Το ποίημα της εβδομάδας

Η ποίηση ανήκει σε αυτούς που την έχουν ανάγκη, για αυτό σήμερα θα βάλουμε τα μεγάλα μέσα στο ποίημα της εβδομάδας: o Πάμπλο Νερούδα στο ποίημα του Poetry.

Neruda

Poetry

And it was at that age … Poetry arrived
in search of me. I don’t know, I don’t know where
it came from, from winter or a river.
I don’t know how or when,
no they were not voices, they were not
words, nor silence,
but from a street I was summoned,
from the branches of night,
abruptly from the others,
among violent fires
or returning alone,
there I was without a face
and it touched me.

I did not know what to say, my mouth
had no way
with names,
my eyes were blind,
and something started in my soul,
fever or forgotten wings,
and I made my own way,
deciphering
that fire,
and I wrote the first faint line,
faint, without substance, pure
nonsense,
pure wisdom
of someone who knows nothing,
and suddenly I saw
the heavens
unfastened
and open,
planets,
palpitating plantations,
shadow perforated,
riddled
with arrows, fire and flowers,
the winding night, the universe.

And I, infinitesimal being,
drunk with the great starry
void,
likeness, image of
mystery,
felt myself a pure part
of the abyss,
I wheeled with the stars,
my heart broke loose on the wind.

il_postino-1-large

The Neal Morse Band: The Grand Experiment

του project sol

Το 2015 ήταν σίγουρα μία καλή χρονιά για έναν από τους πιο γνωστούς μουσικούς της progressive rock σκηνής. Η όπως αποκαλείται υπερ-μπάντα του Neal Morse έκανε την εμφάνισή της με ένα δίσκο-πείραμα. Το «Grand Experiment» είναι μία συνεργατική δουλειά μεταξύ πέντε μουσικών που δημιουργήθηκε μέσα στο στούντιο χωρίς προηγούμενη προετοιμασία μουσικής ή demo, για αυτό και αποκαλείται «πείραμα». Πρόκειται για την πρώτη φορά που ο Morse επιχείρησε κάτι τέτοιο μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς. Ανάμεσά τους ο πρώην ντράμερ των Dream Theater, Mike Portnoy και ο frontman των Ajalon, Randy George. Θα περίμενε κανείς πως θα είχαμε στα χέρια μας ένα προχειροφτιαγμένο άλμπουμ αλλά το «Grand Experiment» είναι κάθε άλλο παρά πρόχειρο. Από το εξώφυλλο μέχρι τους στίχους είναι πολύ προσεγμένο. Το εάν το «πείραμα» πέτυχε, θα το διαπιστώσουμε αμέσως.

neal-morse-cover

Το άλμπουμ ξεκινά και ευθύς αμέσως με το τραγούδι «The Call» μπαίνουν τα φωνητικά, που ομολογουμένως είναι εξαιρετικά. Ακολουθούν κιθάρα, αρμόνιο και τα εκπληκτικά ντραμς του Portnoy, που δίνουν ξεχωριστό χαρακτήρα στην πρωτότυπη μουσική. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι όμορφοι στίχοι του Morse και επιπλέον τα φωνητικά όλων των μελών καθιστούν αυτό το κομμάτι πετυχημένο για να αρχίσει το άλμπουμ. Μετά το ρεφραίν ξεκινούν τα σόλο και έπειτα επαναλαμβάνονται οι πρώτοι στίχοι για να κλείσουν το τραγούδι. Αν τα riffs είναι η ουσία της rock τότε αυτό το κομμάτι καταφέρνει με ευκολία να συναρπάσει τους θαυμαστές της.

