Μια φορά και έναν καιρό ήταν… το Hollywood

 

Poster

«Αγαπάω τον κινηματογράφο, όπως και εσείς. Είναι το ταξίδι της πρώτης ανακάλυψης μιας ιστορίας. Είμαι ενθουσιασμένος που βρίσκομαι εδώ στις Κάννες για να μοιραστώ το «Κάποτε στο Χόλιγουντ» με το κοινό του φεστιβάλ. Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές της ταινίας έχουν δουλέψει τόσο σκληρά για να δημιουργήσουν κάτι πρωτότυπο και το μόνο που ζητώ είναι όλοι να αποφύγουν να αποκαλύψουν το οτιδήποτε που θα μπορούσε να αποτρέψει το μελλοντικό κοινό από το να βιώσει την ταινία με τον ίδιο τρόπο. Σας ευχαριστώ.»

Με αυτή του την ανάρτηση-παράκληση στα κοινωνικά δίκτυα λίγο πριν την επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα της ένατης μεγάλου μήκους ταινίας του στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, ο Quentin Tarantino θέλησε να ευαισθητοποιήσει όσους αρέσκονται στην διάδοση spoiler και να αποτρέψει την διαρροή πικάντικων λεπτομερειών ενός έργου βαθιά προσωπικού, το σενάριο του οποίου επεξεργαζόταν για πέντε ολόκληρα χρόνια. Ο λόγος φυσικά για το πολυαναμενόμενο φιλμ «Once Upon a Time… in Hollywood», το οποίο ο ίδιος ο auteur χαρακτήρισε -πιθανότατα και με μια γερή δόση αυτοσαρκασμού- ως το δικό του «Roma», μολονότι στην πραγματικότητα φαίνεται πως ομοιάζει περισσότερο στη γλυκόπικρη ιταλική ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος» για τον τρόπο με τον οποίο και τα δυο έργα αναδεικνύουν την αγάπη των δημιουργών τους για την έβδομη τέχνη.

ChillΕντός ενός κυκεώνα από αποσπάσματα ταινιών που σε κάποιο παράλληλο σύμπαν θα μπορούσαν να είχαν πράγματι γυριστεί, ο διπλά βραβευμένος με Όσκαρ για την σεναριακή του δεινότητα σκηνοθέτης των κλασικών πλέον «Reservoir Dogs» και «Pulp Fiction» αποδεικνύει τόσο τις γνώσεις του γύρω από την τέχνη του σινεμά όσο και το ταλέντο του πίσω από τις κάμερες. Ως μια οπτικοποιημένη εξερεύνηση των ποικίλων κινηματογραφικών ειδών που άνθησαν και ήκμασαν εν μέσω της δεκαετίας του 1960, το «Once Upon a Timein Hollywood» καταφέρνει να τα ανασυνθέσει όλα σε ένα έργο-εξύμνηση της αυτοαναφορικότητας, που συνδυάζει -εκτός των άλλων- φιλμ spaghetti western, ιταλικά B-movies, αστυνομικά δράματα και ταινίες πολεμικών τεχνών.

PoolΈχοντας έτσι ως αποτέλεσμα την παράδοση ενός καθαρόαιμου και παθιασμένου homage στα τελευταία χρόνια του ένδοξου Χόλιγουντ και της κινηματογραφικής του βιομηχανίας, ο Tarantino αφορμάται από την πραγματική ιστορία της Οικογένειας Manson και της φρικτής της δράσης που συγκλόνισε Αμερική και υφήλιο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 για να δικαιώσει με τον δικό του προσωπικό τρόπο όλα τα θύματά της. Με  πλοκή που συνομιλεί με το επίσης ταραντινικό «Inglourious Basterds» του 2009 ως προς την επιδίωξη ανατροπής της πορείας των ιστορικών γεγονότων, ο θεατής εισάγεται στον κόσμο του -εκ πρώτης όψεως- φιλικού και υπέρλαμπρου Los Angeles του 1969 που, αν και υπόσχεται κάθε μεγαλείο, τελικά αναθρέφει στους κόλπους του κάθε λογής ανθρώπους: από αθώες επίδοξες σταρ του σινεμά και επιτυχημένους ανερχόμενους σκηνοθέτες, μέχρι ναρκομανείς αιμοβόρους χίπις και παρηκμασμένους βίαιους κασκαντέρ.

