Αγαπημένα Ιανουαρίου

There wasn’t much I used to need. A smile would blow a summer breeze through my heart. Και κάπως έτσι πέρασε ο Ιανουάριος ακούγοντας πολύ Placebo, μιας και θα μας επισκεφτούν (ξανά) στις αρχές Ιουλίου στα πλαίσια του Rockwave Festival. Ξεκίνησα από το τελευταίο τους album, το οποίο θυμάμαι να ακούω στα 18α γενέθλια μου παρέα με την κολλητή μου στο Rock Cafe που τότε στεγάζονταν στην Φιλελλήνων. Το Rock Cafe έκλεισε και ξανάνοιξε κάπου στο Μοναστηράκι και εγώ έκλεισα τα 21 τον προηγούμενο Σεπτέμβρη και πάω στα 22. Δεν βαριέσαι, τουλάχιστον θα δούμε τους Placebo!

DSC00602.JPG

So I’m leaving this worry town

Now my mistakes are haunting me, like winter came and put a freeze on my heart. Προσπαθώντας να αποφύγω τα λάθη της περσινής χρονιάς και να καλύψω τον χαμένο χρόνο άρχισα πάλι να παρακολουθώ συστηματικά ταινίες. Είδα αρκετές από αυτές που πρότεινε η Ειρήνη στις τελευταίες της αναρτήσεις, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν με εντυπωσίασε καμία ιδιαίτερα. Αντίθετα, αυτή που ακόμα θυμάμαι και επιστρέφω ανα διαστήματα είναι μια ταινία του 1974, το Sweet Movie του Dusan Makavejev. Πρόκειται για ένα σουρεαλιστικό έργο με έντονες αναφορές στην σεξουαλικότητα και την πολιτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων, πολιτικών και οικονομικών. Είναι μια σκληρή ταινία με άγριες σκηνές, αλλά ακόμα και η αγριότητα που επιλέγει ο Makavejev διέπεται από μεγάλη ποιητικότητα. Επιπλέον, όλο το σκηνικό δένει η καταπληκτική μουσική του Χατζιδάκι, εξυψώνοντας πραγματικά τα νοήματα και τους στόχους της ταινίας. Ποτέ μου δεν θα ξεχάσω το ταίριασμα του άσματος «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» με τις σκηνές από την Σφαγή του Κατύν. Όλος ο κόσμος είναι γεμάτος πτώματα, είπε και ο συμπαθέστατος πρωταγωνιστής. Αυτό που μας ξεχωρίζει από αυτά είναι η πίστη στις ιδέες μας, συμπληρώνω εγώ.

Whenever I was feeling wrong I used to go and write a song from my heart. Μακάρι να είχα και εγώ την ικανότητα να γράψω κάποιο τραγούδι, αλλά προτιμώ να το αφήσω σε τύπους σαν τον Molko. Αυτόν τον μήνα πάντως διάβασα και είχα και το πρώτο αναγνωστικό χαστούκι της χρονιάς. Πρώτος ήρθε ο Μουρακάμι με τον Κάφκα στην Ακτή και μετά ακολούθησαν Ο δρόμος του αγαπημένου Κέρουακ και το κλασικό Έγκλημα και Τιμωρία. Πήρα την απόφαση να διαβάσω επιτέλους Κούντερα (την Αβάσταχτη ελαφρότητα), τον οποίο και λάτρεψα, και γύρισα σε παλιές καλές συνήθειες με την Μαρίνα του Θαφόν. Το χαστούκι ήρθε από την Γιαναγκιχάρα με το Λίγη Ζωή. Sorry, not sorry, προσωπικά το θεωρώ ένα από τα πιο καλοδιαφημισμένα βιβλία του 2016. Δεν μπορώ να αποδώσω πουθενά αλλού την τόσο μεγάλη του επιτυχία. (But now I feel I’ve lost my spark. No more glowing in the dark for my heart). Για να αρχίσει καλά και ο Φεβρουάριος ξεκίνησα τον Σέργιο και Βάκχο του Καραγάτση και συνεχίζω την Σύντομη Ιστορία Επτά Φόνων του Marlon James, για τα οποία θα ακολουθήσουν και ανάλογες αναρτήσεις.

So I’m leaving this worry town. Please no grieving, my love, understand? Look at me, there’s no denying I won’t last another day. All my dreaming torn in pieces now…

*Όπως καταλάβατε το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους του A million little pieces των Placebo. Σας εύχομαι καλό μήνα και να δείτε σύντομα το Sweet Movie!