Περνάω στο δεύτερο τραγούδι, ομώνυμο του άλμπουμ. Το riff, αν και απλό είναι ιδιαίτερα -ας μου επιτραπεί η λέξη- πιασάρικο, κάτι που φαίνεται και στην εισαγωγή και στο ρεφραίν. Ευθύς εξ’αρχής μπαίνουν οι κιθάρες, τα synths κάνοντας το τραγούδι να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από την προγενέστερη κλασσική rock μουσική, αλλά και την progressive rock. Ρυθμικό και με εύκολους στην απομνημόνευση στίχους, είναι αυτό που θα λέγαμε το hit του δίσκου, χωρίς αυτό να είναι αρνητικό τόσο για το τραγούδι όσο και για το δίσκο γενικότερα. Ειδικά το ρεφραίν θα κολλήσει στο μυαλό των fans (συμπεριλαμβανομένου και εμού), που θα το παίζουν σε repeat συνέχεια!

nmb2016

Το επόμενο κομμάτι («Waterfall») είναι η μπαλάντα του δίσκου, με στίχους που προσιδιάζουν (όπως και στο «The Call») στην ιδεολογία του Morse, ο οποίος είναι γνωστό ότι γράφει τραγούδια θεολογικής φύσεως, πράγμα που δε υποτιμά τη μουσική του κατά τη γνώμη μου, αλλά αντίθετα δίνει μία νέα διάσταση στη ροκ της εποχής μας. Μία διάσταση ουσιώδης και για την εξέλιξη της τέχνης, στην περίπτωση αυτή της μουσικής. Στίχοι στρατευμένοι, αλλά όχι με την κακή έννοια. Και εδώ θα προλάβω τον δύσπιστο αναγνώστη και θα του προτείνω να ακούσει ο ίδιος όχι μόνο αυτό το τραγούδι, αλλά ολόκληρο το άλμπουμ.

Παραβλέποντας το «Agenda» για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω περνάω στο έπος του δίσκου το «Alive Again», το οποίο έχει διάρκεια 26 λεπτών και 47 δευτερολέπτων, πραγματικά ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει. Το κομμάτι αποτελείται από τρία στιχουργικά μέρη, με το καθένα να αποτελεί μία μικρή ιστορία, και συναρμόζοντάς όλες αυτές τις μικρές ιστορίες, κατασκευάζεται το ενιαίο πια τραγούδι. Θα μπορούσε όλη η κριτική να γραφτεί για το «Alive Again» αντί για όλο το δίσκο. Πρόκειται για το αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου, που του δίνει τον πνευματικό χαρακτήρα του. Η μουσική του είναι περίπλοκη από την αρχή μέχρι το τέλος, με συχνές αλλαγές στο ρυθμό και τον τόνο, άρα και στις μελωδίες, άλλες καταιγιστικές, άλλες απαλές, αναλόγως με το στιχουργικό μέρος που αντιστοιχεί σε καθεμιά από αυτές. Τα φωνητικά του Morse και των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος είναι συνταιριασμένα με ομολογουμένος εξαιρετικό τρόπο, χωρίς να καλύπτουν τη μουσική που παίζει στο παρασκήνιο, αλλά βγαίνει και στο προσκήνιο αρκετές φορές υπό τη μορφή πολύπλοκων οργανικών μερών και σόλο. Οι μουσικοί παρόλη τη δυσκολία του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι αλάνθαστοι και ευρηματικοί, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο (λόγου χάριν η περίπτωση του Portnoy).

header

Ο λόγος που άφησα για το τέλος το «Agenda» ειναι διότι κατα τη γνώμη μου, στέκεται κατώτερο των περιστάσεων του συγκεκριμένου δίσκου. Τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δευτερεύον κομμάτι του άλμπουμ, καθώς οι στίχοι δεν συνάδουν με το γενικότερο χαρακτήρα του «Grand Experiment».

Τελικό ερώτημα παραμένει αν το πείραμα πέτυχε. Αν ακούσει κανείς τη limited έκδοση καταλαβαίνει ότι τα κομμάτια έχουν μια εσωτερική σύνδεση και είναι αξιόλογα, οχι μόνο πειραματικά, αλλα και ως τραγούδια και ως σύνολο. Η αίσθηση ενότητας που αφήνει ο δίσκος όχι μονο είναι επιτυχημένη, αλλα δείχνει και την ικανότητα του Morse να γραφει μουσική και στίχους.

