Divided We Fall

Ήρθε η ώρα για τα αγαπημένα του μήνα και ενώ περίμενα ότι θα είχα τόσα πολλά να γράψω, τελικά τα είπα όλα την στιγμή που πατούσα το power για να ανοίξει ο υπολογιστής. Δεν ήταν ότι ήταν άδειος ο Ιούλης, κάθε άλλο, δεν ήταν ότι έλειπαν τα πικάντικα και τα ξινά, από αυτά άλλο τίποτα. Απλά, αθέμιτα σχεδόν, οι τελευταίες μέρες σέρνουν το βάρος της σύγκρισης. Πέρυσι τέτοια μέρα, του χρόνου τέτοια ώρα, και αν δεν είχα πει αυτό και είχα πει το άλλο; Και ακριβώς αυτό το αν και το ίσως που εγκλωβίζονται μέσα σου είναι το κουνούπι παντός καιρού που απειλεί να σου μεταδώσει τις πιο ύπουλες ασθένειες, την αμφιβολία και την ανασφάλεια. Αντικουνουπικά, λοιπόν, ταμπλέτες, φιδάκια και σπιτικές λοσιόν ξιδιού μπας και απαλλαχτούμε από τα ιδιόκτητα φαντάσματα περασμένων καλοκαιριών και αφηρημένων φθινοπώρων.

Αν ο Ιούλιος ήταν ράφι στην βιβλιοθήκη μου, πολύ φοβάμαι πως θα ήταν αραχνιασμένος και σχεδόν άδειος. Μετά τα Γουρούνια με φτερά διάβασα ελάχιστα ελλείψει χρόνου και κουράγιου. Ξεκίνησα και άφησα τον Ταξιδιώτη του Αιώνα, το Φυλαχτό και ένα κάρο άλλα βιβλία που πήγαν άκλαυτα στον πάτο της βαλίτσας. Πάντως, αν και προς το τέλος του μηνός, κατάφερα να προσθέσω μερικά βιβλία στο ράφι: τα Μάτια του Αλνταπουέρτα , τον Εραστή της Ντυράς και τα Κοκάλινα Ρολόγια του Μίτσελ, τα οποία βρίσκονται ακόμα υπό την διαδικασία τοποθέτησης. Ελπίζω σύντομα να βρω χρόνο και διάθεση για να σας μιλήσω για τα συγκεκριμένα. Αν δεν το καταφέρω όμως, κρατήστε το παρακάτω: ο Εραστής είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει. Το είχα καταλάβει από εκείνο το μάθημα στη σχολή, όταν μετέφρασα ένα χωρίο του δεύτερου κεφαλαίου, ότι εγώ και η Ντυράς ζούμε σε παρόμοιες Μητροπόλεις. Κυρίως λόγο του πρώτου συνθετικού του τελευταίου ουσιαστικού της προηγούμενης πρότασης. Εντάξει, το σταματάω.

Και ενώ οι ερασιτεχνικές προσπάθειες της ουλοπικής γραφής μου φεύγουν άδοξα από την σκηνή, έρχεται ένας μεγάλος τροβαδούρος, να τραγουδήσει και να παίξει με τις λέξεις. Είδα για πρώτη φορά τον Σαββόπουλο ζωντανά την βραδιά που έκλεινα τα δεκαπέντε μου χρόνια. Κοντεύει να περάσει μια δεκαετία και ομολογώ πως προ ημερών στο Ανοιχτό Θέατρο Άνδρου με έπεισε πως δεν έχει περάσει ούτε μέρα από τότε. Εκείνος περπατάει τα απροσδιόριστα 70+ του και εγώ αύριο έχω πρώτη ώρα Αρχαία. Θα κρατήσουν οι χοροί και ίσως, μάλιστα, γυρίσει και η Συννεφούλα. Ο Νιόνιος πάντως δεν θα γεράσει ποτέ.

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά τραγουδούσε ο αγαπημένος Κηλαηδόνης, ο Μολιέρος της Κυψέλης. Δυστυχώς εδώ το θερινό σινεμά έκλεισε και απόμεινε μονάχα τ’ αγιόκλημα και το γιασεμί. Κανένα παράπονο. Εξάλλου τα Φτηνά Τσιγάρα μόνο με την συγκεκριμένη παρέα μπορείς να τα παρακολουθήσεις. Σύντομα, χρόνου ευρίσκοντος και διάθεσης ανεβασμένης, θα σας παρουσιάσω και ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα. Το θέμα του: οι γάτες!

