Οι βατσιμάνηδες της Μασσαλίας του Jean Claude Izzo

Βατσιμάνηδες ονομάζονται οι ναυτικοί που παραμένουν ως φύλακες στα καράβια που βρίσκονται παροπλισμένα είτε στα ανοιχτά των λιμανιών είτε δεμένα στους κάβους. Ο Jean Claude Izzo, με φόντο την κοσμοπολίτικη Μασσαλία, μας εξιστορεί την ιστορία τριών ναυτικών, βατσιμάνηδων, που η ζωή και η εν τέλει η τραγικότητα αυτής ένωσε μια για πάντα.

Τις πόλεις που αγαπάς πρέπει να τις περπατήσεις προς κάθε κατεύθυνση. Οι πραγματικές πόλεις, αυτές που έχουν μια ιστορία να διηγηθούν, δεν σου φανερώνονται παρά μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο. Το Κάιρο, το Μπουένος Άιρες, η Σανγκάη ήταν από εκείνες τις πόλεις. Και η Νάπολη, και το Αλγέρι βέβαια. Και η Αγία Πετρούπολη, και η Πράγα, ίσως. Και η Ρώμη, αλλά για άλλους λόγους. Εκεί ένιωθε κανείς να εμπνέεται πιο πολύ κι από όσο μπορούσε στην πραγματικότητα να τον εμπνεύσει η ίδια η πόλη.

Συνέχεια

Advertisements

Η αισθητική των βιβλίων

της Late November

Εγώ το παραδέχομαι. Τα κοιτάω τα εξώφυλλα. Τα προσέχω, αγοράζω βιβλία εξαιτίας τους και κάποιες φορές, δεν αγοράζω βιβλία εξαιτίας τους. Πείτε με επιφανειακή, πείτε με χαζή, τα προσέχω.

134851-307811.jpg

Συνέχεια

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει του Luis Sepulveda

Ο Οκτώβρης μπήκε ακριβώς όπως έπρεπε, με ένα ωραίο βιβλίο που τελείωσε πριν καν το καταλάβω. Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει είναι το δεύτερο έργο του Λούις Σεπούλβεδα που διαβάζω και με χαρά πρέπει να ομολογήσω πως σιγά αλλά σταθερά ο Χιλιανός λογοτέχνης βρίσκει τον δρόμο προς την καρδιά και την βιβλιοθήκη μου. Αυτή την φορά έφερε μαζί του και τον Ζορμπά, έναν μαύρο και πελώριο και χοντρό γάτο με καρδιά από χρυσάφι.

0f53b87948355.560b49c2d6ab8

Συνέχεια

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου του Gabriel Garcia Marquez

Ίσως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο που μεγαλώνει δεν είναι η φυσική φθορά του πνεύματος και του σώματος, που όλοι στο κάτω κάτω θα υποστούμε, αλλά η πάντα δύσκολη στην αποδοχή κοινωνική μοναξιά. Η ανάγκη να έχεις κάποιον να μοιραστείς τις μετρημένες πια στιγμές της ζωής σου, ακόμα και αν αυτή η μεταξύ σας σχέση απέχει από τα συνηθισμένα. Αυτό πραγματεύεται σε γενικά πλαίσια το προτελευταίο βιβλίο του Gabriel Garcia Marquez, οι Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου, ένα βιβλίο ιδιαίτερο τόσο θεματικά όσο και αφηγηματικά, που μιλάει -σχεδόν ψιθυρίζει- στην ψυχή του αναγνώστη.

140417172030-05-gabriel-garcia-marquez-restricted-horizontal-large-gallery

Συνέχεια

Χορείες Χώρων του Georges Perec

main-qimg-81c73e27f85bef96362aa17461b7136a.png

Σύνορα

Οι χώρες χωρίζονται µεταξύ τους µε σύνορα. Το πέρασμα των συνόρων µε συγκινούσε ανέκαθεν: µια ξύλινη µπάρα, που υλοποιεί ένα νοητό όριο (χωρίς, άλλωστε, να είναι ποτέ ακριβώς πάνω στη γραµμή την οποία υποτίθεται ότι αναπαριστά, αλλά καµιά δεκαριά ή εκατοστή μέτρα πιο δω ή πιο κει), αρκεί για ν’ αλλάξει τα πάντα, ακόμα και το τοπίο: ο ίδιος αέρας είναι, η ίδια γη, αλλά ο δρόµος δεν είναι πια ακριβώς ίδιος, ο τρόπος γραφής των πινακίδων της τροχαίας είναι διαφορετικός, τα αρτοπωλεία δε µοιάζουν εντελώς σ’ αυτό που προ ολίγου αποκαλούσαµε αρτοπωλείο, τα ψωµιά δεν έχουν πια το ίδιο σχήμα, δεν είναι πια τα ίδια κουτιά απο τσιγάρα που σέρνονται στο δρόµο…

Συνέχεια

Η σκιά του ανέμου του Carlos Ruiz Zafon

Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου και είχα ξεκινήσει την τελευταία τάξη του Λυκείου, όταν ένας φίλος μου δώρισε τον πρώτο μου Zafon. Κατά λάθος, ή και όχι,  η κοπέλα στο βιβλιοπωλείο του έδωσε το δεύτερο μέρος της Τριλογίας των Λησμονημένων Βιβλίων και όχι το πρώτο όπως ήταν το φυσιολογικό. Ανάποδα, και σε αυτή την περίπτωση, ξεκίνησε ένα από τα ωραιότερα αναγνωστικά ταξίδια της τελευταίας δεκαετίας και η είσοδος της γράφουσας στον πιο θαυμαστό λαβύρινθο της ισπανικής λογοτεχνίας. Μόλις είχα μπει στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων και κρατούσα στα χέρια μου τα βιβλία του Carlos Ruiz Zafon.

carlos-ruiz-zafon-el-hombre-tranquilo

Συνέχεια

Η κοσμική μοναξιά της Patti Smith

Το ατμοσφαιρικό M Train, εκτός από αποσπασματική αυτοβιογραφία, είναι ένα άτυπο εγχειρίδιο ζωής. Στις σελίδες του η Patti Smith μοιράζεται με τους αναγνώστες τα όνειρα, τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντα της. Εικόνες οικείες μιας μυθικής προσωπικότητας που βρέθηκε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Κι όμως, ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμα της να μην είναι τελικά οι χιλιοτραγουδισμένοι στίχοι της ή το ακτιβιστικό παρελθόν και παρόν της. Ίσως να είναι αυτή η διάχυτη γαλήνη που αποπνέει σε κάθε της κίνηση, αυτή η μακάρια ομορφιά που κοιτάζει προκλητικά, σχεδόν βλάσφημα, την παράφρονη πραγματικότητα.

Edited with Afterlight (19)

Συνέχεια