Βαθμολογία: 4.1

Big Little Lies

Το Big Little Lies είναι από αυτές τις σειρές που το ένστικτο σου θα σε παρακαλάει να μην δεις, αλλά εσύ θα του πας κόντρα και καλά θα κάνεις! Η πρώτη εικόνα δεν είναι ενθαρρυντική: μια σειρά που βασίζεται σε τέσσερις γυναικείες φιγούρες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, ένα κλειστό κοινωνικό σύνολο, μια ντουζίνα πιτσιρίκια και ένας φόνος. Για να είμαι ειλικρινής ούτε και εγώ ξεκίνησα να την βλέπω με τις μεγαλύτερες προσδοκίες, αλλά μετά από τετρακόσια είκοσι λεπτά, ήτοι εφτά επεισόδια, είμαι πεπεισμένη για το αρχικό μου λάθος και πολύ χαρούμενη που ενέδωσα σε μια ακόμη μου παρόρμηση.

Big-Little-Lies-1

Μετά το 2000 οι γυναικείες σειρές είχαν την τιμητική τους. Εκμεταλλευόμενες τα απόνερα του Sex and the City έκαναν αργά ή γρήγορα την εμφάνισή τους σε όλα τα μεγάλα δίκτυα. Οι ιδέες όμως εξαντλήθηκαν και σύντομα το σχήμα «women only» έσπασε ή αναγκάστηκε να προβεί σε γενναίες αλλαγές. Όσες ήταν αρκετά πρωτότυπες επιβίωσαν, όσες πάλι όχι θάφτηκαν ανέγγιχτες στα συρτάρια των παραγωγών ή κόπηκαν μετά από μερικά επεισόδια. Τώρα, τόσα χρόνια αργότερα, έρχεται μια σειρά που επιτέλους απενεχοποιεί όλη αυτή τη ζήτηση γύρω από το συγκεκριμένο μοτίβο και θέτει νέα πρότυπα δημιουργίας και αισθητικής.

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Liane Moriarty, το έκτο κατά σειρά μυθιστόρημα της συγγραφέα, το σενάριο αποδίδει με ένα πολύ έξυπνο και αιχμηρό τρόπο τα μυστικά που κρύβει κάθε οικογένεια στα θεμέλια της. Η Jane (Shailene Woodley), μια ανύπαντρη μητέρα, μετακομίζει σε νέα πόλη με τον εξάχρονο γιο της. Την ημέρα της έναρξης του σχολικού έτους γνωρίζει τις άλλες μητέρες της τάξης και μαζί με αυτές όλα τα κουσούρια τους. Η ομιλητική Madeline (Reese Witherspoon), η άψογη Celeste (Nicole Kidman) και η business woman Renata (Laura Dern) θα βρεθούν στο ίδιο προαύλιο και θα αποδείξουν ότι πηγαίνοντας το παιδί σου στο σχολείο είναι λίγο πολύ σαν να ξαναπηγαίνεις και εσύ. Εντάξει, μόνο που στην περίπτωση των μεγάλων στο τέλος υπάρχει και ένα πτώμα!

big-little-lies-jane-rape

Και ενώ φαινομενικά το Big Little Lies είναι μια easy going σειρά, τελικά αποδεικνύεται μάλλον το αντίθετο. Ένας γάμος που μοιάζει τέλειος, αλλά που μόνο τέλειος δεν είναι, η ιστορία μιας ανύπαντρης μητέρας που μεγαλώνει τον καρπό μιας βίαιης συνεύρεσης, μια γυναίκα που χάνεται ανάμεσα στο λαβύρινθο της ψυχαναγκαστικής τελειότητάς της και μια καριερίστα που έχει ξεχάσει τι θα πει μητρότητα και το θυμάται με τους πιο λανθασμένους τρόπους. Το Big Littles Lies κοιτάει τόσο βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις που φέρνει τον θεατή σε δύσκολη θέση με την ρεαλιστικότητά του. Περνούν οι σκηνές μπροστά απ τα μάτια σου και σε τρώει μια ακαθόριστη βεβαιότητα ότι όλα αυτά συμβαίνουν κάπου δίπλα σου.

