Countdown to 2018: cinema edition

Φαγωθήκατε όλοι να κάνετε αντίστροφο ημερολόγιο φέτος, λες και δεν έχουμε χορτάσει τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο. Ας είναι όμως. Ποιά είμαι εγώ που θα πει όχι στο έτσι κι αλλιώς μικρό κοινό που με παρακολουθεί; Ιδέες έπεσαν πολλές για να την αντίστροφη αρίθμηση, ένα γλυκό την ημέρα, ένα τραγούδι την ημέρα και πάει λέγοντας. Τελικά, όπως βλέπετε και στον τίτλο, με κέρδισε η έβδομη τέχνη, αν και δεν θα έλεγα όχι σε κανένα γλυκάκι κατά την διάρκεια του διαλείμματος. Σε αυτή την τίμια και ευτυχώς εποχιακή στήλη θα σας παρουσιάζω μια ταινία για κάθε μέρα μέχρι το τέλος του έτους. Διαβάστε και δείτε ελεύθερα, η λίστα υπόσχομαι να μην έχει τίποτα το χριστουγεννιάτικο!

Jennifer-Lawrence-Mother-Banner

1/31: Η πρωτομηνιά με βρήκε παρέα με την υστερική Jennifer Lawrence να παίζει -φαντάζομαι- τον εαυτό της στο μέτριο mother! του Darren Aronofsky. Αφήστε με όμως να εξηγηθώ, γιατί δεν είναι αυτό που νομίζετε. Ζευγάρι ζει απομονωμένο σε ενα σπίτι στην άκρη του πουθενά ώσπου ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα εμφανίζεται στον πόρτα τους ένας απρόσμενος επισκέπτης. Να μην τα πολυλογώ, μέχρι το τέλος της ταινίας οι επισκέπτες έχουν γίνει χίλιοι δεκατρείς και η Lawrence φωνάζει και ωρύεται με την κοιλιά στο στόμα. Δεν ξέρω που ακριβώς χάλασε το γλυκό. Ίσως ο Aronofsky το παράκανε με τους συμβολισμούς, ίσως πάλι δεν εκμεταλλεύτηκε την αρχική καλή, να τα λέμε και αυτά, ιδέα της ταινίας και την μετέτρεψε σε ένα θριλεράκι κλειστού χώρου. Ένα είναι σίγουρο: κάθε πέρυσι και καλύτερα γλυκέ μου Darren!

Un mauvais fils 1980 rŽal. : Claude Sautet Collection Christophel

2/31: Μπρος στη χρονοκάψουλα και πίσω στο 1980 με γαλλική ταινία από τον Claude Sautet. Ο τίτλος αυτής είναι «Ο κακός γιος» και η υπόθεσή της εστιάζει στην επανένταξη ενός πρώην φυλακισμένου χρήστη ναρκωτικών ουσιών, του Μπρούνο. O Sautet δείχνει με ρεαλιστική ματιά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας τέτοιος άνθρωπος τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Μου άρεσε πολύ και η σκηνοθεσία και η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Patrick Dewaere, ενός θαυμαστού καλλιτέχνη που έβαλε τέλος στη ζωή του σε ηλικία μόλις 35 ετών, δύο χρόνια μετά την συγκεκριμένη ταινία.

c4jpasnykua_dz605h_wgg

3/31: Μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς και όχι άδικα, το Loving Vincent είναι ένα κινηματογραφικό αριστούργημα από αυτά που εύχεσαι να έβγαιναν συχνότερα στις αίθουσες. Ένα χρόνο μετά την αυτοκτονία του Βίνσεντ βαν Γκονγκ, ο Αρμάν Ρουλέν, γιος ταχυδρόμου, αναλαμβάνει να παραδώσει ένα γράμμα του αυτόχειρα ζωγράφου στον αδερφό του Τεό βαν Γκογκ. Με αφορμή αυτό το γράμμα ξεκινά μια αναζήτηση γύρω από την προσωπικότητα, τις τελευταίες μέρες και τις συνθήκες θανάτου του γνωστού καλλιτέχνη. Ξέρω πως η πλοκή δεν ακούγεται συναρπαστική και ίσως πράγματι να μην είναι. Θα ήθελα να εστιάζει λίγο περισσότερο στο παρελθόν και στην παιδική ηλικία του Βίνσεντ για παράδειγμα. Σημασία όμως σε αυτή την ταινία έχει η εικόνα και όχι η πλοκή: 65.000 καρέ ζωγραφίστηκαν από πάνω από 120 ζωγράφους για να συνθεθεί αυτό το καταπληκτικό αποτέλεσμα.

buena-vista-social-club

4/31: Η αδυναμία μου για την Κούβα δεν περιορίζεται μονάχα στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, αλλά ξεδιπλώνεται σιγά σιγά και στον μουσικό χώρο. O Wim Wenders και ο Ry Cooder, ήδη παρεάκι από το Paris, Texas, επισκέφτηκαν το 1998 την Αβάνα και κατάφεραν αυτό που φάνταζε αδύνατο, να επανενώσουν ένα από τα παλιότερα και διασημότερα μουσικά σχήματα της κουβανικής τζαζ. Το μουσικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο ελκυστικό με το κινηματογραφικό. Μέσα από την κάμερά του, ο Wenders δείχνει την Αβάνα όπως πραγματικά είναι, μεταξύ φθοράς, μουσικής και καπνού. Το Buena Vista Social Club ίσως να μην είναι το κατάλληλο ντοκιμαντέρ για ένα Σαββατόβραδο, είναι όμως γεμάτο εικόνες και μουσικές για όσους θέλουν να ταξιδέψουν στα νερά της Καραιβικής. Η Χίλντα Παπαδοπούλου τα λέει καλύτερα από μένα εδώ!