Πέρασε και τούτος ο μήνας και ένα ακόμα καλάθι σκουπιδιών αδειάζει περιμένοντας το επόμενο. Το επόμενο που θα έχει κάτι απ το προηγούμενο και ίσως τίποτα διαφορετικό από το μεθεπόμενο. Για αυτό, αν κάτι πρέπει να κρατήσω αυτό το μήνα, θα είναι οι αγκαλιές, τα φιλιά και η αγάπη που έλαβα. Πράγματα που εν τέλει δεν είναι και τόσο δεδομένα και η διαχρονικότητα τους δεν οριοθετείται στα στενά συμβατικά όρια του δικού μας χρόνου.

tumblr_lil7oapIkT1qgigp8o1_500.png

Έρχεται Αύγουστος, η Ρέα Φραντζή είναι από καιρό στην Πάτμο κοιτάζοντας την γραμμή που της γνέφει. Εγώ εδώ και ακόμα να καταλάβω που τελειώνει η θάλασσα για να αρχίσει ο ουρανός.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι καρέ από την σπουδαία ταινία A Man Asleep. Δεν θα ξεπεράσω ποτέ αυτό το βιβλίο.

Suddenly and out of nowhere

Ελάχιστοι άνθρωποι είναι αυτή την στιγμή πιο χαρούμενοι από τον Γιώργο Λάνθιμο, τον έλληνα σκηνοθέτη που λατρεύει να μισεί η καρδιά μου και που σήμερα βραβεύτηκε με το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ των Καννών. Ένας από αυτούς είμαι εγώ και φυσικά όχι για το βραβείο σεναρίου. Ας είναι, υπάρχουν και τρελοί στον κόσμο, τι να κάνουμε!

Θυμάστε μερικούς μήνες πριν, στην τελευταία ανάρτηση της περασμένης χρονιάς, όπου ευχόμουν στους αναγνώστες του Rive Gauche να διαβάζουν λιγότερο; Ε, λοιπόν, άργησα λιγάκι αλλά τα κατάφερα! Αυτό τον μήνα διάβασα ελάχιστα και ότι διάβασα, ντρέπομαι που το ομολογώ, το αποτελείωσα με μισή καρδιά. Το περίεργο είναι πως για ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του αναγνωστικού μπλοκαρίσματος ευθύνεται ένα βιβλίο, το Un homme qui dort. Ούτε και εγώ το περίμενα, αλλά να που πράγματι ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Και τους ανθρώπους, κυρίως αυτούς.

tumblr_my4dqdqyST1sgsrdio3_1280

Κινηματογραφικά, πάλι, ήταν πλούσια η συγκομιδή. Είδα επιτέλους την τριλογία του Linklater και βεβαιώθηκα ότι τα Φτηνά Τσιγάρα είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Φτηνά Τσιγάρα έγραψα; Το Before Sunrise εννοούσα, αλλά η αισθητική τους είναι τρομακτικά παρόμοια. Έκλαψα με το Grave of the Fireflies συνεχίζοντας την παράδοση του πλαντάζω σε κάθε ταινία του Studio Ghibli και ερωτεύτηκα τον Waits στο Down by Law του Jim Jarmusch. Δύο ταινίες μου έκαναν όμως την μεγαλύτερη εντύπωση, θετική και αρνητική αντίστοιχα. Το μόλις 16 λεπτών φιλμάκι του Krzysztof Kieslowski με τίτλο Talking Heads παρουσιάζει ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να περιγράφουν τον εαυτό τους μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και είναι ότι καλύτερο έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Η κινηματογραφική μεταφορά του Ένα κάποιο τέλος από την άλλη, του αγαπημένου μυθιστορήματος του Barnes, είναι μια από τις πιο άψυχες και άνοστες ταινίες της χρονιάς. Είναι αγαπημένο βιβλίο και λυπάμαι που η μεταφορά του ήταν τόσο αδιάφορη, αλλά όποιος σας πει ότι η εν λόγω ταινία είναι καλή σας κοροιδεύει μες στα μούτρα. Ή δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.

Εντάξει, τι να πούμε για το κομμάτι των σειρών; Ξεκίνησε το Twin Peaks και είμαστε πριν των πυλών για πολλές και ενδιαφέρουσες σειρές τους επόμενους μήνες. Έχω ένα παράπονο όμως και θα το εκφράσω όπως και να χει. Δεν μου άρεσε καθόλου το American Gods. Ξέρω ότι πίσω από σενάριο βρίσκεται η πένα του Gaiman και στην σκηνοθετική καρέκλα αράζει με άνεση ο Michael Green (Logan, Alien: Covenant), αλλά εμένα μου θύμισε True Blood και δεν είχε καν την κομματάρα του Jace Everett στους τίτλους αρχής. Ελπίζω να αλλάξω γνώμη στα επόμενα επεισόδια, γιατί είναι πράγματι καλογυρισμένη και έχει καλό καστ.

18664487_1073350529465639_4737397428071432883_n

Στα προσεχώς έχουμε πολλά και διάφορα. Διαβάζω τη Συλλογή των 49 στο σφυρί και κάθε εβδομάδα βρίσκομαι όλο και πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου να τελειώσω τα Άπαντα του Καραγάτση. Η ζωή κυλάει ωραία ανάμεσα στις σελίδες, αλλά ακόμα πιο ωραία μακριά από αυτές. Εξάλλου, η ζωή είναι αλλού!