Γραβιάς και Κωλέττη γωνία*

Εντάξει, άλλη μια εισαγωγή που δεν ξέρω πως θα αρχίσει. Ούτε πως θα τελειώσει. Το πρώτο Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου δεν με βρήκε να ακούω το November Rain με τον γάτο μου αγκαλιά, αλλά το Estranged από ένα ζευγάρι μισοχαλασμένα παμπάλαια ακουστικά (τα οποία σήμερα και παρέδωσαν εντελώς το πνεύμα). Κάποιες μέρες πριν είχα κάνει ένα λάθος και είχα μπερδέψει αυτά τα δύο τραγούδια. Κανένα λάθος τελικά, ήταν απλά ο λανθάνον τρόπος του μυαλού μου να μου μηνύσει όσα έρχονταν.Και κάπως έτσι (για να κλείσω το σχήμα Κ-Κ-Κ των τελευταίων προτάσεων) βρέθηκα να ανεβαίνω την Χαριλάου Τρικούπη ένα σαββατιάτικο μεσημέρι.

Στάση Πρώτη: Πρωτοπορία

0a1a2fb42839f055c8d7a58093343b3d

Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας ανάμεσα μας που να μην έχει ακουστά την συγκεκριμένη αλυσίδα βιβλιοπωλείων. Με το που μπαίνεις σε καλοσωρίζουν τα ράφια των χρησιμοποιημένων, στα οποία μπορείς να βρεις μεγάλους θυσαυρούς. Στα εν λόγω ράφια έχω βρει τον Φύλακα της Σίκαλης σε μία από τις πρώτες κυκλοφορίες του, εξαντλημένες εκδόσεις κλασσικών από τα Γράμματα, πρωτοκυκλοφόρητα έργα που μοιάζουν ανέγγιχτα (χωρίς καμία υπερβολή) και μια αρκετά μεγάλη γκάμα ελληνικής πεζογραφίας που βρίθει απ τους γνωστούς δαίμονες, Δημουλίδου και Μαντά. Αν όμως έχεις τον devil με το μέρος σου, όπως καλή ώρα τον έχει ο Jagger και εγώ, μπορείς να βρεις και τον δίτομο Γιούγκερμαν κοψοχρονιά. Παράλληλα, στο ισόγειο βρίσκονται το παιδικό τμήμα και οι γραφιστικές νουβέλες. Έλα, τώρα έρχεται το καλό! Στο υπόγειο βρίσκεται συγκεντρωμένη η ξένη πεζογραφία, μεταφρασμένη και στο πρωτότυπο, τα βιβλία γενικού ενδιαφέροντος, τα λεξικά, τα της ποιήσεως και φυσικά η ελληνική γραμματεία, παλαιότερη και νεότερη. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι τουλάχιστον το κατάστημα Αθηνών, που είναι και το μόνο που έχω επισκεφτεί, είναι απολύτως ενημερωμένο και οργανωμένο με τέτοιο τρόπο που δεν χρειάζεσαι καμία βοήθεια για να βρεις το οτιδήποτε. Πραγματικά, είναι από τα λίγα βιβλιοπωλεία που με μια απλή περιήγηση μπορείς να βρεις πανεύκολα ότι θελήσεις. Τέλος, το δώμα είναι αφιερωμένο στα βιβλία τέχνης και μουσικής.

Συνολικά, η Πρωτοπορία φημίζεται για τις μεγάλες εκπτώσεις της και τα φθηνά μεταφορικά της. Είναι ταυτόχρονα όμως και ένα βιβλιοπωλείο που χαίρεσαι να επισκέπτεσαι και να εξερευνείς. Αν σας βγάλει ο δρόμος σας από εκεί, να μπείτε οπωσδήποτε.

♦ Γραβιάς 3-5

Στάση Δεύτερη: Εκδόσεις Δωδώνη

Βγήκες από την Πρωτοπορία; Κατηφόρισε την Γραβιάς και σε περιμένει ένα αθέατο διαμάντι. Πριν βιαστείς να στρίψεις στην Θεμιστοκλέους, ακριβώς λίγο πριν την στροφή θα περάσεις έξω από τις εκδόσεις Δωδώνη. Δεν θα ενθουσιαστείς με την πρώτη ματιά και για να λέμε και την αλήθεια ούτε και με την δεύτερη. Μπες όμως πρώτα μέσα και θα σε ξεναγήσω εγώ καταλλήλως. Το ισόγειο δεν είναι και κάτι το τρομερό. Ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλιοθήκες με τις τρέχοντες εκδόσεις, προσεγμένες και ενδιαφέροντες οι περισσότερες, αλλά αυτό που θα αντικρίσεις κάτω ξεπερνά τις προσδοκίες σου. Άσε τα πράγματα σου, πάρε βαθιά ανάσα και κατέβα στο υπόγειο. Ένα τεράστιο δωμάτιο με βιβλιοθήκες γεμάτο με εξαντλημένες εκδόσεις! Ναι, καλά άκουσες! Στα ράφια του θα βρεις από εξαντλημένες ποιητικές συλλογές της Ρουκ και του Ρίτσου μέχρι πρωτοεκδόσεις μεταφρασμάτων του Στάινμπερκ και της Πλαθ. Αλλά τι λέω, εδώ εκεί βρήκα Χανδρινό! Αγαπητέ αναγνώστη, δεν υπάρχουν λόγια να σου περιγράψω τι μπορούν να διαβάσουν τα μάτια σου και να πιάσουν τα χέρια σου εκεί πέρα. Είναι αδύνατον. Το μοναδικό μειονέκτημα βέβαια είναι ότι οι κατάλογοι δεν είναι πλήρως ενημερωμένοι και όλα αυτά τα καλούδια δεν μπορούν να καταγραφούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα. Μέχρι στιγμής βέβαια! Οι τιμές ποικίλουν από την κατάσταση και την σπανιότητα του βιβλίου, αν και γενικές γραμμές είναι χαμηλές. Για να πας εκεί θες χρόνο και χρήματα. Και καλύτερα να έχεις πλεόνασμα και στα δύο…

