Το ποίημα της εβδομάδας

Η ποίηση ανήκει σε αυτούς που την έχουν ανάγκη, για αυτό σήμερα θα βάλουμε τα μεγάλα μέσα στο ποίημα της εβδομάδας: o Πάμπλο Νερούδα στο ποίημα του Poetry.

Neruda

Poetry

And it was at that age … Poetry arrived
in search of me. I don’t know, I don’t know where
it came from, from winter or a river.
I don’t know how or when,
no they were not voices, they were not
words, nor silence,
but from a street I was summoned,
from the branches of night,
abruptly from the others,
among violent fires
or returning alone,
there I was without a face
and it touched me.

I did not know what to say, my mouth
had no way
with names,
my eyes were blind,
and something started in my soul,
fever or forgotten wings,
and I made my own way,
deciphering
that fire,
and I wrote the first faint line,
faint, without substance, pure
nonsense,
pure wisdom
of someone who knows nothing,
and suddenly I saw
the heavens
unfastened
and open,
planets,
palpitating plantations,
shadow perforated,
riddled
with arrows, fire and flowers,
the winding night, the universe.

And I, infinitesimal being,
drunk with the great starry
void,
likeness, image of
mystery,
felt myself a pure part
of the abyss,
I wheeled with the stars,
my heart broke loose on the wind.

il_postino-1-large

Το ποίημα της εβδομάδας

Δύο εβδομάδες απουσίας που ούτε που κατάλαβα για πότε πέρασαν. Ελπίζω όλοι να είστε καλά, να περάσετε όμορφα τις μέρες της ξεκούρασης και των διακοπών σας. Χρειαζόμαστε κάτι μικρό και έξυπνο για να επανέλθουμε ανώδυνα και νομίζω σε αυτό είναι καταπληκτικός ο Χρήστος Λάσκαρης. Ας τον απολαύσουμε σε μερικά ποιήματά του:

Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο

Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.
Τον έχω τόσο ονειρευτεί,
τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του

που πια
είναι αδύνατο να μην υπάρχει.

tumblr_oitcjsqBfi1rqi52ko1_500

Έρωτας

Στην πρώτη επαφή που είχαμε,
μιλήσαμε όπως δυο ξένοι
για πράγματα διάφορα σχεδόν.
Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο,
με κάποια στη φωνή μας διαφορά,
ένα χρωμάτισμα.
Ώσπου στην Τρίτη,
τα λόγια μας ακολουθούσαν παύσεις –
εκείνες οι γλυκές σιωπές
του έρωτα.

Οι δύο λέξεις

Θ’ αρχίσω με τη λέξη έρωτας
και θα τελειώσω
με τη λέξη χώμα.

Τις ενδιάμεσες,
θαρρώ πως τις μαντεύετε.

Δεν ελέγχω την αγάπη μου

Εκεί που σε χαιδεύω
θα σε πνίξω
Δεν την ελέγχω την αγάπη μου.

Τόση στοιβαγμένη τρυφερότητα
Κάνει τα δάχτυλά μου επικίνδυνα.

tumblr_oomdsgwOSy1r352jbo1_1280

Το ποίημα της εβδομάδας

Και αφού θυμήθηκα μια εξαιρετική μελοποίηση της Lenore που άκουγα στην εφηβεία μου, αποφάσισα ότι η σημερινή μέρα θα ανήκει στον Edgar Allan Poe. Και είναι περίεργο αν το καλοσκεφτεί κανείς, γιατί του άνηκαν πολλές μέρες μου χωρίς η ίδια να το ξέρω.

edgar-allan-poe.jpg

Όνειρο μέσα σε όνειρο

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησέ με να σου πω-
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το’λεγες
Αν όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή σε μια μέρα,
Μες σ’ένα όραμα ή μες στο τίποτα,
Είναι γι’αυτο λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ο,τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο.