* Ο τίτλος είναι προσφορά του τρελού του χωριού!

Love Will Tear Us Apart (Again)

Με μια μικρή καθυστέρηση, όπως πάντα, είμαστε εδώ για τα αγαπημένα του μήνα που πέρασε. Ο Απρίλιος είναι πάντοτε όμορφος, αλλά νομίζω ότι ο φετινός ξεπέρασε σε ομορφιά όλους τους προηγούμενους. Ο καιρός ήταν καλός, ο κόσμος λιγότερο τρελαμένος και εγώ πέρασα τις ημέρες των διακοπών με την ομορφότερη παρέα. Όπου κι αν είσαι, όποτε και αν είσαι, τη διαφορά κάνει το με ποιον είσαι, με ποιον μοιράζεσαι τις στιγμές σου.

Από διάβασμα αυτό τον μήνα πήγαμε κάπως πίσω. Με δύο πρότζεκτ να τρέχουν για την σχολή, ο χρόνος για το ψυχαγωγικό διάβασμα ήταν λιγοστός. Παρόλα αυτά κατάφερα να τελειώσω δύο ποιητικές συλλογές που είχα αρχίσει πριν από μήνες. Η πρώτη είναι η συλλογή έκδοση των ποιημάτων του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η οποία -κακά τα ψέματα- δεν με ενθουσίασε, και την Τέταρτη Διάσταση του Γιάννη Ρίτσου. Η τελευταία είναι η συλλογή που περιλαμβάνονται όλοι οι δραματικοί μονόλογοι του ποιητή, τα ποιήματα δηλαδή που είναι κοντά σε δομή και θεματολογία στη Σονάτα του Σεληνόφωτος. Στα πεζογραφήματα τώρα τελείωσα το Σπίτι από φύλλα, το Τρίτο Στεφάνι, τον Στόουνερ, το Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη και το μοναδικό Un homme qui dort. Κάθε ένα από αυτά τα βιβλία είναι μια ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία, αλλά ειδικά στο τελευταίο χρωστάω πολλά. Ότι μπορεί να χρωστάει ένας άνθρωπος στα όρια της εγκατάλειψης σε ένα βιβλίο που γίνεται οδηγός διάσωσης.

tumblr_mmsw2vNP7c1rhu9vko1_500

Εκεί που η ανάγνωση φυτοζωεί ξέρετε τι ανθίζει, ε; Οι ταινίες! Αυτό το μήνα είδα αρκετές και καλές ταινίες λόγω σινεφίλ παρέας και προετοιμασίας για το επερχόμενο φεστιβάλ του κινηματογράφου Άστυ, που θέλω να παρακολουθήσω στενότερα φέτος. Εντυπωσιάστηκα με το Hannah and Her Sisters του θείου Woody, έμεινα με το στόμα ανοιχτό στο Mulholland Drive του D. Lynch και στο Funeral Parade of Roses του Toshio Matsumoto και έκλαψα στο Il postino του Michael Radford. Γιατί έτσι είναι, η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που την γράφουν, αλλά σε αυτούς που την χρειάζονται. Μια ακόμα ταινία, ίσως η μοναδική ελληνική που είδα, που αξίζει να δει και να αναλύσει κανείς είναι οι Απόντες του Νίκου Γραμματικού. Είναι απίστευτο πως ο σκηνοθέτης του Βασιλιά έδωσε στο μυαλό μου μια εντελώς νέα προσέγγιση του Wish You Were Here. Αξίζει να την δείτε μόνοι ή με παρέα. Κυρίως με παρέα.

tumblr_m3w0zpI0Qq1qbvr2go1_1280

Μετά το GirlsGirls και το Big Little Lies ήρθε η σειρά του 13 Reasons Why. Ένα έφηβο κορίτσι αυτοκτονεί και σε δεκατρείς κασέτες, σε δεκατρία επεισόδια, απαριθμεί τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτή της την απόφαση. Σίγουρα είναι μια ενδιαφέρουσα σειρά με κοινωνικές προεκτάσεις, αρκετά αληθοφανής και προσεγμένη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Μου έμεινε πάντως αυτό: όταν μια πεταλούδα κουνήσει τα φτερά της στην Ιαπωνία μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική. Όπου πεταλούδα βάλε συμπεριφορά προς τον πλησίον και είσαι μέσα. Έλυσες την πιο σημαντική εξίσωση της ζωής σου.

