Ξανασυστήνοντας την Claire Denis

Μπορεί να μετράμε ήδη δύο ημέρες από την οριστική λήξη του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας -κοινώς τις λατρεμένες Νύχτες Πρεμιέρας, ωστόσο πολλοί κινούμαστε ακόμα στους ρυθμούς του, έχοντας απολαύσει για δώδεκα συναπτές ημέρες πολυαναμενόμενα φιλμ, συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ και μια πληθώρα ταινιών μικρού μήκους Ελλήνων δημιουργών. Με τα βραβεία να έχουν απονεμηθεί και τους μεγάλους νικητές να έχουν αναδειχθεί, αυτό που έκανε για ακόμα μια φορά ιδιαίτερη εντύπωση είναι η προσοχή που δόθηκε στις αφιερωματικές προβολές, οι οποίες πέραν του ότι εμπλούτισαν το πρόγραμμα του Φεστιβάλ έδωσαν την ευκαιρία στους απανταχού κινηματογραφόφιλους να έρθουν σε επαφή με το έργο καταξιωμένων σκηνοθετών μέσω μιας πλήρους αναδρομής στην κινηματογραφική τους πορεία. Και μπορεί τόσο ο βετεράνος John Huston («Το Γεράκι της Μάλτας», «Η Τιμή των Πρίτζι») όσο και ο ανερχόμενος Robin Campillo («120 Χτύποι το Λεπτό») να είχαν την τιμητική τους αυτήν την χρονιά, ωστόσο η Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Claire Denis ήταν εκείνη που έλαμψε στις 23ες Νύχτες Πρεμιέρας, με τις δώδεκα μεγάλου μήκους ταινίες της να προβάλλονται καθ’ όλη την διάρκεια της διοργάνωσης.

1

Όντας μια δημιουργός που από το 1988 έχει αφήσει το δικό της στίγμα στον χάρτη ενός -κατά κύριο λόγο- ανδροκρατούμενου χώρου, η σκηνοθέτης και σεναριογράφος Denis συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες εκπροσώπους της σύγχρονης 7ης τέχνης, αποτελώντας μια δυνατή φωνή με προέλευση ευρωπαϊκή και αντίκτυπο παγκόσμιο. Γεννημένη το 1946 στο Παρίσι, αλλά έχοντας μεγαλώσει μέχρι τα δεκατέσσερά της χρόνια σε διάφορα εδάφη της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής όπως στην Μπουρκίνα Φάσο, το Καμερούν και την Σενεγάλη, η Claire Denis δεν διστάζει να θίξει το ζήτημα της αποικιοκρατίας στην αφρικανική ήπειρο και των συνεπειών της, προχωρώντας ακόμα και στην δημιουργία ημι-αυτοβιογραφικών φιλμ, την ίδια στιγμή που η σύγχρονη Γαλλία και τα προβλήματά της αποτελούν κεντρικό πυρήνα της φιλμογραφίας της. Με τον λυρισμό και τον ρεαλισμό να συμπλέκονται αρμονικά σε κάθε της δημιούργημα, η άλλοτε βοηθός μεγάλων σκηνοθετών όπως των Wenders και Jarmusch κατάφερε από τα πρώτα κιόλας βήματά της να κερδίσει κοινό και κριτικούς, συγκεντρώνοντας υποψηφιότητες και βραβεία σε μερικά από τα πιο αναγνωρισμένα διεθνή φεστιβάλ, όπως αυτά των Καννών, του Λοκάρνο και του Βερολίνου.

Παρ’ όλη την καταξίωση και τις διακρίσεις της, η Denis παραμένει για το ελληνικό κοινό -ή τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του- μια σχετικά άγνωστη σκηνοθέτιδα, της οποίας η σπουδαιότητα δεν αναδεικνύεται όσο θα έπρεπε. Με την πιο πρόσφατη ταινία της που τιτλοφορείται «Η λιακάδα μέσα μου» να κυκλοφορεί από αυτήν την Πέμπτη στις αίθουσες, είναι ευκαιρία να ανατρέξουμε στο φιλμικό παρελθόν αυτής της γυναίκας που συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους καλύτερους δημιουργούς στην ιστορία του σινεμά, επιλέγοντας δυο ταινίες-σταθμούς από την δεύτερη δεκαετία της καριέρας της, τονίζοντας πρωτίστως το γεγονός πως ένας γνήσιος κινηματογραφόφιλος οφείλει στον εαυτό του να εξετάσει ενδελεχώς το σύνολο της κινηματογραφικής παραγωγής αυτής της σκηνοθέτιδας δίχως περιορισμούς και όρια.

