Γινομένο βερίκοκο έτοιμο να πέσει

Μια ανάσα ο Ιούνης μα προλαβαίνουμε. Ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού πέρασε γρήγορα και άφησε πίσω του ακτοπλοικά εισιτήρια, τσαλακωμένα βιβλία και αναμνήσεις που δεν θα ξεχαστούν εύκολα. Όλα μοιάζουν να έχουν μπει σε μια σειρά εν αναμονή των ηλιόλουστων εβδομάδων του υπόλοιπου καλοκαιριού. Ακόμα και εκείνες οι μουντές βροχερές μέρες που ήταν αιτία ακύρωσης σχεδίων, τελικά βγήκαν σε καλό. Ζήσαμε φθινοπωρινές στιγμές με καλοκαιρινή διάθεση.

Συνέχεια

Advertisements

Έχω κάτι να πω, αλλά δεν ξέρω τι

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει και κανένας θαρραλέος αναγνώστης δεν λέει να στείλει κείμενο με τα δικά του αγαπημένα. Να διαβάσουμε, βρε αδερφέ, και για τίποτα άλλο εκτός από βιβλία, ταινίες και σειρές, αν και όποτε προκύψει καμιά από αυτές. Παράπονο όμως δεν πρέπει να έχω, γιατί αυτός ο μήνας ήταν ασφυκτικά γεμάτος κι ας επιλέγω να μεταφέρω στην σύνοψή του μεμονωμένες εικόνες και γεγονότα. Φορτωμένος λοιπόν, κι ας μην μάθετε ποτέ ακριβώς από τι, πέρασε και ο Μάης, το τελευταίο ημερολογιακά ανοιξιάτικο σκαλοπάτι του 2018.

tumblr_ocmnuytuHp1rp66ruo1_500

Συνέχεια

Ένα κερί με δυο φιτίλια

Ένας μήνας ακόμη, ένας τόσος δα Μάης μας χωρίζει από το καλοκαίρι. Θα ανοίξουν τα θερινά τα σινεμά και εμείς στο διάλλειμα αντί να συζητάμε για την ταινία θα κοιτάμε τα αστέρια, θα μετρήσουμε κιόλας μερικά και, αν είμαστε τυχεροί, θα δούμε κανένα να πέφτει. Μετά στον πεζόδρομο, εκεί που έχω σεργιανίσει τα πιο δροσερά μου χρόνια, θα κλέβω γουλιές από την μπίρα σου και θα μεθάω με το άρωμά σου μέχρι να φτάσουμε σπίτι. Ο Απρίλης πέρασε, ο Μάης έρχεται και ο Ιούνης φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός. Κάνε να μην αργήσει άλλο.

the-month-april

Συνέχεια

Αγαπημένοι bookstagrammers

Πολύ πριν κλείσω τον λογαριασμό μου στο goodreads, είχα αντιληφθεί πως το συγκεκριμένο δίκτυο ελάχιστα με βοηθούσε στο να γνωρίσω νέους ή παλαιότερους τίτλους. Δεν θέλω να το αδικήσω, είναι ένα τίμιο πρόγραμμα ταξινόμησης και απαρίθμησης του τι έχεις διαβάσει και του τι θέλεις να διαβάσεις,αλλά μέχρι εκεί. Αντίστοιχα, ελάχιστα πράγματα μου έχουν προσφέρει και τα μεγάλα βιβλιοφιλικά sites. Μπορεί να προσφέρουν μια καλή εικόνα για τις τρέχουσες εκδόσεις, αλλά τα περισσότερα δεν ασχολούνται με εξαντλημένους τίτλους ή πιο ιδιαίτερες λογοτεχνικές κατευθύνσεις. Σε όλα αυτά, διαψεύδοντας ακόμα και τις δικές μου αρχικές προσδοκίες, με βοήθησε πολύ το instagram και τα λεγόμενα bookstagrams accounts. Δηλαδή κανάλια με βιβλιοφιλικό περιεχόμενο, πολλούς σελιδοδείκτες και μερικά γατιά σκόρπια στο ένα και στο άλλο ράφι. Στη σημερινή ανάρτηση, λοιπόν, θα σας παρουσιάσω τους αγαπημένους μου «ξένους» λογαριασμούς. Το greek edition θα έρθει σε δεύτερο μέρος.