images-w1280

5/31: Ποιός είπε ότι η ποίηση μετριέται σε λέξεις; Ο Wong Kar-wai πάντως την μετράει σε εικόνες. Ότι δικό του και αν έχω δει μέχρι στιγμής, από το συμπαθητικό As Tears Go By μέχρι το καταπληκτικό Chungking Express, με έχει μαγεύσει. Στις 5 πια ήταν η ώρα για το In the mood for love. Δύο γείτονες, μια νεαρή όμορφη γυναίκα και ένας συνεσταλμένος αρχισυντάκτης, ανακαλύπτουν ότι οι σύζυγοί τους τους απατούν. Η αντίδρασή τους όμως δεν είναι καθόλου αναμενόμενη, γιατί όπως είπε η πανέμορφη (και υπέρκομψη) Maggie Cheung εμείς δεν θα είμαστε σαν αυτούς. Σε έναν κόσμο όπου η εκδίκηση στερείται πρωτοτυπίας και ηθικής, ο Wong Kar-wai βουτάει στο κόκκινο το πινέλο του και δίνει την δική του εκδοχή στον πλατωνικό έρωτα. Μακάρι ο αληθινός κόσμος να έμοιαζε λίγο περισσότερο σε ταινίες σαν κι αυτές, θα ήταν πολύ καλύτερος.

MV5BMGFmNzY4YTUtYzkyMy00YWQwLWFhNGYtNzBiMzljMGNjZGE3XkEyXkFqcGdeQXVyNDE0NDkwMg@@._V1_SX1777_CR0,0,1777,999_AL_

6/31: Μετά το σύμπαν του Wong Kar-wai οτιδήποτε και αν δεις θα σου φανεί τραγικά λίγο και απειλητικά πραγματικό, για αυτό η επιλογή ήταν προσεκτική και εκ τους ασφαλούς. Το Kedi είναι ένα ντοκιμαντέρ κομμένο και ραμμένα στα μέτρα όλων των γατόφιλων με background τα στενά και τους ανθρώπους της Κωνσταντινούπολης. Κάθε φορά που το βλέπω, με μια διαφορετική γάτα στο πλάι μου, το εκτιμώ όλο και περισσότερο. Και, ναι, ξέρω τι σκέφτονται οι περισσότεροι• γιατί να δει κανείς ένα ντοκιμαντέρ με γάτες; Και προσθέτω εγώ• γιατί όχι; Στα πλάνα της Ceyda Torun δεν απεικονίζονται μονάχα οι γάτες και τα έξυπνα μουστάκια τους, αλλά η παιδεία και η κουλτούρα ενός ολόκληρου πολιτισμού. Γιατί αυτό ακριβώς αντικατοπτρίζει η συμπεριφορά μας στα ζώα, το ποιοί είμαστε.

7/31: Κάθε χρόνο στο Vienna Film Festival ζητούν από έναν σκηνοθέτη, συνήθως πρωτοεμφανιζόμενο, να δημιουργήσει ένα φιλμάκι ενός λεπτού. Αυτό είναι το τελευταίο λεπτό του Leos Carax για την χρονιά του 2006. Τα συμπεράσματα δικά σας!

Είμαστε μία εβδομάδα πιο κοντά στα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, τα τραπεζώματα και τα κάλαντα. Ας δούμε μερικές ταινίες του Wong Kar-wai να το ξεχάσουμε…

Advertisements

All Day Cinema Restaurant

Τι κοινό είχαν ο Leon του Besson, ο Taxidriver του Scorsese, ο Un homme qui dort του Perec και ο Michel Marini του Guenassia; Εκτός από φανταστικοί χαρακτήρες, κινηματογραφικοί και λογοτεχνικοί, ήταν και αθεράπευτα σινεφίλ. Και, ως γνωστών, κάθε σινεφίλ που σέβεται τον εαυτό του δεν περιμένει να βραδιάσει για να ασχοληθεί με το αγαπημένο του χόμπι. Όλοι οι παραπάνω ήρωες, λοιπόν, προτιμούσαν τις πρωινές, άντε μεσημεριανές, προβολές. Μέχρι πρότινος κανένας κινηματογράφος δεν έδινε αυτή την δυνατότητα στην Αθήνα. Πλέον όμως, από τις 2 Νοεμβρίου και έπειτα, ο ΑΣΤΟΡ ανοίγει τις πόρτες του από τη 13:00 το μεσημέρι και περιμένει όλους εμάς, που αντί της κοπάνας για καφέ, προτιμάμε την κοπάνα για σινεμά!

