Τρεις -κόκκινες- αγαπημένες

της Late November

Βλέποντας τη λίστα με τις ταινίες που λατρεύω λίγο περισσότερο απ’ τις υπόλοιπες, αυτές που έχω δεθεί λίγο παραπάνω, αυτές που κρατούν ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου, παρατήρησα πως δύο απ’ αυτές, μάλιστα αρκετά ψηλά και οι δύο στη λίστα, έχουν ως βασικό το χρώμα κόκκινο. Χωρίς καμία υπερβολή, το κόκκινο είναι παντού, στα πλάνα, στο φόντο, στα ρούχα, παντού, μέχρι και στις αφίσες. Για ανθρώπους σαν κι εμένα που παρατηρούν σκηνοθέτες και φωτογράφους και μουσικούς και σεναριογράφους, ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρια μου δημιουργεί μια αίσθηση δεσίματος. Μ’ αρέσουν τα χρώματα πολύ (κύριε Wes Anderson, σας αγαπώ).

maxresdefault (1).jpg

Συνέχεια

Advertisements

Oscars 2018, η ανεπίσημη λίστα

Αντιπαθώ τα Oscars όσο περίπου αντιπαθώ και τα Nobels. Αυτό βέβαια δεν θα σας γλιτώσει από την σημερινή ανάρτηση, η οποία πάει κόντρα στον καιρό και αντί να παρουσιάζει τις φετινές υποψηφιότητες παρουσιάζει τις πιο ηχηρές απουσίες τους. Πάνω κάτω οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για αυτές τις ταινίες ή ακόμα καλύτερα θα τις έχετε δει, για αυτό θα είμαι σύντομη και περιεκτική. Κατ και γράφουμε!

Συνέχεια

Με το συμπάθειο, η ταινία ήταν καλύτερη

Η μεγάλη μου αγάπη ήταν και παραμένει η λογοτεχνία. Δεν είναι μόνο η σκηνοθετική αυτονομία που δίνει ο συγγραφέας στον αναγνώστη, είναι και το ίδιο το υλικό, το χαρτί, που με γοητεύει αφάνταστα. Ο κινηματογράφος από την άλλη είναι ένας κόσμος που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, όχι γιατί πιο πριν δεν έβλεπα ταινίες ή δεν πήγαινα σινεμά, αλλά γιατί για πάρα πολλά χρόνια η ταινία ήταν συνυφασμένη με την τηλεόραση στο μυαλό μου. Το πρόλαβα όμως, ευτυχώς, και σε αυτό βοήθησε πολύ η περιέργεια που είχα για τις κινηματογραφικές διασκευές βιβλίων που είτε είχα διαβάσει είτε ήθελα να διαβάσω. Στην συγκεκριμένη ανάρτηση, στην πρώτη από τις πολλές αυτής της σειράς, θα αναφέρω κάποιες ταινίες που μου άφησαν καλύτερες εντυπώσεις από τα βιβλία. Τι να κάνουμε παιδιά, συμβαίνουν και αυτά!

Trainspotting (1996)

Και ναι, μόλις μπήκε ο ελέφαντας στο δωμάτιο! Το 1996 ο Danny Boyle διάλεξε ζωή και δημιούργησε το κινηματογραφικό Trainspotting που έμελλε να επηρεάσει μια ολόκληρη γενιά θεατών. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να μην είναι καλό σε αυτή την ταινία, από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του McGregor και του Miller μέχρι το επικό Lust for life που επανέφερε στην ζωή τον Iggy Pop. Φυσικά δεν γίνεται να μην αναφέρω και την καλύτερη οπτικοποιημένη εκδοχή του Perfect Day που έχει δημιουργηθεί πάνω σε τούτο τον μάταιο κόσμο (σας υπενθυμίζω εξάλλου ότι σας μιλάει η Sweet Jane!). Η ταινία βασίζεται στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Irvine Welsh, ένα βιβλίο που προσπάθησα να διαβάσω δεκάδες φορές και κάθε φορά παρατούσα όλο και πιο γρήγορα. Δεν είναι η ιδέα μου, πιστέψτε με, το λογοτεχνικό Trainspotting δεν διαβάζεται! Δεν λέω ότι είναι ένα κακό βιβλίο, σε καμία των περιπτώσεων, αλλά είναι αφόρητα δυσκοίλιο. Μαντεύω πως το ίδιο θα συμβαίνει και με τα υπόλοιπα βιβλία του Welsh, πράγμα που δεν με ενθουσιάζει καθόλου, γιατί ήδη βρίσκονται τα περισσότερα στην βιβλιοθήκη μου.