Συνέχεια

Ανάμεικτα ποτά στην αιωνιότητα

Πώς πέρασε τόσο γρήγορα και αυτός ο μήνας, αυτή η εποχή, αυτός ο χρόνος! Κάποτε ένας καθηγητής φυσικής αγωγής, μιλώντας μας για το περπάτημα, είχε πει στην τάξη ότι όταν αναπνέεις σωστά η απόσταση που διανύεις σου φαίνεται μικρότερη. Τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, ο καθηγητής είχε απόλυτο δίκιο και ας μου πήρε δέκα χρόνια να το καταλάβω. Με τις σωστές ανάσες όλα είναι πιο εύκολα.

the-month-february

Έτσι, εύκολα, πέρασε και ο Φλεβάρης. Σχεδόν αβίαστα κύλησε ανάμεσα σε διάβασμα για την εξεταστική, αναζωογονητικές εκδρομές και οικογενειακά τραπέζια, τα οποία έχω αρχίσει να εκτιμώ όλο και περισσότερο τώρα τελευταία. Δεν ξέρω αν ισχύει η λογική ότι όσο περισσότερο μεγαλώνεις μοιάζεις στους γονείς σου, δεν νομίζω ότι μπορεί να ισχύσει ποτέ κάτι τέτοιο στην δική μου περίπτωση εξάλλου, πάντα όμως αρχίζω και εκτιμώ κάποια πράγματα που φαίνονται αβέβαια στο μέλλον. Και ναι, τα οικογενειακά τραπέζια με όλα τα αγαπημένα και γραφικά πρόσωπα μαζεμένα, είναι αβέβαια από μια ηλικία και μετά.

Στα του διαβάζειν, βλέπειν και ακούειν τώρα, τα πράγματα δεν άλλαξαν και ιδιαίτερα. Διάβασα ελάχιστα λόγω εξεταστικής και ό,τι διάβασα ήταν σε μορφή διηγημάτων για να μπορώ να το αφήνω και να το πιάνω πιο εύκολα. Συνεχίζω την Ζωή Οδηγίες χρήσεως, την οποία ακόμα βασανίζω, και πριν από λίγες μέρες τελείωσα την Ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου του Τζων Φώουλς. Στο θέμα της ανάγνωσης θα πρέπει να εντάξω και ένα μάλλον ασήμαντο θέμα, την διαγραφή του λογαριασμού μου στο Goodreads. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να επιστρέψω στο συγκεκριμένο δίκτυο κάποια στιγμή, ειδικότερα όταν ο ψυχαναγκασμός του συμμαζέματος βρίσκεται σε ύφεση, αλλά για την ώρα σιχάθηκα την όλη φάση του. Δεν μπορώ να βλέπω άτομα μικρότερα από την δική μου ηλικία να διαφημίζουν τα δυστοπικά τους τέκνα, τα οποία ούτε για την ξυλόσομπα δεν κάνουν -πιστέψτε με, και εγώ να σκρολάρω ανενόχλητη. Είτε που θα γινόμουν κακιά είτε που θα αποχωρούσα, επέλεξα λοιπόν το δεύτερο.

Αυτόν τον μήνα, τυπικά δηλαδή τον προηγούμενο, τίμησα τον Emir Kusturica. Χρόνια πριν είχα δει τον Καιρό των Τσιγγάνων και επέστρεψα βλέποντας αρκετές από τις υπόλοιπες ταινίες και συμμετοχές του σε ομαδικά projects. Με δυσκολία θα διαλέξω το Underground και το When Father Was Away on Business ως αγαπημένες μου, αλλά και οι υπόλοιπες δημιουργίες του μου άρεσαν αρκετά. Η αισθητική, η μουσική, οι χαρακτήρες και όλα τα ηθοπολιτιστικά στοιχεία στις ταινίες, όλα δένουν με απόλυτη αρμονία προκαλώντας ένα τεράστιο μπούγιο. Ξέρω πως δεν γίνομαι κατανοητή αυτή την στιγμή, δείτε όμως ταινίες του και θα με θυμηθείτε. Ο Emir ήταν ο βασιλιάς των Βαλκανίων και της καρδιάς μου τουλάχιστον για τον μήνα που πέρασε.

