Αντιπλοίαρχος Βασίλης Λάσκος του Μ. Καραγάτση

Όχι πολύ καιρό μετά το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, ήρθε η σειρά της μυθιστορηματικής βιογραφίας του Αντιπλοίαρχου Βασίλη Λάσκου, η οποία επανεκδόθηκε από τις Εκδόσεις της Εστίας στις αρχές του έτους με πρόλογο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Το συγκεκριμένο βιβλίο ανήκει στα ιστορικά του Καραγάτση μαζί με το δίτομο Σέργιος και Βάκχος και το Ιστορία των Ελλήνων: ο αρχαίος κόσμος. Όλα τα έργα του, λογοτεχνικά και μη, έχουν ιστορικά στοιχεία, είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά της καραγατσικής γραφής. Στα συγκεκριμένα όμως βιβλία η ιστορία είναι η κινητήριος δύναμη του λόγου, αφήνοντας την μυθοπλασία σε δεύτερο ρόλο.

ΠΟΡΕΙΑ-Site-Νεα-Βασίλης-Λάσκος.jpg.1100x620_q85_crop_upscale.jpg

Ο Βασίλης Λάσκος υπήρξε πραγματικό πρόσωπο. Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1899 στη Μάνδρα και μεγάλωσε σε μια πολυμελή οικογένεια αρβανίτικης καταγωγής. Ήταν μεγαλύτερος αδερφός του γνωστού σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκου (Για ποιόν χτυπάει η κουδούνα, ο Γεροντοκόρος), ο οποίος μάλιστα μετά τον ηρωικό θάνατο του αγαπημένου του συγγενή συνέθεσε και αφιέρωσε στη μνήμη του την ποιητική συλλογή Πλοίαρχος Λάσκος κι’ άλλα ποιήματα. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αργότερα εκπαιδεύτηκε στα υποβρύχια, στα πολεμικά αυτά σκάφη που αφιέρωσε το ενδιαφέρον και τελικά την ζωή του. Σαν χαρακτήρας ήταν εξωστρεφής, τολμηρός και ριψοκίνδυνος με μεγάλη αδυναμία στο γυναικείο φύλο και στα τυχερά παιχνίδια. Η καριέρα του Βασίλη στο ναυτικό είχε λαμπρή πορεία μέχρι το 1935, όταν αποτάχθηκε από το τμήμα λόγω της συμμετοχής του στο Κίνημα του ’35. Ακολούθησαν χρόνια κενά και ξεπεσμένα για τον άλλοτε θαλασσοπόρο που ποτέ δεν έπαψε να αποζητά την επιστροφή στη αιώνια αγαπημένη του, την θάλασσα. Η επάνοδος ήρθε λίγα αργότερα, στα κρίσιμα χρόνια της κατοχής. Μετά την Γερμανική εισβολή ο Λάσκος διέφυγε στη Μέση Ανατολή, επανεντάχθηκε στο Ναυτικό και ορίστηκε κυβερνήτης στο παμπάλαιο υποβρύχιο «Κατσώνης». Έχασε την  ζωή του όπως ακριβώς ονειρευόταν, πάνω στο καράβι του πολεμώντας, στις 14 Σεπτεμβρίου 1943.

Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα μας διηγείται ο Καραγάτσης στο συγκεκριμένο βιβλίο. Παρουσιάζει την ζωή του Λάσκου με απόλυτη βιογραφική ακρίβεια και μετρημένη συγγραφική δραματικότητα, κρατώντας ταυτόχρονα τις ισορροπίες μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Για οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα αυτή η εξισορρόπηση θα ήταν ακατόρθωτη, αλλά ο Καραγάτσης εκτός από εξαιρετικός συγγραφέας φαίνεται ότι είναι και καταπληκτικός σχοινοβάτης. Το δυνατότερο σημείο δεν είναι η αφηγηματική τεχνική όμως. Στις 400 περίπου σελίδες του βιβλίου, ανάμεσα σε πολεμικές και ερωτικές περιγραφές, περιλαβάνεται συνοπτικά, αλλά καθόλου πρόχειρα, η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας από την αρχή του 20ού αιώνα μέχρι την κατοχή και το τέλος του Βασίλη Λάσκου. Και ενώ συνολικά η βιογραφία είναι ευκολοδιάβαστη και απολαυστική, απαιτείται από τον αναγνώστη μια σχετική γνωστική επαφή με εκείνη την εποχή.

 

καραγατσης-1-1021x580

Τολμάς και αναπνέεις ακόμα; Για πες μου.

 

Συνοψίζοντας, ο Αντιπλοίαρχος Βασίλης Λάσκος μου άρεσε αρκετά. Το μοναδικό μου παράπονο είναι πως, καθώς ο συγγραφέας εξιστορούσε την ζωή του ήρωα, ένιωθα ότι προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις επιλογές και τη στάση του. Πρόκειται για μια μυθιστορηματική βιογραφία και αυτό σίγουρα δίνει επιπλέον ελευθερίες στον Καραγάτση, αλλά η απενεχοποίηση των πράξεων ενός τόσο ιδιαίτερου και δυναμικού χαρακτήρα δεν νομίζω ότι ταίριαζε με τη συνολική αίσθηση του βιβλίου. Ο Λάσκος δεν είναι λογοτεχνικός χαρακτήρας για χρειάζεται την εύνοια του δημιουργού του, όπως για παράδειγμα ο Γιούγκερμαν, ήταν αληθινός πέρα ως πέρα και εξολοκλήρου υπεύθυνος για τις επιλογές και τις πράξεις του.

*Για την ιστορία, το υποβρύχιο Κατσώνης εντοπίστηκε τον Ιούλιο του 2016 βόρεια της Σκιάθου μετά από 73 ολόκληρα χρόνια από την βύθισή του.

Advertisements

Party Games – Παιχνίδια τρόμου του Ρ. Λ. Στάιν

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

O Stine (συγγραφέας της επιτυχημένης σειράς βιβλίων με τίτλο <<Ανατριχίλες>>) μετά απο δύο δεκαετίες επιστρέφει θριαμβευτικά στην εξαιρετικά πετυχημένη σειρα <<Οδός Τρόμου>> με το βιβλίο PARTY GAMES.

PartyGames

Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Ρέιτσελ μια δεκαεφτάχρονη μαθήτρια είναι ερωτευμένη με τον Μπρένταν,αυτός την προσκαλέι μαζί με άλλλα παιδία στο πάρτι γενεθλίων που θα κάνει στην έπαυλη της οικογενειάς του στο νησί Φίαρ. Οι φίλοι της Ρέιτσελ την προειδοποιούν να μην πάει, όμως εκείνη έχει πάρει την αποφασή της και θα πάει. Ο Μπρένταν έχει σχεδιάσει ένα σωρό παιχνίδια για το πάρτι του. Οστόσο ένα παιχνίδι που δεν το σχεδίασε αυτός ξεκινάει αναπάντεχα, το παιχνίδι του θανάτου. Έτσι οι καλεσμένοι αρχίζουν να δολοφονούνται ο ένας μετά τον άλλο. Τόσο η Ρέιτσελ όσο και οι υπόλοιποι καταλαβαίνουν πως είναι παγιδευμένοι στο νησί μαζί με κάποιον που θέλει να τους σκοτώσει.