172746559-8e7e794d-c1da-4916-943e-bf66c3284e69

Requiem for a Dream (2000)

Από το ένα ναρκωτικό στο άλλο το πάμε σήμερα. Δύο χρόνια μετά το π, που τον καθιέρωσε στον κινηματογραφικό χώρο, ο Darren Aronofsky βγάζει στις αίθουσες το Requiem for a Dream, μία ταινία που καταπιάνεται με το θέμα του εθισμού. Όπως και στην περίπτωση του Trainspotting παραπάνω, οι συστάσεις περιττεύουν. Δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Κουτσογιαννόπουλος σε αυτή την περίπτωση, πάντως αυτό που συνέβη στο Requiem δεν θα ξανασυμβεί όσο και αν προσπαθήσει ο Darren και τα φιλαράκια του. Από την μια η αξεπέραστη ερμηνεία της Ellen Burstyn, η οποία -αν είστε Χριστιανοί- έχασε το Oscar από την Julia Roberts, και από την άλλη η μουσική του Clint Mansell φτάνουν και περισσεύουν για να θυμάστε για πάντα την συγκεκριμένη ταινία. Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το Requiem όμως, το ομώνυμο μυθιστόρημα του Hubert Selby Jr, και να το διαγράψετε παντελώς από την μνήμη σας εγγυώμαι πως η Βενετιά δεν θα χάσει κανένα βελόνι.

requiem-e1384411863381-1000x500

Naked Lunch (1991)

Με την ανάγνωση του βιβλίου να είναι ακόμα φρέσκια στο μυαλό μου, έβαλα να δω την ταινία με μισή καρδιά. Αφενός δεν ήξερα τι να περιμένω από τον Burroughs στην διασκευή του σεναρίου, αφετέρου η μοναδική ταινία του Cronenberg που είχα δει, το A Dangerous Method, ήταν πολύ χλιαρή για τα γούστα μου. Με τα πολλά, πάτησα το play και δεν σηκώθηκα παρα μόνο αφότου τελείωσε. Για όσους δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, έχετε υπόψη ότι πρόκειται για ένα αλλόκοτο ανάγνωσμα για γερά σαγόνια και στομάχια. Ακριβώς την ίδια εντύπωση μου άφησε και η ταινία. Σίγουρα δεν είναι από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης, είναι όμως μια αλλόκοτα αξιόλογη ταινία με καλές ερμηνείες. Πάνω από όλα όμως, είναι πιο στρωτή και λιγότερο χαώδης από το βιβλίο.

image-w1280

Big Fish (2003)

Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε, κι όμως το Big Fish είναι βασισμένο σε βιβλίο. Η αλήθεια είναι πως σε αυτή την μάχη λογοτεχνικής – κινηματογραφικής διασκευής δυσκολεύτηκα. Βιβλίο και ταινία μου άρεσαν εξίσου πολύ. Μετά όμως σκέφτηκα τον McGregor στον ρόλο του Bloom και συνήλθα. Έτσι φτάσαμε ως εδώ! Δεν έχω πολλά να πω ούτε για το έργο του Tim Burton -που τι να πει κανείς άραγε για αυτό- ούτε για το βιβλίο του Daniel Wallace. Με συγκίνησαν και τα απόλαυσα εξίσου. Ναι, η αισθητική του Burton και η ερμηνεία του McGregor έδωσαν το τελικό αποτέλεσμα, αν όμως έχετε τον χρόνο και την διάθεση αναζητείστε και το μικρό βιβλιαράκι του Wallace. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτά τα δύο μαζί πακέτο γίνονται και καταπληκτικό δώρο!

sphe-big_fish_2003-Full-Image_GalleryBackground-en-US-1483993551937._RI_SX940_

Fantastic Planet (1973)

Άλλη μια ταινία που οι περισσότεροι δεν θα γνωρίζουν ότι βασίστηκε σε βιβλίο. Δεν σας αδικώ, ούτε και εγώ το ήξερα. Το οπτικό αριστούργημα (και όποιος διαφωνεί ας αποχωρήσει αυτή την στιγμή από το μπλογκ μου!) του René Laloux βασίζεται σε ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας του Stefan Wul. Την μεταφορά (αγγλιστί adaptation) του μυθιστορήματος του Wul έκανε μια άλλη μεγάλη μορφή, ο Roland Topor. Ξέρω πως δεν σας λέει τίποτα το όνομά του, για αυτό θα σας πω εγώ. Ο Topor είναι ο συγγραφέας του Ενοίκου, του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Roman Polanski. Ως ηθοποιός μάλιστα, γιατί ήταν και πολυπράγμων ο άτιμος, έχει παίζει και έναν μικρό ρόλο στο άλλο αριστούργημα, άνευ βιβλίου αυτό, στο Sweet Movie. Όπου μαζεύονται πολλές διάνοιες ξέρετε τι συμβαίνει ε; Σουρεαλιστικό πανδαιμόνιο! Το Fantastic Planet ήταν ένα μέτριο βιβλίο, άχρωμο και αφάνταστο, που πέφτοντας στα κατάλληλα χέρια έγινε ένα καταπληκτικό animation. Όποιος δεν το έχει δει, να το κάνει αμέσως παρακαλώ!

