Το ποίημα της εβδομάδας 

Φαντάζομαι δεν είναι τυχαίο που τις βροχερές μέρες επιστρέφω σε αυτόν. Ακολουθεί απόσπασμα από το Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα του Τάσου Λειβαδίτη.

Η δίκη του αιώνος

Σας παρακαλώ αφήστε με να περάσω, είμαι ο μοναδικός
                     μάρτυς σ’ αυτή τη δίκη,
πρόκειται για το εγκλημα του αιώνος. Βέβαια, όλα αυτά
      είναι υπερβολές της φαντασίας μου –
πώς αλλιώς να δικαιώσω την ύπαρξή  μου σ’ έναν ακατανόητο
                                                                             κόσμο.
Συνήθως τις περισσότερες ώρες μου τις περνώ στο ζωολογικό κήπο
και σκέφτομαι πράγματα τόσο θλιβερά, που τα ζώα γρυλλίζουν
                                                         φοβισμένα –
τέλος, βγάζω το περίστροφό μου, το ακουμπώ στο μέτωπό
                                   μου και πυροβολώ
αλλά μ’ έχουν ξεχάσει κι οι σφαίρες μου φεύγουν προς
                                τον ουρανό –

όπως θα φύγω κάποτε κι εγώ λυπημένος, χωρίς να μάθω
                  ποτέ ποιος είμαι.

Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε της Κατερίνας Γώγου

Είτε την θυμάσαι ως παρτσακλό στο Μια τρελή τρελή οικογένεια είτε ως αγία των Εξαρχείων, η Κατερίνα Γώγου είναι ένα πρόσωπο που δεν θα σβηστεί εύκολα από το θυμητικό σου. Ούτε η εικόνα της ούτε τα λόγια της. Πιστή στις ιδέες της, η Γώγου έζησε σε μιαν εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί και άφησε τον σημάδι της τόσο με την περσόνα όσο και με τα ποιήματά της. Στο «Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε» συγκεντρώνεται όλο το ποιητικό της έργο, η οργή, το παράπονο, οι φόβοι και το θάρρος της. Αν και ο κόσμος έχει αλλάξει από το μακρινό 1978, οι στίχοι από τα Τρία Κλικ Αριστερά δεν θα μπορούσαν να είναι ποτέ πιο επίκαιροι. «Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε. Μονάχα όταν βρέχει, βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε». Ακόμα και ο καιρός σιγοντάρει τα λόγια της… Ακολουθούν κάποια αγαπημένα μου ποιήματα και ένα αρχείο με την συλλογή, γιατί τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται, ακόμα και αν είναι σε ηλεκτρονική μορφή.

katerinagwgou1412349957.jpg

Τρία Κλικ Αριστερά

Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις,
Γι’ αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ’ έναν αόριστο θάνατο

Το Νανούρισμα

Τώρα είναι ήσυχα.
Η θάλασσα λείπει μακριά
και τα κοράκια δεν τρώνε
σάπια συκώτια απ’ το ουίσκι,
Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι.
Το κόμμα διασπάστηκε στα χίλια
κι ο Μπερλίγκουερ
έπλεξε με το βελονάκι κουβέρτα
να κουκουλώσουμε τις ταξικές ανησυχίες μας,
Ησύχασε. Με λίγη ρέγουλα θα τη σκαπουλάρουμε
Η τάξη που θα φερνε την αλλαγή αποκοιμήθηκε
Μπορούμε κι εμείς να παίξουμε την ηγεσία
Κοιμήσου… τώρα είναι ήσυχα. Η εποχή μας,
Νάνι φαΐ και πήδημα
Οι τραμπούκοι προσεύχονται στο μαξιλάρι μας
κι οι δολοφόνοι δουλεύουν για μας.

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες
των αλήτικων παπουτσιών μου,
Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω
Μπορώ να σεργιανίσω
ό,τι ώρα μου γουστάρει
Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας
στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε
την ώρα που απαυτωνόσαστε
την ώρα που κάνετε το χρέος σας
στα παιδιά σας
στο σωματείο σας
την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα
πως τρώτε αυγολέμονο
και τρώτε σκατά
μπορώ και περπατάω με τ’ αλήτικα παπούτσια μου
πάνω απ’ τις στέγες σας
-όχι, ρε παιδάκι μου, σαν εκείνη
την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς
δεν πιάνετε το κανάλι μου
μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος
ανθρωπάκια χέστες κατά βάθος σάς λυπάμαι
αλλά τώρα δεν χάνω το χρόνο μου μαζί σας
δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας
η ελευθερία σας
είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου
θά ‘ρθει η ώρα που θα τις γλείφετε
και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας «θαύμα θαύμα»
αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται κι ούτε βιάζονται
όταν εγώ καθαρίσω από δω
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο
δεν λειώνουν όσες πρόκες κι αν ρίχνετε στο δρόμο
σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θά ‘ρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
«συνοδοιπόροι» κι «αποστάτες»
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ό,τι κι αν κάνετε, όσα κι αν δίνετε
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το κόκκινο το δικό μας.

Ιδιώνυμο

Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
-σταμάτα να σου πω
μη βιάζεσαι και μελες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω πού σταματάει τ’ όνειρο
και πού αρχίζει η αλήθεια.

Πάει Αυτό ήταν
Χάθηκε η ζωή μου, φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρόμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σου χαδείξει στη στροφή του δρόμου,
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ

Το ξύλινο παλτό

Άσπρη είναι η αρία φυλή
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιόνι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου

Απόντες

Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι.
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι.
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι.
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μου διογκώνει το Εγώ μου.
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου
πώς με κοιτ.
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης.