♦ Γραβιάς 15

Στάση Τρίτη: για καφέ στον Μαύρο Γάτο

mauros-gatos-poster.jpg

Μετά από τόσα βιβλία και σκάλες ένας καφές είναι ότι πρέπει. Ένα μόλις στενό (και τι στενό, η Σόλωνος!) σε χωρίζει από τον Μαύρο Γάτο. Με το που θα βρεις την Κωλέττη θα πέσεις και πάνω του. Πρωτοπήγα σε αυτό το μαγαζί λίγο καιρό πριν εντελώς τυχαία και η ίδια τύχη (και το Estranged) με έφεραν ξανά στο συγκεκριμένο σημείο. Ο χώρος μέσα είναι καταπληκτικός, η εξυπηρέτηση καλή και οι τιμές κάτι παραπάνω από λογικές. Γιατί να το προτιμήσεις από τα τόσα άλλα καφέ της περιοχής; Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα! Εμένα πάντα με εμπνέουν οι συζητήσεις δίπλα στα μεγάλα κάδρα με τους Stones να ακούγονται από πίσω και τα πιτσιρίκια από τα φροντιστήρια που έχουν μόλις σχολάσει με τον σαματά τους. Και ο ελληνικός είναι ωραίος και ο φρέντο και η σοκολάτα και οι μπύρες και πάει λέγοντας. Και εκεί θα θυμάμαι ένα φίλο που φοβάται τον στρατό και εκεί θα θυμάμαι ότι μίλησα και εγώ για τους φόβους που δεν νίκησα. Ο φίλος έχει ακόμα ελπίδες.

Πάλι μίλησα πολύ, αλλά το είχα ανάγκη. Συγγνώμη για το τοπικό μονοπώλιο και την κατεβατό. Αν ποτέ κάποιος επισκεφτεί αυτά τα μέρη μπορεί να με βρει να ψάχνω στο υπόγειο της Δωδώνη και γιατί όχι μπορεί και εκείνος να ακούσει Stones στον Μαύρο Γάτο.

♦ Κωλέττη 42

*Φυσικά, η Γραβιάς και η Κωλέττη δεν συνορεύουν. Η γωνία ήταν χάριν τίτλου…

Μια μέρα στο Κέντρο

Κυριακή πρωί κατεβαίνοντας την Λεωφόρο Αμαλίας ο δρόμος μας βγάζει στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Ωραία ξεκινήσαμε και αυτή την ανάρτηση! Όχι, εντάξει! Κάναμε μια βόλτα στα μουσειακά -πως να τα πω η δόλια;- μνήματα και πήραμε τον κατήφορο για κέντρο. Οι επιλογές πολλές για τον κυριακάτικο περίπατο, εμείς θα σας παρουσιάσουμε τις δικές μας, οι οποίες μας άφησαν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένους!

Στάση Πρώτη: για καφέ στην Κιμωλία

nivoslide10

Κάτι ο καλός καιρός, κάτι ο καλός μου φίλος ο Όμηρος που δεν μου χαλάει ποτέ χατίρι, σήμερα βρεθήκαμε στην Υπερείδου 5 σε ένα από τα πιο όμορφα καφέ του Κέντρου, στην περιβόητη Κιμωλία! Εξωτερικά υπάρχουν τα τυπικά τραπεζάκια των καφενείων της περιοχής, πολύχρωμα και παιχνιδιάρικα. Μην μασάς όμως, που να δεις τι σε περιμένει μέσα! Από το πρώτο σκαλοπάτι καταλαβαίνεις ότι κάτι πολύ-πολύ καλό συμβαίνει εδώ πέρα. Το πολύχρωμο σκηνικό συνεχίζεται και εσωτερικά, οι τοίχοι είναι γεμάτοι με πίνακες και γάτες -σε πίνακες φυσικά- και ο χώρος εκπέμπει πιο θετική αύρα και από ζαχαροπλαστείο. Σαν να μην έφτανε όλη αυτή η πανδαισία, στο πίσω μέρος του μαγαζιού υπάρχει ένα μικρός χώρος βγαλμένος από κουκλόσπιτο με καναπέδες και πιάνο και βιβλία, και κάπως έτσι η Ιωάννα ξετρελάθηκε! Το προσωπικό συναγωνίζεται σε γλυκύτητα το περιβάλλον της Κιμωλίας, ενώ τα ροφήματα ήταν απολαυστικά! Αν έχετε σφάλει και εσείς τόσο καιρό, όπως έκανα και εγώ, και δεν έχετε επισκεφθεί ακόμα την Κιμωλία, να το κάνετε το συντομότερο και να με πάρετε μαζί σας, παρακαλώ!