  • Beau Travail (1999)

Beau Travail 1

Το τελευταίο έργο ενός από τους πλέον διάσημους Αμερικανούς λογοτέχνες, η νουβέλα του Herman Melville με τίτλο “Billy Budd, Sailor”, μεταπλάστηκε ελεύθερα στα χέρια της Claire Denis και του πιστού της συνεργάτη Jean-Pol Fargeau προς δημιουργία μιας από τις για πολλούς καλύτερες LGBT ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. Το λιτό αυτό φιλμ των 90 μόλις λεπτών, το οποίο κατάφερε να αποσπάσει το σημαντικότατο βραβείο της κριτικής επιτροπής της Berlinale του 2000 αφηγείται την ιστορία του λοχία Galoup κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του σε ένα απομακρυσμένο φυλάκιο της Λεγεώνας των Ξένων στο Τζιμπουτί. Διατηρώντας έναν έντονο θαυμασμό στα  όρια του ανομολόγητου έρωτα για τον διοικητή του ο οποίος δεν του έδωσε ποτέ την προσοχή που του άξιζε, ο άλλοτε συνεσταλμένος λοχίας φαίνεται σταδιακά να αλλάζει με τον ερχομό του Sentain, ενός νέου λεγεωνάριου που εξάπτει το ενδιαφέρον όλης της μονάδας, αλλά προπαντός του διοικητή. Η ζήλεια και το υποβόσκον ερωτικό πάθος κυριαρχούν σε μια ταινία που από την αρχή εξομολογείται το καταστροφικό της τέλος και που επιλέγει την λακωνικότητα για να εξάψει την φαντασία, ξεφεύγοντας από κλισέ συναισθηματισμούς και περιττά λόγια.

  • Trouble Every Day (2001)

 

Trouble Every Day 2

Τον πάντα εκκεντρικό Αμερικάνο ηθοποιό Vincent Gallo επιλέγει ακόμα μια φορά η Denis για να πρωταγωνιστήσει σε αυτή την ιδιαίτερη ταινία της που συνδυάζει αριστοτεχνικά δράμα και τρόμο προς δημιουργία ενός ερεθιστικού ρομάντζου βαμπιρικών προδιαγραφών. Έχοντας προκαλέσει αίσθηση όπου κι αν προβλήθηκε, το αιματοβαμμένο “Trouble Every Day” περιστρέφεται γύρω από τον γιατρό Shane Brown και την γυναίκα του που πραγματοποιούν ένα από τα πιο αλλόκοτα ταξίδια του μέλιτος στην ιστορία του σινεμά. Με φόντο το πάντα γοητευτικό Παρίσι και υπό τις αιθέριες μελωδίες των Tindersticks, το κοινό βιώνει μια πρωτόγνωρη κινηματογραφική εμπειρία ακολουθώντας τον Shane στην αναζήτηση ενός πρώην συναδέλφου του με τον οποίο μοιράζεται ένα θανατηφόρο μυστικό. Πέρα από τις συμβατικές αφηγήσεις και τον χολιγουντιανό βερμπαλισμό, το έβδομο αυτό μεγάλου μήκους φιλμ της Γαλλίδας σκηνοθέτιδας μπορεί να έλαβε αμφιλεγόμενες κριτικές, ωστόσο ανανέωσε αδιαμφισβήτητα το είδος των ταινιών horror, διατηρώντας έντονα στον πυρήνα του το αίσθημα της υπαρξιακής αγωνίας και την σιωπηλή θρηνωδία.

Καλές προβολές και καλό φθινόπωρο!

Advertisements

It (2017) – κριτική ταινίας

Έχει περάσει κάτι παραπάνω από ένας χρόνος από τότε που διάβασα το Αυτό και για προσωπικούς μου λόγους εκτιμώ όλο και περισσότερο το συγκεκριμένο βιβλίο, παρά τα όποια αρνητικά είχα επισημάνει στην κριτική που είχα γράψει τότε. Μπορεί η επιμέλεια και η μετάφραση της πρώτης έκδοσης να μην ήταν αντάξιες ενός τόσο γνωστού και μεγάλου μυθιστορήματος, ο κεντρικός πυρήνας όμως παραμένει αναλλοίωτος• το Αυτό είναι ένα σπουδαίο λογοτέχνημα.

Pennywise-1920

Ανάλογα παράπονα είχα και από την πρωτόλεια τηλεοπτική της εκδοχή, μια μίνι σειρά δύο επεισοδίων του Tommy Lee Wallace. Η τριών και κάτι ωρών τηλεταινία του 1990 είχε κάνει πάταγο την εποχή της, κερδίζοντας μάλιστα ένα βραβείο Emmy και αρκετές άλλες υποψηφιότητες. Δυστυχώς, παρά την μεγάλη αίγλη και δημοσιότητά της, εμένα δεν μου άρεσε. Δεν μπορώ να πω ότι διέφερε αρκετά από το κλίμα του βιβλίου, αλλά όλη η αισθητική της μειονεκτούσε σε σχέση με Αυτό που είχα φανταστεί εγώ. Το μοναδικό που κράτησα από την ταινία του Wallace ήταν η cult πλέον περσόνα του Pennywise. Όσα χρόνια και αν περάσουν όσους ρόλους και αν παίξει ο Tim Curry, όταν χαμογελάει σφίγγεται το στομάχι μου.