Astor 1.JPG

Ο ιστορικός κινηματογράφος ΑΣΤΟΡ, που βρίσκεται Σταδίου 28 εντός της Στοάς Κοραή, άνοιξε τις πόρτες του τον Οκτώβρη του 1947 και, παρά τις όποιες δυσκολίες και αλλαγές αντιμετώπισε ανά τα χρόνια, παραμένει μέχρι και σήμερα μια από τις πιο ξεχωριστές γωνιές σινεφιλίας σε ολόκληρη την Ελλάδα. Φέτος, προς μεγάλη χαρά της συντάκτριας και όχι μόνο, ο ΑΣΤΟΡ εγκαινιάζει το θεσμό των μεσημεριανών προβολών, έναν θεσμό χρόνια καθιερωμένο στο εξωτερικό που πιστεύω έλειπε από τον κινηματογραφικό παλμό της πόλης. Οι μεσημεριανές προβολές θα ξεκινούν στη 13:00 το μεσημέρι από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή με γενική είσοδο 3 ευρώ. Αυτόν τον μήνα θα προβληθούν συνολικά οχτώ ταινίες, δύο ανά εβδομάδα. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζονται και μεταμεσονύκτιες προβολές κάθε Παρασκευή και Σάββατο με γενική είσοδο 5 ευρώ. Παρακάτω ακολουθεί αναλυτικά το πρόγραμμα προβολών για τον Νοέμβρη:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

Πέμπτη, Παρασκευή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη / Γενική είσοδος 3€

Εβδομάδα 02 – 08/11

13.00 | Η Οργή Ενός Υπομονετικού Ανθρώπου του Ραούλ Αρέβαλο
14.45 | Αφερίμ! του Ράντου Ζούντε

Εβδομάδα 09 – 15/11

13.00 | Το Αρνάκι του Κουτλούγ Αταμάν
14.40 | Τσεκούρι Από Κόκαλο του Σ. Κρεγκ Ζάλερ

Εβδομάδα 16 – 22/11

13.00 | Ο Κύριος Οβε του Χάνες Χολμ
15.10 | Ασφαλτος του Σαμουέλ Μπενσετρίτ

Εβδομάδα 23 – 29/11

13.00 | Ο Μαθητευόμενος του Γιούνφενγκ Μπου
14.50 | Με Λένε Τζιγκ του Γκαμπριέλ Μαϊνέτι

Παρασκευή και Σάββατο 3 & 4 – 10 & 11 – 17 & 18 – 24 & 25/11 | Γενική είσοδος 5€**

00.00 | Mimosas του Ολιβερ Λάσε

*Και να θυμάστε, πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου δεν με βόλευαν οι ώρες! Καλές προβολές!

ΑΣΤΟΡ ♦ Σταδίου 28 (Στοά Κοραή) Αθήνα

Καλημέρα, Βιετνάμ! (Take #1)

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που, αντλώντας έμπνευση από τραγικά ιστορικά γεγονότα, επέλεξαν να συνομιλήσουν με το παρελθόν και τα ανοιχτά τραύματά του, μεταπλάθοντας φρικιαστικά βιώματα σε ανεκτίμητα καλλιτεχνήματα. Με τον κινηματογράφο να μην είναι παρά μόνο ένας τομέας της τέχνης μέσα από τον οποίο οι ζοφερές μνήμες προσπαθούν να ξορκιστούν και με τα πολεμικά φιλμ να αποτελούν μονάχα ένα είδος ταινιών που πραγματεύονται ορισμένες από τις πιο φρικώδεις πτυχές της πραγματικότητας, στο σημερινό αφιέρωμα δεν ξαναθυμόμαστε έργα που αναφέρονται στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -όπως θα ήταν αναμενόμενο λόγω του πρόσφατου εορτασμού της επετείου του «ΟΧΙ», αλλά πέντε αριστουργήματα του αμερικανικού σινεμά που έχουν ως βασικό τους θεματικό άξονα τον πόλεμο του Βιετνάμ, ένα ιστορικό γεγονός με το οποίο οι νεώτεροι από εμάς είναι ίσως λιγότερο εξοικειωμένοι, αν και μετρά μόλις 42 χρόνια οριστικής λήξης.

Χωρίζοντας, λοιπόν, το αφιέρωμα σε δύο μέρη, ξεκινάμε το πρώτο αυτό κομμάτι του κινηματογραφικού μας ταξιδιού στην ιστορία παρουσιάζοντας δύο ταινίες σημαντικότατων δημιουργών, οι οποίες έμελλαν να αλλάξουν διά παντός την εικόνα αντίληψης της μεταπολεμικής Αμερικής, συνθλίβοντας το αμερικανικό όνειρο από τα θεμέλιά του.

  • The Deer Hunter (1978)

3

Μπορεί όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβρη του 1978 να δίχασε το κοινό, όμως η δεύτερη αυτή σκηνοθετική απόπειρα του Michael Cimino σάρωσε στα Όσκαρ του επόμενου έτους, κερδίζοντας συνολικά πέντε βραβεία και την αέναη εκτίμηση των απανταχού κινηματογραφόφιλων. Επικεντρωμένη σε μια συντροφιά τριών Ρωσοαμερικανών χαλυβεργατών που στέλνονται στα τροπικά δάση του Βιετνάμ για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν, η ταινία αυτή -ως άλλος ύμνος στην ανδρική φιλία και αυτοθυσία- θίγει θέματα ταμπού της μεταπολεμικής Αμερικής χωρίς φόβο και πάθος, αλλά με γερές δόσεις άφατου πόνου και τραγικής ειρωνείας. Ένα εκλεκτό καστ υποκριτών -αναμεταξύ τους ο βραβευμένος για την ερμηνεία του Christopher Walken, ο πρόωρα χαμένος John Cazale και η Meryl Streep σε μια από τις πρώτες της κινηματογραφικές εμφανίσεις- περιβάλλει τον πρωταγωνιστή Robert De Niro, ο οποίος επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά το γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ηθοποιούς. Διαιρεμένος εμφανώς σε τρία μέρη (ο γάμος- το πεδίο μάχης- η επιστροφή), ο αριστοτεχνικά μονταρισμένος Ελαφοκυνηγός αποτελεί μια ρεαλιστική αποτύπωση στην μεγάλη οθόνη των οδυνηρών συνεπειών ενός εικοσαετούς πολέμου που στιγμάτισε καθοριστικά μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων.