tumblr_mgl1dk49r31s2dhl6o1_500

Αυτά από το μέτωπο. Μέχρι στιγμής διαβάζω την βιογραφία του Perec, ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο και θέλω να πιστεύω ότι θα τιμήσω το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Άστυ όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται. Από την άλλη όμως η άνοιξη είναι στα πάνω της, η μέρα διαρκεί περισσότερο και τα χαμόγελα δεν σβήνουν ποτέ. Ίσως μια από αυτές τις μέρες κλείσω τα βιβλία, μαυρίσω τις οθόνες και βγω έξω να διαβάσω την αληθινή ποίηση. Παραφράζοντας τον θεό Κέρουακ ένας άλλος θεός υποστηρίζει ότι η ζωή είναι στον δρόμο. Ποιά είμαι εγώ για να μην συμφωνήσω;

*Τα στιγμιότυπα των φωτογραφιών είναι από υπό την ευγενική χορηγία του Tumblr και στόχο έχουν να ευχαριστήσουν τον άνθρωπο που με ώθησε να δω αυτή την ταινία (Hannah and her Sisters)!

Σε ένα πλάνο του Danny Boyle

Φήμες λένε ότι υπάρχει έστω και ένα πράγμα που πήγε καλά αυτό τον μήνα. Αλλά, παρακαλώ, μην τις πιστέψετε. Φήμες είναι και εν τη γενέσει τους βαφτίστηκαν στο ψέμα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν μη αμφισβητήσιμες σταθερές. Η άνοιξη μπήκε, το λάδι μου βγήκε και όλη η Ελλάδα κινείται σε realityστικούς ρυθμούς αποχαύνωσης. Μέχρι τώρα έχω αποφύγει, με μεγάλη επιτυχία τολμώ να πω, την κριτική της δημοσιότητας. Αλλά, ρε παιδιά, δεν νομίζετε ότι έχει παραγίνει το κακό; Είπαμε να μην μας πέφτει βαριά η κουλτούρα για κυρίως πιάτο, αλλά όχι και να βαράμε παλαμάκια όταν μας ρίχνουν χλέπες μες στη μούρη. Λέω εγώ τώρα…

Ο Μάρτιος πέρασε και ήταν ένας απίστευτα κουραστικός μήνας. Υπήρχαν μέρες που έφευγα από το σπίτι μου το πρωί και γύριζα αργά το βράδυ. Ξέρω ότι για πολλούς από εσάς αυτό είναι καθημερινότητα, αλλά για μένα ήταν κάτι το οποίο είχα καιρό να κάνω και με ξάφνιασε. Πολλές εκθέσεις, παρουσιάσεις, κινηματογραφικά Φεστιβάλ. Η άνοιξη μπήκε δυναμικά, ειδικά για όσους ζουν στην Πρωτεύουσα. Ξεχώρισα δύο τεκταινόμενα, το 18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και την Αφιερωματική βραδιά του Μωβ Σκίουρου στον Ανδρέα Εμπειρίκο. Ειδικά για τον φεστιβάλ κινηματογράφου χάρηκα πάρα πολύ γιατί μου έδωσε ένα καλό κίνητρο να πάω σινεμά, συνήθεια που είχε βγει από την ζωή μου τα τελευταία χρόνια και θέλω πάση θυσία να την καθιερώσω ξανά.  Για να είμαι ειλικρινής οι ταινίες δεν με ενθουσίασαν, αλλά η διοργάνωση ήταν άρτια και το κοινό πολύ ενδιαφέρον. Το κοινό, όχι τόσο οι ταινίες.

Κάτι κάναμε και από διάβασμα. Ανακάλυψα, επιτέλους, τον Τσβάιχ και δεν βλέπω την ώρα να διαβάσω και άλλα έργα του. Μαγεύτηκα από το Η ζωή είναι αλλού του Κούντερα, ένα βιβλίο για το οποίο θέλω να σας μιλήσω, αλλά δεν υπάρχουν λόγια. Ήδη από την αρχή της χρονιάς είχα αποφασίσει να διαβάσω τα Άπαντα του Καραγάτση, οπότε μετά τον Σέργιο και Βάκχο του Φεβρουαρίου συνέχισα με την επανάληψη του 10 και τον Μεγάλο Ύπνο.  Επίσης, ξεκίνησα και ακόμα διαβάζω το Σπίτι από Φύλλα και τον Στόουνερ που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg. Και τα δύο βιβλία είναι πολύ ιδιαίτερα. Ειδικά στην περίπτωση του Σπιτιού ανά τακτά χρονικά διαστήματα σταματάω την ανάγνωση γιατί με πιάνει incubus, και όχι το συγκρότημα (ωραία τα ελληνικά μου, ε;)!

IMG_2464.JPG

Επιτέλους πέρασα τις πενήντα ταινίες, στόχος που είχα βάλει για όλο τον χρόνο, αλλά πήγε τόσο ανέλπιστα καλά που κατάφερα να τον φτάσω από τον Μάρτη. Πριν δεχτώ τα συγχαρητήριά σας, βέβαια, να σας πω ότι πολλές από αυτές είναι μικρού μήκους, οπότε δεν αξίζω τον θαυμασμό σας. Μάλλον την χλεύη σας αξίζω γιατί έκλαψα στο Trainspotting 2. Μόνο εγώ… Κατά τα άλλα θυμήθηκα ταινιάρες όπως το La Haine, το V for Vendetta, το Enter the Void και φυσικά το Fantastic Planet. Αν δεν έχετε δει κάποια από τις προηγούμενες, κλείστε το παράθυρο και δείτε την τώρα. Ειδικά το Fantastic Planet!