_91b55b2c-025f-11e7-87c7-5947ba54d240

Το πρώτο προειδοποιητικό καμπανάκι ότι κάτι καλό ψήνεται εδώ είναι το καστ: η Nicole Kidman θυμίζει κάτι από κρασί, παλιό καλό κρασί. Η Reese Witherspoon, που για χρόνια σνόμπαρα, απέδειξε ότι ακόμα και για να κάνεις την χαζή χρειάζεσαι ταλέντο. Η Laura Dern που (μου) περνούσε απαρατήρητη μέχρι πρότινος είναι πλέον ο δεινόσαυρος στο δωμάτιο. Και φυσικά η Shailene Woodley δεν είναι πια ούτε κόρη του George Clooney ούτε η κοπελίτσα που έμεινε έγκυος από έναν συμμαθητή της στην κατασκήνωση. Όλες στα καλύτερά τους αφήνουν χιλιόμετρα πίσω τις ανδρικές παρουσίες που τις πλαισιώνουν σχεδόν σε ενοχλητικό βαθμό.

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται αναπαυτικά ο Jean-Marc Vallée. Τον γνωρίσαμε από το Dallas Buyers Club, την ταινία που χάρισε δύο Όσκαρς στον Matthew McConaughey και τον Jared Leto αντίστοιχα, αλλά νομίζω πως στο B.L.L. δείχνει την πραγματική του αξία. Περισσότεροι χαρακτήρες, μεγαλύτερη διάρκεια και πολυποίκιλες σκηνές τον βοηθούν να πραγματώσει μια εξαιρετική δουλειά στο σύνολό της.

Ένα τελευταίο κερασάκι στην τούρτα της σειράς είναι το soundtrack. Σε όλα τα επεισόδια ακούγονται γνωστά τραγούδια από αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, το τραγούδι όμως των τίτλων αρχής με κέρδισε από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Δεν ήξερα τον Michael Kiwanuka, τον έψαξα όμως και σας συστήνω να το κάνετε και εσείς!

Καταλήγοντας, θα αναφέρω μονάχα ότι είναι τέτοια η ανταπόκριση των θεατών που μαζεύουν υπογραφές διαδικτυακά για να συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά η σειρά ανεξάρτητα με το αν έχει εξαντληθεί η υπόθεση του βιβλίου. Τι κάθεστε; Κατεβάστε τα torrent αμέσως!

Το ποίημα της εβδομάδας

Δύο εβδομάδες απουσίας που ούτε που κατάλαβα για πότε πέρασαν. Ελπίζω όλοι να είστε καλά, να περάσετε όμορφα τις μέρες της ξεκούρασης και των διακοπών σας. Χρειαζόμαστε κάτι μικρό και έξυπνο για να επανέλθουμε ανώδυνα και νομίζω σε αυτό είναι καταπληκτικός ο Χρήστος Λάσκαρης. Ας τον απολαύσουμε σε μερικά ποιήματά του:

Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο

Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.
Τον έχω τόσο ονειρευτεί,
τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του

που πια
είναι αδύνατο να μην υπάρχει.

tumblr_oitcjsqBfi1rqi52ko1_500

Έρωτας

Στην πρώτη επαφή που είχαμε,
μιλήσαμε όπως δυο ξένοι
για πράγματα διάφορα σχεδόν.
Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο,
με κάποια στη φωνή μας διαφορά,
ένα χρωμάτισμα.
Ώσπου στην Τρίτη,
τα λόγια μας ακολουθούσαν παύσεις –
εκείνες οι γλυκές σιωπές
του έρωτα.

Οι δύο λέξεις

Θ’ αρχίσω με τη λέξη έρωτας
και θα τελειώσω
με τη λέξη χώμα.

Τις ενδιάμεσες,
θαρρώ πως τις μαντεύετε.

Δεν ελέγχω την αγάπη μου

Εκεί που σε χαιδεύω
θα σε πνίξω
Δεν την ελέγχω την αγάπη μου.

Τόση στοιβαγμένη τρυφερότητα
Κάνει τα δάχτυλά μου επικίνδυνα.

tumblr_oomdsgwOSy1r352jbo1_1280

Το ποίημα της εβδομάδας

Ευτυχώς για την ελληνική ποίηση, υπάρχει ακόμα μέλλον. Στο ποίημα της εβδομάδας η Αμνησία του Μιχάλη Γκανά. Ξέρω έναν άνθρωπο που ενθουσιαστεί πολύ με την συγκεκριμένη επιλογή!