nivoslider13

Στάση Δεύτερη: για μπέργκερ στο Miller Food House

13427764_1599682457028512_9072052419315877691_n

Κάπου εκεί στη μέση της Ερμού πεινάσαμε, τα παιδιά, και πέταξα (γιατί εγώ φταίω) την ιδέα να μπούμε σε εκείνο το μπεργκεράδικο που <<καλά ε, έχω δει τρομερές φωτογραφίες στο instagram!>>. Με τα πολλά, διαλέγουμε κάτι από το μενού και ανεβαίνουμε στο πάνω πάτωμα να φαρμακώσουμε! Φαρμάκι δεν το λες η αλήθεια είναι, αλλά αν δεν είχαμε την επόμενη στάση θα πέταγα ωραιότατα το επόμενο μαργαριτάρι μου να πάμε στο Burgerville. Για να γίνω πιο σαφής: Οι επιλογές είναι λιγοστές και το προσωπικό είναι μεν πρόθυμο και ευγενικό, αλλά ανεπαρκές. Το μόνο πράγμα που σώζει κάπως την κατάσταση είναι το περιβάλλον του μαγαζιού, μεγάλα καθίσματα σε στυλ ταινίας του Ταραντίνο, νέον ηλεκτρικές κιθάρες και το ανεξίτηλο σημάδι του wannabe Roote 66. Είναι όμως αυτά αρκετά;

Στάση Τρίτη: για λουκουμάδες στους LUKUMAΔΕΣ

1525245_437333183036134_1428856062_n

Χρόνια αυτό το μαγαζί είναι μες στην καρδιά μου και στην διαδρομή κάθε επίσκεψή μου στο Κέντρο! Λουκουμάδες με μέλι, με σοκολάτα, με λευκή σοκολάτα, με bueno, γεμιστοί, απλοί, τραγανοί και αξιαγάπητοι! Παιδιά, LUKUMAΔΕΣ! Υπάρχει κάτι πιο ωραίο για το κλείσιμο ενός κυριακάτικου απογεύματος; Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω για το συγκεκριμένο μέρος, μονάχα ότι πήρα και μια μερίδα επιπλέον για το σπίτι! Θα το βρείτε στην Αιόλου από την πλευρά της Ερμού. Μην σας τρομάξει ο πολύς κόσμος, η εξυπηρέτηση είναι γρήγορη και εγγυημένη!

12494827_660652710704179_5308855778964773187_n

Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω ένα δύο πραγματάκια. Ξέρω πως αυτό το άρθρο δεν απευθύνεται σε μη κάτοικους της Αθήνας και ίσως κουράσει. Πιστεύω, όμως, πως αν έρθετε στην Πρωτεύουσα και επισκεφθείτε τα εν λόγω μαγαζιά θα τα αγαπήσετε και εσείς. Άτυπα λιγάκι, ας λειτουργήσει αυτή η στήλη σαν οδηγό πόλης! Επιπλεόν, θέλω να τονίσω πως η παράλειψη τιμών δεν έγινε από αμέλεια. Όλα τα παραπάνω μέρη έχουν σχετικά χαμηλές τιμές, αντίστοιχες των προιόντων που προσφέρουν. Φανταστείτε ότι σήμερα με μια συνετή επιλογή δεν ξοδέψαμε παραπάνω από 10 ευρώ έκαστος. Αυτά από εμάς! Καλό σας βράδυ και καλή εβδομάδα!

Αγαπημένα Σεπτεμβρίου

Καλό μήνα λιγάκι καθυστερημένα και αυτή τη φορά! Πέρασε αρκετά μεγάλο διάστημα από την τελευταία φορά που κάναμε αγαπημένα και ο λόγος ήταν η έλλειψη χρόνου. Επιστρέφοντας στα φυσιολογικά δίνουμε ένα ακόμα φιλί ζωής σε μια παλιά μας στήλη και ελπίζουμε να την διατηρήσουμε και πάλι ζωντανή!