Ξεκίνησα το βιβλίο με ενθουσιασμό και έτοιμη να τρομάξω για τα καλά. Η αλήθεια είναι πώς δεν τρόμαξα όσο τό περιμένα, ένα όμως ανατρίχιασμα το ένιωσα. Παρόλο αυτά το βιβλίο το απόλαυσα από την πρωτη λέξη μέχρι την τελευταία λέξη. Ηταν τόσο γρήγορο και ευκολοδιάβαστο που οι σελίδες έτρεχαν σαν νεράκι. Να φανταστείτε πως το διάβασα σε λιγότερο από πέντε ώρες. Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και τελείωσα το βιβλίο.Τα κεφάλαια μικρά και οι περιγραφές έντονες τόσο όσο έπρεπε. Σου μετέδιδε το κλίμα και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, τον φόβο, την αγωνία και το μυστήριο. Καθώς τα πάντα ξεκαθαρίζουν κανει την ανατροπή, την οποία δεν περιμένεις. Έίναι ένα βιβλίο που διαβάζετε ευχάριστα και το προτείνω σε όλους.

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που ο Stine εχει παρομοιαστεί με τον συγγραφέα Stephen King της παιδικής λογοτεχνίας και το 2003 ανακηρύχθηκε απο το βιβλίο Γκίνες ως ο νούμερο ένα μπεστσελερίστας συγγραφέας σειράς παιδικών βιβλίων όλων των εποχών.

 

Το βιβλίο PARTY GAMES κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Αντώνη Καλοκύρη, ενώ τα βιβλία της σειράς Ανατριχίλες (τα 50 πρώτα) απο τις εκδόσεις Κέδρος.

Ξέρω τι διάβασες φέτος το καλοκαίρι part2

Δεν είναι ανάγκη πάντα ό,τι διαβάζουμε να μας αρέσει. Ασχέτως με το πόσα βιβλία έχει ο καθένας στη βιβλιοθήκη του, ασχέτως με το αν το εκάστοτε βιβλίο θεωρείται από κριτικούς και μελετητές αριστούργημα, ο κάθε αναγνώστης σχηματίζει μια ορισμένη άποψη για τα βιβλία που διαβάζει. Οι συνιστώσες που οδηγούν σε αυτή την άποψη είναι πολλές: από μια όχι και τόσο καλή μετάφραση που μπορεί να αδικεί το βιβλίο, μέχρι την περίοδο που ο αναγνώστης επέλεξε να το διαβάσει. Θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι και τόσο ευαίσθητη ώστε να με επηρεάζει το δεύτερο, παρόλα αυτά θα ήταν μεγάλο ψέμα να ισχυριστώ ότι όλα τα βιβλία που διαβάζω με αγγίζουν το ίδιο. Φέτος το καλοκαίρι, αν και δεν διάβασα πολύ, πέτυχα αρκετά βιβλία από τα οποία είτε είχα υψηλότερες προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν είτε απλά, λιτά και απέριττα, δεν μου άρεσαν. Τι να κάνουμε, συμβαίνουν και αυτά.

 

καραγατσης-1-1021x580

Ώστε έτσι, ε;

 

Το μυθιστόρημα των τεσσάρων των Καραγάτση, Τερζάκη, Βενέζη και Μυριβήλη

Είναι πια αμέτρητες οι φορές που έχω αναφέρει ότι ο Καραγάτσης είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Φέτος, μάλιστα, αποφάσισα να διαβάσω και όσα δικά του βιβλία είχα αδιάβαστα. Ένα από αυτά ήταν το Μυθιστόρημα των τεσσάρων, ένα συγγραφικό πείραμα που εμπνεύστηκε ο μέγιστος Γιάννης Μαρής, λογοτεχνικός πατέρας του Αστυνόμου Μπέκα, και υλοποίησαν τέσσερις εκ των σπουδαιότερων πεζογράφων της γενιάς του ’30, ο Τερζάκης, ο Βενέζης, ο Μυριβήλης και, όπως προείπα, ο Καραγάτσης. Ανά εβδομάδα κάθε ένας από τους αναφερόμενους έγραφε την συνέχεια του προηγούμενο χωρίς συνεννόηση ή κάποιο προσχέδιο. Είναι φυσικό, λόγω της φύσης και του πειραματικού χαρακτήρα του έργου, να υπάρξουν κενά ή επαναλήψεις. Σε γενικό βαθμό τέτοιου είδους λάθη ήταν ελάχιστα, οπότε δεν τα έλαβα καν υπόψη. Αισθάνθηκα όμως, ειδικά στα χωρία του Βενέζη, τα οποία ήταν και τα πιο σημαντικά για την υπόθεση, μια τροπή προς την ευκολία. Ο Μυριβήλης προτίμησε αναίμακτες λύσεις, ενώ ο Τερζάκης και ο Καραγάτσης έπαιξαν τόσο με την γλώσσα όσο και με την πλοκή. Το μυθιστόρημα των τεσσάρων δεν μπαίνει στη μαύρη λίστα, αντιθέτως, είναι ένα βιβλίο που θα πρότεινα σε κάθε αναγνώστη που αγαπά την νεότερη ελληνική γραμματεία. Ήταν δικό μου λάθος να πιστέψω ότι θα διάβαζα κάτι εφάμιλλο του Γιούγκερμαν και η πτώση ήταν μεγάλη.

Naked_Lunch_Burroughs_Feature_original.jpg

Γυμνό γεύμα του William S. Burroughs

Με αυτό ακριβώς το βιβλίο επιβεβαιώθηκαν τα λόγια ενός φίλου που πολύ σοφά μου είχε πει κάποτε «Δεν είναι όλα τα βιβλία για όλους». Ακριβώς αυτό συνέβη με μένα και το Γυμνό γεύμα του Burroughs. Θεωρώντας την αγάπη μου για τον Κέρουακ ως εγγύηση, πήρα την απόφαση να διαβάσω τον έτερο μπιτνικ. Κι όμως δεν έχει καμία σχέση. Ο Κέρουακ έκτος από έναν ισχυρό ρομαντισμό, διατηρούσε και ειρμό στην αφήγησή του. Ο Burroughs παρασέρνεται σε ένα χείμαρρο περιγραφών χωρίς αρχή, μέση ή τέλος, βγάζοντας νοκ άουτ τον αναγνώστη. Για να είμαι δίκαιη, κάποια κομμάτια του βιβλίου ήταν πολύ δυνατά, ακόμα και χωρίς λογική σειρά, ενώ ορισμένα κεφάλαια μου θύμισαν έντονα περιγραφές βρόμικου ρεαλισμού, αλλά μέχρι εκεί. Όσοι έχουν στομάχι και υπομονή, θα το λατρέψουν. Εγώ δεν έχω τίποτα από τα δύο.

Μάτια του Jesus I. Aldapuerta

Χρόνια εξαντλημένα και χρυσά στην μαύρη αγορά, τα Μάτια του Aldapuerta θεωρούνται ένα εκ των πιο εμετικών βιβλίων που θα διαβάσουν ποτέ τα δικά σας μάτια. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα βιβλίο διηγημάτων με εννιά ιστορίες, αν θυμάμαι καλά. Καμία από αυτές δεν με φόβισε, καμία δεν με αηδίασε, καμία δεν με τάραξε. Είχα προετοιμαστεί για πολύ σπουδαία πράγματα διαβάζοντας την εισαγωγή του βιβλίου και μερικά πράγματα από την ζωή του συγγραφέα, αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα έπεφταν τόσο έξω οι προσδοκίες μου. Για ακόμα μια φορά εκτίμησα το Βιβλίο των Βίτσιων του Κορτώ, που με τις μόλις πέντε ιστορίες του μου έκλεισε το στομάχι για εβδομάδες.

Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer του Luis Sepúlveda

Πρώτη επαφή με την πένα του Luis Sepúlveda, έναν συγγραφέα που ήθελα εδώ και πολύ καιρό να διαβάσω, και διάλεξα ένα από τα πιο γνωστά του βιβλία, Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer. Με τις κριτικές κάτω από την παρουσίαση του βιβλίου να είναι αρκετά ενθαρρυντικές, είχα διαμορφώσει και εγώ τις κατάλληλες προσδοκίες. Έλα μου ντε όμως, που ούτε γέλασα ούτε θέλησα να το ξαναδιαβάσω για να μου φτιάξει την διάθεση. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ήταν ακριβώς κακό ούτε είχε κάτι στραβό η μετάφραση ή η επιμέλειά του (αυτό έλειπε με τον Κυριακίδη για μεταφραστή), απλά δεν το άρεσε. Είναι από εκείνα τα βιβλία, τα χωρίς σημασία που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Το θετικό της ιστορίας ήταν ότι αριθμούσε κάτι λιγότερο από 80 σελίδες. Ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Luis-Sepúlveda_BUH.jpeg

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι ούτε να προσβάλλω ούτε να μειώσω την αξία των συγκεκριμένων έργων. Είναι μονάχα η άποψή μου και τίποτα παραπάνω. Ελπίζω ειλικρινά να διαβάσετε τα συγκεκριμένα και να σας αρέσουν!

Η υπέροχη φίλη μου της Elena Ferrante

Δεν ξεκινάω σχεδόν ποτέ μια κριτική με αυτό τον τρόπο, αλλά αυτή τη φορά θα το τολμήσω. Μέχρι την μέση του βιβλίου, κάθε σελίδα που γυρνούσα την συνόδευε η σκέψη να το παρατήσω. Η ζωή είναι μικρή δεν υπάρχει χώρος για βαρετά βιβλία έλεγα από μέσα μου. Εδώ έφαγε πόδι ο Mitchell με τα Κοκάλινα Ρολόγια, στην Ferrante θα κολλήσω; Κι όμως, λίγες σελίδες μετά κόλλησα. Έπρεπε τελικά να δείξω λίγο παραπάνω υπομονή με την βαρετή πρώτη εισαγωγή για να μου δείξει αυτό το βιβλίο τον πλούτο του.

31BRILLANT-master768

Νάπολη, μέσα δεκαετίας του ’50 μια φιλία γεννιέται. Δύο μικρά κορίτσια, που ζουν στα στενά όρια της γειτονιάς, μεγαλώνουν και ανακαλύπτουν μαζί τον κόσμο μέσω του μικρόκοσμου που τους περιβάλλει. Φιλίες, έχθρες, συμμαχίες, κόντρες, παρεξηγήσεις, εκεχειρίες και ότι άλλο συμβαίνει στα χαμηλοτάβανα δωμάτια των συνοικιών πλαισιώνουν την ιστορία της Λίλας και της Έλενας. Κόρες βιοπαλαιστών ονειρεύονται ότι μια μέρα θα γράψουν ένα μυθιστόρημα σαν τις Μικρές Κυρίες και θα βγάλουν αρκετά χρήματα για να συντηρίσουν τις ίδιες και τις οικογένειες τους. Σύντομα όμως καταλαβαίνουν κάτι πιο σημαντικό, πριν γράψουν οποιοδήποτε μυθιστόρημα πρέπει να γίνουν οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ζωής τους. Από την μια η Έλενα αφοσιώνεται στις σπουδές της τόσο γιατί οτιδήποτε άλλο φαντάζει αδύνατο όσο επειδή ενδόμυχα πιστεύει ότι αυτό θα ήθελε η φίλη της. Η Λίλα, από την άλλη, παρά τις ανεξάντλητες πνευματικές της ικανότητες, παίρνει τον δρόμο των οικιακών. Στο σπίτι βοηθάει την μητέρα της, στο μαγαζί τον πατέρα και τον αδερφό της. Η έξοδος από τον λαβύρινθο της στασιμότητας είναι μόνο μία: η ίδια η είσοδος. Φεύγει από την πατρική οικογένεια για να φτιάξει την δική της. (Αυτό δεν είναι spoiler, στο κάτω κάτω το φανερώνει και το ίδιο το εξώφυλλο!)

Και ενώ η υπόθεση χαρακτηρίζεται από καθαρό –ταπεινό- ρεαλισμό, όλο το παιχνίδι της σαγήνης επικεντρώνεται στο τρόπο που η Ferrante μας κοινωνεί την μυθοπλασία της. Σιγά, σιγά, σαν μια έμπειρη παιδίατρο που δεν θέλει να τρομάξει τον νεαρό ασθενή με την ένεση στο χέρι. Οι λεπτομερείς περιγραφές, ο βραδύς ρυθμός της αφήγησης και ο μονότονος τρόπος γραφής είναι η ευχή και κατάρα αυτού του βιβλίου. Μπορείς να παραβλέψεις την σαπουνοπερέ αίσθηση που αποπνέει η Υπέροχη Φίλη, αλλά όχι όλα τα παραπάνω. Αν τα υποστείς καρτερικά όμως θα καταλάβεις την μελλοντική τους αξία, η οποία δεν είναι άλλη από την πλήρη κατανόηση και συμπάθεια των δύο πρωταγωνιστών.

150831_BOOKS_FerranteReview.jpg.CROP.promo-xlarge2

Η σχέση της Λίλας και της Έλενας, που έχουν γίνει αντικείμενο λατρείας και αντιπάθειας από τόσους και τόσους αναγνώστες, είναι το ισχυρό χαρτί του βιβλίου. Είναι μια φιλία που στηρίζεται ταυτόχρονα στον σεβασμό και τον ανταγωνισμό, που έχει τα πάνω και τα κάτω της και δεν σταματά στα ψευδή, και όχι πάντα λογοτεχνικά, πλαίσια της κολακείας και του κοπαδισμού. Στα πρότυπά τους αντιπαραβάλλεται ο νέος και ο παλιός κόσμος και η φιλική τους ένωση ουσιαστικά σηματοδοτεί την νέα τάξη πραγμάτων. H Έλενα, πρωταγωνίστρια και alter ego της ίδιας της συγγραφέας, είναι η αφηγήτρια της ιστορίας. Σε μεγάλη ηλικία πια θυμάται και σχολιάζει όλη την πορεία τους σχολαστικά και χωρίς καμιά επιείκεια. Η Λίλα είναι το αντικείμενο γύρω από το οποίο γυρνούν όλα σαν γαιτανάκι. Και ευτυχώς να λέμε, γιατί είναι ένα πολύ απρόβλεπτο αντικείμενο.

Σε ένα site, δυστυχώς δεν θυμάμαι ποιο, παρομοίαζαν την Τετραλογία της Νάπολης, όπως λέγονται τα τέσσερα βιβλία της σειράς, με το Δέκα του Καραγάτση. Μια τοιχογραφία δηλαδή μιας λαικής συνοικίας λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το συγκεκριμένο σχόλιο ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να διαβάζω την Υπέροχη Φίλη και παρά την τολμηρή παρομοίωση, οφείλω να παραδεχτώ πως δεν ήταν καθόλου άτοπη. Η Ferrante με επίκεντρο την φιλία των δύο κοριτσιών στοχεύει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, να μας ξεναγήσει στην μεταπολεμική Νάπολη και να μας συστήσει, αν είναι δυνατόν, έναν έναν τους κατοίκους της. Σχέδιο μεγαλεπήβολο που είμαι πολύ περίεργη να δω πως θα εξελιχτεί στα επόμενα τρία μέρη.