  • Full Metal Jacket (1987)

Εκπαίδευση

Το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο με τους ημίγυμνους φαντάρους και τον βρωμόστομο λοχία τους κατά την διάρκεια μιας εκρηκτικής επίδειξης στρατιωτικής και σεξουαλικής υπεροχής, καθώς και η πολεμική ιαχή “–This is my rifle, this is my gun. –This is for fighting, this is for fun.” που το συνοδεύει, ίσως αποτελούν στο σύνολό τους την πιο κλασική σκηνή αυτής της ταινίας του Stanley Kubrick, η οποία στον γνωστό ιστότοπο Rotten Tomatoes σκοράρει το εκπληκτικό ποσοστό των 95 μονάδων. Βασισμένος στην ημι-αυτοβιογραφική νουβέλα του συγγραφέα, ποιητή, δημοσιογράφου και βετεράνου του πολέμου του Βιετνάμ Gustav Hasford με τίτλο “The Short-Timers”, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης του “2001: A Space Odyssey” και τόσων άλλων αριστουργημάτων δημιούργησε μαζί με την ομάδα του ένα φιλμ που αναμετριόταν με την ιστορία της πατρίδας του κι ανεδείκνυε μερικά από τα πιο μελανά της σημεία. Η βάναυση εκπαίδευση μιας διμοιρίας Αμερικανών πεζοναυτών αφενός κι αφετέρου η σκληρή πραγματικότητα στο αιματηρό πεδίο των μαχών του κεντρικού Βιετνάμ αποτελούν τους δυο βασικούς πυλώνες του Full Metal Jacket, ενός έργου βαθιά αντιπολεμικού και -πάνω απ’ όλα- ασύγκριτα ανθρώπινου.

Gif - Not Laugh

Καλές προβολές και να θυμάστε πως το δεύτερο μέρος του αφιερώματος έπεται λίαν συντόμως.

Ξανασυστήνοντας την Claire Denis

Μπορεί να μετράμε ήδη δύο ημέρες από την οριστική λήξη του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας -κοινώς τις λατρεμένες Νύχτες Πρεμιέρας, ωστόσο πολλοί κινούμαστε ακόμα στους ρυθμούς του, έχοντας απολαύσει για δώδεκα συναπτές ημέρες πολυαναμενόμενα φιλμ, συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ και μια πληθώρα ταινιών μικρού μήκους Ελλήνων δημιουργών. Με τα βραβεία να έχουν απονεμηθεί και τους μεγάλους νικητές να έχουν αναδειχθεί, αυτό που έκανε για ακόμα μια φορά ιδιαίτερη εντύπωση είναι η προσοχή που δόθηκε στις αφιερωματικές προβολές, οι οποίες πέραν του ότι εμπλούτισαν το πρόγραμμα του Φεστιβάλ έδωσαν την ευκαιρία στους απανταχού κινηματογραφόφιλους να έρθουν σε επαφή με το έργο καταξιωμένων σκηνοθετών μέσω μιας πλήρους αναδρομής στην κινηματογραφική τους πορεία. Και μπορεί τόσο ο βετεράνος John Huston («Το Γεράκι της Μάλτας», «Η Τιμή των Πρίτζι») όσο και ο ανερχόμενος Robin Campillo («120 Χτύποι το Λεπτό») να είχαν την τιμητική τους αυτήν την χρονιά, ωστόσο η Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Claire Denis ήταν εκείνη που έλαμψε στις 23ες Νύχτες Πρεμιέρας, με τις δώδεκα μεγάλου μήκους ταινίες της να προβάλλονται καθ’ όλη την διάρκεια της διοργάνωσης.

1

Όντας μια δημιουργός που από το 1988 έχει αφήσει το δικό της στίγμα στον χάρτη ενός -κατά κύριο λόγο- ανδροκρατούμενου χώρου, η σκηνοθέτης και σεναριογράφος Denis συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες εκπροσώπους της σύγχρονης 7ης τέχνης, αποτελώντας μια δυνατή φωνή με προέλευση ευρωπαϊκή και αντίκτυπο παγκόσμιο. Γεννημένη το 1946 στο Παρίσι, αλλά έχοντας μεγαλώσει μέχρι τα δεκατέσσερά της χρόνια σε διάφορα εδάφη της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής όπως στην Μπουρκίνα Φάσο, το Καμερούν και την Σενεγάλη, η Claire Denis δεν διστάζει να θίξει το ζήτημα της αποικιοκρατίας στην αφρικανική ήπειρο και των συνεπειών της, προχωρώντας ακόμα και στην δημιουργία ημι-αυτοβιογραφικών φιλμ, την ίδια στιγμή που η σύγχρονη Γαλλία και τα προβλήματά της αποτελούν κεντρικό πυρήνα της φιλμογραφίας της. Με τον λυρισμό και τον ρεαλισμό να συμπλέκονται αρμονικά σε κάθε της δημιούργημα, η άλλοτε βοηθός μεγάλων σκηνοθετών όπως των Wenders και Jarmusch κατάφερε από τα πρώτα κιόλας βήματά της να κερδίσει κοινό και κριτικούς, συγκεντρώνοντας υποψηφιότητες και βραβεία σε μερικά από τα πιο αναγνωρισμένα διεθνή φεστιβάλ, όπως αυτά των Καννών, του Λοκάρνο και του Βερολίνου.