sfavorites

Εμείς και ο κόσμος

Αρχικά, χρωστάμε ένα μεγάλο καλωσόρισμα σε δύο σχετικά νεαρά ιστολόγια, στο Μετέωρο Βήμα της Σοφίας και στο LovArt’s Corner της Νικολέτας, του Κώστα και της Μαρίας. Η κοινότητα μεγαλώνει με γοργούς ρυθμούς, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι βελτιώνεται η ποιότητας της με φρέσκιες φωνές και διαφορετικές απόψεις. Στα γνωστά και αγαπημένα μας στέκια τώρα, η Φωτεινή μετακομίζει, αλλάζει, μεγαλώνει, ενηλικιώνεται σαν να λέμε, και της ευχόμαστε τα καλύτερα σε εκείνη και στο καινούργιο της πια site! Η Τζο διάβασε ένα βιβλίο που θα ήθελα να διαβάσω και εγώ πάρα πολύ, ενώ η Σοφία αναρωτιέται κατά πόσο είναι προσωπική μας υπόθεση η επιλογή ενός βιβλίου. Για βιβλία, τέλος, μας μιλάει και ο Μιχάλης στο νέο του βίντεο, όπου μας ξεναγεί στην βιβλιοθήκη του!

Εμείς και εμείς

Χθες είχαμε την χαρά να παρεβρεθούμε σε ένα από τα πιο ξεχωριστά φεστιβάλ που γίνονται στην Αθήνα, στο Fantasticon. Σύντομα θα υπάρξει και μαγνητοσκοπημένο υλικό από τον Μιχάλη, όπου θα σας αναφέρω πιο συγκεκριμένα και την δική μου γνώμη. Αν προλαβαίνετε πάντως, περάστε μια βόλτα μέχρι το βράδυ από την Ελληνοαμερικανική Ένωση, είμαι σίγουρη ότι θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα δρώμενα και βιβλία -πολλά βιβλία! Πολλά βιβλία επίσης θα βρείτε και στο instagram, όπου διοργανώθηκε το πρώτο #booktembergr για τον μήνα Σεπτέμβριο, όσοι μάλιστα δεν πρόλαβαν να συμμετάσχουν τότε, προλαβαίνουν το αντίστοιχο πρότζεκτ του Οκτωβρίου. Όρεξη να χουμε να πήζουμε στα βιβλία παρακαλώ και θα καταλάβετε παρακάτω το γιατί!

happy-birthday-wallpaper-hd-with-name

Όλα καλά και αγαπημένα μέχρι στιγμής, αλλά σίγουρα η πιο ξεχωριστή στιγμή για μας είναι η σημερινή. Το Style Rive Gauche μας κλείνει τον ένα χρόνο λειτουργίας! Δεν υπάρχουν λόγια για να ευχαριστήσω όσους μας βοήθησαν. Δεν φτάνουν ούτε τα ευχαριστώ ούτε τα χαμόγελα για να δείξουμε πόσο χαρούμενες είμαστε που πέτυχε ο στόχος μας. Ο τρόπος που σκεφτήκαμε για να ανταποδώσουμε έστω και στο ελάχιστο την στήριξη σας είναι να κληρώσουμε τρία βιβλία σε τρεις τυχερούς μέχρι το τέλος του μήνα! Κάποιος μίλησε για το νέο του Χάρι Πότερ, ανέφερε τον Αντριά από το Confiteor και φώναξε και την Φεράντε… Για να δούμε, λίγο υπομονή ακόμη, μέσα στις επόμενες αναρτήσεις θα σας αναφέρουμε περισσότερα!

Μια μέλισσα στην Αθήνα

της Μαρίας-Νίκης Ζαφειράκη

Ήμουν στα όρια της απελπισίας. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσαν να μου συμβούν όλα μαζί σε μία μέρα. Βασικά, δεν πίστευα ότι τίποτε από αυτά θα μπορούσε ποτέ να μου συμβεί. Σε μόλις είκοσι-τέσσερις ώρες· απολύθηκα από τη δουλειά μου, ο επι δύο χρόνια αρραβωνιαστικός μου αποφάσισε ότι θέλει να χωρίσουμε, για να επαναπροσδιορίσει, καθώς είπε, τη σεξουαλική του ταυτότητα, το σπίτι μου πλημμύρισε, το αυτοκίνητό μου, το οποίο ήμουν σίγουρη, ότι είχα γεμίσει εχθές, έμεινε από βενζίνη στη μέση της Αλεξάνδρας, κι έτσι χρειάστηκε να περπατήσω έξι χιλιόμετρα με τα πόδια ως το σπίτι, ο γάτος μου πέθανε, ο παππούς μου αρρώστησε, μου έκοψαν το ρεύμα, ανακάλυψα ότι ήμουν υιοθετημένη και μέσα σ’όλα αυτά, άκουσον άκουσον, μου τελείωσε και ο καφές.