Παράλληλα με όλα αυτά τα ωραία που είδα και δεν διάβασα, ξεχώρισα και ένα κανάλι στο Youtube. Να υπενθυμίσω πως δεν παρακολουθώ σχεδόν κανέναν από όλους αυτούς τους καναλάρχες της κακιάς ώρας, αλλά η δουλειά και τα βίντεο του Astronio απέχουν παρασάγγας από όσα έχουμε συνηθίσει. Σκοπός του καναλιού είναι σας ταξιδέψει στο διάστημα όπως γράφει και ο δημιουργός του και πράγματι αυτό κάνει. Απλά, λιτά και απέριττα ο Astronio μιλάει για όλα τα διαστημικά και μας τα κάνει πιο γήινα.

Εύχομαι και ο Μάρτιος να περάσει αντίστοιχα αναίμακτα, ήσυχα, χωρίς πολλά πολλά με Κέρουακ, Περέκ, βαλκανικό σινεμά και καινούργια ενδιαφέροντα. Άντε και καλή μας άνοιξη!

Καφενείο «το νέον»

Πλημμύρες, σεισμοί, θανατικά, δεν μπήκε καλά το 2018. Μας βλέπω να μετράμε αντίστροφα την φυγή του πολύ πριν τον Δεκέμβρη. Ας είμαστε όμως αισιόδοξοι, έχουμε έντεκα μήνες μπροστά μας. Τα χειρότερα, συγγνώμη, τα καλύτερα ήθελα να πω, έρχονται!

the-month-january

Ψυχαναγκαστικά και μόνο αν το δει κανείς ο Ιανουάριος είναι ο μήνας που στην αρχή όλα πάνε καλά. Είναι η περίοδος που γράφεσαι στο γυμναστήριο και πράγματι πηγαίνεις μια άντε δύο φορές. Ο μήνας που ορκίζεσαι πως δεν θα παραλήψεις να πλένεις τα δόντια σου πρωί βράδυ. Είναι παράλληλα η κατάλληλη εποχή για να κόψεις το κάπνισμα, μιας και κάνει τέτοιο κρύο που δεν βαστάει το φιλοκάρδι κανενός να σταθεί έξω ούτε για μερικές τζούρες. Το πως καταλήγει φυσικά αυτός ο μήνας καλύτερα να μην το σχολιάσω. Υπάρχει λόγος πάντως που δεν τον θυμάται κανείς στον τελικό απολογισμό του Δεκεμβρίου.