Μουσικά έμεινα πένης και αυτό τον μήνα, αλλά σιγά σιγά θα διορθωθεί και αυτό. Ακούσματα γνωστά και αγαπημένα και σύμφωνα με έναν από εσάς ασφαλή μονοπώλησαν τα πέρα δώθε μου, αλλά σας έχω την έκπληξη• έχουμε νέο -μόνιμο- συντάκτη. Καλό παιδί, ξέρει από μουσική και ακούει φανατικά Floyd. Ντάξει, κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά είμαστε team project sol και τον αγαπάμε!

Στα λοιπά αγαπημένα του μήνα βρίσκεται το Choose που έκανα σε φίλους και στιγμές. Χρόνος δεν υπήρχε, αλλά είδα άτομα που μου είχαν λείψει και ούτε είχα καταλάβει πως τους είχα αφήσει να φύγουν από την ζωή μου. Είδα μέρη που είχα πάει και ξαναπάει, αλλά ποτέ δεν είχα προσέξει στα αλήθεια. Είδα τους προηγούμενους μήνες να φεύγουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και μένα να σκέφτομαι όσα δεν σκεφτόμουν τόσο καιρό. Από φόβο, από συνήθεια, και από τα δύο; Δεν ξέρω, όπως επίσης δεν ξέρω αν η ιστορία θα με δικαιώσει. Εγώ πάντως προσπάθησα.

Κάπου εδώ θα πρέπει να σας καληνυχτίσω, αλλά αυτή τη φορά δεν θα προσθέσω το χατζιδακικό «ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ«, γιατί πλέον δεν με εκφράζει. Ο κόσμος αλλάζει όσο αλλάζουμε εμείς και για πρώτη φορά μετά από μήνες θα γράψω το εις αύριον τα ωραία και θα το εννοώ. Τουλάχιστον για σήμερα.

Χαίρε κόσμε!

Αγαπημένα Φεβρουαρίου

Πέρασε επιτέλους και ο Φεβρουάριος, ένας μήνας δύσκολος από όλες τις απόψεις. Κάτι μου λέει πως θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες μέρες, αλλά τουλάχιστον αυτές του Φεβρουαρίου πέρασαν και δεν θα ξανάρθουν. Με τα καλά και τα κακά τους.

16908528_220961828372339_5246117344484261888_n

Εμείς και ο Κόσμος

Ίσως ότι καλύτερο μου συνέβη τον τελευταίο καιρό είναι ότι άρχισα να αρθρογραφώ για το site της Άνδρου. Για όσους δεν το ξέρουν, κατάγομαι από εκεί και το γεγονός ότι πλέον είμαι ενεργό μέλος ενός τόσο μεγάλου ενημερωτικού και ψυχαγωγικού πυρήνα με κάνει πολύ χαρούμενη. Στα πλαίσια της αρθογραφίας τώρα, μου έκανε τρομερή εντύπωση το κείμενο του Μάνου Βουλαρίνου στην Athensvoice με τίτλο To αστείο με το «άβατο των Εξαρχείων». Το άρθρο αυτό είναι ένα ηχηρό χαστούκι στο μάγουλο κάθε δημοσιογραφίσκου που μέσω της έδρας του προξενεί τον τρόμο και την προκατάληψη γύρω από περιοχές όπως τα Εξάρχεια. Δεν είμαι θαμώνας της περιοχής, ελάχιστα την γνωρίζω και την επισκέπτομαι, αλλά πόσες και πόσες περιοχές της Αθήνας δεν έχουν στιγματιστεί από ανόητα σχόλια και προκαταλήψεις. Αυτό πρέπει να πάψει και ένα καλό σημείο για να ξεκινήσει αυτό είναι το παραπάνω κείμενο. Τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την συνέντευξη του Παύλου Παυλίδη στην εκπομπή Μέσα στην πόλη των Άλλων. Ο Παύλος μιλάει σπάνια, αλλά όταν το κάνει, τα λέει όλα. Μίλησε για την Βέροια, για τα Μωρά στη Φωτιά, τα χρόνια στο Παρίσι και την πορεία των Ξύλινων Σπαθιών. Μίλησε για την μουσική, για την έμπνευση και για τον κόσμο. Ασχέτως με το αν είναι κανείς οπαδός των Ξ.Σ. αυτή η συνέντευξη είναι πολύ σημαντική περισσότερο για να αντιληφθούμε την σκέψη ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες στην Ελλάδα. (μέρος α΄ και β’)

