Το νησί της εφηβείας του Karl Ove Knausgård

Μου πήρε τουλάχιστον δύο τόμους για να καταλάβω το κύριο συναίσθημα που μου προκαλεί αυτή η αυτοβιογραφία. Και πάλι όμως, είναι δύσκολο να το εκφράσω σε μερικές δεκάδες λέξεις, πόσο μάλλον σε μία. Κάθε πρόταση, κάθε παράγραφος, κάθε σελίδα γραμμένη από τον Knausgård σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου σε όλες τις χρονικές εκφάνσεις του. Σε αυτόν τον τόμο, τον τρίτο κατά σειρά, ο συγγραφέας επιστρέφει πάλι πίσω στην παιδική του ηλικία. Το Νησί της Εφηβείας ξεκινά με τον Karl Ove φασκιωμένο σε ένα καροτσάκι και ουσιαστικά ακολουθεί τα βήματά του μέχρι την μεταιχμιακή ηλικία της εφηβείας. Ένα γνήσια άβολο ταξίδι αποδοσμένο με την νατουραλιστική ειλικρίνεια του Νορβηγού Προυστ.

Edited with Afterlight (22).jpg

Συνέχεια

Advertisements

Οι αόρατες πόλεις του Ίταλο Καλβίνο

«Ταξιδεύεις για να ξαναζήσεις το παρελθόν σου;» ήταν στο σημείο εκείνο η ερώτηση του Χαν, ερώτηση που θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: «Ταξιδεύεις για να ξαναβρείς το μέλλον σου;»
Και η απάντηση του Μάρκο: «Το αλλού είναι ένας αντίστροφος καθρέυτης. Ο ταξιδιώτης αναγνωρίζει το λίγο που είναι δικό του, ανακαλύπτοντας το πολύ που ποτέ δεν έχει και που ποτέ δεν θα έχει».

aoratespoleis.jpg

Συνέχεια

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας του Gabriel Garcia Marquez

Το ρομαντικό στοιχείο, και πιο συγκεκριμένα ο έρωτας, είναι ένα από τα κατεξοχήν χαρακτηριστικά στον λογοτεχνικό κόσμο. Όλα τα βιβλία, κλασικά και μη, έχουν σημαδευτεί από κάποια ερωτική σχέση στις σελίδες τους. Κάποιες παραμένουν σε πρωτόλειο στάδιο, κάποιες εξελίσσονται και κάποιες άλλες παγιώνονται μέσα στο χρόνο τρεφόμενες από τις αθάνατες αξίες της καρδιάς, την μνήμη και την ελπίδα. Ένας τέτοιος έρωτας πότισε και τις σελίδες του Έρωτα στα χρόνια της χολέρας και τον έκανε, κυριολεκτικά, αθάνατο. Είναι μονόδρομος πια, μετά τις Θλιμμένες Πουτάνες θα πιάσω ένα ένα τα βιβλία του Gabriel Garcia Marquez για να δω ποιο θα με κερδίσει περισσότερο. Μέχρι στιγμής, το συγκεκριμένο έχει τα πρωτεία.

2018-10-22 04.17.19 1.jpg

Συνέχεια

Δε λες κουβέντα του Μάκη Μαλαφέκα

του Chas Beats

Έπεσα πάνω στο Δε λες κουβέντα του Μάκη Μαλαφέκα εντελώς τυχαία σε μια από τις συνηθισμένες μου επιδρομές στα βιβλιοπωλεία του κέντρου. Μέχρι τότε δεν ήξερα τι ακριβώς αναζητούσα, όταν διάβασα όμως το οπισθόφυλλό του βιβλίου, βεβαιώθηκα. Τον συγκεκριμένο συγγραφέα η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά τον άκουγα. Όπως πληροφορούμαστε από το τρίτο του βιβλίο, είναι γεννημένος το 1977 και δηλώνει κάτοικος Παρισιού από το οποίο δημιουργεί και εργάζεται τα τελευταία χρόνια. Ο Μαλαφέκας με κέρδισε κατευθείαν, γιατί έπεσε διάνα στην διάθεση που είχα εκείνη την εποχή, περιπλανώμενος στο καμίνι της Θεσσαλονίκης, Αύγουστο μήνα, προσπαθώντας να παραμείνω ψύχραιμος (με αμφίβολα όμως αποτελέσματα).

8eee1190-baaf-11e8-81c9-1b431fd718bc-rimg-w526-h275-dc2372b8-gmir

Συνέχεια

Οι βατσιμάνηδες της Μασσαλίας του Jean Claude Izzo

Βατσιμάνηδες ονομάζονται οι ναυτικοί που παραμένουν ως φύλακες στα καράβια που βρίσκονται παροπλισμένα είτε στα ανοιχτά των λιμανιών είτε δεμένα στους κάβους. Ο Jean Claude Izzo, με φόντο την κοσμοπολίτικη Μασσαλία, μας εξιστορεί την ιστορία τριών ναυτικών, βατσιμάνηδων, που η ζωή και η εν τέλει η τραγικότητα αυτής ένωσε μια για πάντα.

Τις πόλεις που αγαπάς πρέπει να τις περπατήσεις προς κάθε κατεύθυνση. Οι πραγματικές πόλεις, αυτές που έχουν μια ιστορία να διηγηθούν, δεν σου φανερώνονται παρά μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο. Το Κάιρο, το Μπουένος Άιρες, η Σανγκάη ήταν από εκείνες τις πόλεις. Και η Νάπολη, και το Αλγέρι βέβαια. Και η Αγία Πετρούπολη, και η Πράγα, ίσως. Και η Ρώμη, αλλά για άλλους λόγους. Εκεί ένιωθε κανείς να εμπνέεται πιο πολύ κι από όσο μπορούσε στην πραγματικότητα να τον εμπνεύσει η ίδια η πόλη.

Συνέχεια

Η αισθητική των βιβλίων

της Late November

Εγώ το παραδέχομαι. Τα κοιτάω τα εξώφυλλα. Τα προσέχω, αγοράζω βιβλία εξαιτίας τους και κάποιες φορές, δεν αγοράζω βιβλία εξαιτίας τους. Πείτε με επιφανειακή, πείτε με χαζή, τα προσέχω.

134851-307811.jpg

Συνέχεια

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει του Luis Sepulveda

Ο Οκτώβρης μπήκε ακριβώς όπως έπρεπε, με ένα ωραίο βιβλίο που τελείωσε πριν καν το καταλάβω. Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει είναι το δεύτερο έργο του Λούις Σεπούλβεδα που διαβάζω και με χαρά πρέπει να ομολογήσω πως σιγά αλλά σταθερά ο Χιλιανός λογοτέχνης βρίσκει τον δρόμο προς την καρδιά και την βιβλιοθήκη μου. Αυτή την φορά έφερε μαζί του και τον Ζορμπά, έναν μαύρο και πελώριο και χοντρό γάτο με καρδιά από χρυσάφι.

0f53b87948355.560b49c2d6ab8

Συνέχεια