Επειδή οι αναγνωστικές επιδόσεις αυτού του μήνα ήταν ενοχλητικά πεσμένες, αφοσιώθηκα λίγο παραπάνω στην έβδομη τέχνη. Είδα κάποια παλιότερα αριστουργήματα (The Color of Pomegranates) και προσπάθησα να παρακολουθήσω και τις περισσότερες από τις ταινίες που κέρδισαν Χρυσή Σφαίρα και θεωρούνται φαβορί για τα Oscars ( Lady Bird, The Shape of water, Call me by your name, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri). Οι τελικές εκτιμήσεις μου δεν είναι ενθαρρυντικές. Το επίπεδο σε σχέση με άλλες χρονιές είναι πολύ πεσμένο. Παρόλα αυτά, το παραμυθένιο The shape of water του Del Toro και το Call me by your name του Luca Guadagnino έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Ένα πράγμα που αντιλήφθηκα μόλις πέρυσι τέτοια εποχή, με αφορμή την προβολή του Moonlight (αλησμόνητη ταινία!) στην κινηματογραφική λέσχη του νησιού μου, είναι πόσο μεγάλη διαφορά έχει η οθόνη του υπολογιστή με αυτή του κινηματογράφου. Ακόμα και αν το αρχείο είναι καλής ποιότητας, ακόμα και αν η οθόνη είναι τελευταίας τεχνολογίας, η αίσθηση της θέασης στην μεγάλη οθόνη του σινεμά είναι εντελώς διαφορετική, απελευθερωτική σε όλους της τις εκφάνσεις. Για αυτό προτείνω να δίνεται και δεύτερη ευκαιρία στις ταινίες που παρακολουθείτε ακόμα και αν δεν σας ενθουσίασαν με την πρώτη προβολή. Η συμπίεση των χρωμάτων και ο θολός ήχος ίσως ευθύνονται για την αποτυχία της ταινίας και όχι αυτή καθαυτή.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η εξεταστική είναι η καλύτερη περίοδος για να ξεκινήσεις καινούργιες σειρές και ποια είμαι εγώ για να πάω αντίθετα από τα νερά του ποταμού; Ξεκίνησα και τελείωσα μέσα σε δύο μέρες το πολύ ενδιαφέρον The End of the Fucking World και συνεχίζω με τον πρώτο κύκλο από το The Sopranos, μια σειρά που έχω χρόνια στα «κατεβασμένα» και ανέβαλλα αναίσχυντα υπερβολικά πολύ καιρό. Υποθέτω τις εντυπώσεις μου θα τις διαβάσετε σύντομα σε ανάλογη ανάρτηση, αλλά εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος επι γης που παρακολούθησε την συγκεκριμένη σειρά.

Στα θετικά αυτού του μήνα, όπως κάθε Ιανουάριο εξάλλου, είναι και το παζάρι βιβλίου στην Πλατεία Κοτζιά. Όπως παρατήρησε σωστά και ένας φίλος, η ποικιλία των βιβλίων είναι η ίδια κάθε φορά. Ελάχιστοι τίτλοι προστίθενται στους σοφούς, με τους περισσότερους από αυτούς να είναι τουλάχιστον αδιάφοροι. Ναι, συμφωνώ μερικώς με αυτή την άποψη γιατί είναι πράγματι αληθινή. Υπάρχουν όμως και πολλά διαμάντια ανάμεσα σε αυτούς τους σορούς. Τα περισσότερα από τα βιβλία των εκδόσεων Αίολος και Ύψιλον που έχω στην κατοχή μου τα έχω αγοράσει από εκεί σε αφάνταστα χαμηλές τιμές. Γενικά, αν ξέρεις τι θέλεις να αγοράσεις, το συγκεκριμένο παζάρι είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξοπλίσεις την βιβλιοθήκη σου.

26734518_1987079784900213_413129367504097759_n.jpg

Κάποια στιγμή, σε κάποια ξεχωριστή ανάρτηση, θέλω να παρουσιάσω κάποια από τα μικρά μου μυστικά για το που βρίσκω εξαντλημένους τίτλους. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο σε καμία περίπτωση, είναι όμως λύσεις που μπορεί κάποιος άλλος αναγνώστης να μην έχει σκεφτεί και θα ήταν καλό να έχει κατά νου. Αυτό τον μήνα πάντως ενθουσιάστηκα με ένα βιβλιοπωλείο που ενώ περνούσα συχνά απ’ έξω δεν είχα την τύχη να επισκεφτώ ποτέ, το Λεμόνι στην οδό Ηρακλειδών, στο Θησείο. Σε περίπτωση που μένετε Αθήνα σας συστήνω ανεπιφύκτα να περάσετε μια βόλτα από εκεί, η επίσκεψη θα σας μείνει αξέχαστη. Ακόμα όμως και αν μένετε στην επαρχία, ρίξτε μια ματιά στο πάντα ενημερωμένο τους site. Είμαι σίγουρη πως θα βρείτε ό,τι ψάχνετε.

Αυτά για τον Ιανουάριο. Συνεχίζω να ελπίζω πως τον επόμενο μήνα δεν θα ακούσετε τις ίδιες επαναλήψεις και κάποιος καλός μας αναγνώστης θα φροντίσει να μας στείλει τις δικές του εντυπώσεις. Μέχρι τότε να περνάτε όμορφα (και να μας διαβάζετε!).