Παρ’ όλη την καταξίωση και τις διακρίσεις της, η Denis παραμένει για το ελληνικό κοινό -ή τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του- μια σχετικά άγνωστη σκηνοθέτιδα, της οποίας η σπουδαιότητα δεν αναδεικνύεται όσο θα έπρεπε. Με την πιο πρόσφατη ταινία της που τιτλοφορείται «Η λιακάδα μέσα μου» να κυκλοφορεί από αυτήν την Πέμπτη στις αίθουσες, είναι ευκαιρία να ανατρέξουμε στο φιλμικό παρελθόν αυτής της γυναίκας που συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους καλύτερους δημιουργούς στην ιστορία του σινεμά, επιλέγοντας δυο ταινίες-σταθμούς από την δεύτερη δεκαετία της καριέρας της, τονίζοντας πρωτίστως το γεγονός πως ένας γνήσιος κινηματογραφόφιλος οφείλει στον εαυτό του να εξετάσει ενδελεχώς το σύνολο της κινηματογραφικής παραγωγής αυτής της σκηνοθέτιδας δίχως περιορισμούς και όρια.

  • Beau Travail (1999)

Beau Travail 1

Το τελευταίο έργο ενός από τους πλέον διάσημους Αμερικανούς λογοτέχνες, η νουβέλα του Herman Melville με τίτλο “Billy Budd, Sailor”, μεταπλάστηκε ελεύθερα στα χέρια της Claire Denis και του πιστού της συνεργάτη Jean-Pol Fargeau προς δημιουργία μιας από τις για πολλούς καλύτερες LGBT ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. Το λιτό αυτό φιλμ των 90 μόλις λεπτών, το οποίο κατάφερε να αποσπάσει το σημαντικότατο βραβείο της κριτικής επιτροπής της Berlinale του 2000 αφηγείται την ιστορία του λοχία Galoup κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του σε ένα απομακρυσμένο φυλάκιο της Λεγεώνας των Ξένων στο Τζιμπουτί. Διατηρώντας έναν έντονο θαυμασμό στα  όρια του ανομολόγητου έρωτα για τον διοικητή του ο οποίος δεν του έδωσε ποτέ την προσοχή που του άξιζε, ο άλλοτε συνεσταλμένος λοχίας φαίνεται σταδιακά να αλλάζει με τον ερχομό του Sentain, ενός νέου λεγεωνάριου που εξάπτει το ενδιαφέρον όλης της μονάδας, αλλά προπαντός του διοικητή. Η ζήλεια και το υποβόσκον ερωτικό πάθος κυριαρχούν σε μια ταινία που από την αρχή εξομολογείται το καταστροφικό της τέλος και που επιλέγει την λακωνικότητα για να εξάψει την φαντασία, ξεφεύγοντας από κλισέ συναισθηματισμούς και περιττά λόγια.

  • Trouble Every Day (2001)

 

Trouble Every Day 2

Τον πάντα εκκεντρικό Αμερικάνο ηθοποιό Vincent Gallo επιλέγει ακόμα μια φορά η Denis για να πρωταγωνιστήσει σε αυτή την ιδιαίτερη ταινία της που συνδυάζει αριστοτεχνικά δράμα και τρόμο προς δημιουργία ενός ερεθιστικού ρομάντζου βαμπιρικών προδιαγραφών. Έχοντας προκαλέσει αίσθηση όπου κι αν προβλήθηκε, το αιματοβαμμένο “Trouble Every Day” περιστρέφεται γύρω από τον γιατρό Shane Brown και την γυναίκα του που πραγματοποιούν ένα από τα πιο αλλόκοτα ταξίδια του μέλιτος στην ιστορία του σινεμά. Με φόντο το πάντα γοητευτικό Παρίσι και υπό τις αιθέριες μελωδίες των Tindersticks, το κοινό βιώνει μια πρωτόγνωρη κινηματογραφική εμπειρία ακολουθώντας τον Shane στην αναζήτηση ενός πρώην συναδέλφου του με τον οποίο μοιράζεται ένα θανατηφόρο μυστικό. Πέρα από τις συμβατικές αφηγήσεις και τον χολιγουντιανό βερμπαλισμό, το έβδομο αυτό μεγάλου μήκους φιλμ της Γαλλίδας σκηνοθέτιδας μπορεί να έλαβε αμφιλεγόμενες κριτικές, ωστόσο ανανέωσε αδιαμφισβήτητα το είδος των ταινιών horror, διατηρώντας έντονα στον πυρήνα του το αίσθημα της υπαρξιακής αγωνίας και την σιωπηλή θρηνωδία.

Καλές προβολές και καλό φθινόπωρο!

It (2017) – κριτική ταινίας

Έχει περάσει κάτι παραπάνω από ένας χρόνος από τότε που διάβασα το Αυτό και για προσωπικούς μου λόγους εκτιμώ όλο και περισσότερο το συγκεκριμένο βιβλίο, παρά τα όποια αρνητικά είχα επισημάνει στην κριτική που είχα γράψει τότε. Μπορεί η επιμέλεια και η μετάφραση της πρώτης έκδοσης να μην ήταν αντάξιες ενός τόσο γνωστού και μεγάλου μυθιστορήματος, ο κεντρικός πυρήνας όμως παραμένει αναλλοίωτος• το Αυτό είναι ένα σπουδαίο λογοτέχνημα.