gallery-1490698430-it-the-losers-club

Ξέρετε όμως τι γίνεται κάθε 27 χρόνια, έτσι; Επιστρέφει το Αυτό στους υπονόμους του Derry και κατασπαράζει παιδάκια. Πιστός, λοιπόν, στο ραντεβού του ο Pennywise έκανε την εμφάνισή του φέτος σε νέα ταινία με νέο ηθοποιό και μακιγιέρ (φαντάζομαι). Με τον Andy Muschietti να κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη, οι πρώτες σκέψεις δεν ήταν και οι πλέον ενθαρρυντικές. Το Mama (2013) μόνο τρομακτικό δεν είναι, παρόλα αυτά ήταν τόσο μεγάλη η δίψα του φιλοβασιλικού κοινού που αυτό το στοιχείο το παραβλέψαμε σύντομα. Έπειτα, ήρθε η σειρά για τους μικρούς πρωταγωνιστές με τον συμπαθέστατο Finn Wolfhard από το Stranger Things να ξεχωρίζει. Και τέλος, αυτό που όλοι περιμέναμε, τον Penny, τον τρομακτικό κλόουν χορευτή που βγαίνει απ τα φρεάτια και μας κόβει την χολή. Είναι άραγε ο Bill Skarsgård ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει τους μεγαλύτερούς φόβους μας;

it_film_2017

Και ναι, αξιότιμο αναγνωστικό κοινό, το καινούργιο Αυτό είναι ένα αριστούργημα και δεν χρειάζεται να με επιβεβαιώσει κανένας κριτικός κινηματογράφου. Ο Andy Muschietti στάθηκε στο ύψος του, μην σας πω ότι ανέβηκε και στην υφασμάτινη καρέκλα για να τον θαυμάσουμε καλύτερα. Όσο για τα πιτσιρίκια μοιάζουν αυτούσια λογοτεχνικά παιδιά του King περισσότερο και από τα βιολογικά του. Ειδικά η νεαρή Sophia Lillis στο ρόλο της Bev είναι ένα όνειρο. Μακάβριο, αλλά παρόλα αυτά όνειρο! O Skarsgård τώρα, που ας είμαστε ειλικρινής, είχε τον πιο δύσκολο ρόλο και από πλευρά υποκριτικής και από συναγωνισμού, έδωσε σίγουρα μια νέα διάσταση στον Pennywise. Δεν νομίζω ότι ήταν πιο τρομακτικός από τον Curry, αλλά άφησε να εννοηθεί και μια άλλη πλευρά του τέρατος, πιο τραγική. Η στολή και το μακιγιάζ που επιλέχθηκαν είναι εντελώς διαφορετικά από της προηγούμενης περσόνας για να αποφευχθεί παντελώς η ταύτιση μεταξύ τους.

Όσον αφορά την πιστότητα της ταινίας στο μυθιστόρημα, είναι απόλυτη, εκτός από μια μοναδική σκηνή, της συνουσίας των πρωταγωνιστών. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο ξέρουν πολύ καλά την σημασία της συγκεκριμένης ένωσης και για την ανήλικη, αλλά και για την ενήλικη πορεία των πρωταγωνιστών. Αυτό το τόσο σημαντικό κενό όμως έρχεται να καλύψει η σκηνοθετική μαεστρία. Σε αυτό το σημείο είναι που παραδέχτηκα τον άλλοτε αδύναμο Muschietti. Δεν το αναπληρώνει απλά με ένα άγγιγμα, όπως είχε δηλώσει την εποχή της προπαραγωγής, αλλά το απογειώνει με μια μόνο εικόνα. Την οποία φυσικά και δεν θα μαρτυρήσω, να την δείτε!

Το μοναδικό μειονέκτημα που μπορώ να σκεφτώ για αυτή την τόσο πολυαναμενώμενη ταινία είναι ότι θα πρέπει να περιμένουμε άλλα δύο χρόνια για το δεύτερο μέρος της, την ενήλικη ζωή των Χαμένων. Ας είναι, τουλάχιστον δεν θα περιμένουμε 27, ως είθισται να κάνει την εμφάνισή του το Τέρας.

Το Αυτό θα κάνει πρεμιέρα στις 28 Σεπτεμβρίου στις κινηματογραφικές αίθουσες, ακριβώς μια εβδομάδα από σήμερα. Μπορεί χθες να το είδα και να το απόλαυσα, αλλά δεν αποκλείω την πιθανότητα να το ξαναδώ ή ακόμα και να το ξαναδιαβάσω, αυτή τη φορά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, σε νέα μετάφραση και χωρίς περικοπές.


Σε άλλα νέα σήμερα έχει γενέθλια ο συγγραφέας του Αυτού, ο βασιλιάς του τρόμου και της καρδιάς μας, Stephen King!

995895_278134355659487_2044352216_n

Ο κύκλος (2017)

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

Χθές είχα ένα πόλυ βαρετό βράδυ,από αυτά που με πιάνουν μερικές φορές και δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι και να κάνω κάτι. Η τηλεόραση δεν είχε τίποτα ως συνήθως, κάποιο επεισόδιο ξεχασμένης σειρας δεν είχα όρεξη να δω (και η αλήθεια είναι πως έχω αφήσει κάποιες στην μέση). Όποτε αποφάσισα να δω κάποια ταινία για να περάσει η ώρα. Καθώς έψαχνα ταινία να δω έπεσα πάνω στον Κύκλο και μιας που πρωταγωνίστρια ήταν η αγαπημένη μου Emma Watson και αποφάσισα να την δω.

Η αλήθεια είναι πως το τρέιλερ δεν με ενθουσίασε πολύ αλλα δύο λόγοι με έκαναν να το δω.Πρώτον, έπαιζε η αγαπημένη μου ηθοποιός Emma Watson και ο εξίσου καταπληκτικός Tom Hanks. Και δεύτερον, ο κύκλος είναι η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dave Eggers, το οποίο βιβλίο ακόμα να το διαβάσω.