Εν μέσω μιας ιδιαίτερα σχοινοτενούς αφήγησης που ίσως κουράσει ακόμα και ορισμένους από τους πιο πιστούς του οπαδούς, ο Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος επιλέγει να παρουσιάσει ένα κολλάζ χαρακτήρων, έχοντας ως βασικούς του πρωταγωνιστές το δυναμικό ντουέτο των Leonardo DiCaprio και Brad Pitt, οι οποίοι κλέβουν τις εντυπώσεις τόσο για την ερμηνευτική τους δεινότητα όσο και για τη μεταξύ τους χημεία. Αποδίδοντας μέσω των χαρακτήρων τους ένα φόρο τιμής στην άνευ όρων φιλία που ανάγεται σε σχέση ζωής, οι DiCaprio και Pitt ενσαρκώνουν αντίστοιχα τον Rick Dalton, έναν ξεπεσμένο σταρ της τηλεόρασης που προσπαθεί να αναστήσει το «εγώ» του, κυνηγώντας μια ένδοξη κινηματογραφική καριέρα και τον Cliff Booth, τον άκρως ιδιόρρυθμο κασκαντέρ και βοηθό του, μια φιγούρα αμφιλεγόμενη που προσπαθεί να βρει τη θέση του στην Πόλη των Αγγέλων. Κι ενώ στην οθόνη παρελαύνουν παλιοί γνώριμοι του Tarantino σε ρόλους έκπληξη, οι νέες αφίξεις δεν θα μπορούσαν παρά να αφήσουν θετικές εντυπώσεις, με πρώτη και καλύτερη την παρουσία της νεαρότατης Margot Robbie στον ρόλο μιας γοητευτικά αιθέριας Sharon Tate, της οποίας η αθωότητα και η ομορφιά βρίσκονται σε πλήρη συνάρτηση με το ρομαντικοποιημένο αμερικάνικο όνειρο που -τουλάχιστον εδώ- παρέμεινε ζωντανό.

Και καθώς η μεστή σκηνοθεσία συνοδεύεται από μια εξίσου άρτια φωτογραφία που υπογράφεται από τον βραβευμένο εις τριπλούν με το χρυσό αγαλματάκι των Όσκαρ Robert Richardson, το σενάριο δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει τα γνωστά τερτίπια του Tarantino που συνεχίζουν να ενθουσιάζουν τους φαν του. Τρισδιάστατοι χαρακτήρες, πνευματώδεις διάλογοι και μια σωρεία φετίχ συνοδεύονται από το αιφνιδιαστικό ξέσπασμα της βίας και τον καταιγισμό βωμολοχιών σε μια ταινία που, αν και σίγουρα λιγότερο αιματοβαμμένη από τις προηγούμενες δημιουργίες του, παραμένει εξίσου προβοκατόρικη και απολαυστική.

Με Quentin

Και ο Quentin επί το έργον…

Με μια κατακλείδα συγκινητικά παραμυθένια που αποσκοπεί να απαλύνει τον πόνο που έσπειρε η συμμορία του Manson και που επέφερε με τη σειρά της τη βάναυση κατάρρευση του χίπικου ονείρου το καλοκαίρι εκείνο του 1969, ο Tarantino, ως γνήσιο τέκνο της γενιάς του, καταφέρνει να πει το δικό του «αντίο» όχι μόνο στην εποχή της αμερικανικής αθωότητας των χρόνων του ‘60, αλλά και στα ένδοξα χρόνια της κινηματογραφικής της βιομηχανίας, οι πρωταγωνιστές της οποίας -αρρενωποί καουμπόηδες, πικάντικα κορίτσια, άρχοντες των πολεμικών τεχνών και τόσοι ακόμα- έμελλε να παραχωρήσουν τη θέση τους στους ψυχολογικά καταρρακωμένους στρατιώτες του Βιετνάμ του «Ελαφοκυνηγού» και του «Αποκάλυψη Τώρα», στους ηθικά κατακερματισμένους πρωταγωνιστές του «Chinatown» και του «Taxi Driver» και στους αιμοδιψείς μανιακούς δολοφόνους των «The Texas Chainsaw Massacre» και «Halloween».

Νοσταλγική μνεία στον κόσμο και το σινεμά του τότε, το «Once Upon a Timein Hollywood» στέκει τελικώς περήφανα ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της φιλμογραφίας του Quentin Tarantino, αποτελώντας ένα έργο της ωριμότητάς του που κάθε λάτρης της ιδιαίτερης αισθητικής του οφείλει στον εαυτό του να απολαύσει επί της μεγάλης οθόνης.