Όλα έγιναν μαζί, με ταχύτητα αστραπιαία και διάθεση σχεδόν κωμική. Πριν προλάβω να χωνέψω το ένα, με ‘βρισκε το άλλο. Αν ήμουν ταινία, θα ‘ταν του Αλμοδοβάρ, αν ήμουν τραγούδι των The Cure, κι αν ήμουν ποίημα του Μπουκόφσκι. Δεν μπορούσα πραγματικά να πιστέψω το πόσο άτυχη ήμουν!

Το επόμενο πρωί με βρήκε στον καναπέ του σαλονιού με τα χθεσινά μου ρούχα τσαλακωμένα, μούσκεμα απ’τον ιδρώτα και ένα μισοάδειο μπουκάλι κρασί που είχε γεμίσει με κόκκινες πιτσιλιές το παρκέ, πεταμένο λίγο πιο δίπλα. Είχα ανήσυχο ύπνο, και στριφογύριζα όλο το βράδυ, πολλές φορές δίχως να μπορώ να πάρω ανάσα. Όταν ξύπνησα, το ρολόι μου έγραφε 11:00 ακριβώς. Σηκώθηκα πανικοβλημένη στη σκέψη ότι είχα αργήσει στη δουλειά, μόλις όμως τα πόδια μου άγγιξαν το κρύο ξύλο του πατώματος θυμήθηκα ότι δεν είχα πια δουλειά. Για την ακρίβεια, δεν είχα πια δουλειά, αρραβωνιαστικό, ο γάτος δεν μου έτριβε πλέον νωχελικά τα πόδια όπως κάθε πρωί, και η μητέρα μου, μετά τα χθεσινά, δεν με πήρε τηλέφωνο για καλημέρα. Ήταν η πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια που δεν είχα κανέναν να πω καλημέρα και δεν νομίζω ότι τη σημερινή μέρα θα είχε τόση σημασία.

Πήγα στο μπάνιο και έριξα χούφτες κρύο νερό στο πρόσωπό μου, μπας και καταφέρω να ξεπεράσω αυτόν τον φριχτό πονοκέφαλο που χτυπούσε σαν μπαλάκι πινγκ πονκ στα μηνίγγια μου. Ύστερα, με πολλή προσπάθεια έφτασα στην κουζίνα όπου προς μεγάλην μου απογοήτευση διαπίστωσα ότι δεν είχα καφέ. Πέρασα το χέρι μου μέσα από τα μαλλιά μου σκεπτόμενη τι είχε μείνει όρθιο από το ρημαδιό που ήταν εκείνη τη στιγμή η ζωή μου. Κάθισα έτσι για περίπου δύο λεπτά. Την επόμενη στιγμή, μέσα σε μία κατάσταση ζάλης και πανικού βρέθηκα έξω απ’την πόρτα. Δεν μπήκα στον κόπο να πάρω κλειδιά αυτοκινήτου, παρα την όποια σύγχησή μου θυμόμουν ξεκάθαρα ότι το αμάξι μου βρισκόταν κάπου κοντά στα Εξάρχεια ή στο Γκύζη, δεν ξέρω. Περπάτησα απλώς μέχρι τον κοντινότερο σταθμό του μετρό και με κάτι πενταροδεκάρες που είχα ξεχασμένες στην τσέπη του μπλου τζιν μου πήρα ένα εισήτριο και κατέβηκα στην αποβάθρα.

Δεν είχα συγκεκριμένο προορισμό, κατέβηκα μηχανικά στο Μοναστηράκι περισσότερο από βαριεστημάρα παρα από επιλογή. Δύο ηλικιωμένοι με έσπρωξαν στις σκάλες, μια μητέρα έσερνε ένα κοριτσάκι που ούρλιαζε και ένα ζευγάρι εφήβων κατασπάραζαν ο ένας τον άλλον μπροστάαπ’τον σταθμό. Όλα μού φαίνονταν τόσο αβάσταχτα και με γέμιζαν με αηδία και απέχθεια για κάθετι που φανέρωνε υποψία ευτυχίας.

Χωρίς πολλά πολλά πήρα τον γνωστό δρόμο για το Θησείο και κάθισα σε ένα μικρό καφέ. Άφησα το κορμί μου να πέσει αδιάφορα σε μια καρέκλα κυλώντας σχεδόν ρευστό στο ύφασμά της. Ήταν Άνοιξη κι είχε ψύχρα, με τον ήλιο να βγαίνει που και που ζεσταίνοντας κάπως διστακτικά, με τις λεπτές ακτίνες του την κρύα μαρτιάτικη Αθήνα. Ζήτησα έναν σκέτο μαύρο καφέ.

Η πρώτη καυτή γουλιά που άγγιξε τα χείλη μου, ήταν λυτρωτική και ζέστανε την ψυχή μου. Ένιωσα ξαφνικά οικεία και άνετα. Τουλάχιστον είχα βρει καφέ! Χωρίς να σκέφτομαι, κατέβασα τη δεύτερη και την τρίτη, την τέταρτη. Σε πέντε λεπτά είχα αδειάσει με λαιμαργία την κούπα με το αγαπημένο μου ρόφημα, ενω αισθανόμουν πλέον περισσότερο ο εαυτός μου.