M-063_Circle_06049R

Η υπόθεση έχει ως εξής: Όταν η Μέι Χόλαντ προσλαμβάνεται να εργαστεί στον Κύκλο, την πιο ισχυρή εταιρία ίντερνετ στον κόσμο, αισθάνεται ότι αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής της. Ο Κύκλος, που στεγάζεται σε ένα ολόκληρο δίκτυο χώρων στην Καλιφόρνια, σε συνδέει με προσωπικά e-mail, social media, τραπεζικές διευθύνσεις και αγορές ανά τον πλανήτη, καταλήγοντας σε μία online ταυτότητα και μια νέα εποχή στην έννοια του ιδιωτικού και της διαφάνειας. Καθώς η Μέι ξεναγείται σε αυτό τον νέο κόσμο, θαμπώνεται με τον μοντερνισμό του χώρου και την όλη δραστηριότητα: πάρτι που κρατάνε όλη νύχτα, διάσημοι μουσικοί που παίζουν στο γκαζόν, αθλητικές δραστηριότητες και κλαμπ και μαγαζιά, ακόμα κι ένα ενυδρείο με σπάνια ψάρια. Αυτό όμως που ξεκινάει ως μια σαγηνευτική ιστορία μιας γυναίκας με φιλοδοξίες και ιδεαλισμό, γρήγορα καταλήγει σε μια κούρσα αγωνίας.

Η ταινία διαπραγματεύεται το πώς οι άνθρωποι έχουν επιρρεαστεί από την χρήση του ίντερνετ και των social media τόσο πολύ, που κάθε τους κίνηση δημοσιοποιούν εκεί. Από ένα απλό τραγούδι, μεχρι μια συζήτηση, μια αγορά ή μια πληρωμή, ακόμα και έναν ψήψο. Όλα γίνονται μέσω ίντερνετ. Η Μέι όταν προσλαμβάνεται στον κύκλο μπαίνει σιγά σιγά στον τρόπο της δημοσιοποίησης της ζωής της στα social media και ενθουσιάζεται, ώσπου με τον καιρό καταλαβαίνει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από όλο αυτό.

49449304.cached.jpg

Ο κύκλος είναι καλή ταινία με πέρα για πέρα αληθινό θέμα, αν σκεφτείτε ότι αυτη την στιγμή που σας γράφω σχεδόν τα πάντα τα δημοσιοποιούμε στο ίντερνετ, στα social media. Όλη μας σχεδόν την ζωή. Είναι μία ταινία που σε βάζει σε σκέψεις και προβληματισμούς (αν δεν έχεις αναρωτηθεί ακόμα σε σχέση με το ίντερνετ). Οι ερμηνίες των Watson και Hanks εκπληκτικές,αν και δεν λείπουν οι λιγότερες ενδιαφέρουσες στιγμές του σεναρίου. Ώρες ώρες ένιωθα πως προχωράει πολύ γρήγορα και άφηνε κενά ενώ το τέλος για μένα ήταν αδιάφορο. Αν η ταινία ήταν απλά καλή, το βιβλίο θέλω να πιστεύω πώς θα είναι χίλιες φορες καλύτερο. Κατά την γνώμη μου αξίζει να την δεις αν σου αρέσουν οι Emma Watson, o Tom Hanks και το θέμα που διαπραγματεύεται. Tην σκηνοθεσία την ανέλαβε ο James Ponsoldt ενώ το σενάριο ο James Ponsoldt και ο Dave Eggers.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος με τίτλο ΚΥΚΛΟΣ.

10 Ταινίες που δίχασαν κοινο και κριτικούς

Αναδημοσίευση από το πολύτιμο SpoilerAlert.

Θα ήταν άτοπο να υποστηρίξουμε ότι οι απόψεις κοινού και κριτικών πάντα συμβαδίζουν, ωστόσο τις περισσότερες φορές είναι παραπλήσιες. Στο παρόν άρθρο θα σας παρουσιάσουμε, με βάση το site rottentomatoes, 10 περιπτώσεις ταινιών όπου οι κριτικοί τις έθαψαν υπερβολικά ενώ το κοινό τις λάτρεψε. Διαβάζοντας το, προτείνουμε να αναρωτηθείτε πόσο τελικά επηρεάζεστε από τη γνώμη των κριτικών πριν δείτε μια ταινία και αν αυτό είναι φρόνιμο.

final-destination

Βλέπω το θάνατο σου

(Final Destination, 2000) του James Wong

Η ταινία του James Wong μας έμαθε ότι κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει από το σχέδιο του Χάρου. Συγκεκριμένα, όταν κάποιος πάει να τον κοροϊδέψει, αυτός αντεπιτίθεται με κάθε δυνατό μέσο θερίζοντας αθώες εφηβικές ψυχούλες.

Κριτικοί: 34%

Κοινό: 69%

bad-boys-2.jpg

Τα κακά παιδιά 2

(Bad Boys II, 2003) του Michael Bay

Γενικότερα φαίνεται ότι οι κριτικοί δεν απολαμβάνουν τη σκηνοθετική ματιά του φασαριόζου Michael Bay κάτι που επιβεβαιώθηκε και στο sequel των κακών παιδιών του. Το κοινό όμως μοίρασε απλόχερα φρέσκες τομάτες σε αυτό το 2,5ωρο αστυνομικό έπος, χειροκροτώντας το δυνατά.