4021650180_9a32234fdd_z

Στο πλάνο του Τάσου Μπουλμέτη

Μπορεί να μην συγκαταλέγεται ανάμεσα στην χρυσή τριάδα των αγαπημένων μου σκηνοθετών, κάθε όμως καινούργια του ταινία την προσμένω με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία. Ίσως να φταίνε τα δάκρυα που είχα χύσει την πρώτη φορά που είδα την Πολίτικη Κουζίνα, ίσως πάλι να φταίει η συμπάθεια για τον μικρό πρωταγωνιστή του Νοτιά με την καλπάζουσα φαντασία, που τόσο μου θύμισε τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Ένα είναι σίγουρο πάντως, ο Τάσος Μπουλμέτης είναι από τους πιο χαρισματικούς έλληνες σκηνοθέτες της τελευταίας γενιάς και αυτό μας το αποδεικνύει σε κάθε του πλάνο.

e5623373f6e5217f7462704fb48694d4.jpg

Ο Τάσος Μπουλμέτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1957 και λίγα χρόνια αργότερα, το 1964, ήρθε στην Ελλάδα. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και  Σκηνοθεσία και Παραγωγή κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Μάλιστα, στο συγκεκριμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα εργάστηκε και ως βοηθός καθηγητή. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως σκηνοθέτης και παραγωγός στα κρατικά κανάλια. Έχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μεγάλου μήκους, στις δύο εκ των οποίων έχει γράψει και το σενάριο. Στις 25 Ιανουαρίου βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες η τέταρτη δημιουργία του με τίτλο «1968».

Βιοτεχνία Ονείρων (1990)

Η Βιοτεχνία Ονείρων είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπουλμέση. Το σενάριο έγραψε ο Γιώργος Φίλης και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους υποδύονται ο Γιώργος Κώνστας, η Φιλαρέτη Κομνηνού, ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Μάνος Βαμβακούσης. Η ταινία απέσπασε συνολικά οχτώ βραβεία στην Ελλάδα και το Χρυσό Βραβείο Ταινιών του Φανταστικού Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ του Χιούστον. 

Στο κοντινό μέλλον μια παράξενη επιδημία ξεσπά στην Αθήνα και στερεί από τους ανθρώπους την δυνατότητα να ονειρεύονται. Ο Ιάσωνας, ένας άσημος ηθοποιός, ονειρεύεται κατά παραγγελία για λογαριασμό άλλων. Οι πελάτες τον επισκέπτονται στην υπόγεια βιοτεχνία που διευθύνει και βλέπουν τα όνειρά τους, τα οποία παράλληλα καταγράφονται και φυλάσσονται σε αρχείο. Η Αθηνά, μια μοναχική ξεναγός, μην αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, θέλει να αποδράσει από την «πόλη χωρίς όνειρα». Συμμετέχει, λοιπόν, σε μια παράνομη ομάδα που επιδιώκει να επαναφέρει την πόλη στην παλιά καλή εποχή. Οι δύο ήρωες θα συναντηθούν στην διασταύρωση επιθυμίας και δυνατότητας, θα συνδεθούν και θα καταστήσουν το όνειρο του έρωτα πραγματοποιήσιμο.

Πολίτικη Κουζίνα (2003)

Δεκατρία χρόνια μετά την Βιομηχανία Ονείρων έρχεται η βιωματική Πολίτικη Κουζίνα. Ο Μπουλμέτης βάζει την ιστορία να παίζει κυνηγητό με τον νόστο και τα καταφέρνει τόσο καλά που η Κουζίνα έσπασε το ρεκόρ των περισσότερων εισιτηρίων που έχει πουλήσει ελληνική ταινία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου πανελλαδικά. Παίζουν γνωστοί και αγαπημένοι ηθοποιοί στο τηλεοπτικό και κινηματογραφικό κοινό, ο Γιώργος Χωραφάς, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, η Ρένια Λουιζίδου, ο Στέλιος Μάινας και πολλοί άλλοι, ανάμεσά τους και ο δικός μου αγαπημένος, Αθηνόδωρος Προύσαλης. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της σύνθεσης έχει κατά την γνώμη μου και η μουσική της ταινίας από την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Ίσως οι ποιητικές εικόνες του Μπουλμέτη να μην ήταν τόσο δυνατές χωρίς τις ονειρικές μελωδίες της Ρεμπούτσικα.