Pennywise-1920

Ανάλογα παράπονα είχα και από την πρωτόλεια τηλεοπτική της εκδοχή, μια μίνι σειρά δύο επεισοδίων του Tommy Lee Wallace. Η τριών και κάτι ωρών τηλεταινία του 1990 είχε κάνει πάταγο την εποχή της, κερδίζοντας μάλιστα ένα βραβείο Emmy και αρκετές άλλες υποψηφιότητες. Δυστυχώς, παρά την μεγάλη αίγλη και δημοσιότητά της, εμένα δεν μου άρεσε. Δεν μπορώ να πω ότι διέφερε αρκετά από το κλίμα του βιβλίου, αλλά όλη η αισθητική της μειονεκτούσε σε σχέση με Αυτό που είχα φανταστεί εγώ. Το μοναδικό που κράτησα από την ταινία του Wallace ήταν η cult πλέον περσόνα του Pennywise. Όσα χρόνια και αν περάσουν όσους ρόλους και αν παίξει ο Tim Curry, όταν χαμογελάει σφίγγεται το στομάχι μου.

gallery-1490698430-it-the-losers-club

Ξέρετε όμως τι γίνεται κάθε 27 χρόνια, έτσι; Επιστρέφει το Αυτό στους υπονόμους του Derry και κατασπαράζει παιδάκια. Πιστός, λοιπόν, στο ραντεβού του ο Pennywise έκανε την εμφάνισή του φέτος σε νέα ταινία με νέο ηθοποιό και μακιγιέρ (φαντάζομαι). Με τον Andy Muschietti να κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη, οι πρώτες σκέψεις δεν ήταν και οι πλέον ενθαρρυντικές. Το Mama (2013) μόνο τρομακτικό δεν είναι, παρόλα αυτά ήταν τόσο μεγάλη η δίψα του φιλοβασιλικού κοινού που αυτό το στοιχείο το παραβλέψαμε σύντομα. Έπειτα, ήρθε η σειρά για τους μικρούς πρωταγωνιστές με τον συμπαθέστατο Finn Wolfhard από το Stranger Things να ξεχωρίζει. Και τέλος, αυτό που όλοι περιμέναμε, τον Penny, τον τρομακτικό κλόουν χορευτή που βγαίνει απ τα φρεάτια και μας κόβει την χολή. Είναι άραγε ο Bill Skarsgård ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει τους μεγαλύτερούς φόβους μας;

it_film_2017

Και ναι, αξιότιμο αναγνωστικό κοινό, το καινούργιο Αυτό είναι ένα αριστούργημα και δεν χρειάζεται να με επιβεβαιώσει κανένας κριτικός κινηματογράφου. Ο Andy Muschietti στάθηκε στο ύψος του, μην σας πω ότι ανέβηκε και στην υφασμάτινη καρέκλα για να τον θαυμάσουμε καλύτερα. Όσο για τα πιτσιρίκια μοιάζουν αυτούσια λογοτεχνικά παιδιά του King περισσότερο και από τα βιολογικά του. Ειδικά η νεαρή Sophia Lillis στο ρόλο της Bev είναι ένα όνειρο. Μακάβριο, αλλά παρόλα αυτά όνειρο! O Skarsgård τώρα, που ας είμαστε ειλικρινής, είχε τον πιο δύσκολο ρόλο και από πλευρά υποκριτικής και από συναγωνισμού, έδωσε σίγουρα μια νέα διάσταση στον Pennywise. Δεν νομίζω ότι ήταν πιο τρομακτικός από τον Curry, αλλά άφησε να εννοηθεί και μια άλλη πλευρά του τέρατος, πιο τραγική. Η στολή και το μακιγιάζ που επιλέχθηκαν είναι εντελώς διαφορετικά από της προηγούμενης περσόνας για να αποφευχθεί παντελώς η ταύτιση μεταξύ τους.

Όσον αφορά την πιστότητα της ταινίας στο μυθιστόρημα, είναι απόλυτη, εκτός από μια μοναδική σκηνή, της συνουσίας των πρωταγωνιστών. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο ξέρουν πολύ καλά την σημασία της συγκεκριμένης ένωσης και για την ανήλικη, αλλά και για την ενήλικη πορεία των πρωταγωνιστών. Αυτό το τόσο σημαντικό κενό όμως έρχεται να καλύψει η σκηνοθετική μαεστρία. Σε αυτό το σημείο είναι που παραδέχτηκα τον άλλοτε αδύναμο Muschietti. Δεν το αναπληρώνει απλά με ένα άγγιγμα, όπως είχε δηλώσει την εποχή της προπαραγωγής, αλλά το απογειώνει με μια μόνο εικόνα. Την οποία φυσικά και δεν θα μαρτυρήσω, να την δείτε!

Το μοναδικό μειονέκτημα που μπορώ να σκεφτώ για αυτή την τόσο πολυαναμενώμενη ταινία είναι ότι θα πρέπει να περιμένουμε άλλα δύο χρόνια για το δεύτερο μέρος της, την ενήλικη ζωή των Χαμένων. Ας είναι, τουλάχιστον δεν θα περιμένουμε 27, ως είθισται να κάνει την εμφάνισή του το Τέρας.

Το Αυτό θα κάνει πρεμιέρα στις 28 Σεπτεμβρίου στις κινηματογραφικές αίθουσες, ακριβώς μια εβδομάδα από σήμερα. Μπορεί χθες να το είδα και να το απόλαυσα, αλλά δεν αποκλείω την πιθανότητα να το ξαναδώ ή ακόμα και να το ξαναδιαβάσω, αυτή τη φορά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, σε νέα μετάφραση και χωρίς περικοπές.


Σε άλλα νέα σήμερα έχει γενέθλια ο συγγραφέας του Αυτού, ο βασιλιάς του τρόμου και της καρδιάς μας, Stephen King!