Κριτικοί: 23%

Κοινό: 78%

step-up

Step up: Στα βήματα του πάθους

(Step up, 2006) της Anne Fletcher

Αυτή η ταινία, που ανέδειξε τον Channing Tatum, είχε ευρεία αποδοχή από το κοινό που ζητωκραύγασε χορεύοντας στους ρυθμούς της. Οι πέντε συνέχεις της ταινίας αποδεικνύουν περίτρανα ότι το Step up έχει ορδές πιστών ακολούθων. Ωστόσο, το περιεχόμενο της πρώτης ταινίας άφησε παγερά αδιάφορη τη μερίδα των κριτικών.

Κριτικοί: 19%

Κοινό: 83%

punisher.jpg

Ο τιμωρός

(The Punisher, 2004) του Jonathan Hensleigh

Πριν ακόμα ανθήσει η καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία των μεταφορών από κόμικ, ο τιμωρός δεν κατάφερε να πείσει του κριτικούς. Από την άλλη το κοινό, μπορεί να μην την αποθέωσε, ωστόσο την αποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες.

Κριτικοί: 29%

Κοινό: 63%

fountain.jpg

Η πηγή της ζωής

(The Fountain, 2006) του Darren Aronofsky

Την άποψη μας για αυτό το αριστούργημα του Aronofsky την έχουμε παραθέσει στο παρελθόν. Αυτή η κατάφορη δριμεία αρνητική αποδοχή από τους κριτικούς αφενός μας βρίσκει αμετάκλητα ενάντιους ενώ αφετέρου χρήζει περαιτέρω αναλύσεως.

Κριτικοί: 28% (Top Critics)

Κοινό: 74%

equilibrium.jpg

Ανθρώπινο Μίσος

(Equilibrium, 2002) του Kurt Wimmer

Το ανθρώπινο μίσος εκτυλίσσεται σε ένα απολυταρχικό δυστοπικό μέλλον, όπου κάθε μορφή συναισθηματικής έκφρασης είναι παράνομη και τιμωρείται. Ο Christian Bale υποδύεται τον χαρακτήρα που θα έρθει αντιμέτωπος με αυτό το φασιστικό σύστημα. Προφανώς η ταινία αποτελεί καλτ διαμαντάκι και εννοείται ακόμα αναζητούμε τους λόγους για τους οποίους θάφτηκε από τους κριτικούς.

Κριτικοί: 38%

Κοινό: 81%

wilder.jpg

Βαν Γουάιλντερ: Η Ψυχή του Πάρτι

(Van Wilder, 2002) του Walt Becker

Άλλη μια κωμωδία που εκτυλίσσεται σε αμερικανικό κολλέγιο, πλαισιωμένη με το αντίστοιχο χιούμορ που απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Με πρωταγωνιστή τον Ryan Reynolds και δυο τηλεοπτικά sequel η ταινία είχε πέραση στο κοινό αλλά κατακεραυνώθηκε από τους κριτικούς.

Κριτικοί: 19%

Κοινό: 73%

empire-records.jpg

Μουσικό Πανδαιμόνιο

(Empire Records, 1995) του Allan Moyle

Αυτή η κωμωδία, όταν κυκλοφόρησε, δεν αποτέλεσε εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία. Ωστόσο, με την πάροδο των ετών χαρακτηρίστηκε μίνι-cult αποκτώντας το κοινό της. Οι κριτικοί ασφαλώς εξακολουθούν να έχουν την ίδια αρνητική άποψη.

Κριτικοί: 23%

Κοινό: 84%

fast

Οι μαχητές των δρόμων 4

(Fast & Furious, 2009) του Justin Lin

Το franchise των ταινιών The Fast and the Furious αποτελεί ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα ταινιών, που παρά τις επτά συνέχειες, άρχισε να έχει ευρεία αποδοχή από κοινό και κριτικούς με το πέρασμα των ετών. Ωστόσο εκτός από το πρώτο sequel, που θάφτηκε από κοινό και κριτικούς, διχασμός μεταξύ τους υπήρξε στη δεύτερη και τρίτη συνέχεια.

Κριτικοί: 28%

Κοινό: 67%

rise-of-the-foot.jpg

Rise of the Footsoldier (2007)

του Julian Gilbey

Αυτή η ταινία που δεν κατάφερε να βρει διανομή στη χώρα μας, κυκλοφορόντας κατευθείαν σε DVD, έχει και τη μεγαλύτερη διαφορά στη βαθμολογία μεταξύ κριτικών και κοινού.