Εμείς και εμείς

Διάβασα αρκετά, αλλά μονάχα τρία βιβλία στάθηκαν μέσα μου: ο Μόλλου του Beckett, Τα τρία επίπεδα της ζωής του Barnes και το Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για αγάπη του Carver. Δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά σε κάθε ένα από αυτά κάτι έσπασε και κάτι ξαναφτιάχτηκε μέσα μου. Η τρέλα, ο θάνατος και ο έρωτας. Μα πως να μην δημιουργήσουν το χάος όταν τα ίδια είναι φτιαγμένα από αυτό το συστατικό. Και όπως είπε ο Παύλος «έμπνευση είναι το να συμμαχήσεις με το χάος ακριβώς με τον τρόπο που το χάος συμμετέχει στο παιδικό παιχνίδι«.  Από ταινίες, μιας που κάναμε letterbox και πλέον τις μετράμε, ξεχώρισαν το Moonlight, το It’s Only the End of the World και Paterson. Κάθε μία από αυτές διέπεται από ένα ξεχωριστό είδος ποιητικότητας. Το Paterson βασίζεται στην αυτοαναφορικότητα, ποίηση για την ποίηση δια μέσου της οθόνης. Το Moonlight επενδύει στην ίδια την εικόνα και την ερμηνεία, δεν πήρε άδικα το βραβείο Oscar της ταινίας της χρονιάς. Και το It’s Only the End of the World, ε λοιπόν αυτό στάζει οργισμένη ποίηση από τον ιδρώτα των πρωταγωνιστών. Ο Γαλλικός κινηματογράφος βρήκε τον δάσκαλό του στο πρόσωπο του Dolan!

Αυτά τα σχετικά ολίγα. Πάω να ανοίξω στον Πίου γιατί γρατζουνάει την πόρτα (καινούργια συνήθεια αυτή).

Αγαπημένα Ιανουαρίου

There wasn’t much I used to need. A smile would blow a summer breeze through my heart. Και κάπως έτσι πέρασε ο Ιανουάριος ακούγοντας πολύ Placebo, μιας και θα μας επισκεφτούν (ξανά) στις αρχές Ιουλίου στα πλαίσια του Rockwave Festival. Ξεκίνησα από το τελευταίο τους album, το οποίο θυμάμαι να ακούω στα 18α γενέθλια μου παρέα με την κολλητή μου στο Rock Cafe που τότε στεγάζονταν στην Φιλελλήνων. Το Rock Cafe έκλεισε και ξανάνοιξε κάπου στο Μοναστηράκι και εγώ έκλεισα τα 21 τον προηγούμενο Σεπτέμβρη και πάω στα 22. Δεν βαριέσαι, τουλάχιστον θα δούμε τους Placebo!

DSC00602.JPG

So I’m leaving this worry town

Now my mistakes are haunting me, like winter came and put a freeze on my heart. Προσπαθώντας να αποφύγω τα λάθη της περσινής χρονιάς και να καλύψω τον χαμένο χρόνο άρχισα πάλι να παρακολουθώ συστηματικά ταινίες. Είδα αρκετές από αυτές που πρότεινε η Ειρήνη στις τελευταίες της αναρτήσεις, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν με εντυπωσίασε καμία ιδιαίτερα. Αντίθετα, αυτή που ακόμα θυμάμαι και επιστρέφω ανα διαστήματα είναι μια ταινία του 1974, το Sweet Movie του Dusan Makavejev. Πρόκειται για ένα σουρεαλιστικό έργο με έντονες αναφορές στην σεξουαλικότητα και την πολιτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων, πολιτικών και οικονομικών. Είναι μια σκληρή ταινία με άγριες σκηνές, αλλά ακόμα και η αγριότητα που επιλέγει ο Makavejev διέπεται από μεγάλη ποιητικότητα. Επιπλέον, όλο το σκηνικό δένει η καταπληκτική μουσική του Χατζιδάκι, εξυψώνοντας πραγματικά τα νοήματα και τους στόχους της ταινίας. Ποτέ μου δεν θα ξεχάσω το ταίριασμα του άσματος «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» με τις σκηνές από την Σφαγή του Κατύν. Όλος ο κόσμος είναι γεμάτος πτώματα, είπε και ο συμπαθέστατος πρωταγωνιστής. Αυτό που μας ξεχωρίζει από αυτά είναι η πίστη στις ιδέες μας, συμπληρώνω εγώ.