Ο Φάνης, πολίτης στην καταγωγή και αστροφυσικός στο επάγγελμα, επιστρέφει στην Πόλη μετά από πολλές δεκαετίες για να συναντήσει τον άρρωστο παππού του. Το ταξίδι στην πατρίδα των παιδικών του χρόνων θα τον φέρει αντιμέτωπο με όσα δεν μπόρεσε ποτέ να λησμονήσει, με ανθρώπους που αγάπησε και τόπους που τον έθρεψαν όσο μακριά και αν βρέθηκε από αυτούς.

Νοτιάς (2016)

Άλλα δεκατρία χρόνια πέρασαν για να βγει η μέχρι πρότινος τελευταία ταινία του σκηνοθέτη, ο Νοτιάς. Καμωμένη και αυτή με πολλά βιωματικά στοιχεία του Μπουλμέτη, ακολουθεί την αισθητική της Κουζίνας δίχως όμως τον βαρύ συναισθηματισμό που χαρακτήριζε το προηγούμενο έργο του. Και σε αυτή την δημιουργία, η μουσική συνεργασία με την Ευανθία Ρεμπούτσικα απογειώνει το αποτέλεσμα.

*extra fact: κάνει guest εμφάνιση ο Αχιλλέας Κυριακίδης. Αυτό μας λέει πολλά!

Ο μικρός Σταύρος αλλάζει την ιστορία και την παράδοση στο μυαλό του, γιατί του το υπαγορεύει η καρδιά του. Για να αντιμετωπίσει τις πρώτες ερωτικές του απογοητεύσεις καταφεύγει στην παντοτινά πιστή του φίλη, την φαντασία. Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεται ότι η φαντασία είναι το πρώτο βήμα μιας μεγάλης πορείας που ονομάζεται επανάσταση, είτε έχει να κάνει με τον ίδιο του τον εαυτό είτε με το περιβάλλον γύρω του. Για τον Σταύρο η επανάσταση αυτή είναι ο κινηματογράφος. Μέσα λοιπόν από την πορεία του θα δημιουργήσει ένα ολόκληρο τοιχογράφημα μιας όχι και τόσο μακρινής εποχής, μόλις μερικές δεκαετίες πριν, της οποίας οι σκιές είναι ακόμα ευδιάκριτες.

1968 (2018)

Πενήντα χρόνια μετά τον αγώνα της ΑΕΚ με την Σλάβια Πράγας στον τελικό Κυπέλλου Κυπελλούχων καλαθοσφαίρισης τον Απρίλιο του 1968 ο Μπουλμέτης μεταφέρει το αθλητικό γεγονός στην μεγάλη οθόνη. Αν και ήθελε να ασχοληθεί με μια ιστορία σύγχρονη, που να μην θυμίζει τις προηγούμενες επιτυχίες «εποχής» του, δέχτηκε μετά χαράς την πρόταση του Μάκη Αγγελόπουλο, προέδρου της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΑΕΚ, να γυρίσει μια ταινία για εκείνη την χρονιά.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, τον Στέλιο Μάινα και την Βασιλική Τρουφάκου, ενώ την μουσική ένδυση της ταινίας αναλαμβάνει και πάλι η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε μέχρι την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου και να θαυμάσουμε την ταινία από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Όχι ότι είμαι αεκτζού, αλλά είμαι σίγουρη ότι το 1968 θα είναι από τα διαμάντια του ’18!

325.jpg

 

Όλγα Ρόμπαρντς (1989)

Η οπτικοποιημένη ποίηση του Χρήστου Βακαλόπουλου συναντά την ευγενή φυσιογνωμία της Όλιας Λαζαρίδου σε μια ταράτσα στην καρδιά της πόλης, μαντεύω κάπου στην Κυψέλη, το γνωστό κέντρο του κόσμου για νέους και παλιούς. Η Όλγα Ρόμπαρντς είναι επιτέλους και πάλι ελεύθερη στο διαδίκτυο και μπορείτε να την θαυμάσετε στις οθόνες σας πατώντας μονάχα ένα κλικ.

– Θα με βοηθήσεις;
– Όχι εσένα, γιατί είσαι επιπόλαιος. Ζεις με μια γυναίκα και σκέφτεσαι μιαν άλλη.
– Ε τότε;
– Με ενδιαφέρει οτιδήποτε γίνεται σε ταράτσες.
– Γιατί;
– Αυτοί που ζουν, ερωτεύονται και σκοτώνουν από ψηλά είναι πρωτοπόροι.
– Δεν καταλαβαίνω.
– Σε ποιόν όροφο ζεις;
– Στον πρώτο.