Παρατήρησα για πολλή ώρα τους περαστικούς· τα ερωτευμένα ζευγάρια, τις οικογένειες με τα παιδιά και τις μανούλες με τα μωρά τους, τις γυναίκες με τα καρότσια της λαϊκής, τους φοιτητές με τα μεγάλα καφέ γυαλιά και τα βιβλία, τα κορίτσια με τα κόκκινα χείλη και τα ρόδινα μάγουλα, τους ηλικιωμένους άνδρες με τα μπαστούνια και το γερασμένο δέρμα, τους κόμπους στα χέρια. Μέσα σ’όλα αυτά και μια μικρή μέλισσα, αεικίνητη που καθόταν κάθε λίγο στα άνθη ρουφώντας το γλυκό νέκταρ τους, χορεύοντας στον αέρα. Μία τόσα δα μικρή μέλισσα με το κίτρινο και μαύρο της ένδυμα να λάμπει υπό το φως του αθηναϊκού ήλιου, με τα φτέρα της και τα ποδαράκια της μόλις να διαγράφονται στα ανοιχτά βλέφαρά μου.

Για το επόμενο λεπτό δεν πρόσεχα τίποτε άλλο παρόμονο αυτήν τη μέλισσα. Το πώς πετούσε απ’άνθος, σ’άνθος, το πώς κινούνταν. Έμοιαζε με μια ιεροτελεστία, μια ανεξηγήτη μυσταγωγία, ένα μυστήριο. Όσο και αν προσπαθούσα δεν μπορούσα να σταματήσω να την παρατηρώ με θαυμασμό και απορία. Ύστερα από λίγο, πιθανώς ικανοποιημένη από τα άνθη που βρίσκονταν γύρω μου, πέταξε λίγο πιο παραπέρα.

Επιστροφή στην πραγματικότητα κι αφού πλήρωσα, συνέχισα τη βόλτα μου παίρνοντας τον δρόμο του γυρισμού. Το μυαλό μου ένα κουβάρι από μπερδεμένες σκέψεις και πράγματα που έπρεπε να βάλω σε μια σειρά. Στα μισά της διαδρομής σταματώ και κοιτώ γύρω μου. Ο ήλιος είχε βγει κρύβοντας με ανασφάλεια ένα μέρος της πύρινης όψης του πίσω από τα σύννεφα. Αρχίζω να γελώ. Ένα γέλιο γάργαρο και ασταμάτητο, ένα γέλιο νευρικό. Οι περαστικοί με κοιτούν -ποσώς με ενδιαφέρει;- δεν μπορώ να σταματήσω να γελώ. Είναι μεγάλη πόλη Αθήνα και τόσο δα μικροί οι άνθρωποι σαν μελίσσια με χιλιάδες μέλισσες να τους τριγυρνούν, τα προβλήματά τους που δεν τους αφήνουν στιγμή να ηρεμήσουν από το συνεχές βουητό και τη μανία τους να ρουφούν το νέκταρ απ’τα άνθη της ψυχής τους.

 

Αγαπημένα Απριλίου

Ο καιρός πέρασε και, όπως κάθε φορά, για να τιμήσουμε τα περασμένα μαζεύουμε σε μία ανάρτηση τις καλύτερες στιγμές. Ο Απρίλης ήταν ένας μουντός και αδιάφορος μήνας, για μένα τουλάχιστον. Είχε και τις καλές του στιγμές, όμως στο σύνολό του ήταν δύσκολος και θλιβερός. Τα καλά νέα για μένα ήρθαν με το που μπήκε ο Μάιος και, επειδή δεν θα κρατηθώ μέχρι το τέλος της ανάρτησης, σας ανακοινώνω ότι από εδώ και πέρα θα δημοσιεύονται κριτικές μου στο Spoiler Alert! Είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα και ακόμα και τώρα, μια μέρα μετά, δεν μπορώ να συγκρατήσω την χαρά μου!

Εμείς και ο Κόσμος

Σαφέστατα, το πιο ενδιαφέρον γεγονός του περασμένου μήνα ήταν το Comicdom, ένα τριήμερο γεμάτο με κάθε τι που έχει να κάνει με τα κόμιξ. Δυστυχώς, εγώ κατάλαβα προς το τέλος του μήνα την αξία τους, αλλά ήταν ήδη αργά. Ευτυχώς, όμως, πήγε η Ελένη και μας πληροφόρησε για τα καλά που αγόρασε. Μια haulική ανάρτηση έκανε και η Τζο, της οποίας της ευχόμαστε χρόνια πολλά για την γιορτή της με πολλή αγάπη και ακόμα πιο πολλά βιβλία! Αντίστοιχα, η Κατερίνα στην στήλη με τις καινούργιες εκδόσεις μας μίλησε για όλες τις νέες κυκλοφορίες του Απριλίου. Στον κινηματογραφικό χώρο η chwyfleian μας σύστησε τον απίθανο κύριο Χαγιάο Μιγιαζάκι και τις ταινίες του, ενώ η Φανούλα μας μας πέταξε μέχρι την Μπρατισλάβα! Τέλος, τον Απρίλιο ξεχώρισα ένα νεαρό χρονικά ιστολόγιο, αλλά πολλά υποσχόμενο, το 1000 Booktales!