Whenever I was feeling wrong I used to go and write a song from my heart. Μακάρι να είχα και εγώ την ικανότητα να γράψω κάποιο τραγούδι, αλλά προτιμώ να το αφήσω σε τύπους σαν τον Molko. Αυτόν τον μήνα πάντως διάβασα και είχα και το πρώτο αναγνωστικό χαστούκι της χρονιάς. Πρώτος ήρθε ο Μουρακάμι με τον Κάφκα στην Ακτή και μετά ακολούθησαν Ο δρόμος του αγαπημένου Κέρουακ και το κλασικό Έγκλημα και Τιμωρία. Πήρα την απόφαση να διαβάσω επιτέλους Κούντερα (την Αβάσταχτη ελαφρότητα), τον οποίο και λάτρεψα, και γύρισα σε παλιές καλές συνήθειες με την Μαρίνα του Θαφόν. Το χαστούκι ήρθε από την Γιαναγκιχάρα με το Λίγη Ζωή. Sorry, not sorry, προσωπικά το θεωρώ ένα από τα πιο καλοδιαφημισμένα βιβλία του 2016. Δεν μπορώ να αποδώσω πουθενά αλλού την τόσο μεγάλη του επιτυχία. (But now I feel I’ve lost my spark. No more glowing in the dark for my heart). Για να αρχίσει καλά και ο Φεβρουάριος ξεκίνησα τον Σέργιο και Βάκχο του Καραγάτση και συνεχίζω την Σύντομη Ιστορία Επτά Φόνων του Marlon James, για τα οποία θα ακολουθήσουν και ανάλογες αναρτήσεις.

So I’m leaving this worry town. Please no grieving, my love, understand? Look at me, there’s no denying I won’t last another day. All my dreaming torn in pieces now…

*Όπως καταλάβατε το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους του A million little pieces των Placebo. Σας εύχομαι καλό μήνα και να δείτε σύντομα το Sweet Movie!

Γραβιάς και Κωλέττη γωνία*

Εντάξει, άλλη μια εισαγωγή που δεν ξέρω πως θα αρχίσει. Ούτε πως θα τελειώσει. Το πρώτο Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου δεν με βρήκε να ακούω το November Rain με τον γάτο μου αγκαλιά, αλλά το Estranged από ένα ζευγάρι μισοχαλασμένα παμπάλαια ακουστικά (τα οποία σήμερα και παρέδωσαν εντελώς το πνεύμα). Κάποιες μέρες πριν είχα κάνει ένα λάθος και είχα μπερδέψει αυτά τα δύο τραγούδια. Κανένα λάθος τελικά, ήταν απλά ο λανθάνον τρόπος του μυαλού μου να μου μηνύσει όσα έρχονταν.Και κάπως έτσι (για να κλείσω το σχήμα Κ-Κ-Κ των τελευταίων προτάσεων) βρέθηκα να ανεβαίνω την Χαριλάου Τρικούπη ένα σαββατιάτικο μεσημέρι.

Στάση Πρώτη: Πρωτοπορία

0a1a2fb42839f055c8d7a58093343b3d

Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας ανάμεσα μας που να μην έχει ακουστά την συγκεκριμένη αλυσίδα βιβλιοπωλείων. Με το που μπαίνεις σε καλοσωρίζουν τα ράφια των χρησιμοποιημένων, στα οποία μπορείς να βρεις μεγάλους θυσαυρούς. Στα εν λόγω ράφια έχω βρει τον Φύλακα της Σίκαλης σε μία από τις πρώτες κυκλοφορίες του, εξαντλημένες εκδόσεις κλασσικών από τα Γράμματα, πρωτοκυκλοφόρητα έργα που μοιάζουν ανέγγιχτα (χωρίς καμία υπερβολή) και μια αρκετά μεγάλη γκάμα ελληνικής πεζογραφίας που βρίθει απ τους γνωστούς δαίμονες, Δημουλίδου και Μαντά. Αν όμως έχεις τον devil με το μέρος σου, όπως καλή ώρα τον έχει ο Jagger και εγώ, μπορείς να βρεις και τον δίτομο Γιούγκερμαν κοψοχρονιά. Παράλληλα, στο ισόγειο βρίσκονται το παιδικό τμήμα και οι γραφιστικές νουβέλες. Έλα, τώρα έρχεται το καλό! Στο υπόγειο βρίσκεται συγκεντρωμένη η ξένη πεζογραφία, μεταφρασμένη και στο πρωτότυπο, τα βιβλία γενικού ενδιαφέροντος, τα λεξικά, τα της ποιήσεως και φυσικά η ελληνική γραμματεία, παλαιότερη και νεότερη. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι τουλάχιστον το κατάστημα Αθηνών, που είναι και το μόνο που έχω επισκεφτεί, είναι απολύτως ενημερωμένο και οργανωμένο με τέτοιο τρόπο που δεν χρειάζεσαι καμία βοήθεια για να βρεις το οτιδήποτε. Πραγματικά, είναι από τα λίγα βιβλιοπωλεία που με μια απλή περιήγηση μπορείς να βρεις πανεύκολα ότι θελήσεις. Τέλος, το δώμα είναι αφιερωμένο στα βιβλία τέχνης και μουσικής.