Μετά από δύο ταινίες μικρού μήκους και συμμετοχές σε σενάρια άλλων ήρθε η ώρα για την πρώτη ολοκληρωμένη και μεγάλη σε διάρκεια κινηματογραφική προσπάθεια του Χρήστου Βακαλόπουλου το 1989. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μαζί με την Όλια Λαζαρίδου συναντάμε τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον Γιώργο Συμεωνίδη και τον Σταύρο Τσιώλη. Όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Βακαλόπουλος ήθελε να κάνει μια ταινία από εκείνες για τις οποίες λένε: «αυτά μόνο στον κινηματογράφο συμβαίνουν!». Γι’ αυτό κι η μισή έχει γυριστεί πάνω σε ταράτσες, ένα χώρο «κρυφό» που δεν συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή.

Σε μια Αθήνα αναστατωμένη από μια σειρά φόνων Αράβων επιχειρηματιών, ένας νεαρός κλέφτης ανακαλύπτει την ταυτότητα του δράστη όταν γίνεται κατα λάθος μάρτυρας μίας εκ των δολοφονιών. Εντυπωσιασμένος από το μυστήριο της παρουσίας της αυτουργού ψάχνει να την βρει. Η μυστηριώδης γυναίκα δεν είναι άλλη από την Όλγα Ρόμπαρντς, μια ιδιόρρυθμη ελληνοαμερικάνα που συχνάζει σε ταράτσες.

Η ταινία ήρθε μάλλον την κατάλληλη στιγμή, μιας που στα τέλη του μήνα διοργανώνεται συνάντηση φίλων του Χρήστου Βακαλόπουλου στο Φίλιον στο Κολωνάκι. Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν αρκετά ονόματα ανάμεσα εκ των οποίων και ο Σταύρος Τσιώλης. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην σελίδα της εκδήλωσης εδώ. Εγώ πάντως δεν την χάνω!

Από το χαρτί στην οθόνη

Πολλές ενδιαφέρουσες εκδόσεις αναμένονται εντός του 2018, αλλά εξίσου ελκυστικές είναι και οι κινηματογραφικές μεταφορές βιβλίων που θα παρακολουθήσουμε στην μεγάλη οθόνη. Θα αποφύγω την αναφορά σε βιβλία-ταινίες που δεν είναι της αρεσκείας μου, όπως οι Πενήντα αποχρώσεις του γκρι, και θα παρουσιάσω επιλεκτικά κάποια έργα που περιμένω εναγωνίως.

Ο Αόρατος Άνθρωπος, H. G. Wells

Ο Γκρίφιν, ένας φοιτητής της Χηµείας, ανακαλύπτει τη µυστική συνταγή που θα τον κάνει αόρατο. Οι συνέπειες αυτού του πειράµατος είναι τροµακτικές και οι προσπάθειές του να συνεργαστεί µε τους συνανθρώπους του συνεχώς αποτυγχάνουν, καταλήγοντας σε περιστατικά όλο και πιο βίαια. Το µεγαλειώδες δώρο που φέρνει ο Γκρίφιν στην ανθρωπότητα γίνεται µια πραγµατική κατάρα για τον ίδιο και τους γύρω του.

Το κλασικό μυθιστόρημα του  H. G. Wells εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1897 και από τότε δεν έχει σταματήσει να εμπνέει δημιουργούς σε όλα τα καλλιτεχνικά πεδία. Οι γνωστότερες εκδοχές του είναι η ομόνυμη ταινία του 1930 σε σκηνοθεσία James Whale και το τραγούδι των Queen που κυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Όπως είναι φυσικό, το Hollywood δεν θα έχανε μια τόσο ελκυστική ευκαιρία για remake, πόσο μάλλον δε όταν μπορεί να το συνδυάσει με ένα άτυπο sequel που διαδραματίζεται την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου και στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Johnny Depp. Για να είμαι ειλικρινής, η ταινία δεν με ενθουσιάζει, σίγουρα όμως θα διαβάσω το βιβλίο του Wells. Για όποιον ενδιαφέρεται κυκλοφορεί από την εκδόσεις Παπαδόπουλος.

anabalinvi4-thumb-large

Αν είσαι έτοιμος, πάτα enter, Ernest Cline

Βρισκόμαστε στο έτος 2044 και η Γη είναι ένα πολύ άσχημο μέρος για να ζει κανείς. Έτσι ο στερημένος πληθυσμός της περνά την ώρα του στο OASIS, μια παγκόσμια πλατφόρμα εικονικής πραγματικότητας. Ο Ουέιντ Ουότς είναι ένας από αυτούς τους αξιαγάπητους αλλά κοινωνικά απροσάρμοστους νεαρούς κομπιουτεράκηδες που ονειρεύονται να ανακαλύψουν τον λαχνό της λοταρίας που έχει ενσωματωθεί στο OASIS από τον δισεκατομμυριούχο δημιουργό του. Όταν ο Ουέιντ αρχίζει να ακολουθεί τις ενδείξεις, καταλήγει στον πραγματικό κόσμο, όπου άλλοι παίκτες είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι τον φόνο για να βάλουν στο χέρι το βραβείο.