151002-elkin-naples-writer-tease_wilepg

Για την Ferrante δεν ξέρουμε πολλά, μονάχα ότι χρησιμοποιεί ψευδώνυμο, ότι έχει εκδώσει εννιά βιβλία, τα τέσσερα από τα οποία είναι της ίδιας σειράς, και φυσικά ότι τα τελευταία χρόνια συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους πιο εμπορικούς και ισχυρούς συγγραφείς παγκοσμίως. Πολλοί υποστηρίζουν ότι πίσω από την γυναικεία περσόνα μπορεί να κρύβεται άνδρας συγγραφέας. Ε και; Όπως αναφέρει και στο γράμμα που έστειλε στον εκδότη της/του «Πιστεύω ότι τα βιβλία, από τη στιγμή που γράφονται, δεν χρειάζονται τους συγγραφείς τους». Μονάχα τους αναγνώστες τους, προσθέτω εγώ.

Ξέρω τι διάβασες φέτος το καλοκαίρι

Καλησπέρα, καλησπέρα! Μιας που δεν κατόρθωσα να γράψω κάποια αναλυτική κριτική για τα βιβλία που διάβασα φέτος το καλοκαίρι, θα προσπαθήσω να τα στοιβάξω όλα σε δύο αναρτήσεις. Οι επιλογές στο σύνολό τους ήταν ενδιαφέρουσες και αρκετά διαφορετικές η μία από την άλλη. Ήλπιζα βέβαια ο αριθμός να ήταν λίγο μεγαλύτερος, η δουλειά όμως δεν μου άφησε και πολλά περιθώρια. Στην παρούσα ανάρτηση θα αναφερθώ σε όσα μυθιστορήματα μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις και σε κάποια από τις επόμενες αναρτήσεις θα σχολιάσω τους άνθρακες του καλοκαιριού.

Φυλαχτό του Roberto Bolano

Το πρώτο και ίσως καλύτερο, κατά την ταπεινή μου άποψη, μυθιστόρημα που διάβασα τον Αύγουστο ήταν το Φυλαχτό του Roberto Bolano. Εν αναμονεί της επανέκδοσης του μυθικού 2666 επέλεξα το συγκεκριμένο για πρώτη επαφή με την πένα του Χιλιανού συγγραφέα και ήταν τόσο μεγάλη η έκπληξη μου που το διάβασα απανωτά δύο φορές. Για να είμαι ειλικρινής, η διπλή ανάγνωση δεν ήταν απόρροια μονάχα της αναγνωστικής απόλαυσης, αλλά και αναγκαία λόγω της απαιτητικής γραφής του Bolano. Στο Φυλαχτό παραθέτεται ο εσωτετικός πυρετώδης μονόλογος της Αουξίλιο Λακουτύρ, μητέρας της ποιήσεως του Μεξικού. Ένα ακατάπαυστο παραμιλητό γύρω από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Σφαγής του Τλατελόλκο. Το Φυλαχτό δεν θα εκτιμηθεί από όλους, είναι φυσιολογικό. Παρά το ποιητικό του ύφος και την απουσία εμφανή θεματικού πυρήνα, είναι ένα δύσκολο έργο με απαιτητική αφήγηση και η πλήρης κατανόηση του προϋποθέτει μια κάποια σχετική επαφή με τα συμβάντα της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου από την πλευρά του αναγνώστη.

Λολίτα του Vladimir Nabokov

Μετά το όχι και τόσο καλό Μάτι που είχα διαβάσει το περασμένο φθινόπωρο, είχε πλέον φτάσει η ώρα για την ναυαρχίδα του Nabokov, την αιρετική Λολίτα. Ποτέ άλλοτε το χρονικό μιας κακοποίησης δεν είχε παρουσιαστεί με τόσο παραπλανητικό τρόπο. Ο Nabokov καταφέρνει ακόμα και μισό αιώνα μετά την έκδοση του πολύπαθου πονήματος του να σαγηνεύει τους αναγνώστες με την γλώσσα του και να αποσπά την προσοχή από το προφανές, την κατ’ εξακολούθηση κακοποίηση ενός παιδιού. Τέτοια είναι η φιλοτεχνία του κειμένου που στο τέλος αθωώνει και ο ίδιος ο αναγνώστης τον δύστυχο παιδεραστή και λυπάται για την διαστροφή που κατέστρεψε τόσο την δική του ζωή, όσο και του αγαπημένου του Νυμφιδίου, της Λολίτας.

Georges Perec: A Life In Words του David Bellos

Για αυτό το βιβλίο θέλω να πω πολλά, αλλά φοβάμαι ότι επί της ουσίας δεν θα πω τίποτα. Όχι γιατί δεν θα υπάρξει το κατάλληλο κοινό για να διαβάσει τις παρατηρήσεις μου, ούτε γιατί θα κάνω σημαντικές για την υπόθεση αποκαλύψεις. Οι αναγνώστες του Perec εξάλλου γνωρίζουν την ζωή του. Την έχουν διαβάσει, έστω και τμηματικά, από τα αυτοβιογραφικά του δοκίμια. Η προσωπική μου συγγραφική καταπίεση πηγάζει από τις τύψεις που αισθάνομαι για τις πρώτες σκέψεις που έκανα γύρω από το συγκεκριμένο βιβλίο. Ξεκινώντας το στα μέσα Απριλίου, μετά το εκπληκτικό Un homme qui dort, δεν είχα απολύτως καμία προσδοκία για την συγκεκριμένη βιογραφία και όμως διαψεύσθηκα πανηγυρικά. O David Bellos, ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από τα περισσότερα αγγλικά μεταφράσματα των έργων του Perec, δεν φαίνεται απλά καλά διαβασμένος γύρω από την ζωή του συγγραφέα. Είναι τέτοιος ο ζήλος της αφήγησης του που είναι εμφανές ότι εκτιμάει απεριόριστα την ιδιοφυία πίσω από την μεγάλη αφάνα, ότι συμπονά τα όσα πέρασε και κατανοεί σε βάθος το ποιός ήταν τελικά αυτός ο χαλκέντερος γραφιάς. Δεν είναι άλλος ένας επαγγελματίας που έκανε την δουλειά του, είναι οπαδός και αυτό είναι το ανάρπαστο συστατικό της συγκεκριμένης βιογραφίας.

Εκατό Ερωτικά Σονέτα του Pablo Neruda

Εδώ δεν υπάρχουν και πολλά να πει κανείς, ακόμα και αν το θέλει. Η ποίηση που τόσα πρόσωπα διαθέτει στα χέρια του Neruda φοράει το πιο ερωτικό της άρωμα. Διαβάζεις τους αλεξανδρινούς στίχους που με τόση χάρη ο ποιητής φέρνει στα δικά του μέτρα και σταθμά και ελπίζεις να αγαπηθείς κάποτε όσο η πολύτιμη του μούσα και ερωμένη, Ματίλντε. «Μα η αγάπη δεν ήταν παρά μια πόλη τρελή, όπου ο κόσμος χλομιάζει στα μπαλκόνια».

tumblr_ouaeppKCeV1vb25g9o1_500

Το καλοκαίρι έφυγε και δεν το πήρε η βροχή, το κρατούν όμως ζωντανό οι αναμνήσεις που μας χάρισε, αναγνωστικές και μη. Εσείς, τι διαβάσατε αυτούς τους καυτούς μήνες;

Εκδόσεις Ίκαρος: Προσεχείς Κυκλοφορίες

*αναδημοσίευση από τον ιστότοπο των εκδόσεων

Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο με πολλά και σημαντικά βιβλία για μικρούς και μεγάλους. Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε έως τα τέλη του 2017.