Υ.Γ. To «Once Upon a Timein Hollywood» προβάλλεται από την Πέμπτη 22 του Αυγούστου στις ελληνικές αίθουσες. Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Καλές προβολές και καλό Σαββατοκύριακο!

Advertisements

Τρεις ταινίες για τον Ιανουάριο

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, όπως θα έπρεπε, ο κανονικός τίτλος αυτής της ανάρτησης θα πρέπει να ήταν τρεις σχεδόν μέτριες ταινίες για τον Ιανουάριο και μια έκπληξη. Επειδή όμως το σχεδόν από το μέτριο απέχει μια αιωνιότητα, αποφάσισα να μιλήσω για όσες ταινίες παρακολούθησα αυτόν τον μήνα και να αφήσω τις περαιτέρω εντυπώσεις σε σας. Εξάλλου ο καθένας έχει την δική του ματιά, έτσι δεν είναι;

Συνέχεια

Τρεις -κόκκινες- αγαπημένες

της Late November

Βλέποντας τη λίστα με τις ταινίες που λατρεύω λίγο περισσότερο απ’ τις υπόλοιπες, αυτές που έχω δεθεί λίγο παραπάνω, αυτές που κρατούν ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου, παρατήρησα πως δύο απ’ αυτές, μάλιστα αρκετά ψηλά και οι δύο στη λίστα, έχουν ως βασικό το χρώμα κόκκινο. Χωρίς καμία υπερβολή, το κόκκινο είναι παντού, στα πλάνα, στο φόντο, στα ρούχα, παντού, μέχρι και στις αφίσες. Για ανθρώπους σαν κι εμένα που παρατηρούν σκηνοθέτες και φωτογράφους και μουσικούς και σεναριογράφους, ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρια μου δημιουργεί μια αίσθηση δεσίματος. Μ’ αρέσουν τα χρώματα πολύ (κύριε Wes Anderson, σας αγαπώ).

maxresdefault (1).jpg

Συνέχεια

Oscars 2018, η ανεπίσημη λίστα

Αντιπαθώ τα Oscars όσο περίπου αντιπαθώ και τα Nobels. Αυτό βέβαια δεν θα σας γλιτώσει από την σημερινή ανάρτηση, η οποία πάει κόντρα στον καιρό και αντί να παρουσιάζει τις φετινές υποψηφιότητες παρουσιάζει τις πιο ηχηρές απουσίες τους. Πάνω κάτω οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για αυτές τις ταινίες ή ακόμα καλύτερα θα τις έχετε δει, για αυτό θα είμαι σύντομη και περιεκτική. Κατ και γράφουμε!

Συνέχεια

Με το συμπάθειο, η ταινία ήταν καλύτερη

Η μεγάλη μου αγάπη ήταν και παραμένει η λογοτεχνία. Δεν είναι μόνο η σκηνοθετική αυτονομία που δίνει ο συγγραφέας στον αναγνώστη, είναι και το ίδιο το υλικό, το χαρτί, που με γοητεύει αφάνταστα. Ο κινηματογράφος από την άλλη είναι ένας κόσμος που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, όχι γιατί πιο πριν δεν έβλεπα ταινίες ή δεν πήγαινα σινεμά, αλλά γιατί για πάρα πολλά χρόνια η ταινία ήταν συνυφασμένη με την τηλεόραση στο μυαλό μου. Το πρόλαβα όμως, ευτυχώς, και σε αυτό βοήθησε πολύ η περιέργεια που είχα για τις κινηματογραφικές διασκευές βιβλίων που είτε είχα διαβάσει είτε ήθελα να διαβάσω. Στην συγκεκριμένη ανάρτηση, στην πρώτη από τις πολλές αυτής της σειράς, θα αναφέρω κάποιες ταινίες που μου άφησαν καλύτερες εντυπώσεις από τα βιβλία. Τι να κάνουμε παιδιά, συμβαίνουν και αυτά!