Το πιο γνωστό βιβλίο του Ernest Cline θα έχει την τύχη να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Steven Spielberg, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε τους Tye Sheridan, Olivia Cook, Ben Mendelsohn και T.J. Miller. Για όσους δεν αντέχουν να περιμένουν μέχρι τέλος Μαρτίου μπορούν να διαβάσουν το βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Όλα τα φωτεινά μέρη, Jennifer Niven

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Ο ένας ψάχνει κάτι κάθε μέρα για να τον κρατήσει ζωντανό. Η άλλη μετράει μέρες μέχρι το τέλος του σχολείου, οπότε και ξεκινάει η ζωή γι’ αυτήν. Όταν ο Φιντς και η Βάιολετ συναντιούνται στο καμπαναριό του σχολείου, έξι ορόφους πάνω από το έδαφος, κανείς δεν είναι σίγουρος γι’ αυτό που συμβαίνει. Ποιος σώζει ποιον; Και όταν αυτό το απροσδόκητο δίδυμο αναλαμβάνει μια εργασία για τα σημαντικά μέρη της Ιντιάνα, οι δυο τους αποφασίζουν να πάνε όπου τους βγάλει ο δρόμος: στα μεγάλα, στα μικρά, στα περίεργα, στα όμορφα, στα άσχημα, στα μοναδικά, στα φωτεινά – ακριβώς όπως συμβαίνει και στην αληθινή ζωή. Πολύ σύντομα ο Φιντς μοιάζει να βρίσκει νόημα στη ζωή του πλάι στη Βάιολετ, ενώ η Βάιολετ σταματάει να μετράει τις μέρες που περνούν και αρχίζει να τις ζει. Αλλά όσο μεγαλώνει ο κόσμος της Βάιολετ, τόσο μικραίνει ο κόσμος του Φιντς.

Όποιος δραστηριοποιείται στο δίκτυο του Instagram ή του Goodreads είναι αδύνατον να μην έχει διασταυρωθεί με το συγκεκριμένο βιβλίο. Ακόμα και εγώ, που δεν ανήκω στο αναγνωστικό κοινό της εφηβικής λογοτεχνίας, περιμένω την κινηματογραφική εκδοχή του με μεγάλη ανυπομονησία. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η  Elle Fanning και η διανομή του All the bright places θα γίνει προς το τέλος καλοκαιριού. Επειδή όμως αργεί ο Αύγουστος, το μυθιστόρημα κυκλοφορεί ήδη από πέρυσι μεταφρασμένο από τις εκδόσεις Πατάκη.

maxresdefault-9-e1505592793809

Ο γυάλινος κώδων, Sylvia Plath

«Ήταν ένα περίεργο, αποπνικτικό καλοκαίρι, το καλοκαίρι που οι Ρόζενμπεργκ οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα κι εγώ ούτε που ήξερα τι γύρευα στη Νέα Υόρκη. Τα χάνω με τις εκτελέσεις. Η ιδέα της θανάτωσης με ηλεκτροπληξία με αρρωσταίνει κι ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο έγραφαν οι εφημερίδες – οι επικεφαλίδες με κοιτούσαν επίμονα σαν γουρλωμένα μάτια στη γωνιά κάθε δρόμου και στις μουχλιασμένες εξόδους του μετρό που μύριζαν φιστίκια. Δεν είχε καμία σχέση με μένα, μα δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να καίγεσαι ζωντανός, η φωτιά να διατρέχει όλα σου τα νεύρα. Σκεφτόμουν ότι δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο πράγμα στον κόσμο.»

Το πρώτο και τελευταίο μυθιστόρημα της Sylvia Plath θα μεταφερθεί για δεύτερη φορά στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία της Kirsten Dunst, με την Dakota Fanning στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Γυάλινος Κώδων είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, δεν είμαι όμως καθόλου βέβαιη ότι η Fanning μπορεί να υποκριθεί την Esther, το alter ego της Plath. Όσο για την Dunst στην καρέκλα του σκηνοθέτη κρατάω επίσης μικρό καλάθι. Δεν έχει προηγούμενη αντίστοιχη πείρα και φοβάμαι πως η αιχμηρή αισθητική του Κώδωνα δεν θα αποδοθεί σωστά. Ας είναι, δεν έχουμε παρά να περιμένουμε και να δούμε. Επειδή η ταινία θα αργήσει, όσοι δεν έχουν διαβάσει τον καταπληκτικό Γυάλινο Κώδωνα, ας τον αναζητήσουν από τις εκδόσεις Μελάνι.