Untitled-a-e1504273806461-700x285.png

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Ισμήνη Καπάνταη: Αστική οικία στο Χαλάνδρι
Η πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη συγγραφέας, Ισμήνη Καπάνταη, εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον Ίκαρο εκδίδοντας ένα ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα με τον τίτλο Αστική οικία στο Χαλάνδρι.

Κυριάκος Μαργαρίτης: Κρόνακα
Με το ομώνυμο έργο, ο Κυριάκος Μαργαρίτης επιχειρεί μια μυθιστορηματική ανασυγκρότηση του χρονικού ως τρόπου αφήγησης στον 21ο αιώνα.
Όλες οι ιστορίες που αγάπησα ήταν ποτάμια, θα ήθελα, όμως, αυτήν που αποφάσισα να πω, να τη δείτε σαν θάλασσα: ποιος θα την εξαντλήσει; Οπωσδήποτε όχι εγώ. Tο έχω, όμως, καημό να τη φτάσω και να μπω στο ανεξάντλητο. Αναφέρομαι στο μυστήριο του Λόγου και πάω να το τελέσω στην αυλή μιας παιδικής ηλικίας. Εκεί παρατάσσω τα κάστρα μου, με στάχτες του Άουσβιτς, άμωμα δάκρυα του Τορίνο, χώμα της Πράσινης Γραμμής, στίχους της Σιβηρίας, προσκυνήματα αθωνικά και κάτι περιπάτους στις στοές της Αθήνας. Αν δεν κάνω λάθος, ο αφρός θα λέγεται Κρόνακα, τουτέστιν Χρονικό. Τα άλλα, πιθανώς η αιωνιότητα, ελπίζω να είναι ο βυθός μου.
Η έκδοση πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία του Κέντρου Τεχνών Κίμωνος.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Γιάννης Μεταξάς: Μετά όμως, μετά…
H νέα του ποιητική συλλογή του Γιάννη Μεταξά με τρεις ζωγραφιές του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Ο Γιάννης Μεταξάς, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ιδρυτής τού Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Διακλαδικής Ακαδημίας των Επιστημών (Académie Européenne Interdisciplinaire des Sciences), έχει δημοσιεύσει πλήθος επιστημονικών βιβλίων και την ποιητική συλλογή Κατά καιρούς (Γαβριηλίδης, 2011).

Γιώργος Κ. Ψάλτης: Εσένα
Ο Γιώργος Κ. Ψάλτης επανέρχεται με το νέο του ποιητικό βιβλίο με τίτλο Εσένα.
Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές στον Ίκαρο: Επιστροφή στην ενιαία χώρα (2008), Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος (2011), και Παναγιές Ελένες (2014). Το θεατρικό του έργο Σπόροι παπαρούνας (Εκδόσεις Κουκούτσι, 2015) παρουσιάστηκε στο Αναλόγιο 2015 (Θέατρο Τέχνης). Συνεργάζεται με καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες.

GRAPHIC NOVEL

Τάσος Ζαφειριάδης- Γιάννης Παλαβός- Θανάσης Πέτρου: Γρα-Γρου
Ένα ιδιαίτερο-ατμοσφαιρικό graphic novel, ειπωμένο σαν ένα αλληγορικό παραμύθι για τα βαθύτερά μας διλήμματα.
Στο Βέρμιο, έξω από το χωριό Καστανιά, το εστιατόριο «Γρα-Γρου» ορίζει το πέρασμα από την Κεντρική στη Δυτική Μακεδονία. Πολλοί περνούν από κεί, λίγοι όμως προσέχουν, χαμένο στην ομίχλη, ένα τοξωτό γεφύρι στην άκρη του δρόμου. Κανένας δεν ξέρει πού οδηγεί. Όσοι το βλέπουν, έχουν τον λόγο τους. Ένα πρωί μια κοπέλα φτάνει στο «Γρα-Γρου» με σκοπό να περάσει το γεφύρι. Καθώς διστάζει να το διασχίσει, ενώ περιμένει στο εστιατόριο, γνωρίζεται με τους θαμώνες και ακούει τις αφηγήσεις τους. Οι μήνες περνούν. Στο μεταξύ ο νέος δρόμος που παρακάμπτει την Καστανιά ετοιμάζεται να ανοίξει. Η ηρωίδα πρέπει να πάρει την απόφασή της.
Το graphic novel των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού και Θανάση Πέτρου ξετυλίγει μια ατμοσφαιρική ιστορία, όπου η παράδοση τέμνεται με το σήμερα και η ρεαλιστική αφήγηση υπονομεύεται από τις δοξασίες και τους θρύλους. Με φόντο το ομώνυμο εστιατόριο, σημείο αναφοράς για τη Βόρεια Ελλάδα επί μια ολόκληρη εποχή, το Γρα-Γρου φιλοτεχνεί μια γοητευτική πινακοθήκη χαρακτήρων λίγο πριν ο καθένας τους διαλέξει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι».
Η έκδοση συνοδεύεται από πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ο Μιχάλης Σιγανίδης.

ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Πανουργιάς Πανουργιάς: Ελεύθεροι Έλληνες
Ο Στρατηγός Πανουργιάς (1917-2008) υπηρετούσε στο 2ο επιτελικό γραφείο του ΓΕΣ από το 1966 και ήταν παρών στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή, συνελήφθη τον Ιούνιο του 1969, παρέμεινε σε απομόνωση και μετά εξορίστηκε. Υπήρξε μέλος της διοικούσης επιτροπής της οργάνωσης που έγινε γνωστοί ως «Ελεύθεροι Έλληνες», με αρμοδιότητα τις πολιτικές επαφές.
Στο βιβλίο αυτό, περιγράφει αναλυτικά τα γεγονότα όπως εκείνος τα βίωσε από τη θέση στην οποία βρισκόταν πριν και μετά την Χούντα. Η αφήγηση ξεκινά από το 1964, δίνεται έμφαση στους πρώτους μήνες του 1967, και φυσικά στο πραξικόπημα ενώ γίνεται και εκτενής περιγραφή του βασιλικού αντιπραξικοπήματος. Το βιβλίο κλείνει με ένα εκτενές κεφάλαιο για τους Ελεύθερους Έλληνες.
Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει εκτενή βιβλιογραφία, και φυσικά υλικό από το προσωπικό του αρχείο. Η έκδοση περιλαμβάνει κατάλογο των μελών των Ελευθέρων Ελλήνων, παράρτημα με ενδιαφέρον εικονογραφικό υλικό και σπάνια ντοκουμέντα, και εισαγωγή του ιστορικού Τάσου Σακελλαρόπουλου.