Trainspotting (1996)

Και ναι, μόλις μπήκε ο ελέφαντας στο δωμάτιο! Το 1996 ο Danny Boyle διάλεξε ζωή και δημιούργησε το κινηματογραφικό Trainspotting που έμελλε να επηρεάσει μια ολόκληρη γενιά θεατών. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να μην είναι καλό σε αυτή την ταινία, από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του McGregor και του Miller μέχρι το επικό Lust for life που επανέφερε στην ζωή τον Iggy Pop. Φυσικά δεν γίνεται να μην αναφέρω και την καλύτερη οπτικοποιημένη εκδοχή του Perfect Day που έχει δημιουργηθεί πάνω σε τούτο τον μάταιο κόσμο (σας υπενθυμίζω εξάλλου ότι σας μιλάει η Sweet Jane!). Η ταινία βασίζεται στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Irvine Welsh, ένα βιβλίο που προσπάθησα να διαβάσω δεκάδες φορές και κάθε φορά παρατούσα όλο και πιο γρήγορα. Δεν είναι η ιδέα μου, πιστέψτε με, το λογοτεχνικό Trainspotting δεν διαβάζεται! Δεν λέω ότι είναι ένα κακό βιβλίο, σε καμία των περιπτώσεων, αλλά είναι αφόρητα δυσκοίλιο. Μαντεύω πως το ίδιο θα συμβαίνει και με τα υπόλοιπα βιβλία του Welsh, πράγμα που δεν με ενθουσιάζει καθόλου, γιατί ήδη βρίσκονται τα περισσότερα στην βιβλιοθήκη μου.

172746559-8e7e794d-c1da-4916-943e-bf66c3284e69

Requiem for a Dream (2000)

Από το ένα ναρκωτικό στο άλλο το πάμε σήμερα. Δύο χρόνια μετά το π, που τον καθιέρωσε στον κινηματογραφικό χώρο, ο Darren Aronofsky βγάζει στις αίθουσες το Requiem for a Dream, μία ταινία που καταπιάνεται με το θέμα του εθισμού. Όπως και στην περίπτωση του Trainspotting παραπάνω, οι συστάσεις περιττεύουν. Δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Κουτσογιαννόπουλος σε αυτή την περίπτωση, πάντως αυτό που συνέβη στο Requiem δεν θα ξανασυμβεί όσο και αν προσπαθήσει ο Darren και τα φιλαράκια του. Από την μια η αξεπέραστη ερμηνεία της Ellen Burstyn, η οποία -αν είστε Χριστιανοί- έχασε το Oscar από την Julia Roberts, και από την άλλη η μουσική του Clint Mansell φτάνουν και περισσεύουν για να θυμάστε για πάντα την συγκεκριμένη ταινία. Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το Requiem όμως, το ομώνυμο μυθιστόρημα του Hubert Selby Jr, και να το διαγράψετε παντελώς από την μνήμη σας εγγυώμαι πως η Βενετιά δεν θα χάσει κανένα βελόνι.

requiem-e1384411863381-1000x500

Naked Lunch (1991)

Με την ανάγνωση του βιβλίου να είναι ακόμα φρέσκια στο μυαλό μου, έβαλα να δω την ταινία με μισή καρδιά. Αφενός δεν ήξερα τι να περιμένω από τον Burroughs στην διασκευή του σεναρίου, αφετέρου η μοναδική ταινία του Cronenberg που είχα δει, το A Dangerous Method, ήταν πολύ χλιαρή για τα γούστα μου. Με τα πολλά, πάτησα το play και δεν σηκώθηκα παρα μόνο αφότου τελείωσε. Για όσους δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, έχετε υπόψη ότι πρόκειται για ένα αλλόκοτο ανάγνωσμα για γερά σαγόνια και στομάχια. Ακριβώς την ίδια εντύπωση μου άφησε και η ταινία. Σίγουρα δεν είναι από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης, είναι όμως μια αλλόκοτα αξιόλογη ταινία με καλές ερμηνείες. Πάνω από όλα όμως, είναι πιο στρωτή και λιγότερο χαώδης από το βιβλίο.

image-w1280

Big Fish (2003)

Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε, κι όμως το Big Fish είναι βασισμένο σε βιβλίο. Η αλήθεια είναι πως σε αυτή την μάχη λογοτεχνικής – κινηματογραφικής διασκευής δυσκολεύτηκα. Βιβλίο και ταινία μου άρεσαν εξίσου πολύ. Μετά όμως σκέφτηκα τον McGregor στον ρόλο του Bloom και συνήλθα. Έτσι φτάσαμε ως εδώ! Δεν έχω πολλά να πω ούτε για το έργο του Tim Burton -που τι να πει κανείς άραγε για αυτό- ούτε για το βιβλίο του Daniel Wallace. Με συγκίνησαν και τα απόλαυσα εξίσου. Ναι, η αισθητική του Burton και η ερμηνεία του McGregor έδωσαν το τελικό αποτέλεσμα, αν όμως έχετε τον χρόνο και την διάθεση αναζητείστε και το μικρό βιβλιαράκι του Wallace. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτά τα δύο μαζί πακέτο γίνονται και καταπληκτικό δώρο!

sphe-big_fish_2003-Full-Image_GalleryBackground-en-US-1483993551937._RI_SX940_

Fantastic Planet (1973)

Άλλη μια ταινία που οι περισσότεροι δεν θα γνωρίζουν ότι βασίστηκε σε βιβλίο. Δεν σας αδικώ, ούτε και εγώ το ήξερα. Το οπτικό αριστούργημα (και όποιος διαφωνεί ας αποχωρήσει αυτή την στιγμή από το μπλογκ μου!) του René Laloux βασίζεται σε ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας του Stefan Wul. Την μεταφορά (αγγλιστί adaptation) του μυθιστορήματος του Wul έκανε μια άλλη μεγάλη μορφή, ο Roland Topor. Ξέρω πως δεν σας λέει τίποτα το όνομά του, για αυτό θα σας πω εγώ. Ο Topor είναι ο συγγραφέας του Ενοίκου, του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Roman Polanski. Ως ηθοποιός μάλιστα, γιατί ήταν και πολυπράγμων ο άτιμος, έχει παίζει και έναν μικρό ρόλο στο άλλο αριστούργημα, άνευ βιβλίου αυτό, στο Sweet Movie. Όπου μαζεύονται πολλές διάνοιες ξέρετε τι συμβαίνει ε; Σουρεαλιστικό πανδαιμόνιο! Το Fantastic Planet ήταν ένα μέτριο βιβλίο, άχρωμο και αφάνταστο, που πέφτοντας στα κατάλληλα χέρια έγινε ένα καταπληκτικό animation. Όποιος δεν το έχει δει, να το κάνει αμέσως παρακαλώ!

4021650180_9a32234fdd_z

Στο πλάνο του Τάσου Μπουλμέτη

Μπορεί να μην συγκαταλέγεται ανάμεσα στην χρυσή τριάδα των αγαπημένων μου σκηνοθετών, κάθε όμως καινούργια του ταινία την προσμένω με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία. Ίσως να φταίνε τα δάκρυα που είχα χύσει την πρώτη φορά που είδα την Πολίτικη Κουζίνα, ίσως πάλι να φταίει η συμπάθεια για τον μικρό πρωταγωνιστή του Νοτιά με την καλπάζουσα φαντασία, που τόσο μου θύμισε τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Ένα είναι σίγουρο πάντως, ο Τάσος Μπουλμέτης είναι από τους πιο χαρισματικούς έλληνες σκηνοθέτες της τελευταίας γενιάς και αυτό μας το αποδεικνύει σε κάθε του πλάνο.

e5623373f6e5217f7462704fb48694d4.jpg

Ο Τάσος Μπουλμέτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1957 και λίγα χρόνια αργότερα, το 1964, ήρθε στην Ελλάδα. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και  Σκηνοθεσία και Παραγωγή κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Μάλιστα, στο συγκεκριμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα εργάστηκε και ως βοηθός καθηγητή. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως σκηνοθέτης και παραγωγός στα κρατικά κανάλια. Έχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μεγάλου μήκους, στις δύο εκ των οποίων έχει γράψει και το σενάριο. Στις 25 Ιανουαρίου βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες η τέταρτη δημιουργία του με τίτλο «1968».

Βιοτεχνία Ονείρων (1990)

Η Βιοτεχνία Ονείρων είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπουλμέση. Το σενάριο έγραψε ο Γιώργος Φίλης και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους υποδύονται ο Γιώργος Κώνστας, η Φιλαρέτη Κομνηνού, ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Μάνος Βαμβακούσης. Η ταινία απέσπασε συνολικά οχτώ βραβεία στην Ελλάδα και το Χρυσό Βραβείο Ταινιών του Φανταστικού Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ του Χιούστον. 