Στέκομαι ανέμεσα στο βογγητό
Μιας θαλασσόδαρτης ακτής,
Και μες στα χέρια μου κρατώ
κόκκους χρυσούς της άμμου-
Πόσο λίγοι! κι όμως πως γλιστράνε
Από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,
Καθώς θρηνώ – καθώς θρηνώ!
Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα
Μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Θεε μου! Πως θα κατορθώσω
Μόνο ένα απ’το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;
Όλα όσα βλέπουμε ή ο,τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;

Πηγή: εδώ

Το ποίημα της εβδομάδας

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα και θα το γιορτάσουμε με -τι άλλο;- το ποίημα της εβδομάδας! Ξέρω, η επιλογή είναι τετριμμένη, δυστυχώς όμως ο περιορισμένος χρόνος δεν μου επιτρέπει κάτι πιο εντυπωσιακό. Παρόλα αυτά, θα σας δώσω μια μικρή συμβουλή για σήμερα. Μην ποστάρετε κάποιο ποίημα, μην διαλαλήσετε στα κοινωνικά δίκτυα την αξία της ποίησης και το χρέος του ποιητή. Το έκαναν άλλοι πριν από εσάς και από μένα. Αντίθετα, σήμερα γιορτάστε τα ποιήματα της ζωής σας, τα κατά δικά σας ποιήματα. Τους ανθρώπους που σας φωτίζουν με το πνεύμα, τις ιδέες και τις πράξεις τους. Διαλέξετε για εκείνους μερικούς στίχους, πάρτε βαθιά ανάσα και αφιερώστε τους. Έτσι και το ποίημα θα πάρει την δόξα που του αξίζει και μερικά χαμόγελα θα λάμψουν στην αυγή της άνοιξης. Τα λέω σε σας για να τα ακούω εγώ, μην νομίζετε. Αλλά καλύτερα ας ακούσουμε την Ιστορία του Mark Strand!

Η ιστορία

Είναι η παλιά ιστορία: παράπονα για το φεγγάρι
που βυθίζεται στη θάλασσα, για τα αστέρια που ξεθωριάζουν με το πρώτο φως,
για το γκαζόν που το βρέχει η δροσιά, για το ασημένιο γκαζόν, για το γκαζόν που κρυώνει.

Και συνεχίζει το δρόμο της: ένας άντρας κοιτά τη σκιά του
και λέει πως είναι η στάχτη του εαυτού του που πέφτει, λέει ότι οι μέρες του
είναι οι πραγματικές μαύρες τρύπες στο διάστημα.
Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια.

Ξέρεις ποια ιστορία εννοώ: είναι αυτή για τα λεπτά που πεθαίνουν,
και τις ώρες, και τα χρόνια: είναι η ιστορία που λέω
για μένα, για σένα, για τον καθένα.

Το ποίημα της εβδομάδας

Ο André Breton γράφει το ποιήμα «Le verbe être» και εκατό χρόνια μετά το διαβάζουμε μαζί και το ζούμε χώρια.

Le verbe être

Γνωρίζω την απελπισία στα κύρια σημεία της. Η απελπισία δεν έχει φτερά, δεν στηρίζεται απαραίτητα σ’ένα ξέστρωτο τραπέζι, σε μια βεράντα κοντά στη θάλασσα το βράδυ. Είναι η απελπισία και δεν είναι η επιστροφή μιας ποσότητας από μικρά γεγονότα όπως οι σπόροι που εγκαταλείπουν, την ώρα που πέφτει η νύχτα, ένα χαράκωμα για ένα άλλο. Δεν είναι τα βρύα πάνω σε μια πέτρα ή το ποτήρι για να πιούμε. Είναι ένα καράβι ραντισμένο με χιόνι αν θέλετε, όπως τα πουλιά που γκρεμίζονται και το αίμα τους δεν έχει καθόλου πυκνότητα. Γνωρίζω την απελπισία στα κύρια σημεία της. Ένα πολύ μικρό σχήμα, οριοθετημένο από ένα κόσμημα για τα μαλλιά.

fondation-pierre-arnaud-lens-art-valais-andre-breton-wall-sabine-weiss-1530

Το ποίημα της εβδομάδας

Εμπειρίκος, επιτέλους. Στο ποίημα της εβδομάδας θα φιλοξενήσουμε το «Θα περιμένουμε» από την Οκτάνα, το ομώνυμο βιβλίο του ποιητή και προσωπική φανταστική του πόλη. Αύριο στο Μωβ Σκίουρο θα γίνει ένα αφιέρωμα στον Εμπειρίκο και την συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, καλώς ερχόντων των πραγμάτων θα είμαι και εγώ εκεί να την θαυμάσω!