Κριτικοί: 14%

Κοινό: 83%

Θέρος, το κινηματογραφικό (μέρος Ι)

Θες η καλοκαιρινή ραστώνη που οδηγεί πολλούς από εμάς στην αναζήτηση και παρακολούθηση παντός είδους φιλμ προς απασχόληση του ταλαιπωρημένου απ’ τον καύσωνα μυαλού μας; Θες τα θερινά σινεμά που δίνουν νέα πνοή στις ζεστές νύχτες μας, γεμίζοντάς τες με όμορφες εικόνες και νοσταλγικές αναμνήσεις; Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά στο πώς στην σκέψη του Έλληνα καλοκαίρι και κινηματογράφος έχουν συνδεθεί τόσο στενά αναμεταξύ τους και μάλιστα με δεσμούς άρρηκτους. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο καθένας από εμάς ακόμα και το πιο θερμό βράδυ του Αυγούστου, ακόμα και εβρισκόμενος στην καρδιά της πολύβουης πρωτεύουσας θα απολάμβανε με ευχαρίστηση ένα καλό φιλμ που θα ήταν ικανό να του μεταφέρει το καλοκαιρινό εκείνο αίσθημα που το κλεινόν άστυ του στέρησε. Εμείς, εγκλωβισμένοι επίσης σε μια μεγαλούπολη που βράζει, επιλέγουμε έξι αγαπημένα φιλμ καλοκαιρινής θεματικής με την ελπίδα να προσφέρουμε μέσω αυτής της διμερούς αφιέρωσης έστω και μια σύντομη ανάσα δροσιάς στον κάθε αναγνώστη που δεν κατάφερε να απολαύσει ακόμα τον ήλιο και την θάλασσα.

  • Stand by Me (1986)

Better

Βασιζόμενο στη νουβέλα “The Body” του επονομαζόμενου μετρ του τρόμου Stephen King, το φιλμ αυτό του Rob Reiner κατάφερε να καθιερωθεί ως κλασικό, λαμβάνοντας ήδη από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του τόσο την αγάπη του κοινού όσο και την εκτίμηση των κριτικών. Έχοντας στην κατοχή του μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου και ποικίλες ακόμα διακρίσεις, το Stand by Me αποτελεί μέχρι και τις μέρες μας μια ταινία-ύμνο για την παιδική φιλία, αλλά και για το πέρασμα από την ανέμελη αθωότητα στην σκληρή πραγματικότητα της ενήλικης ζωής. Οι πρωταγωνιστές μας, μια παρέα τεσσάρων αγοριών στην προεφηβεία που μεγαλώνουν σε μια επαρχιακή πόλη του Όρεγκον, έρχονται αντιμέτωποι με την μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής τους λίγες μέρες πριν την λήξη του καλοκαιριού του 1959, καθώς αποφασίζουν να επιχειρήσουν μια διήμερη εκδρομή στο δάσος προς αναζήτηση του πτώματος ενός αγοριού, το οποίο συνθλίφτηκε από διερχόμενο τραίνο. Επικίνδυνες παγίδες, άσπονδοι εχθροί, αλλά και ανιδιοτελείς πράξεις αυτοθυσίας συνθέτουν τον κινηματογραφικό καμβά μιας νοσταλγικά παιχνιδιάρας και βαθύτατα συγκινητικής ιστορίας.

  • Do the Right Thing (1989)

Mookie

Αν και πλέον όλοι φαίνεται να γνωρίζουν εξαρχής πως όταν ο Spike Lee αναλαμβάνει ρόλο σκηνοθέτη το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι το λιγότερο αξιοπρεπές, πίσω στο 1989 κανείς δεν περίμενε πως ο 32χρονος τότε Αμερικανός δημιουργός ήταν ικανός όχι μόνο να βρεθεί πίσω από  την κάμερα, αλλά επιπλέον να συγγράψει και να πρωταγωνιστήσει σε ένα φιλμ που έμελε να αλλάξει συλλήβδην τον ρουν της μέχρι τότε κινηματογραφικής ιστορίας. Διαλέγοντας ως σκηνικό της ιστορίας του το γκέτο της συνοικίας του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης κατά την διάρκεια της πιο καυτής ημέρας του καλοκαιριού, ο Lee βρίσκει την κατάλληλη αφορμή να μιλήσει για την μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό και την δίχως φραγμούς βία που υποβόσκει για να ξεσπάσει με την πρώτη ευκαιρία. Απαλλαγμένος από πάσης φύσεως τάσεις προς ωραιοποιήσεις και με όπλο του τον ρεαλισμό, ο αφροαμερικανός καλλιτέχνης πλάθει σωρεία πολυφυλετικών χαρακτήρων, ξεδιπλώνοντας θέματα-μοτίβα που θα τον απασχολούσαν καθ’ όλη την διάρκεια της μεταγενέστερης φιλμογραφίας του.

  • Ο Άγνωστος της Λίμνης (2013)

Yeah

Τι θα έκανες αν ανακάλυπτες πώς ο άνθρωπος με τον οποίο είσαι ερωτευμένος είναι κατά συρροή δολοφόνος; Από αυτήν την σκέψη αφορμάται η ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη και σεναριογράφου Alain Guiraudie, η οποία εξερευνά όχι μόνο την φονική ιδιοσυγκρασία ενός ανελέητου ανθρώπου, αλλά παράλληλα το παράδοξο της φύσης ενός άνδρα τυφλωμένου από το ερωτικό πάθος, ο οποίος ενδίδει στο κάλεσμα της καρδιάς του χωρίς να υπολογίζει τις καταστροφικές συνέπειες. Το επιτυχημένο αυτό κράμα δράματος, ρομάντζου και θρίλερ διαδραματίζεται σ’ ένα περιβάλλον άκρως θερινό και ειδυλλιακό εντός του οποίου μπορεί να ανθίσει ο πιο μεγάλος έρωτας αναμεταξύ δύο ομοφυλόφιλων αντρών, αλλά και να καμουφλαριστεί το πιο ειδεχθές έγκλημα. Ορθά χαρακτηριζόμενο ως φιλμ χιτσκοκικών προδιαγραφών, το βραβευμένο στο Φεστιβάλ των Καννών L’ Inconnu du Lac αποτελεί ένα τολμηρό queer διαμαντάκι που στέκει ισάξια πλάι σε ταινίες παρόμοιας θεματικής, όπως τα εξίσου αισθησιακά My Beautiful Laundrette και Brokeback Mountain.

