέρει αυτός αφού παίρνει εκατό ευρώ την ώρα
και φροντίζει κάθε του αποστροφή να συνοδεύεται από δίλεπτες παύσεις.
-Λακωνικός είπες; Ποιας φράξιας ακριβώς; Της Καρνεάδου ή της Ηροδότου;)
Ακόμα και το σκυλί μας προτιμάει να κατουράει στον κήπο του γείτονα.
Έτσι είναι: την μια μέρα βγάζεις το καπέλο να χαιρετήσεις κάποιον
γνωστό
την άλλη αλλάζεις πεζοδρόμιο για να μην διασταυρωθείς μαζί του.

Ευτυχώς πλησιάζουν Χριστούγεννα: θα δούμε για 35η φορά την Τζούλι Άντριους στη Μελωδία της Ευτυχίας να χοροπηδάει ανέμελα στα αυστριακά λιβάδια. Λίγο είναι;

o-suggrafeas-x-blabianos-proteinei-biblia.w_hr.jpg

Το ποίημα της εβδομάδας

Ναι, γίνεται να χωρέσουν δύο ποιήματα σε μια εβδομάδα. Για την ακρίβεια γίνεται να χωρέσουν πολλά παραπάνω, αλλά σήμερα υπάρχει χώρος μόνο για κάτι διαφορετικό. 6 Δεκεμβρίου• κάποιοι γιορτάζουν, κάποιοι άλλοι έχουν τα γενέθλιά τους και κάποιοι την επέτειο θανάτου τους.

tumblr_o8nbzdQXRz1t9tak1o1_1280.jpg

Άτιτλο, το πρώτο της γενιάς του

Η λάμπα στον διάδρομο τρεμοπαίζει
Άρυθμα
Σαν τους χτύπους της καρδιάς ενός
μελλοθάνατου

Το χρώμα της γκρίζο
Ανοιχτό
Και το φως της αδύναμο
Πεθαίνει

Δεν βαριέσαι
Όλα σβήνουν σ’αυτό τον διάδρομο
Έναν τον πήραν μόλις
Με την σφαίρα να καίει
Ακόμη

Αυτός έφυγε
και εκείνος
Είμαι η επόμενη
μετά τον άλλον

Η λάμπα ακόμα τρεμοπαίζει
Σταθερά άρυθμα
μες στον επικήδειο της

Ίσως αυτή τα καταφέρει
Ίσως δει το σκοτάδι πριν από μένα
Ίσ

Velvet Scratch

Το ποίημα της εβδομάδας

Καλό μήνα. Στο ποίημα της εβδομάδας θα απολαύσουμε το Σαν τον σπουργίτη του Τσαρλς Μπουκόβσκι. Το ποίημα περιλαμβάνεται στη συλλογή Τρόμου και αγωνίας γωνία από τις εκδόσεις Απόπειρα σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα.

Σαν τον σπουργίτη

Για να δώσεις ζωή πρέπει πρώτα να πάρεις.

Καθώς η θλίψη μας σωριάζεται

στη χιλιοματωμένη θάλασσα,

προσπερνώ μυριάδες αυτοσπαραζόμενα κοπάδια

πλασμάτων με άσπρα πόδια και ξασπρισμένες κοιλιές.

Σαπίζουν ολοένα πεθαίνοντας. Ξεφωνίζουν

σε άγριους καβγάδες.

Καλό μου παιδί, σου πρόσφερα

μονάχα ότι κι ένας σπουργίτης.

Είμαι γέρος όταν της μόδας είναι να’σαι νέος.

Κλαίω όταν είναι της μόδας να γελάς. Σε μίσησα,

όταν χρειαζόταν πολύ λιγότερο κουράγιο ν’αγαπάς.