Θα περιμένουμε

 Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει
Το τραίνο μας με το πολύτιμο φορτίο
Το τραίνο μιας άλλης ώρας
Μιας άλλης χώρας που σύνορα δεν έχει.

Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει
Το τραίνο που δεν μπορεί μια και ξεκίνησε να σταματήσει
Τώρα σε σήραγγα μπορεί να βρίσκεται
Μπορεί να βρίσκεται σε δύσκολο βουνό
Ίσως σε κάμπο με πλημμύρα
Σε τόπο που νά’ ναι μεσημέρι
Ή σ’ άλλον που νά’ ναι βράδυ
Μα θα περάσει.

Κι εμείς θα περιμένουμε
Γιατί δεν είναι δυνατό να δεσμευθεί
Δεν είναι δυνατόν να σπάσει
Να κουραστεί σε στέππες και σε πάμπες
Και σ’ επικίνδυνες ανηφοριές
Το τραίνο μας, που σίγουρα θα φτάσει.

Θα περιμένουμε λοιπόν ακόμα,
Σήμερα κι αύριο και μεθαύριο
Θα περιμένουμε το τραίνο πάντα
Γιατί δεν είναι δυνατόν να μην περάσει.

c4f4ab6daec6f7ac60bfac99e1ed9286.jpg

*Συνδυασμός Εμπειρίκου, Μιγιαζάκι και Trainspotting.

Το ποίημα της εβδομάδας

Σαν σήμερα, 2 Μαρτίου 1942, γεννήθηκε ο Lou Reed και η ποιητική ανάρτηση αυτής της εβδομάδας είναι αφιερωμένη σε εκείνον. Μέσα σε όλη την καλλιτεχνική του δραστηριότητα o Lou υπήρξε και ποιητής, δημοσιεύοντας κάποια ποιήματά του σε περιοδικά την δεκαετία του ’70. Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται λίγο πιο πριν χρονικά, όταν μέσω τις στιχουργικής του δουλειάς ο Lou, και κατ’επέκταση οι Velvet Underground, συμπεριλαμβάνονται σε μια ποιητική ανθολογία του Donald Allen με θέμα την «Νέα Αμερικανική Ποίηση». Η συλλογή αυτή εκδόθηκε το 1960 και συμπεριλάμβανε και πολλά άλλα μουσικά συγκροτήματα. Ακολουθούν, λοιπόν, οι στίχοι από δύο τραγούδια, ένα γνωστό και ένα σχετικά άγνωστο, με την ελπίδα να τα διαβάσετε και να θέλετε να τα ακούσετε, γιατί την έκτη μέρα της δημιουργίας ο Θέος δεν έφτιαξε μόνο τους Floyd. Λέω εγώ τώρα…

I’ll be your mirror

I’ll be your mirror
Reflect what you are, in case you don’t know
I’ll be the wind, the rain and the sunset
The light on your door to show that you’re home

When you think the night has seen your mind
That inside you’re twisted and unkind
Let me stand to show that you are blind
Please put down your hands
‘Cause I see you

I find it hard to believe you don’t know
The beauty that you are
But if you don’t let me be your eyes
A hand in your darkness, so you won’t be afraid

When you think the night has seen your mind
That inside you’re twisted and unkind
Let me stand to show that you are blind
Please put down your hands
‘Cause I see you

home.jpg

After Hours

If you close the door
the night could last for ever
leave the sunshine out and say ‘hello’ to never
all the people are dancing and they’re having such fun
I wish it could happen to me
but if you close the door
I’ll never have to see the day again
if you close the door
the night could last for ever
leave the wineglass out
and drink a toast to never
Oh! someday I know someone will look into my eyes
and say ‘hello’
you are my very special one
but if you close the door
I’ll never have to see the day again
Dark cloudy bars
Shiny Cadillac cars
and the people on subways and trains
looking grey under rain as they stand disarrayed
all the people look well in the dark
and if you close the door
the night could last for ever
leave the sunshine out and say ‘hello’ to never
all the people are dancing and they’re having such fun
I wish it could happen to me
’cause if you close the door
I’ll never have to see the day again
I’ll never have to see the day again
once more
I’ll never have to see the day again