Έφη Σαπουνά-Σακελλαράκη: Όταν μίλησε ο χρόνος
Η ιστορία δύο ανθρώπων που συνέδεσαν τη ζωή τους με την επιστήμη τους και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην Αρχαιολογία.
H περιγραφή της επιστημονικής διαδρομής του Γιάννη και της Έφης Σακελλαράκη, που περιλαμβάνει ανασκαφές, συγγραφικό έργο και δημοσιεύσεις, ταξίδια για διεθνή συνέδρια, επιτυχίες και απογοητεύσεις, ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, τα τεκταινόμενα στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Η συγγραφέας, μέσα από μια μυθιστορηματική αφήγηση, περιγράφει την κοινή τους πορεία και το πώς αισθάνθηκαν, έδρασαν και αντέδρασαν, με συγκεκριμένη λογική, αισθητική και ήθος, μέσα και έξω από τον αρχαιολογικό κόσμο.
Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της Alpha Bank.

ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Vicente Alfonso (Μεξικό): Τα λείψανα του Αγίου Λαυρεντίου (Huesos de San Lorenzo)
Μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου
Η αλήθεια είναι μία· οι αναγνώσεις της, άπειρες.
Έκπληκτος από τη σοβαρότητα των κατηγοριών εναντίον του ασθενή του Ρώμο Αγιάλα, ο ψυχολόγος Αλμπέρτο Αλμπόρες δέχεται να αποτελέσει μέρος μιας ομάδας που θα υπερασπιστεί την αθωότητα του νεαρού. Όσο περνά ο καιρός, η πραγματικότητα παρουσιάζει όλο και περισσότερα ανησυχητικά γεγονότα σχετικά με το παρελθόν του Ρώμο, και ο γιατρός Αλμπόρες καλείται να αποφασίσει αν οι μονόλογοί του είναι απλές φαντασιώσεις ή ομολογίες αποτρόπαιων εγκλημάτων…
Πόσα ψέματα και αλήθειες υπάρχουν στις ιστορίες που ο Ρώμο αφηγείται στον ψυχολόγο του; Κάτω από ποιες συνθήκες πέθανε η μητέρα του Ρώμο και γιατί κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της; Είναι δυνατό να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος σ΄ ένα μπαρ χωρίς κανείς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του δράστη; Ήταν ο Ρώμο ή μήπως ο δίδυμος αδερφός του, Ρωμύλο; Γιατί ο τάφος της μητέρας των διδύμων είναι άδειος;
Οι έρευνες για την επίλυση αυτών των μυστηρίων θα ανασυνθέσουν την ιστορία της οικογένειας Αγιάλα και θα δείξουν ότι η κάθε πραγματικότητα μπορεί να έχει απεριόριστες ερμηνείες.

Jean Echenoz (Γαλλία): Ειδική απεσταλμένη (Envoyée spéciale)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Όλα ξεκινούν στο γραφείο πληροφοριών της Γαλλίας όπου ο γηραιός στρατηγός Μπουρζό ζητάει από τον έμπιστο συνεργάτη του, Πολ Ομπζά, να τον βοηθήσει να επιλέξει το άτομο που θα ηγηθεί της μυστικής αποστολής που προετοιμάζουν: ένα όμορφο θηλυκό, εύκολα χειραγωγήσιμο.
Η Κονστάνς, μια ελκυστική, ανήσυχη γυναίκα που λιμνάζει σε έναν αποτυχημένο γάμο με έναν ξοφλημένο μουσικό της pop, μοιάζει η ιδανική επιλογή.
Οι άνδρες του Ομπζά την απαγάγουν, τη μπλέκουν στα δίχτυα της γαλλικής γραφειοκρατίας και την εκπαιδεύουν για την ειδική αποστολή. Στόχος τους η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ-ουν στη Βόρεια Κορέα.
Από τις όχθες του Σηκουάνα μέχρι την ακτή της Κίτρινης Θάλασσας, κατά μήκος του ποταμού Κρεζ, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την Κονστάνς να εκπληρώσει την αποστολή της.
Απολαυστικά παράξενο και απρόβλεπτο, γεμάτο αναπάντεχες ανατροπές και συμπτώσεις, το μυθιστόρημα του Jean Echenoz Ειδική Απεσταλμένη είναι σύμφωνα με την L’Express «ένα πολύτιμο διαμάντι, μια απόλαυση για κάθε στιγμή, μια γιορτή της γαλλικής γλώσσας».

Hannah Kent (Αυστραλία): Οι Καλοί (The Good People)
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Η Hannah Kent μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο, Έθιμα ταφής, επανέρχεται με το μυθιστόρημα Οι Καλοί.
Κομητεία του Κέρι. Ιρλανδία, 1825. Συντετριμμένη από τον θάνατο του συζύγου της, Μάρτιν, η Νόρα βρίσκεται ολομόναχη να φροντίζει τον εγγονό της Μάικαλ, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει. Πού είναι ο υγιής, ευτυχισμένος εγγονός της που γνώρισε όταν η κόρη της ήταν ακόμη ζωντανή;
Η Μαίρη έρχεται να βοηθήσει τη Νόρα στο σπίτι, ενώ εξαπλώνονται σκοτεινές ιστορίες για ανεξήγητες ατυχίες, ασθένειες, και φήμες που θέλουν τον Μάικαλ να σπέρνει την κακοτυχία στην κοιλάδα.
Αποφασισμένες να απαλλαγούν από το κακό και να βοηθήσουν τον Μάικαλ, η Νόρα και η Μαίρη επιστρατεύουν την βοήθεια της Νάνσης, μιας ηλικιωμένης περιπλανώμενης γυναίκας που κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας.
Καθώς οι τρεις γυναίκες ελπίζουν να επαναφέρουν τον Μάικαλ, ο ιδιαίτερος κόσμος τους από έθιμα, πιστεύω και τελετουργίες τούς περικλείει όλο και πιο έντονα· θα οδηγηθούν σ’ ένα επικίνδυνο μονοπάτι και θα αναγκαστούν να αμφισβητήσουν όλα όσα γνωρίζουν.
Τοποθετημένο σ’ έναν χαμένο κόσμο που υπακούει στους δικούς του κανόνες, Οι Καλοί της Hannah Kent είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα για την απόλυτη πίστη και την γεμάτη από αφοσίωση αγάπη.

George Saunders (Η.Π.Α.): Λήθη και Λίνκολν (Lincoln in the Bardo)
Μετάφραση: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πώς ζούμε και πώς αγαπάμε, όταν ξέρουμε ότι όλα αυτά που μας νοιάζουν κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν;
Φεβρουάριος 1862. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ενώ ο αγαπημένος εντεκάχρονος γιος του προέδρου Λίνκολν βρίσκεται βαριά άρρωστος και, παρά τις προβλέψεις για ανάρρωση, τελικά πεθαίνει. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1862, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, ο Γουίλι Λίνκολν κηδεύτηκε σε μαρμάρινη κρύπτη στο κοιμητήριο της Τζόρτζταουν.
Εκείνο το βράδυ, ο Αβραάμ Λίνκολν φθάνει μόνος στο νεκροταφείο, θέλοντας να περάσει χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα φαντάσματα αυτών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή και αυτών που έχουν πεθάνει, από καιρό, συνυπάρχουν· μια μνημειώδης μάχη πραγματοποιείται για την ψυχή του μικρού Γουίλι.
Με έναυσμα αυτό το ιστορικό γεγονός, o George Saunders, αφηγείται μια αξέχαστη καλειδοσκοπική ιστορία για την οικογενειακή αγάπη, την απώλεια, αλλά και τις δυνάμεις του καλού και του κακού.

