Τρεις -κόκκινες- αγαπημένες

της Late November

Βλέποντας τη λίστα με τις ταινίες που λατρεύω λίγο περισσότερο απ’ τις υπόλοιπες, αυτές που έχω δεθεί λίγο παραπάνω, αυτές που κρατούν ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου, παρατήρησα πως δύο απ’ αυτές, μάλιστα αρκετά ψηλά και οι δύο στη λίστα, έχουν ως βασικό το χρώμα κόκκινο. Χωρίς καμία υπερβολή, το κόκκινο είναι παντού, στα πλάνα, στο φόντο, στα ρούχα, παντού, μέχρι και στις αφίσες. Για ανθρώπους σαν κι εμένα που παρατηρούν σκηνοθέτες και φωτογράφους και μουσικούς και σεναριογράφους, ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρια μου δημιουργεί μια αίσθηση δεσίματος. Μ’ αρέσουν τα χρώματα πολύ (κύριε Wes Anderson, σας αγαπώ).

maxresdefault (1).jpg

Συνέχεια

Advertisements

Χορείες Χώρων του Georges Perec

main-qimg-81c73e27f85bef96362aa17461b7136a.png

Σύνορα

Οι χώρες χωρίζονται µεταξύ τους µε σύνορα. Το πέρασμα των συνόρων µε συγκινούσε ανέκαθεν: µια ξύλινη µπάρα, που υλοποιεί ένα νοητό όριο (χωρίς, άλλωστε, να είναι ποτέ ακριβώς πάνω στη γραµμή την οποία υποτίθεται ότι αναπαριστά, αλλά καµιά δεκαριά ή εκατοστή μέτρα πιο δω ή πιο κει), αρκεί για ν’ αλλάξει τα πάντα, ακόμα και το τοπίο: ο ίδιος αέρας είναι, η ίδια γη, αλλά ο δρόµος δεν είναι πια ακριβώς ίδιος, ο τρόπος γραφής των πινακίδων της τροχαίας είναι διαφορετικός, τα αρτοπωλεία δε µοιάζουν εντελώς σ’ αυτό που προ ολίγου αποκαλούσαµε αρτοπωλείο, τα ψωµιά δεν έχουν πια το ίδιο σχήμα, δεν είναι πια τα ίδια κουτιά απο τσιγάρα που σέρνονται στο δρόµο…

Συνέχεια

Πρέπει να μιλήσουμε για τον BoJack Horseman

Έφτασε η ώρα. Λίγο πριν ξεκινήσει ο πέμπτος κύκλος του BoJack Horseman αποφάσισα να κάνω έναν τελικό απολογισμό και με το χέρι στην καρδιά να μιλήσω για την καλύτερη σειρά που είδα ποτέ. Καλά διαβάσατε, ένα animation με πρωταγωνιστή ένα αλκοολικό άλογο είναι ότι καλύτερο έχω δει και εγγυώμαι ότι θα είναι ότι καλύτερο θα δείτε και εσείς. Δεν κάνω πλάκα!

Bojackhorseman.jpg

Συνέχεια

Η σκιά του ανέμου του Carlos Ruiz Zafon

Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου και είχα ξεκινήσει την τελευταία τάξη του Λυκείου, όταν ένας φίλος μου δώρισε τον πρώτο μου Zafon. Κατά λάθος, ή και όχι,  η κοπέλα στο βιβλιοπωλείο του έδωσε το δεύτερο μέρος της Τριλογίας των Λησμονημένων Βιβλίων και όχι το πρώτο όπως ήταν το φυσιολογικό. Ανάποδα, και σε αυτή την περίπτωση, ξεκίνησε ένα από τα ωραιότερα αναγνωστικά ταξίδια της τελευταίας δεκαετίας και η είσοδος της γράφουσας στον πιο θαυμαστό λαβύρινθο της ισπανικής λογοτεχνίας. Μόλις είχα μπει στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων και κρατούσα στα χέρια μου τα βιβλία του Carlos Ruiz Zafon.

carlos-ruiz-zafon-el-hombre-tranquilo

Συνέχεια

Μια βιβλιοπώλισσα εξομολογείται

της Late November

Edited with Afterlight (20).jpg

Στη δουλειά μου, τα απογεύματα, παρατηρώ τον κόσμο στο βιβλιοπωλείο που δουλεύω, τους παρατηρώ, συζητάω, δένομαι, ξέροντας πάντα ότι δεν πρόκειται να τους ξαναδώ και ποτέ. Δεν με πειράζει, ευχαριστιέμαι και τους ευχαριστιέμαι κάποιους τόσο πολύ που χαλάλι τους η όλη φασαρία στο κεφάλι μου. Όταν έχεις να κάνεις με κόσμο για καιρό, όταν η επικοινωνία μαζί τους είναι υποχρεωτική, κουράζεσαι, ώρες ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου έτσι που χω μουδιάσει το μέσα μου για να μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω χωρίς να με επηρεάζουν. Τα περνάω λοιπόν όλα επιφανειακά, δεν με ακουμπάνε, ούτε κουράγια έχω πλέον, ούτε αντοχές, είμαι και ντροπαλή πολύ.

Αλλά πάντα υπάρχουν κάποιοι που τους θυμάμαι, δεν ξέρω για πόσο, γιατί πάντα ξεχνάω στο τέλος, και πήρα την απόφαση να γράψω δυο γραμμές για να μείνουν ζωντανοί, εδώ στο χαρτί τουλάχιστον.

Συνέχεια

Κάτω από τα δύο φεγγάρια του Αυγούστου

Αυτός ο Αύγουστος, αυτός ο κούφιος κατά τα άλλα μήνας, άξιζε μόνο και μόνο για μια είδηση. Κυκλοφόρησε το έκτο και τελευταίο μέρος του Αγώνα του συγγραφέα ροκ σταρ της καρδιάς μου Karl Ove Knausgård. Από το 2011 που το βιβλίο εκδόθηκε στην Νορβηγία έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή του. Λέτε να έχουμε και έβδομο μέρος; Για αρχή, ας κάνουμε ενός λεπτού σιγή για τις 1168 σελίδες του μη μεταφρασμένου τόμου. Θα κλάψουνε μανούλες!

month-of-august

Συνέχεια

Η κοσμική μοναξιά της Patti Smith

Το ατμοσφαιρικό M Train, εκτός από αποσπασματική αυτοβιογραφία, είναι ένα άτυπο εγχειρίδιο ζωής. Στις σελίδες του η Patti Smith μοιράζεται με τους αναγνώστες τα όνειρα, τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντα της. Εικόνες οικείες μιας μυθικής προσωπικότητας που βρέθηκε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Κι όμως, ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμα της να μην είναι τελικά οι χιλιοτραγουδισμένοι στίχοι της ή το ακτιβιστικό παρελθόν και παρόν της. Ίσως να είναι αυτή η διάχυτη γαλήνη που αποπνέει σε κάθε της κίνηση, αυτή η μακάρια ομορφιά που κοιτάζει προκλητικά, σχεδόν βλάσφημα, την παράφρονη πραγματικότητα.

Edited with Afterlight (19)

Συνέχεια