Καλό σαββατοκύριακο και καλές προβολές!

5 ελληνικά νεο-νουάρ που αξίζει να δείτε

Αναδημοσίευση από το πολύτιμο SpoilerAlert

Το νεο-νουάρ αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, μια ανανεωμένη και εκμοντερνισμένη μεταφορά του κλίματος των κλασικών νουάρ του 1940 και 1950 στο σήμερα. Ταινίες όπως τα The Usual Suspects και Reservoir Dogs από τις ΗΠΑ ή το ιαπωνικό Sonatine αποτελούν σημεία αναφοράς, αλλά το είδος ανθεί και έξω από τα μεγάλα στούντιο του εξωτερικού. Στην Ελλάδα, φαίνεται ότι υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον των σκηνοθετών για αυτό και με τον καιρό έχουν προκύψει ορισμένα διαμαντάκια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι συχνά το εγχώριο νέο-νουάρ θίγει με ανακουφιστική διακριτικότητα κοινωνικά ζητήματα της σύγχρονης Ελλάδας.

Screen-Shot-2017-07-18-at-10.36.04-copy

Η Εποχή των Δολοφόνων (1993)

Δύο κολλητοί φίλοι, άσσοι στο άθλημα της σκοποβολής, προσεγγίζονται από έναν σκοτεινό τύπο και καταλήγουν να γίνουν επαγγελματίες εκτελεστές. Μια γκανγκστερική ταινία που, παρότι είναι άνευρη σε ορισμένα σημεία, αποζημιώνει τον θεατή με το ταλαντούχο καστ και την καλή χρήση των κλισέ του είδους. Α, και το soundtrack είναι από τον Αγγελάκα και τις Τρύπες, οι οποίοι εμφανίζονται σε ουκ ολίγες σκηνές.

Screen-Shot-2017-07-18-at-10.36.11-copy

Οι Αισθηματίες (2014)

Αρχαιοκαπηλία, bromance, εκδικητικοί νταβατζήδες και ένα ή, μάλλον, δύο τραγικά τέλη. Αυτό είναι με λίγες λέξεις το ζουμί της τελευταίας ταινίας του Νίκου Τριανταφυλλίδη. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα ρομαντικό δραματικό νουάρ, καθώς ο σκηνοθέτης ακολουθεί δύο καταδικασμένους έρωτες στον υπόκοσμο της σύγχρονης Αθήνας. Ωραίο characterization, πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές και μια ελαφριά γεύση καλτ.

Screen-Shot-2017-07-18-at-10.36.16-copy

Το Μικρό Ψάρι (2014)

Ο Γιάννης Οικονομίδης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του σημερινού ελληνικού σινεμά και Το Μικρό Ψάρι είναι ένας από τους λόγους. Το βράδυ υπάλληλος σε αρτοποιείο, το πρωί ψυχρός εκτελεστής, ο πρωταγωνιστής είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, που παρά την εγκληματική του ζωή διατηρεί έναν προσωπικό κώδικα αρχών. Ο Βαγγέλης Μουρίκης, σε μία από τις καλύτερες στιγμές του, ενώ το επίσης ικανότατο καστ και η λιτή σκηνοθεσία συμπληρώνουν το παζλ.

Screen-Shot-2017-07-18-at-10.36.31-copy

The Republic (2015)

Ένας νεαρός αποφασίζει να εκδικηθεί τη δολοφονία του μικρού του αδελφού και μπλέκεται με το διαφθαρμένο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι της χώρας. Περισσότερο μια ταινία δράσης, παρά νεο-νουάρ, το The Republic περιέχει εντυπωσιακές σκηνές, ενώ πού και πού θυμίζει λίγο Tarantino. Η πλοκή είναι σαφώς χιλιοειπωμένη, αλλά η μεταφορά της στην ελληνική πραγματικότητα έχει γίνει με πραγματικά αξιόλογο τρόπο.

Screen-Shot-2017-07-18-at-10.36.36-copy

Τετάρτη 04:45 (2015)

Ένας μεσήλικας οικογενειάρχης κινδυνεύει να χάσει το μπαρ που με τόσο κόπο κατάφερε να στήσει, λόγω χρεών σε Ρουμάνο τοκογλύφο. Ο Αλέξης Αλεξίου μας προσφέρει ένα άρτιο φιλμ με υποβόσκοντα, αλλά πανταχού παρόντα κοινωνικό σχολιασμό, βίαιο και ελαφρώς στυλιζαρισμένο. Από τη μεριά του, ο Στέλιος Μάινας μας αποδεικνύει γιατί θεωρείται από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς και ο συνήθως κωμικός Δημήτρης Τζουμάκης στέκεται επάξια δίπλα του.