Εμείς και εμείς

Εμείς αυτό τον μήνα γίναμε τέσσερις! Πηγαίνοντας και πληθαίνοντας λοιπόν, ξεχωρίσαμε την Λεσβία του Ραπτόπουλου και το υπέροχο Daytripper των Moon και Ba (το οποίο αν ακόμα δεν έχετε διαβάσει, σας εκλιπαρώ να το κάνετε!). Είδαμε μερικά σπουδαία graphic novels που έγιναν ακόμα πιο σπουδαίες ταινίες. Περάσαμε ένα βράδυ με την Νατάσσα Μποφίλιου και -φυσικά- παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα του Game of Thrones!

Αυτά από εμάς! Καλό μήνα και καλή δύναμη!

13092285_1015422248576454_955174180_n

 

Μια μέρα στην Τεχνόπολη

Και αναρωτιόμουν όλο το χειμώνα γιατί δεν έχω αρρωστήσει… Ε τελικά το έκανα το θαύμα μου! Πυρετός, λαιμός, βραστήρας κολλητός και χαρτομάντιλο αγκαλιά. Μπράβο μου, όχι μπράβο μου! Παρηγοριά στην άρρωστη να βγει η ψυχή της είναι οι στιγμές του Σαββάτου στην Τεχνόπολη. Μια υπέροχη μέρα που περάσαμε καταπληκτικά, αγναντέψαμε και γίναμε ξανά παιδιά!

Αγναντεύοντας την Αθήνα

Η Τεχνόπολις είναι μία από τις μεγάλες αδυναμίες μου στην Αθήνα και όσοι με ξέρουν προσωπικά γνωρίζουν τους λόγους. Στις 3 Μαρτίου προστέθηκαν μερικοί επιπλέον λόγοι για αυτή μου την αδυναμία, το Athens Bikes, ο πρώτο σταθμό bike sharing της Αθήνας, το Skywalk για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω και το  Παρατηρητήριο!

Το Παρατηρητήριο στεγάζεται στο ψηλότερο κτήριο των εγκαταστάσεων, η είσοδος του είναι στη δεξιά πλευρά του καφέ και το κόστος είναι μόλις ένα ευρώ. Έχουν γραφτεί ήδη πολλά για την υπέροχη θέα του, αλλά ότι κι αν πει κανείς είναι λίγο. Παιδιά μπορείτε να δείτε όλη την Αθήνα, από την θάλασσα του Πειραιά (κάποιος ενθουσιάστηκε πολύ με αυτό), μέχρι -που να πω που είμαι και άσχετη από γεωγραφία- το βάθος του λεκανοπεδίου! Την εξαίρετη θέα μπορείτε να απολαύσετε ακόμα περισσότερο από τα ειδικά κιάλια που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε πλευρά του της αίθουσας. Τέρμα τα λόγια όμως, ας αφήσουμε τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους!

DSC01350DSC01352

 

Τα παιδία παίζει

Έδειξα χαρακτήρα και σας ανέφερα πρώτα το Παρατηρητήριο, όμως η αλήθεια είναι πως την καρδιά μου έκλεψε το Skywalk, μια εναλλακτική παιδική χαρά για μικρούς και μεγάλους! Αν, βέβαια, θέλετε την γνώμη μου, μόνο για μεγάλους… Δύο μεγάλες εναέριες γέφυρες, ευτυχώς κρατιούνται καλά (τσεκαρισμένο), ένας ιστός αναρρίχησης και μια α π ί σ τ ε υ τ η τσουλήθρα συνθέτουν το action park, ενώ παραπέρα, λίγο παραγκωνισμένο, βρίσκεται ένα τραμπολίνο. Και πάλι τα λόγια είναι περιττά, όμως σε αυτή την περίπτωση δεν τραβήξαμε αρκετές φωτογραφίες (που να είναι δημοσιεύσημες), γιατί, βλέπετε, παίζαμε! Αρκεστείτε, λοιπόν, στις δύο τρείς -αχαρακτήριστες- που τραβήξαμε και στις κλεμμένες από το Popaganda.gr!

 

Οι κλεμμένες:

 

Και ένα μπόνους επειδή καταφέρατε να διαβάσετε το άρθρο!

ezgif.com-video-to-gif (1)