995895_278134355659487_2044352216_n

Ο κύκλος (2017)

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

Χθές είχα ένα πόλυ βαρετό βράδυ,από αυτά που με πιάνουν μερικές φορές και δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι και να κάνω κάτι. Η τηλεόραση δεν είχε τίποτα ως συνήθως, κάποιο επεισόδιο ξεχασμένης σειρας δεν είχα όρεξη να δω (και η αλήθεια είναι πως έχω αφήσει κάποιες στην μέση). Όποτε αποφάσισα να δω κάποια ταινία για να περάσει η ώρα. Καθώς έψαχνα ταινία να δω έπεσα πάνω στον Κύκλο και μιας που πρωταγωνίστρια ήταν η αγαπημένη μου Emma Watson και αποφάσισα να την δω.

Η αλήθεια είναι πως το τρέιλερ δεν με ενθουσίασε πολύ αλλα δύο λόγοι με έκαναν να το δω.Πρώτον, έπαιζε η αγαπημένη μου ηθοποιός Emma Watson και ο εξίσου καταπληκτικός Tom Hanks. Και δεύτερον, ο κύκλος είναι η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dave Eggers, το οποίο βιβλίο ακόμα να το διαβάσω.

M-063_Circle_06049R

Η υπόθεση έχει ως εξής: Όταν η Μέι Χόλαντ προσλαμβάνεται να εργαστεί στον Κύκλο, την πιο ισχυρή εταιρία ίντερνετ στον κόσμο, αισθάνεται ότι αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής της. Ο Κύκλος, που στεγάζεται σε ένα ολόκληρο δίκτυο χώρων στην Καλιφόρνια, σε συνδέει με προσωπικά e-mail, social media, τραπεζικές διευθύνσεις και αγορές ανά τον πλανήτη, καταλήγοντας σε μία online ταυτότητα και μια νέα εποχή στην έννοια του ιδιωτικού και της διαφάνειας. Καθώς η Μέι ξεναγείται σε αυτό τον νέο κόσμο, θαμπώνεται με τον μοντερνισμό του χώρου και την όλη δραστηριότητα: πάρτι που κρατάνε όλη νύχτα, διάσημοι μουσικοί που παίζουν στο γκαζόν, αθλητικές δραστηριότητες και κλαμπ και μαγαζιά, ακόμα κι ένα ενυδρείο με σπάνια ψάρια. Αυτό όμως που ξεκινάει ως μια σαγηνευτική ιστορία μιας γυναίκας με φιλοδοξίες και ιδεαλισμό, γρήγορα καταλήγει σε μια κούρσα αγωνίας.

Η ταινία διαπραγματεύεται το πώς οι άνθρωποι έχουν επιρρεαστεί από την χρήση του ίντερνετ και των social media τόσο πολύ, που κάθε τους κίνηση δημοσιοποιούν εκεί. Από ένα απλό τραγούδι, μεχρι μια συζήτηση, μια αγορά ή μια πληρωμή, ακόμα και έναν ψήψο. Όλα γίνονται μέσω ίντερνετ. Η Μέι όταν προσλαμβάνεται στον κύκλο μπαίνει σιγά σιγά στον τρόπο της δημοσιοποίησης της ζωής της στα social media και ενθουσιάζεται, ώσπου με τον καιρό καταλαβαίνει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από όλο αυτό.

49449304.cached.jpg

Ο κύκλος είναι καλή ταινία με πέρα για πέρα αληθινό θέμα, αν σκεφτείτε ότι αυτη την στιγμή που σας γράφω σχεδόν τα πάντα τα δημοσιοποιούμε στο ίντερνετ, στα social media. Όλη μας σχεδόν την ζωή. Είναι μία ταινία που σε βάζει σε σκέψεις και προβληματισμούς (αν δεν έχεις αναρωτηθεί ακόμα σε σχέση με το ίντερνετ). Οι ερμηνίες των Watson και Hanks εκπληκτικές,αν και δεν λείπουν οι λιγότερες ενδιαφέρουσες στιγμές του σεναρίου. Ώρες ώρες ένιωθα πως προχωράει πολύ γρήγορα και άφηνε κενά ενώ το τέλος για μένα ήταν αδιάφορο. Αν η ταινία ήταν απλά καλή, το βιβλίο θέλω να πιστεύω πώς θα είναι χίλιες φορες καλύτερο. Κατά την γνώμη μου αξίζει να την δεις αν σου αρέσουν οι Emma Watson, o Tom Hanks και το θέμα που διαπραγματεύεται. Tην σκηνοθεσία την ανέλαβε ο James Ponsoldt ενώ το σενάριο ο James Ponsoldt και ο Dave Eggers.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος με τίτλο ΚΥΚΛΟΣ.

10 Ταινίες που δίχασαν κοινο και κριτικούς

Αναδημοσίευση από το πολύτιμο SpoilerAlert.

Θα ήταν άτοπο να υποστηρίξουμε ότι οι απόψεις κοινού και κριτικών πάντα συμβαδίζουν, ωστόσο τις περισσότερες φορές είναι παραπλήσιες. Στο παρόν άρθρο θα σας παρουσιάσουμε, με βάση το site rottentomatoes, 10 περιπτώσεις ταινιών όπου οι κριτικοί τις έθαψαν υπερβολικά ενώ το κοινό τις λάτρεψε. Διαβάζοντας το, προτείνουμε να αναρωτηθείτε πόσο τελικά επηρεάζεστε από τη γνώμη των κριτικών πριν δείτε μια ταινία και αν αυτό είναι φρόνιμο.

final-destination

Βλέπω το θάνατο σου

(Final Destination, 2000) του James Wong

Η ταινία του James Wong μας έμαθε ότι κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει από το σχέδιο του Χάρου. Συγκεκριμένα, όταν κάποιος πάει να τον κοροϊδέψει, αυτός αντεπιτίθεται με κάθε δυνατό μέσο θερίζοντας αθώες εφηβικές ψυχούλες.