Ο μήνας των μαγωμένων σταφυλιών

Εσύ
Εσένα που αγάπησα.
Κοίτα άμα πεις κι όπως πάντα μεθύσεις
μην πεις ποτέ πως μ’ αγάπησες.
Δεν θ’ άφηνες να γίνω πλατανόφυλλο
σε ξεροπόταμους να πλέω.

Νόστος

Αυτή κλαίει
θέλει να φύγει από δω
απ’ την πνιγμένη λίμνη
η άγκυρα που της κάρφωσαν στο λαιμό
δεν την αφήνει να προχωρήσει.

inexarchia_gogoy_katerina_1

Μπορείτε να κατεβάσετε την συλλογή εδώ

Πάω να κοιμηθώ.
Έχω να ονειρευτώ
–λεπτομέρειες δηλαδή μείνανε
απ’ αύριο δεν θα κλαίει κανένας.

Το ποίημα της εβδομάδας

Μια λέξη: Κέρουακ.

76ο Χορικό

ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΡΩΤΑΕΙ
Δεν είναι καλύτερα να μην τους ξυπνήσουμε
Ώστε να μην μάθουν
Πως ονειρεύονται;

Είναι καλύτερα να τους ξυπνήσουμε
γιατί
ονειρεύονται.

Καλύτερα δεν είναι να μην τους ξυπνήσουμε
αφού δεν γνωρίζουν
πως ονειρεύονται;

Ποιος, όχι, ποιος είπε πως
εγώ ονειρευόμουν;

Εσύ το ‘πες, ποιος είπε, πως εγώ λέω
Ότι ονειρεύεσαι;

Το ψέμα είναι ένα καλοστημένο ονειρικό
Φάντασμα

«Συνέχισε, βρίσκεσαι σ’ ένα μακρύ όνειρο,
Αυτό έχω να σου πω.» (Μπιλ)

001-jack-kerouac-theredlist.jpg


Και άλλες τρεις: Χρόνια πολλά Ειρήνη!

Το ποίημα της εβδομάδας

Όλα τα ποιήματα του Ρίτσου έχουν κάτι από μοναξιά, στο συγκεκριμένο ποίημα το δηλώνει και ο τίτλος του, Μικρή Μοναξιά.

f4a5edd119f10478b5c5c8bc1ae2567f.jpg

Μικρή Μοναξιά

Στη γωνιά της αυλής, μέσα στα σαπουνόνερα
κάτι τριαντάφυλλα καμπούριασαν απ’ το βάρος της ευωδιάς τους.
Κανένας δε μύρισε αυτά τα τριαντάφυλλα.

Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή.

Το ποίημα της εβδομάδας

Επικαιρότητα είναι η λέξη-κλειδί της εποχής και ο ερωτεύσιμος Jorge Luis Borges έρχεται να προσθέσει δίπλα της τον χαρακτηρισμό διαχρονική με το ποίημα του Ο ερωτευμένος.

Ο ερωτευμένος

Φεγγάρια, όργανα, σεντέφια, ρόδα, λάμπες
καθώς επίσης και του Ντύρερ οι γραμμές
οι εννιά αριθμοί, το μεταβλητό μηδέν,
όλα αυτά, πρέπει να προσποιηθώ ότι υπάρχουν.
Πρέπει να προσποιηθώ πως κάποτε υπήρξαν
η Ρώμη και η Περσέπολη κι ότι μια σκόνη
φτενή καταμέτρησε των επάλξεων τη μοίρα
που έσβησαν οι αδήριτοι αιώνες.
Πρέπει να επινοήσω την πυρά και τα όπλα
του έπους και τα απύθμενα πέλαγα
που ροκανίζουν τα θεμέλια της οικουμένης.
Πρέπει να υποκριθώ ότι υπάρχουν κι άλλοι. Ψέματα.
Μονάχα εσύ υπάρχεις. Η δυστυχία μου, εσύ
και η ευτυχία μου, απλή μαζί και ανεξάντλητη.

node-image.jpg

Το ποίημα της εβδομάδας

Είτε ως άσμα από τα χείλη της Φλέρυς Νταντωνάκη είτε ως απλό ανάγνωσμα από κάποιο τυχαίο ιστολόγιο, καλή ώρα όπως αυτό εδώ, το Ποιός είναι τρελός από έρωτα του Γιώργου Σαραντάρη είναι ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ!

Ποιός είναι τρελός από έρωτα

Ποιος είν’ τρελός από έρωτα;
Ας κάνει λάκκους στην αυγή
να πάμε εκεί να πιούμε
τη βροχή.

Μια που εμείς σε όποια στέγη αράξουμε,
σε όποια αυλή,
ο άνεμος χαλνάει τον ουρανό,
τα δέντρα
κι η στείρα γη
μέσα σε μας βουλιάζει.

250216-sarantaris.jpg

Το ποίημα της εβδομάδας

Για τον Χιόνη έχουμε μιλήσει πολλές φορές, αλλά είναι άραγε αρκετές ή θα φτάσουν ποτέ να γίνουν; Δεν το νομίζω. Λίγο πριν την επανάληψη του Έχων σώας τας φρένας και άλλες τρελές ιστορίες, ας απολαύσουμε το ποίημά του με τίτλο Ένας λύκος αισθηματίας.

Ένας λύκος αισθηματίας

Διψάω γι’ αγάπη πεινάω γι’ αγάπη πονάω γι’ αγάπη
Ουρλιάζω γι’ αγάπη πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά
Είμαι ο λύκος ο κακός ο λύκος και δεν γίνεται
Δέν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω
Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα
θα πέσουνε να με σπαράξουν

download