Marina Tsvietáieva (Ρωσία): Ο δικός μου Πούσκιν (Мой Пушкин)
Μετάφραση: Φώτος Λαμπρινός
Στο βιβλίο της δημοφιλούς ρωσίδας ποιήτριας Μαρίνα Τσβετάγεβα (1892-1941), Ο δικός μου Πούσκιν, η συγγραφέας αναμιγνύει με εξαιρετικό ενδιαφέρον την αφήγηση, την αυτοβιογραφία, και την ποιητική πρόζα, σε μια ιδιαίτερη αναζήτηση για την ανακάλυψη της λογοτεχνίας και την ικανότητά της να μεταμορφώνει την πραγματικότητα.
Η Μαρίνα Τσβετάγεβα σκιαγραφεί τον Πούσκιν της παιδικής της ηλικίας, τις κρυφές αναγνώσεις της, τη διαδρομή αλλά και τη συνάντηση με τον κορυφαίο ποιητή.

Juan Gabriel Vasquez (Κολομβία): Η μορφή των λειψάνων (La forma de las ruinas)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
«Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σαν τα αναρριχώμενα φυτά, Βάσκες: πιάνονται από οτιδήποτε για ν’ ανέβουν, και συνεχίζουν ν’ ανεβαίνουν μέχρι να τους πάρεις αυτό που τα στηρίζει.»
Το 2014, ο Κάρλος Καρβάγιο συλλαμβάνεται σ’ ένα μουσείο της Μπογκοτά για την κλοπή του υφασμάτινου κοστουμιού του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, του φιλελεύθερου πολιτικού ηγέτη που δολοφονήθηκε το 1948.
Ο Καρβάγιο, ανήσυχος για τα μυστήρια του παρελθόντος που τον στοιχειώνουν, αναζητά διαρκώς τα σημάδια που θα δώσουν νόημα στις αναζητήσεις του. Κανείς όμως, ούτε οι πιο στενοί του φίλοι δεν υποπτεύονται τους βαθύτερους λόγους της εμμονής του.
Τι συνδέει τις δολοφονίες του Τζον Φ. Κένεντι και του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, ο θάνατος του οποίου καθόρισε την ιστορία της Κολομβίας; Πώς μπορεί ένα έγκλημα που έλαβε χώρα το 1914, αυτό του αρχηγού του φιλελεύθερου κόμματος Ραφαέλ Ουρίμπε Ουρίμπε, να σημαδέψει τη ζωή ενός ανθρώπου στον 21ο αιώνα;
Για τον Καρβάγιο όλα συσχετίζονται, και δεν υπάρχουν συμπτώσεις. O Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες, ο συγγραφέας-αφηγητής του μυθιστορήματος, κατέχει ένα ιδιόμορφο προνόμιο: έχει στα χέρια του τα λείψανα των δύο κολομβιανών πολιτικών, και αποφασίζει να διεισδύσει στα μυστικά των πιο σκοτεινών στιγμών από το παρελθόν της Κολομβίας.
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, και μια ιδιαίτερη ιστορική αναζήτηση για τις σχέσεις που δημιουργούμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο από πληγές και συνωμοσίες της εξουσίας.

Alejandro Zambra (Χιλή): Τεστ Δεξιοτήτων (Facsímil)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Αν πούμε ότι το Τεστ Δεξιοτήτων αποτελεί ένα μυθιστόρημα, θα ήταν το ίδιο παρακινδυνευμένο με το να πούμε ότι δεν είναι. Ίσως είναι καλύτερα να αναφέρουμε απλώς, ότι είναι ένα βιβλίο του Alejandro Zambra, γιατί το ύφος και τα θέματα που τον μετέτρεψαν σε μια ουσιαστική φωνή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ξεδιπλώνονται εδώ με τρόπο ουσιαστικό και έντονο.
Με αφορμή τη δομή της λεκτικής δοκιμασίας που εφαρμόστηκε στη Χιλή από το 1967 μέχρι το 2002 στους αιτούντες των πανεπιστημίων, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα απροσδόκητο έργο στο οποίο οι ιστορίες συνυπάρχουν με λογοτεχνικά αποσπάσματα και γλωσσικές ασκήσεις που αποτελούν περισσότερο ηθικά προβλήματα: η ανάγκη να πούμε ψέματα για να επιβεβαιωθούμε στους άλλους· η επιθυμία να δημιουργήσουμε δεσμούς, παρά τη δυσπιστία στην αγάπη και στην οικογένεια· η δυσκολία μετακίνησης σ΄ ένα ναρκοπέδιο γεμάτο από μυστικά· η απέλπιδα πεποίθηση ότι αντί να μάθουμε να σκεφτόμαστε, εκπαιδευτήκαμε να υπακούμε και να επαναλαμβάνουμε.

NON FICTION

Erik Larson (Η.Π.Α.) Βουβό κύμα (Dead wake)
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Η συναρπαστική ιστορία του ναυαγίου του Lusitania.
Την 1η Μαΐου 1915, με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο να διανύει ήδη τον δέκατο μήνα του, το Lusitania, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας ένα μεγάλο αριθμό επιβατών μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία ως εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς εδώ και έναν αιώνα τα πολιτικά πλοία είχαν κρατηθεί ασφαλή από οποιαδήποτε επίθεση. Για μήνες, τα γερμανικά υποβρύχια έσπερναν τον τρόμο στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά το Lusitania ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και ταχύτερα υπερατλαντικά πλοία της εποχής, γνωστό και ως «Λαγωνικό των Θαλασσών». Η Γερμανία, ήταν αποφασισμένη να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και ο Walther Schwieger, καπετάνιος του υποβρυχίου U-20, ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί σε αυτό.
Ο Erik Larson στο Βουβό κύμα με τρόπο συναρπαστικό για τον αναγνώστη, εξετάζει τη βύθιση του Lusitania από το U-20 και τα γεγονότα γύρω από το ναυάγιο, και φέρνοντας στο προσκήνιο τις ζωές μιας πλειάδας επιβλητικών χαρακτήρων, ζωγραφίζει ένα μεγάλο πορτρέτο της Αμερικής κατά την προοδευτική περίοδο.

ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Drew Daywalt & Oliver Jeffers: Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν (The Day the Crayons Quit)
Μετάφραση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Το μόνο που ήθελε ο καημένος ο Ντάνκαν, ήταν να ζωγραφίζει. Όταν όμως άνοιξε την κασετίνα του, βρήκε ένα σωρό γράμματα που όλα τους έλεγαν το ίδιο: τα παρατάμε! Το Μπεζ είχε κουραστεί να είναι η σκιά του Καφέ. Το Μπλε χρειαζόταν ένα διάλειμμα μετά από τόση δουλειά ενώ το Ροζ ζητούσε απλώς να χρησιμοποιηθεί. Το Πράσινο δεν είχε παράπονα αλλά ζητούσε να φιλιώσουν το Κίτρινο με το Πορτοκαλί.
Τι μπορούσε να κάνει ο Ντάνκαν; Ο πρωτοεμφανιζόμενος Drew Daywalt και ο αγαπημένος εικονογράφος Oliver Jeffers δημιουργούν μια ολοζώντανη και ευφάνταστη ιστορία που θα κάνει τα παιδιά να ξεκαρδιστούν στα γέλια και να δουν με διαφορετικό μάτι τα κραγιόνια τους…

Αλεξία Βερνίκου: Μέχρι τον ουρανό και πίσω
Εικονογράφηση: Σοφία Τουλιάτου
«Μέχρι τον ουρανό και πίσω». Τόσο αγαπούσε η Έλλη τη γιαγιά της, «και τρεις κωλοτούμπες» γιατί της είχε μεγάλη αδυναμία. Μαζί, περνούσαν πάντοτε καταπληκτικά!
Η παντοτινή αγάπη δεν χάνεται ό,τι και να γίνει. Την συντηρούν και την ενδυναμώνουν οι ωραιότερες αναμνήσεις.
Μια τρυφερή, συγκινητική ιστορία για το πως οι αγαπημένοι μας παραμένουν στην καρδιά μας σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό.
Η Αλεξία Βερνίκου, M.A. Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και η πολυβραβευμένη εικονογράφος Σοφία Τουλιάτου, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά τρυφερό παραμύθι για την αγάπη και την απώλεια που δεν θα αφήσει ασυγκίνητο κανέναν.