Στο κοντινό μέλλον μια παράξενη επιδημία ξεσπά στην Αθήνα και στερεί από τους ανθρώπους την δυνατότητα να ονειρεύονται. Ο Ιάσωνας, ένας άσημος ηθοποιός, ονειρεύεται κατά παραγγελία για λογαριασμό άλλων. Οι πελάτες τον επισκέπτονται στην υπόγεια βιοτεχνία που διευθύνει και βλέπουν τα όνειρά τους, τα οποία παράλληλα καταγράφονται και φυλάσσονται σε αρχείο. Η Αθηνά, μια μοναχική ξεναγός, μην αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, θέλει να αποδράσει από την «πόλη χωρίς όνειρα». Συμμετέχει, λοιπόν, σε μια παράνομη ομάδα που επιδιώκει να επαναφέρει την πόλη στην παλιά καλή εποχή. Οι δύο ήρωες θα συναντηθούν στην διασταύρωση επιθυμίας και δυνατότητας, θα συνδεθούν και θα καταστήσουν το όνειρο του έρωτα πραγματοποιήσιμο.

Πολίτικη Κουζίνα (2003)

Δεκατρία χρόνια μετά την Βιομηχανία Ονείρων έρχεται η βιωματική Πολίτικη Κουζίνα. Ο Μπουλμέτης βάζει την ιστορία να παίζει κυνηγητό με τον νόστο και τα καταφέρνει τόσο καλά που η Κουζίνα έσπασε το ρεκόρ των περισσότερων εισιτηρίων που έχει πουλήσει ελληνική ταινία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου πανελλαδικά. Παίζουν γνωστοί και αγαπημένοι ηθοποιοί στο τηλεοπτικό και κινηματογραφικό κοινό, ο Γιώργος Χωραφάς, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, η Ρένια Λουιζίδου, ο Στέλιος Μάινας και πολλοί άλλοι, ανάμεσά τους και ο δικός μου αγαπημένος, Αθηνόδωρος Προύσαλης. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της σύνθεσης έχει κατά την γνώμη μου και η μουσική της ταινίας από την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Ίσως οι ποιητικές εικόνες του Μπουλμέτη να μην ήταν τόσο δυνατές χωρίς τις ονειρικές μελωδίες της Ρεμπούτσικα.

Ο Φάνης, πολίτης στην καταγωγή και αστροφυσικός στο επάγγελμα, επιστρέφει στην Πόλη μετά από πολλές δεκαετίες για να συναντήσει τον άρρωστο παππού του. Το ταξίδι στην πατρίδα των παιδικών του χρόνων θα τον φέρει αντιμέτωπο με όσα δεν μπόρεσε ποτέ να λησμονήσει, με ανθρώπους που αγάπησε και τόπους που τον έθρεψαν όσο μακριά και αν βρέθηκε από αυτούς.

Νοτιάς (2016)

Άλλα δεκατρία χρόνια πέρασαν για να βγει η μέχρι πρότινος τελευταία ταινία του σκηνοθέτη, ο Νοτιάς. Καμωμένη και αυτή με πολλά βιωματικά στοιχεία του Μπουλμέτη, ακολουθεί την αισθητική της Κουζίνας δίχως όμως τον βαρύ συναισθηματισμό που χαρακτήριζε το προηγούμενο έργο του. Και σε αυτή την δημιουργία, η μουσική συνεργασία με την Ευανθία Ρεμπούτσικα απογειώνει το αποτέλεσμα.

*extra fact: κάνει guest εμφάνιση ο Αχιλλέας Κυριακίδης. Αυτό μας λέει πολλά!

Ο μικρός Σταύρος αλλάζει την ιστορία και την παράδοση στο μυαλό του, γιατί του το υπαγορεύει η καρδιά του. Για να αντιμετωπίσει τις πρώτες ερωτικές του απογοητεύσεις καταφεύγει στην παντοτινά πιστή του φίλη, την φαντασία. Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεται ότι η φαντασία είναι το πρώτο βήμα μιας μεγάλης πορείας που ονομάζεται επανάσταση, είτε έχει να κάνει με τον ίδιο του τον εαυτό είτε με το περιβάλλον γύρω του. Για τον Σταύρο η επανάσταση αυτή είναι ο κινηματογράφος. Μέσα λοιπόν από την πορεία του θα δημιουργήσει ένα ολόκληρο τοιχογράφημα μιας όχι και τόσο μακρινής εποχής, μόλις μερικές δεκαετίες πριν, της οποίας οι σκιές είναι ακόμα ευδιάκριτες.

