Κρύο χώμα του Adrian McKinty

Είμαι από αυτούς τους αχαρακτήριστους που αν δεν μπει κατακαλόκαιρο δεν πιάνουν αστυνομικό στα χέρια τους. Η τύχη όμως τα ‘φερε, ή μάλλον καλύτερα η κακοκαιρία, και αποκλείστηκα στο νησί με το Κρύο Χώμα του Adrian McKinty. Οι σελίδες γυρνούσαν σαν να τις έπαιρνε ο αέρας και εγώ δεν βλέπω την ώρα να προχωρήσω στην επόμενη υπόθεση του αστυνόμου Σον Ντάφι. Μέχρι τότε βέβαια ας πούμε δυο λόγια για το αυτό εδώ το διαμαντάκι, το πρώτο της σειράς.

mmm

Συνέχεια

Advertisements

Η γάτα μου η Γιουγκοσλαβία του Παϊτίμ Στάτοβτσι

Με μια κουστουμαρισμένη γάτα στο εξώφυλλο και τον σουρεαλιστικό τίτλο Η γάτα μου η Γιουγκοσλαβία, το παρθενικό συγγραφικό πόνημα του Παϊτίμ Στάτοβτσι υπόσχεται πολλά και καταφέρνει ακόμα περισσότερα. Τα Βαλκάνια, έστω και ως σημείο αναφοράς, ζωντανεύουν από το νέο συγγραφικό αίμα. Τα παιδιά εκείνα που έφυγαν μακριά τους για μια καλύτερη ζωή, επιστρέφουν με όπλο την πένα για να απελευθερώσουν τα φαντάσματα των γονιών τους.

Edited with Afterlight.jpg

Συνέχεια

Η έκτρωση του Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν

Η χρονιά δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει πιο δυναμικά αναγνωστικά. Η Έκτρωση ήταν από εκείνα τα βιβλία που καιρό τώρα μου προξένευαν φίλοι και εγώ, αντί να ακολουθήσω τις συμβουλές του, τους παράκουα. Το σημαντικότερο όμως δεν είναι τόσο ότι διάβασα ένα απολαυστικό μυθιστόρημα, αλλά ότι ανακάλυψα έναν εξαιρετικό συγγραφέα σε μια άρτια και πολύ προσεγμένη έκδοση. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, αλλά όταν γίνεται την κατάλληλη στιγμή είναι καλύτερο.

Συνέχεια

Ποια βιβλία ξεχώρισα το 2018

Αν και λατρεύω τις λίστες, όπως κάθε σωστό ψυχαναγκαστικό άτομο, η στιγμή που πρέπει να επιλέξω τα αγαπημένα βιβλία της χρονιάς είναι πάντα η πιο άβολη για μένα. Ειδικά πέρυσι που τα αναγνώσματα είναι αισθητά πιο περιορισμένα, η διαδικασία της επιλογής είναι ακόμα πιο επώδυνη. Για αυτό, και γιατί δεν θέλω να αδικήσω κάποιο βιβλίο, δεν θα κάνω την τυπική λίστα των καλύτερων αναγνωσμάτων, αλλά των πιο ξεχωριστών. Η σειρά είναι απολύτως τυπική για την παρουσίαση και μόνο. Κάθε ένα από τα παρακάτω βιβλία έχει μια μοναδική θέση στα αγαπημένα μου και στο ράφι του 2018.

34355781_668362010182562_6453705094050349056_n

Συνέχεια

Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου του John Fowles

Αν ρωτάτε την ταπεινή μου άποψη, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν απλοϊκό τίτλο σ’ ένα μεγαλειώδες βιβλίο. Αισθάνομαι ότι με παραπλανά με κάποιο τρόπο. H αλήθεια είναι ότι, αν δεν είχα διαβάσει ήδη τον Μάγο και τον Συλλέκτη, θα δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο «Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου«. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν τίτλος ενός viper ρομάντζου ή ενός ερωτογραφήματος. Δεν είναι όμως. Είναι ο τίτλος του τρίτου κατά σειρά μυθιστορήματος του John Fowles και ένα -χωρίς ίσως- από τα σπουδαιότερα έργα μεταμοντέρνας λογοτεχνίας του περασμένου αιώνα.

Συνέχεια

Αν με ξαναδείτε γράφτε μου του Ντανιέλ Τσαβαρία

Είμαι η μόνη που όταν ενθουσιάζεται με έναν συγγραφέα, θέλει να διαβάσει όλη την εργογραφία του; Ελπίζω πως όχι, γιατί ειδικά στην περίπτωση του Ντανιέλ Τσαβαρία δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι διαφορετικό. Μετά το Έκτο Νησί, λοιπόν, ήρθε η ώρα για το ολιγοσέλιδο Αν με ξαναδείτε γράφτε μου, μια crime νουβέλα που διαδραματίζεται στην Αβάνα και έχει έντονο άρωμα από τους Τροπικούς.

Συνέχεια

Το νησί της εφηβείας του Karl Ove Knausgård

Μου πήρε τουλάχιστον δύο τόμους για να καταλάβω το κύριο συναίσθημα που μου προκαλεί αυτή η αυτοβιογραφία. Και πάλι όμως, είναι δύσκολο να το εκφράσω σε μερικές δεκάδες λέξεις, πόσο μάλλον σε μία. Κάθε πρόταση, κάθε παράγραφος, κάθε σελίδα γραμμένη από τον Knausgård σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου σε όλες τις χρονικές εκφάνσεις του. Σε αυτόν τον τόμο, τον τρίτο κατά σειρά, ο συγγραφέας επιστρέφει πάλι πίσω στην παιδική του ηλικία. Το Νησί της Εφηβείας ξεκινά με τον Karl Ove φασκιωμένο σε ένα καροτσάκι και ουσιαστικά ακολουθεί τα βήματά του μέχρι την μεταιχμιακή ηλικία της εφηβείας. Ένα γνήσια άβολο ταξίδι αποδοσμένο με την νατουραλιστική ειλικρίνεια του Νορβηγού Προυστ.

Edited with Afterlight (22).jpg

Συνέχεια