Αμνησία

Η κάθε μέρα σαν τη γομολάστιχα
σβήνει την προηγούμενη και πάει.
Άλλοτε σβήνει την επόμενη,
καμιά φορά ολόκληρη βδομάδα.

Βροχές θυμάμαι και πουλιά
και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου.

Τις νύχτες γράφεται το μέλλον μου,
τα φοβερά καθέκαστα της επομένης,
και πρέπει να ξυπνάω στις εφτά,
με την ψυχή στα δόντια να γυρίζω,
για να προλάβω τις παραγγελίες.

Χιόνια θυμάμαι και βουνά
και εξορίες που δεν έζησα ποτέ μου.

Λησμόνησα τους ίδιους τους γονείς μου,
πώς ήτανε και ποιοι και πόσοι.
Κοιτάζω γράμματα, φωτογραφίες,
δεν ξεχωρίζω ζωντανούς και πεθαμένους.
Γριές και γέροι και παιδιά,
μεσήλικες θλιμμένοι.

Μάτια θυμάμαι και φωνές,
πρόσωπα που δε γνώρισα ποτέ μου

GANAS.jpg

Ο Στόουνερ του John Williams

Ποιός θα ήταν άραγε τόσο τρελός, ασυναίσθητα τρελός, για να αλλάξει όλη του την ζωή στο άκουσμα μερικών στίχων του Σαίξπηρ; Να επιλέξει έναν παντελώς άγνωστο δρόμο, μακριά από τα όσα μέχρι πρότινος γνώριζε, και να τον ακολουθήσει χωρίς στην ουσία να ξέρει που καταλήγει; Ελάχιστοι, μπορεί και κανείς. Κι όμως το έκανε κάποιος κάποτε και αξίζει να διαβάσουμε για αυτόν, ακόμα και αν υπήρξε μονάχα στη φαντασία του John Williams. Κυρίες και κύριοι, να σας συστήσω έναν από τους πιο γοητευτικούς λογοτεχνικούς χαρακτήρες που διάβασα ποτέ, τον Στόουνερ!

Ο John Williams γεννήθηκε το 1922 στο Τέξας. Οι παππούδες του ήταν αγρότες και ο πατριός του επιστάτης στο ταχυδρομείο. Ήδη από την έναρξη της φοίτησής του στο πανεπιστήμιο εργάστηκε σε έντυπα και ραδιοφωνικούς σταθμούς, δραστηριότητες που σταμάτησε λίγο καιρό αργότερα λόγω στρατολόγησης. Ο ίδιος υπηρέτησε για δυόμιση χρόνια στην Ινδία και στην  Βιρμανία στις δυνάμεις της Πολεμικής Αεροπορίας. Στην επιστροφή του από το μέτωπο είχε ήδη στα χέρια του το σχέδιο για το πρώτο του μυθιστόρημα. Η αγάπη του για την μελέτη της λογοτεχνίας τον έκανε να ακολουθήσει ακαδημαική καριέρα. Συνολικά έγραψε τέσσερα μυθιστορήματα με πιο γνωστό από όλα τον Στόουνερ (1963), το μόνο που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά μέχρι στιγμής. Ο Williams έφυγε από την ζωή το 1994, αφήνοντας ένα μικρό αλλά σπουδαίο έργο πίσω του.

Ποιός είσαι εσύ; Ένα απλό παιδί όπως προσποιείσαι στον εαυτό σου; Α, μπα. Είσαι και εσύ από τους ανάπηρους – εσύ είσαι ο ονειροπόλος, ο τρελός σ’ ένα κόσμο πιο τρελό, ο δικός μας μεσοδυτικός Δον Κιχώτης χωρίς τον Σάντσο του, που διασκεδάζει κάτω από τον γαλανό ουρανό.