Οι ταινίες της εβδομάδας (6/7)

Εγκαίνια καινούργιας στήλης με σκοπό την εβδομαδιαία ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού σχετικά με τις νέες προβολές στις κινηματογραφικές αίθουσες. Μάλιστα, ας το θέσουμε μάλλον πιο απλά και κατανοητά. Ο κινηματογράφος ψυχορραγεί και εγώ έχω το ηθικό καθήκον να τον αποτελειώσω. Με γεια μας!

Έξι οι νέες ταινίες της εβδομάδας και, παρά τον μικρό τους αριθμό, καταπιάνονται με πολλά και διάφορα θέματα. Αμερικανικός εμφύλιος, υπερδυνάμεις, έρωτες και πτήσεις είναι μέσα στο κινηματογραφικό πρόγραμμα.

Spiderman: Η Επιστροφή στον Τόπο του

Άλλος ένας Spiderman από τους πολλούς. Και εμένα τι με νοιάζει; (εδώ ‘χει πάντα ήλιο). Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη βλέποντας το trailer της τρίτης κατά σειρά προσπάθειας του Hollywood να ζωντανέψει τον marvelικό χαρακτήρα. Αυτή την φορά, μετά τον γλυκανάλατο Maguire και τον ασυμπάθηστο Garfield, ήρθε η σειρά του μέχρι τώρα τουλάχιστον συμπαθέστατου Tom Holland. Σε αυτή την ταινία ο Peter Parker είναι έφηβος και το είδωλο του είναι ο Tony Stark, με την καθοδήγηση του οποίου προσπαθεί να γίνει ο Spiderman της διπλανής πόρτας. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Το καλύτερο σημείο της ταινίας βέβαια είναι ο κακός, ο Vulture. Μεταλλικά φτερά και δεν συμμαζεύεται για τον Michael Keaton, που μετά τον Birdman (2013) το όνειρό του να βγάλει φτερά και να πετάξει συνεχίζεται με απόλυτη επιτυχία.

Η Αποπλάνηση

Με το βραβείο σκηνοθεσίας φρέσκο ακόμα στα χέρια της, η Sofia Coppola έρχεται αγκαζέ με την Nicole Kidman και τον Colin Farrell για να μας αποπλανήσουν. Οικοτροφείο θηλέων στον Νότο περισυλλέγει τραυματία στρατιώτη του Βορρά κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου. Καταλαβαίνετε τι μέλλει γενέσθαι φαντάζομαι. Παρόλο που δεν της φαίνεται, η Αποπλάνηση είναι ουσιαστικά remake μιας ταινίας του Don Siegel που πρωτοβγήκε στις αίθουσες το 1971. Οι κακιές (για την Sofia) γλώσσες λένε ότι του Siegel είναι λίγο καλύτερη.

Απροσδόκητος Έρωτας

Diane Keaton και Brendan Gleeson ερωτεύονται. Ο Απροσδόκητος Έρωτας είναι για εκείνη την θεία, την χηρεύσασα, που γλυκοκοιτάει τον γκρινιάρη παππού του άλλου τετραγώνου. Ναι, μόνο για εκείνη και εκείνον. Οποιοσδήποτε άλλος μάλλον θα σκυλοβαρεθεί στην συγκεκριμένη ταινία.

Ο Πιλότος 

Αργεντινή, 1977. Πιλότος που αναλαμβάνει πτήσεις θανάτου στα χρόνια του Βρόμικου Πολέμου αποφασίζει να ξεφύγει από αυτή την μαύρη σελίδα και κρύβεται σε μια απομακρυσμένη πόλη. Όπως λέει και το ρητό όμως ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Ιστορία σίγουρα ενδιαφέρουσα, σκηνοθεσία όχι και τόσο.

Πώς να Γίνεις Λατίνος Εραστής

Μεξικανός ζιγκολό που προσεγγίζει μόνο πλούσιες γηραιές κυρίες μένει ξαφνικά μπουκάλα όταν η επί 25 χρόνια ερωμένη του του δίνει τα παπούτσια στο χέρι διαλέγοντας έναν πολύ μικρότερο άνδρα. Μόνος και απένταρος αναγκάζεται να αναζητήσει την αδερφή και τον ανιψιό του με τους οποίους για πολλά χρόνια δεν είχαν σχέσεις. Ναι. Όχι. Δεν ξέρω.

Τι Όμορφη Μέρα Θεέ Μου!

Άνδρας αναλαμβάνει την φύλαξη καθεδρικού ναού και ερωτεύεται μουσουλμάνα που θέλει να ανατινάξει το άγαλμα – σύμβολο του ναού. Ιταλική χαζοκομεντί που δεν πείθει ούτε την μάνα του σκηνοθέτη. Είχαμε τους Γάλλους, τώρα έχουμε και τους Ιταλούς. Σωθήκαμε.

Προσπάθησα να τα πω απλά, λιτά και αστεία. Αν δεν τα κατάφερα, τι να κάνουμε ρε παιδιά, η ζέστη φταίει. Καλές προβολές ό,τι κι αν δείτε.