Σειρά: Καράβια
Μαρία Αγγελίδου- Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφηση: Χρήστος Κούρτογλου
Οι δημιουργοί της σειράς βιβλίων «Καράβια», επανέρχονται με δύο νέους τίτλους:
Καράβια που έπαιξαν με τη φωτιά
Καράβια που ταξίδεψαν την περιέργεια
Καράβια πραγματικά και φανταστικά, της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, της αρχαίας αλλά και πρόσφατης ιστορίας, μας καλούν να σαλπάρουμε μαζί τους σε ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, σε ένα ταξίδι όπου όλα μπορούν να ειπωθούν ως ιστορία ναυτική.
Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς έχουν διακριθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, κι έχουν ενταχθεί στη διεθνή λίστα White Ravens.

Ιουλίτα Ηλιοπούλου-Γιώργος Κουρουπός
Εικονογράφηση: Γιάννης Κόττης
Μα πότε θα φθάσει αυτός ο Μάγος; ή Κάθε εμπόδιο για καλό
(Μουσικό παραμύθι για τα Χριστούγεννα)
Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου έγραψε και αφηγείται ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο παραμύθι, μία νέα, ανατρεπτική εκδοχή της ιστορίας των Μάγων.
Η πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού παρακολουθούν τις αστείες, αλλά και παράξενες περιπέτειες του τέταρτου Μάγου, του Μάγου Αβασάλ, που όλο κάτι του τύχαινε, όλο κάποιον συναντούσε κι όλο καθυστερούσε να φτάσει στη φάτνη κοντά στον νιογέννητο Χριστό.
Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον ζωγράφο Γιάννη Κόττη.
Στην έκδοση περιλαμβάνεται και ένα CD με ηχογραφημένο το μουσικό παραμύθι.

Ο κύκλος (2017)

γράφει η Αγγελική Δρακάκη

Χθές είχα ένα πόλυ βαρετό βράδυ,από αυτά που με πιάνουν μερικές φορές και δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι και να κάνω κάτι. Η τηλεόραση δεν είχε τίποτα ως συνήθως, κάποιο επεισόδιο ξεχασμένης σειρας δεν είχα όρεξη να δω (και η αλήθεια είναι πως έχω αφήσει κάποιες στην μέση). Όποτε αποφάσισα να δω κάποια ταινία για να περάσει η ώρα. Καθώς έψαχνα ταινία να δω έπεσα πάνω στον Κύκλο και μιας που πρωταγωνίστρια ήταν η αγαπημένη μου Emma Watson και αποφάσισα να την δω.

Η αλήθεια είναι πως το τρέιλερ δεν με ενθουσίασε πολύ αλλα δύο λόγοι με έκαναν να το δω.Πρώτον, έπαιζε η αγαπημένη μου ηθοποιός Emma Watson και ο εξίσου καταπληκτικός Tom Hanks. Και δεύτερον, ο κύκλος είναι η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dave Eggers, το οποίο βιβλίο ακόμα να το διαβάσω.

M-063_Circle_06049R

Η υπόθεση έχει ως εξής: Όταν η Μέι Χόλαντ προσλαμβάνεται να εργαστεί στον Κύκλο, την πιο ισχυρή εταιρία ίντερνετ στον κόσμο, αισθάνεται ότι αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής της. Ο Κύκλος, που στεγάζεται σε ένα ολόκληρο δίκτυο χώρων στην Καλιφόρνια, σε συνδέει με προσωπικά e-mail, social media, τραπεζικές διευθύνσεις και αγορές ανά τον πλανήτη, καταλήγοντας σε μία online ταυτότητα και μια νέα εποχή στην έννοια του ιδιωτικού και της διαφάνειας. Καθώς η Μέι ξεναγείται σε αυτό τον νέο κόσμο, θαμπώνεται με τον μοντερνισμό του χώρου και την όλη δραστηριότητα: πάρτι που κρατάνε όλη νύχτα, διάσημοι μουσικοί που παίζουν στο γκαζόν, αθλητικές δραστηριότητες και κλαμπ και μαγαζιά, ακόμα κι ένα ενυδρείο με σπάνια ψάρια. Αυτό όμως που ξεκινάει ως μια σαγηνευτική ιστορία μιας γυναίκας με φιλοδοξίες και ιδεαλισμό, γρήγορα καταλήγει σε μια κούρσα αγωνίας.

Η ταινία διαπραγματεύεται το πώς οι άνθρωποι έχουν επιρρεαστεί από την χρήση του ίντερνετ και των social media τόσο πολύ, που κάθε τους κίνηση δημοσιοποιούν εκεί. Από ένα απλό τραγούδι, μεχρι μια συζήτηση, μια αγορά ή μια πληρωμή, ακόμα και έναν ψήψο. Όλα γίνονται μέσω ίντερνετ. Η Μέι όταν προσλαμβάνεται στον κύκλο μπαίνει σιγά σιγά στον τρόπο της δημοσιοποίησης της ζωής της στα social media και ενθουσιάζεται, ώσπου με τον καιρό καταλαβαίνει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από όλο αυτό.

49449304.cached.jpg

Ο κύκλος είναι καλή ταινία με πέρα για πέρα αληθινό θέμα, αν σκεφτείτε ότι αυτη την στιγμή που σας γράφω σχεδόν τα πάντα τα δημοσιοποιούμε στο ίντερνετ, στα social media. Όλη μας σχεδόν την ζωή. Είναι μία ταινία που σε βάζει σε σκέψεις και προβληματισμούς (αν δεν έχεις αναρωτηθεί ακόμα σε σχέση με το ίντερνετ). Οι ερμηνίες των Watson και Hanks εκπληκτικές,αν και δεν λείπουν οι λιγότερες ενδιαφέρουσες στιγμές του σεναρίου. Ώρες ώρες ένιωθα πως προχωράει πολύ γρήγορα και άφηνε κενά ενώ το τέλος για μένα ήταν αδιάφορο. Αν η ταινία ήταν απλά καλή, το βιβλίο θέλω να πιστεύω πώς θα είναι χίλιες φορες καλύτερο. Κατά την γνώμη μου αξίζει να την δεις αν σου αρέσουν οι Emma Watson, o Tom Hanks και το θέμα που διαπραγματεύεται. Tην σκηνοθεσία την ανέλαβε ο James Ponsoldt ενώ το σενάριο ο James Ponsoldt και ο Dave Eggers.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος με τίτλο ΚΥΚΛΟΣ.