Αυτός είναι ο Στόουνερ. Το παιδί μιας αγροτικής οικογένειας που άφησε τις σπουδές του στο γεωπονικό τμήμα του πανεπιστημίου για να ασχοληθεί με την μελέτη της λογοτεχνίας. Αιτία αυτής της απόφασης είναι ένα χωρίο από τα Σονέτα του Σαίξπηρ. Ο Στόουνερ δίχως να υπάρξει ποτέ αναγνώστης συγκρούεται με το μεγαλείο του λογοτεχνικού κόσμου και δένεται για πάντα μαζί του. Καθόλη την διάρκεια του βιβλίου παρακολουθούμε την ζωή και τις επιλογές του. Παντρεύεται μια γυναίκα που καθυστερημένα αντιλαμβάνεται ότι δεν θα τον κάνει χαρούμενο και ρίχνει όλο του το ενδιαφέρον στην ακαδημαική του καριέρα. Και σε αυτό τον τομέα τα πράγματα δεν θα του έρθουν εύκολα. Ο πρωταγωνιστής μας θα πρέπει να δώσει αγώνα τόσο με άλλους συναδέλφους όσο και με τον ίδιο του τον εαυτό. Σε ένα σεμινάριο θα γνωρίσει μια γυναίκα πολύ μικρότερή του, θα ερωτευτούν και θα συνάψουν μια παθιασμένη σχέση. Το μετά είναι προδιαγεγραμμένο, αλλά σε αυτό που συμφωνούν και οι δύο εραστές είναι ότι σημασία έχει η επίγνωση του τώρα και μόνο. Αυτού που υπήρξαν μαζί.

Στα σαράντα τρία του χρόνια ο Γουίλιαμ Στόουνερ έμαθε αυτό που άλλοι, πολύ νεότεροι, είχαν μάθει πριν από αυτόν: ότι το πρόσωπο το οποίο αγαπάς στην αρχή μιας σχέσης δεν είναι το ίδιο που αγαπάς στο τέλος της σχέσης, και ότι η αγάπη δεν είναι τέρμα αλλά μια διαδικασία μέσα από την οποία το ένα πρόσωπο προσπαθεί να γνωρίσει το άλλο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας από εμάς. Ένας άνθρωπος που συμβιβάζεται με τις, έστω και λανθασμένες, επιλογές του από αδυναμία να λάβει καινούργιες. Πίσω από αυτή την αδυναμία ίσως κρύβεται ο φόβος και η λιγοψυχία ή ίσως κάτι ακόμα χειρότερο, η συνήθεια. Όπως και να ΄χει, ο ήρωας μας ζει μια ζωή επιβιώνοντας και χάνοντας ότι δικαιωματικά θα του άξιζε από την πίτα της ευτυχίας. Στον αντίποδα της προσωπικής του καταστροφής έρχεται η εργασιακή καταξίωση, όχι όμως και αυτή δίχως σκοπέλους. Για μεγάλο διάστημα αμφισβητεί τον εαυτό του και δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος στο όποιο διδασκαλικό ταλέντο διαθέτει. Ισορροπία στους δύο αυτούς πόλους θα βάλει η τραγική συνειδητοποίηση της ήττας από την ίδια την ζωή.

Όπως αναφέρεται και στο επίμετρο του βιβλίου, το μυθιστόρημα τελειώνοντας αφήνει μια πικρία. Το θαυμαστό είναι ότι όλο αυτό επιτυγχάνεται χωρίς καμία υπερβολή. Συμβαίνει αβίαστα, όπως και στην πραγματικότητα. C’est la vie που λένε και οι Γάλλοι.

ali-land-five-books-788x306.jpg

Σε προσωπικό επίπεδο το βιβλίο με κατέπληξε. Ήδη από πριν μεταφραστεί μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι μέσα σε 400 σελίδες θα συνυπήρχαν τόσο αρμονικά το πάθος και η απάθεια. Η αναφορά στις κλασσικές σπουδές, στη μελέτη, και η αγάπη για το βιβλίο ως φορέα της γνώσης δίνουν στον Στόουνερ ένα διαχρονικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, το ρομαντικό στοιχείο, δοσμένο μάλιστα από δύο πρίσματα, δίνει έναν πιο ανάλαφρο τόνο στην όλη αφήγηση, πάλι μη χάνοντας την πικρή επίγευση.