1968 (2018)

Πενήντα χρόνια μετά τον αγώνα της ΑΕΚ με την Σλάβια Πράγας στον τελικό Κυπέλλου Κυπελλούχων καλαθοσφαίρισης τον Απρίλιο του 1968 ο Μπουλμέτης μεταφέρει το αθλητικό γεγονός στην μεγάλη οθόνη. Αν και ήθελε να ασχοληθεί με μια ιστορία σύγχρονη, που να μην θυμίζει τις προηγούμενες επιτυχίες «εποχής» του, δέχτηκε μετά χαράς την πρόταση του Μάκη Αγγελόπουλο, προέδρου της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΑΕΚ, να γυρίσει μια ταινία για εκείνη την χρονιά.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, τον Στέλιο Μάινα και την Βασιλική Τρουφάκου, ενώ την μουσική ένδυση της ταινίας αναλαμβάνει και πάλι η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε μέχρι την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου και να θαυμάσουμε την ταινία από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Όχι ότι είμαι αεκτζού, αλλά είμαι σίγουρη ότι το 1968 θα είναι από τα διαμάντια του ’18!

325.jpg

 

Όλγα Ρόμπαρντς (1989)

Η οπτικοποιημένη ποίηση του Χρήστου Βακαλόπουλου συναντά την ευγενή φυσιογνωμία της Όλιας Λαζαρίδου σε μια ταράτσα στην καρδιά της πόλης, μαντεύω κάπου στην Κυψέλη, το γνωστό κέντρο του κόσμου για νέους και παλιούς. Η Όλγα Ρόμπαρντς είναι επιτέλους και πάλι ελεύθερη στο διαδίκτυο και μπορείτε να την θαυμάσετε στις οθόνες σας πατώντας μονάχα ένα κλικ.

– Θα με βοηθήσεις;
– Όχι εσένα, γιατί είσαι επιπόλαιος. Ζεις με μια γυναίκα και σκέφτεσαι μιαν άλλη.
– Ε τότε;
– Με ενδιαφέρει οτιδήποτε γίνεται σε ταράτσες.
– Γιατί;
– Αυτοί που ζουν, ερωτεύονται και σκοτώνουν από ψηλά είναι πρωτοπόροι.
– Δεν καταλαβαίνω.
– Σε ποιόν όροφο ζεις;
– Στον πρώτο.

Μετά από δύο ταινίες μικρού μήκους και συμμετοχές σε σενάρια άλλων ήρθε η ώρα για την πρώτη ολοκληρωμένη και μεγάλη σε διάρκεια κινηματογραφική προσπάθεια του Χρήστου Βακαλόπουλου το 1989. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μαζί με την Όλια Λαζαρίδου συναντάμε τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον Γιώργο Συμεωνίδη και τον Σταύρο Τσιώλη. Όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Βακαλόπουλος ήθελε να κάνει μια ταινία από εκείνες για τις οποίες λένε: «αυτά μόνο στον κινηματογράφο συμβαίνουν!». Γι’ αυτό κι η μισή έχει γυριστεί πάνω σε ταράτσες, ένα χώρο «κρυφό» που δεν συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή.

Σε μια Αθήνα αναστατωμένη από μια σειρά φόνων Αράβων επιχειρηματιών, ένας νεαρός κλέφτης ανακαλύπτει την ταυτότητα του δράστη όταν γίνεται κατα λάθος μάρτυρας μίας εκ των δολοφονιών. Εντυπωσιασμένος από το μυστήριο της παρουσίας της αυτουργού ψάχνει να την βρει. Η μυστηριώδης γυναίκα δεν είναι άλλη από την Όλγα Ρόμπαρντς, μια ιδιόρρυθμη ελληνοαμερικάνα που συχνάζει σε ταράτσες.

Η ταινία ήρθε μάλλον την κατάλληλη στιγμή, μιας που στα τέλη του μήνα διοργανώνεται συνάντηση φίλων του Χρήστου Βακαλόπουλου στο Φίλιον στο Κολωνάκι. Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν αρκετά ονόματα ανάμεσα εκ των οποίων και ο Σταύρος Τσιώλης. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην σελίδα της εκδήλωσης εδώ. Εγώ πάντως δεν την χάνω!