Συνολικά, η Πρωτοπορία φημίζεται για τις μεγάλες εκπτώσεις της και τα φθηνά μεταφορικά της. Είναι ταυτόχρονα όμως και ένα βιβλιοπωλείο που χαίρεσαι να επισκέπτεσαι και να εξερευνείς. Αν σας βγάλει ο δρόμος σας από εκεί, να μπείτε οπωσδήποτε.

♦ Γραβιάς 3-5

Στάση Δεύτερη: Εκδόσεις Δωδώνη

Βγήκες από την Πρωτοπορία; Κατηφόρισε την Γραβιάς και σε περιμένει ένα αθέατο διαμάντι. Πριν βιαστείς να στρίψεις στην Θεμιστοκλέους, ακριβώς λίγο πριν την στροφή θα περάσεις έξω από τις εκδόσεις Δωδώνη. Δεν θα ενθουσιαστείς με την πρώτη ματιά και για να λέμε και την αλήθεια ούτε και με την δεύτερη. Μπες όμως πρώτα μέσα και θα σε ξεναγήσω εγώ καταλλήλως. Το ισόγειο δεν είναι και κάτι το τρομερό. Ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλιοθήκες με τις τρέχοντες εκδόσεις, προσεγμένες και ενδιαφέροντες οι περισσότερες, αλλά αυτό που θα αντικρίσεις κάτω ξεπερνά τις προσδοκίες σου. Άσε τα πράγματα σου, πάρε βαθιά ανάσα και κατέβα στο υπόγειο. Ένα τεράστιο δωμάτιο με βιβλιοθήκες γεμάτο με εξαντλημένες εκδόσεις! Ναι, καλά άκουσες! Στα ράφια του θα βρεις από εξαντλημένες ποιητικές συλλογές της Ρουκ και του Ρίτσου μέχρι πρωτοεκδόσεις μεταφρασμάτων του Στάινμπερκ και της Πλαθ. Αλλά τι λέω, εδώ εκεί βρήκα Χανδρινό! Αγαπητέ αναγνώστη, δεν υπάρχουν λόγια να σου περιγράψω τι μπορούν να διαβάσουν τα μάτια σου και να πιάσουν τα χέρια σου εκεί πέρα. Είναι αδύνατον. Το μοναδικό μειονέκτημα βέβαια είναι ότι οι κατάλογοι δεν είναι πλήρως ενημερωμένοι και όλα αυτά τα καλούδια δεν μπορούν να καταγραφούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα. Μέχρι στιγμής βέβαια! Οι τιμές ποικίλουν από την κατάσταση και την σπανιότητα του βιβλίου, αν και γενικές γραμμές είναι χαμηλές. Για να πας εκεί θες χρόνο και χρήματα. Και καλύτερα να έχεις πλεόνασμα και στα δύο…

♦ Γραβιάς 15

Στάση Τρίτη: για καφέ στον Μαύρο Γάτο

mauros-gatos-poster.jpg

Μετά από τόσα βιβλία και σκάλες ένας καφές είναι ότι πρέπει. Ένα μόλις στενό (και τι στενό, η Σόλωνος!) σε χωρίζει από τον Μαύρο Γάτο. Με το που θα βρεις την Κωλέττη θα πέσεις και πάνω του. Πρωτοπήγα σε αυτό το μαγαζί λίγο καιρό πριν εντελώς τυχαία και η ίδια τύχη (και το Estranged) με έφεραν ξανά στο συγκεκριμένο σημείο. Ο χώρος μέσα είναι καταπληκτικός, η εξυπηρέτηση καλή και οι τιμές κάτι παραπάνω από λογικές. Γιατί να το προτιμήσεις από τα τόσα άλλα καφέ της περιοχής; Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα! Εμένα πάντα με εμπνέουν οι συζητήσεις δίπλα στα μεγάλα κάδρα με τους Stones να ακούγονται από πίσω και τα πιτσιρίκια από τα φροντιστήρια που έχουν μόλις σχολάσει με τον σαματά τους. Και ο ελληνικός είναι ωραίος και ο φρέντο και η σοκολάτα και οι μπύρες και πάει λέγοντας. Και εκεί θα θυμάμαι ένα φίλο που φοβάται τον στρατό και εκεί θα θυμάμαι ότι μίλησα και εγώ για τους φόβους που δεν νίκησα. Ο φίλος έχει ακόμα ελπίδες.

Πάλι μίλησα πολύ, αλλά το είχα ανάγκη. Συγγνώμη για το τοπικό μονοπώλιο και την κατεβατό. Αν ποτέ κάποιος επισκεφτεί αυτά τα μέρη μπορεί να με βρει να ψάχνω στο υπόγειο της Δωδώνη και γιατί όχι μπορεί και εκείνος να ακούσει Stones στον Μαύρο Γάτο.

♦ Κωλέττη 42

*Φυσικά, η Γραβιάς και η Κωλέττη δεν συνορεύουν. Η γωνία ήταν χάριν τίτλου…