Θεωρώ τον Στόουνερ ένα από τα τελευταία δείγματα κλασσικής λογοτεχνίας που έδωσε ο προηγούμενος αιώνας. O Williams ήταν ολιγογράφος, αλλά κατάφερε μέσα σε ένα έργο του να κλείσει όσα προσπαθούν άλλοι σε τόμους ολόκληρους. Προτείνεται σε όσους αγαπούν την κλασσική λογοτεχνία και σε όσους μαγεύτηκαν από το Ένα κάποιο τέλος του Barnes.

ΣτΜ: Girls

Είναι σύνηθες φαινόμενο μια πολυετής σειρά -όσο τα χρόνια περνούν και οι κύκλοι της πληθαίνουν- να αποκτά όλο και λιγότερους θεατές, σημειώνοντας πτώση στην δημοτικότητά της. Κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και στην γνωστή και πολυβραβευμένη σειρά Girls του αμερικάνικου καλωδιακού τηλεοπτικού δικτύου HBO, η οποία διανύοντας φέτος την 6η και τελευταία της σεζόν στους δέκτες, βλέπει τα νούμερα της τηλεθέασης να πέφτουν, με πλήθος πρώην φαν της να μην την εντάσσουν πλέον στην λίστα των επιλογών τους. Πώς το Girls έφτασε σε τέτοιο σημείο και -από τη στιγμή που αυτό συνέβη- του άξιζε πράγματι μια τέτοια αντιμετώπιση; Σε αυτό το αφιερωματικό αρθράκι προσπαθούμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, κάνοντας μια μίνι ανασκόπηση σε μια σειρά που -εμείς τουλάχιστον- αγαπάμε ακόμη.

Νομίζω Αρχική Girls On Bench Εξ Αριστερών

Εξ αριστερών: Marnie, Jessa, Hannah και Shoshanna

Είναι αλήθεια πως η σειρά ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, βρίσκοντας στα σκαριά της παραγωγής της τον Judd Appatow (“This Is 40”, “Pineapple Express”), o οποίος αναγνωρίζοντας στις αρχές της δεκαετίας του 2010 το ταλέντο της νεαρότατης Lena Dunham, συνέβαλε έτσι ώστε οι πρωτότυπες σεναριακές ιδέες της να λάβουν σάρκα και οστά στην μικρή οθόνη. Η άκρως πετυχημένη πρώτη σεζόν της σειράς που προβλήθηκε εν έτει 2012, κατάφερε να κερδίσει όχι μόνο το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και την αγάπη του χώρου της κριτικής -αγάπη την οποία και διατηρεί έως και σήμερα, έχοντας ως αποδείξεις-πειστήρια δεκάδες βραβεία και υποψηφιότητες σε σημαντικούς θεσμούς: το Girls-εκτός των άλλων- κουβαλά στις τηλεοπτικές του πλάτες δυο Χρυσές Σφαίρες, δυο βραβεία Emmy και ένα BAFTA.

Από το παρθενικό της κιόλας επεισόδιο η σειρά υπέδειξε τον άξονα πάνω στον οποίο επρόκειτο να κινηθεί, ο οποίος δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που μαρτυρά ο ίδιος της ο τίτλος: μια παρέα τεσσάρων κοριτσιών γύρω στα 20 έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της ενήλικης ζωής και των υποχρεώσεών της, αλληλεπιδρώντας με γονείς, φίλους, εραστές και εργοδότες και αναζητώντας η κάθε μια ξεχωριστά τον εαυτό της. Μια Νέα Υόρκη, άλλοτε εξαιρετικά μαγευτική και άλλοτε απειλητικά εχθρική, αποτελεί το περιβάλλον εντός του οποίου οι ηρωίδες μας, χαρακτήρες με διαφορετικές προσωπικότητες και ιδιοσυγκρασίες, κυνηγούν τα όνειρα και ζουν τους εφιάλτες τους, με το κοινό να παρακολουθεί κάθε πτυχή της ζωής τους και να μαθαίνει κάθε πλευρά του χαρακτήρα τους.