ctc-the-bell-jar

Countdown to 2018: cinema edition

Φαγωθήκατε όλοι να κάνετε αντίστροφο ημερολόγιο φέτος, λες και δεν έχουμε χορτάσει τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο. Ας είναι όμως. Ποιά είμαι εγώ που θα πει όχι στο έτσι κι αλλιώς μικρό κοινό που με παρακολουθεί; Ιδέες έπεσαν πολλές για να την αντίστροφη αρίθμηση, ένα γλυκό την ημέρα, ένα τραγούδι την ημέρα και πάει λέγοντας. Τελικά, όπως βλέπετε και στον τίτλο, με κέρδισε η έβδομη τέχνη, αν και δεν θα έλεγα όχι σε κανένα γλυκάκι κατά την διάρκεια του διαλείμματος. Σε αυτή την τίμια και ευτυχώς εποχιακή στήλη θα σας παρουσιάζω μια ταινία για κάθε μέρα μέχρι το τέλος του έτους. Διαβάστε και δείτε ελεύθερα, η λίστα υπόσχομαι να μην έχει τίποτα το χριστουγεννιάτικο!

Jennifer-Lawrence-Mother-Banner

1/31: Η πρωτομηνιά με βρήκε παρέα με την υστερική Jennifer Lawrence να παίζει -φαντάζομαι- τον εαυτό της στο μέτριο mother! του Darren Aronofsky. Αφήστε με όμως να εξηγηθώ, γιατί δεν είναι αυτό που νομίζετε. Ζευγάρι ζει απομονωμένο σε ενα σπίτι στην άκρη του πουθενά ώσπου ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα εμφανίζεται στον πόρτα τους ένας απρόσμενος επισκέπτης. Να μην τα πολυλογώ, μέχρι το τέλος της ταινίας οι επισκέπτες έχουν γίνει χίλιοι δεκατρείς και η Lawrence φωνάζει και ωρύεται με την κοιλιά στο στόμα. Δεν ξέρω που ακριβώς χάλασε το γλυκό. Ίσως ο Aronofsky το παράκανε με τους συμβολισμούς, ίσως πάλι δεν εκμεταλλεύτηκε την αρχική καλή, να τα λέμε και αυτά, ιδέα της ταινίας και την μετέτρεψε σε ένα θριλεράκι κλειστού χώρου. Ένα είναι σίγουρο: κάθε πέρυσι και καλύτερα γλυκέ μου Darren!

Un mauvais fils 1980 rŽal. : Claude Sautet Collection Christophel

2/31: Μπρος στη χρονοκάψουλα και πίσω στο 1980 με γαλλική ταινία από τον Claude Sautet. Ο τίτλος αυτής είναι «Ο κακός γιος» και η υπόθεσή της εστιάζει στην επανένταξη ενός πρώην φυλακισμένου χρήστη ναρκωτικών ουσιών, του Μπρούνο. O Sautet δείχνει με ρεαλιστική ματιά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας τέτοιος άνθρωπος τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Μου άρεσε πολύ και η σκηνοθεσία και η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Patrick Dewaere, ενός θαυμαστού καλλιτέχνη που έβαλε τέλος στη ζωή του σε ηλικία μόλις 35 ετών, δύο χρόνια μετά την συγκεκριμένη ταινία.

c4jpasnykua_dz605h_wgg

3/31: Μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς και όχι άδικα, το Loving Vincent είναι ένα κινηματογραφικό αριστούργημα από αυτά που εύχεσαι να έβγαιναν συχνότερα στις αίθουσες. Ένα χρόνο μετά την αυτοκτονία του Βίνσεντ βαν Γκονγκ, ο Αρμάν Ρουλέν, γιος ταχυδρόμου, αναλαμβάνει να παραδώσει ένα γράμμα του αυτόχειρα ζωγράφου στον αδερφό του Τεό βαν Γκογκ. Με αφορμή αυτό το γράμμα ξεκινά μια αναζήτηση γύρω από την προσωπικότητα, τις τελευταίες μέρες και τις συνθήκες θανάτου του γνωστού καλλιτέχνη. Ξέρω πως η πλοκή δεν ακούγεται συναρπαστική και ίσως πράγματι να μην είναι. Θα ήθελα να εστιάζει λίγο περισσότερο στο παρελθόν και στην παιδική ηλικία του Βίνσεντ για παράδειγμα. Σημασία όμως σε αυτή την ταινία έχει η εικόνα και όχι η πλοκή: 65.000 καρέ ζωγραφίστηκαν από πάνω από 120 ζωγράφους για να συνθεθεί αυτό το καταπληκτικό αποτέλεσμα.