Κριτικοί: 34%

Κοινό: 69%

bad-boys-2.jpg

Τα κακά παιδιά 2

(Bad Boys II, 2003) του Michael Bay

Γενικότερα φαίνεται ότι οι κριτικοί δεν απολαμβάνουν τη σκηνοθετική ματιά του φασαριόζου Michael Bay κάτι που επιβεβαιώθηκε και στο sequel των κακών παιδιών του. Το κοινό όμως μοίρασε απλόχερα φρέσκες τομάτες σε αυτό το 2,5ωρο αστυνομικό έπος, χειροκροτώντας το δυνατά.

Κριτικοί: 23%

Κοινό: 78%

step-up

Step up: Στα βήματα του πάθους

(Step up, 2006) της Anne Fletcher

Αυτή η ταινία, που ανέδειξε τον Channing Tatum, είχε ευρεία αποδοχή από το κοινό που ζητωκραύγασε χορεύοντας στους ρυθμούς της. Οι πέντε συνέχεις της ταινίας αποδεικνύουν περίτρανα ότι το Step up έχει ορδές πιστών ακολούθων. Ωστόσο, το περιεχόμενο της πρώτης ταινίας άφησε παγερά αδιάφορη τη μερίδα των κριτικών.

Κριτικοί: 19%

Κοινό: 83%

punisher.jpg

Ο τιμωρός

(The Punisher, 2004) του Jonathan Hensleigh

Πριν ακόμα ανθήσει η καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία των μεταφορών από κόμικ, ο τιμωρός δεν κατάφερε να πείσει του κριτικούς. Από την άλλη το κοινό, μπορεί να μην την αποθέωσε, ωστόσο την αποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες.

Κριτικοί: 29%

Κοινό: 63%

fountain.jpg

Η πηγή της ζωής

(The Fountain, 2006) του Darren Aronofsky

Την άποψη μας για αυτό το αριστούργημα του Aronofsky την έχουμε παραθέσει στο παρελθόν. Αυτή η κατάφορη δριμεία αρνητική αποδοχή από τους κριτικούς αφενός μας βρίσκει αμετάκλητα ενάντιους ενώ αφετέρου χρήζει περαιτέρω αναλύσεως.

Κριτικοί: 28% (Top Critics)

Κοινό: 74%

equilibrium.jpg

Ανθρώπινο Μίσος

(Equilibrium, 2002) του Kurt Wimmer

Το ανθρώπινο μίσος εκτυλίσσεται σε ένα απολυταρχικό δυστοπικό μέλλον, όπου κάθε μορφή συναισθηματικής έκφρασης είναι παράνομη και τιμωρείται. Ο Christian Bale υποδύεται τον χαρακτήρα που θα έρθει αντιμέτωπος με αυτό το φασιστικό σύστημα. Προφανώς η ταινία αποτελεί καλτ διαμαντάκι και εννοείται ακόμα αναζητούμε τους λόγους για τους οποίους θάφτηκε από τους κριτικούς.

Κριτικοί: 38%

Κοινό: 81%

wilder.jpg

Βαν Γουάιλντερ: Η Ψυχή του Πάρτι

(Van Wilder, 2002) του Walt Becker

Άλλη μια κωμωδία που εκτυλίσσεται σε αμερικανικό κολλέγιο, πλαισιωμένη με το αντίστοιχο χιούμορ που απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Με πρωταγωνιστή τον Ryan Reynolds και δυο τηλεοπτικά sequel η ταινία είχε πέραση στο κοινό αλλά κατακεραυνώθηκε από τους κριτικούς.

Κριτικοί: 19%

Κοινό: 73%

empire-records.jpg

Μουσικό Πανδαιμόνιο

(Empire Records, 1995) του Allan Moyle

Αυτή η κωμωδία, όταν κυκλοφόρησε, δεν αποτέλεσε εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία. Ωστόσο, με την πάροδο των ετών χαρακτηρίστηκε μίνι-cult αποκτώντας το κοινό της. Οι κριτικοί ασφαλώς εξακολουθούν να έχουν την ίδια αρνητική άποψη.

Κριτικοί: 23%

Κοινό: 84%

fast

Οι μαχητές των δρόμων 4

(Fast & Furious, 2009) του Justin Lin

Το franchise των ταινιών The Fast and the Furious αποτελεί ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα ταινιών, που παρά τις επτά συνέχειες, άρχισε να έχει ευρεία αποδοχή από κοινό και κριτικούς με το πέρασμα των ετών. Ωστόσο εκτός από το πρώτο sequel, που θάφτηκε από κοινό και κριτικούς, διχασμός μεταξύ τους υπήρξε στη δεύτερη και τρίτη συνέχεια.

Κριτικοί: 28%

Κοινό: 67%

rise-of-the-foot.jpg

Rise of the Footsoldier (2007)

του Julian Gilbey

Αυτή η ταινία που δεν κατάφερε να βρει διανομή στη χώρα μας, κυκλοφορόντας κατευθείαν σε DVD, έχει και τη μεγαλύτερη διαφορά στη βαθμολογία μεταξύ κριτικών και κοινού.

Κριτικοί: 14%

Κοινό: 83%