Sorry (2)

Hannah & Adam

Έχοντας χαρακτηριστεί κατά καιρούς από πολλούς ως το Sex and the City της γενιάς του, το Girls σίγουρα αποτελεί κάτι παραπάνω από αυτό, όντας αφενός ένα καλαίσθητο συμπίλημα κωμωδίας και δράματος και αφετέρου μια ρεαλιστική φωνή που παρουσιάζει δίχως ταμπού και προκαταλήψεις όλα αυτά τα θέματα που απασχολούν πολλές σύγχρονες νεαρές γυναίκες στην καθημερινότητά τους, ξεφεύγοντας από τα υπερβολικά κλισέ και τις πάσης φύσεως ωραιοποιήσεις. Η Lena Dunham γράφει βασιζόμενη σε δικές της εμπειρίες και δημιουργεί χαρακτήρες που εκτίθενται χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος, αναλαμβάνοντας παράλληλα τον πρωταγωνιστικό ρόλο -αυτό της επίδοξης συγγραφέως Hannah Horvath, ενώ πλαισιώνεται με την σειρά της από ένα καστ ιδιαίτερα αξιόλογων νεαρών ηθοποιών, από το οποίο και ξεχωρίζει ο χαρισματικός και πλέον γρήγορα ανερχόμενος Adam Driver (“Star Wars: Episode VII – The Force Awakens”, “Silence”, “Paterson”).

Beauty (2)Μετά από τόσα θετικά σχόλια και μνεία προς δημιουργούς και ηθοποιούς, τις πταίει για την πτώση της ακροαματικότητας της σειράς; Πολλοί είναι εκείνοι που σπεύδουν, αγανακτισμένοι από την πορεία και τις επιλογές των ηρώων εντός αυτών των έξι χρόνων, να κατηγορήσουν την Dunham και τους συνεργάτες της για έλλειψη δημιουργικότητας, καθώς και εμμονή σε γνωστά και πολυφορεμένα μοτίβα, τη στιγμή που πολλοί άλλοι απωθούνται  από τις απροκάλυπτες ερωτικές σκηνές ή ακόμα από την έντονη παρουσία του γυμνού σώματος με τις ατέλειές του, αν και αυτό -ούτως ή άλλως- υπήρξε εξ αρχής βασικό στοιχείο της σειράς, το οποίο είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης τάσης να δοθεί έμφαση στην ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινότητας, πέρα από εξωπραγματικές φίνες σιλουέτες και ανορεκτικά πρότυπα ομορφιάς.

Σε κάθε περίπτωση πάντως -και εδώ ενέχεται η απάντηση προς εκείνους που διατείνονται απουσία έμπνευσης- οι δημιουργοί της σειράς προσέδωσαν σε καθένα από τους χαρακτήρες μια ορισμένη κατευθυντήρια γραμμή συμπεριφοράς και πράξεων ως απόρροια της προσωπικής τους εξέλιξης, η οποία συντελέστηκε φυσικά και ως λογικό επακόλουθο βιωμάτων και εμπειριών που αυτοί ακριβώς οι χαρακτήρες συνέλεξαν καθ’ όλη την διάρκεια των έξι κύκλων του προγράμματος. Κάπως έτσι, φαίνεται πλέον πιο καθαρά το πώς πραγματική ζωή και τηλεοπτικό προϊόν συγκλίνουν, έχοντας ως κοινό παρανομαστή το γνωστό «τὰ πάντα ῥεῖ» και ως εκ τούτου την αδυναμία στατικότητας, ειδικά κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου -όπως στην προκειμένη περίπτωση των απαρχών της ενήλικης ζωής, οπότε και ο άνθρωπος είναι εύπλαστος και τα πάντα ρευστά.

Μετά από όλα αυτά, η απάντηση που θα δίναμε στο ερώτημα αν αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο στο Girlsείναι ξεκάθαρα θετική σε όποιο από τα δυο φύλα κι αν απευθυνόμαστε. Είτε είσαι γυναίκα είτε άνδρας προβλέπεται να απολαύσεις με την ίδια δύναμη τις περιπέτειες των τεσσάρων πρωταγωνιστριών μας, να γελάσεις με τα καμώματά τους, να συγκινηθείς με τα προβλήματά τους και -γιατί όχι;- να βρεις ένα κομμάτι του εαυτού σου εντός τους.

Gif

Καλό μήνα και καλές προβολές!