687474703a2f2f656c3132342e636f6d2f77702d636f6e74656e742f75706c6f6164732f323031342f30362f70756e746f732d6163657263612d64652d6c612d766964612d636f6e2d6672617365732d64652d636861726c65732d62756b6f77736b692e6a7067.jpg

 

Άχρωμη Ρουτίνα

Στο ποίημα της εβδομάδας θα αναδημοσιεύσουμε ένα ποίημα μιας κοπέλας ταλαντούχας και πολύ αγαπημένης. Πρόσφατα έγινε και εκείνη μέλος της μπλογκόσφαιρας και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας την συστήσω, για όσους φυσικά δεν την έχουν γνωρίσει ακόμα. Είναι η Angie και το ποιήμα της Άχρωμη Ρουτίνα!

Άχρωμη Ρουτίνα

Προσπαθώ να καλύψω
τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου
μα απλώνονται σε όλο μου το πρόσωπο.
Μου δημιουργούν σκοτοδίνη
και πέφτω σε ένα κενό
που δεν ακούγεται η φωνή μου.
Αφουγκράζομαι τη σιωπή
και κουλουριάζομαι
να κρυφτώ από τους εφιάλτες που με σκέπασαν.
Δεν ξέρω πώς να τους διώξω πια.
Οι εφιάλτες είναι η καθημερινότητά μου.
Μια ζωή σε ταχύτατους ρυθμούς
Και μια σειρά υποχρεώσεις να περιμένουν.
Έρχομαι αντιμέτωπη με τον ρεαλισμό της ρουτίνας μου μαζί με ένα σωρό χτυπήματα.
Και όλα έρχονται σε αντίθεση με την υπερρεαλιστική μου κατασκευή.
Με κερδίζουν μα δε θέλω να με χάσω.

Θέλω να βρω τα χρώματα να ξαναβάψω το μαύρο
ή έστω να το ξεθωριάσω.

Το ποίημα της εβδομάδας

Σαν σήμερα, 11 Νοεμβρίου, έφυγε ο Γιάννης Ρίτσος ένας από τους σπουδαιότερους έλληνες ποιητές. Πολυγραφότατος, πολυμεταφρασμένος, πολυαγαπημένος και πολύπαθος. Μερικές φορές οι λέξεις δεν φτάνουν και είναι άσκοπο να προσπαθώ να πιάσω όσα δεν είναι γραφτό να πιαστούν απ τα δικά μου χέρια. Το παρακάτω ποιήμα με κέρδισε λόγω τίτλου στην αρχή, αλλά δεν άργησα να το αγαπήσω γιατί είμαι και εγώ μια Μαρία.

ritsos1

Ὧρες βροχῆς

Ἤρθαν οἱ πρῶτες βροχές. Ἄλογα μουσκεμένα
Στέκονται κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα μὲ μισόκλειστα μάτια
Κάνοντας πὼς μασᾶνε λίγο ξερὸ χορτάρι
Μέσα στὴ φθινοπωρινή τους ἄνοια. Ἡ Μαρία
Θά ῾θελε νὰ χτενίσει μὲ τὴ χτένα της τὴ βρεγμένη τους χαίτη. Ἀλλὰ
Οἱ τελευταῖοι παραθεριστὲς ἔφευγαν κιόλας. Μιὰ κότα
Λίγο πιὸ κεῖ κακάριζε ἀνάρμοστα. Κι ἦταν μιὰ λύπη
Νὰ βλέπεις πλῆθος τὰ σπουργίτια πεινασμένα νὰ χαμοπετᾶνε
Στὰ τρυγημένα ἀμπέλια, νὰ βλέπεις καὶ τὰ σύννεφα
Ν᾿ ἀλλάζουν, νὰ σκίζονται, νὰ τρέχουν παρ᾿ ὅτι
Καρφωμένα ἐδῶ κι ἐκεῖ μὲ μαῦρες πρόκες ἀπὸ κοράκια.
Ἔτσι, μέσα σὲ λίγες ὧρες, γέρασε ἡ Μαρία.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε και την Σονάτα του Σεληνόφωτος, καθώς και άλλα ποιήματά του!