buena-vista-social-club

4/31: Η αδυναμία μου για την Κούβα δεν περιορίζεται μονάχα στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, αλλά ξεδιπλώνεται σιγά σιγά και στον μουσικό χώρο. O Wim Wenders και ο Ry Cooder, ήδη παρεάκι από το Paris, Texas, επισκέφτηκαν το 1998 την Αβάνα και κατάφεραν αυτό που φάνταζε αδύνατο, να επανενώσουν ένα από τα παλιότερα και διασημότερα μουσικά σχήματα της κουβανικής τζαζ. Το μουσικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο ελκυστικό με το κινηματογραφικό. Μέσα από την κάμερά του, ο Wenders δείχνει την Αβάνα όπως πραγματικά είναι, μεταξύ φθοράς, μουσικής και καπνού. Το Buena Vista Social Club ίσως να μην είναι το κατάλληλο ντοκιμαντέρ για ένα Σαββατόβραδο, είναι όμως γεμάτο εικόνες και μουσικές για όσους θέλουν να ταξιδέψουν στα νερά της Καραιβικής. Η Χίλντα Παπαδοπούλου τα λέει καλύτερα από μένα εδώ!

images-w1280

5/31: Ποιός είπε ότι η ποίηση μετριέται σε λέξεις; Ο Wong Kar-wai πάντως την μετράει σε εικόνες. Ότι δικό του και αν έχω δει μέχρι στιγμής, από το συμπαθητικό As Tears Go By μέχρι το καταπληκτικό Chungking Express, με έχει μαγεύσει. Στις 5 πια ήταν η ώρα για το In the mood for love. Δύο γείτονες, μια νεαρή όμορφη γυναίκα και ένας συνεσταλμένος αρχισυντάκτης, ανακαλύπτουν ότι οι σύζυγοί τους τους απατούν. Η αντίδρασή τους όμως δεν είναι καθόλου αναμενόμενη, γιατί όπως είπε η πανέμορφη (και υπέρκομψη) Maggie Cheung εμείς δεν θα είμαστε σαν αυτούς. Σε έναν κόσμο όπου η εκδίκηση στερείται πρωτοτυπίας και ηθικής, ο Wong Kar-wai βουτάει στο κόκκινο το πινέλο του και δίνει την δική του εκδοχή στον πλατωνικό έρωτα. Μακάρι ο αληθινός κόσμος να έμοιαζε λίγο περισσότερο σε ταινίες σαν κι αυτές, θα ήταν πολύ καλύτερος.

MV5BMGFmNzY4YTUtYzkyMy00YWQwLWFhNGYtNzBiMzljMGNjZGE3XkEyXkFqcGdeQXVyNDE0NDkwMg@@._V1_SX1777_CR0,0,1777,999_AL_

6/31: Μετά το σύμπαν του Wong Kar-wai οτιδήποτε και αν δεις θα σου φανεί τραγικά λίγο και απειλητικά πραγματικό, για αυτό η επιλογή ήταν προσεκτική και εκ τους ασφαλούς. Το Kedi είναι ένα ντοκιμαντέρ κομμένο και ραμμένα στα μέτρα όλων των γατόφιλων με background τα στενά και τους ανθρώπους της Κωνσταντινούπολης. Κάθε φορά που το βλέπω, με μια διαφορετική γάτα στο πλάι μου, το εκτιμώ όλο και περισσότερο. Και, ναι, ξέρω τι σκέφτονται οι περισσότεροι• γιατί να δει κανείς ένα ντοκιμαντέρ με γάτες; Και προσθέτω εγώ• γιατί όχι; Στα πλάνα της Ceyda Torun δεν απεικονίζονται μονάχα οι γάτες και τα έξυπνα μουστάκια τους, αλλά η παιδεία και η κουλτούρα ενός ολόκληρου πολιτισμού. Γιατί αυτό ακριβώς αντικατοπτρίζει η συμπεριφορά μας στα ζώα, το ποιοί είμαστε.

7/31: Κάθε χρόνο στο Vienna Film Festival ζητούν από έναν σκηνοθέτη, συνήθως πρωτοεμφανιζόμενο, να δημιουργήσει ένα φιλμάκι ενός λεπτού. Αυτό είναι το τελευταίο λεπτό του Leos Carax για την χρονιά του 2006. Τα συμπεράσματα δικά σας!

Είμαστε μία εβδομάδα πιο κοντά στα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, τα τραπεζώματα και τα κάλαντα. Ας δούμε μερικές ταινίες του Wong Kar-wai να το ξεχάσουμε…