Τα δέκα αγαπημένα βιβλία της χρονιάς

Μιας που φέτος δεν συμμετείχα σε καμία αναγνωστική πρόκληση, γιατί ήθελα να αφήσω τον ψυχαναγκασμό μου να αναπαυθεί, σκέφτηκα πως θα έπρεπε τουλάχιστον να συμμαζέψω σε μία ανάρτηση όσα βιβλία μου άρεσαν περισσότερο την φετινή χρονιά. Για μερικά από αυτά έχω ήδη μιλήσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, ενώ για μερικά άλλα όχι. Για την ακρίβεια, τα περισσότερα από τα παρακάτω βιβλία δεν τα έχω αναφέρει σχεδόν καθόλου στο blog και αυτή μου η έλλειψη με κάνει να αναρωτιέμαι σοβαρά γιατί στο καλό μιλούσα όλη την χρονιά, αν όχι για αυτά; Τέλος πάντων, έστω και τώρα, την τελευταία στιγμή, μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω για μερικά πολύ όμορφα και αξιόλογα έργα που φυσικά προτείνω σε όλους σας.

Un homme qui dort (A man Asleep) του Georges Perec

Θα βαρεθείτε να με ακούτε/διαβάζετε να μιλάω/γράφω για αυτόν τον τρελό αφάνα που γράφει αριστουργήματα, γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να σταματήσω να το κάνω! Ήδη από πέρυσι με το πανέξυπνο Χορείες Χώρων είχα συμπεριλάβει τον Georges Perec στους αγαπημένους μου συγγραφείς. Η ανάγνωση του ακόμη αμετάφραστου Un homme qui dort ήρθε απλά να επιβεβαιώσει τα ίδια λεγόμενα. Πόσες σελίδες χρειάστηκε; Λιγότερες από εκατό, σίγουρα, για να δημιουργήσει ένα αξεπέραστο έργο που ακροβατεί ανάμεσα στην κατάθλιψη και τον μηδενισμό. Περιθωριακός, πανέξυπνος και ταλαντούχος, ο γατόφιλος Perec απευθύνεται στον εαυτό του μέσα από εσένα. Άκουσέ τον!

cf0873ff0606f7b0191deee8e59cd21d--georges-perec

Ο ένας και μοναδικός Georges Perec

Ο Στόουνερ του John Williams

Ο Στόουνερ κυκλοφόρησε το 1963, αλλά μόλις φέτος μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Αθηνά Δημητριάδου για την σειρά Aldina των εκδόσεων Gutenberg. Είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε για να γίνει κλασικό και ο χρόνος επιβεβαιώνει την αξία του με το παραπάνω. Πολλοί το χαρακτήρισαν ως το βιβλίο της χρονιάς και, αν δεν υπήρχε το σπουδαίο Un homme qui dort, θα υποστήριζα και εγώ το ίδιο.

Σπίτι από φύλλα του Mark Z. Danielewski

Επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, ας υπογραμμίσουμε ότι η Αθηνά Δημητριάδου, που μετέφρασε τον Στόουνερ, μετέφρασε επίσης και ένα άλλο τρανό και φοβερό μυθιστόρημα, το Σπίτι από Φύλλα του Mark Z. Danielewski. Εξαντλημένο εδώ και χρόνια, το Σπίτι είναι ο κρυφός, και φανερός πολλές φορές, πόθος κάθε βιβλιόφιλου. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα μεταμοντέρνα κείμενα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια και είναι πραγματικά πολύ κρίμα που δεν επανακυκλοφορεί στα ελληνικά. Αν ποτέ οι εκδόσεις Πόλις αποφασίσουν να το ξαναβγάλουν, μην χάσετε ούτε στιγμή και τρέξτε να το πάρετε. Δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα τρόμου για τον χώρο, αλλά ένας τρομακτικός απολογισμός για την μοναξιά που αισθανόμαστε μπροστά στο άγνωστο.

c7fab0f88eaf3aba259b464df3a2b536

Η εναρκτήριος φράση του Σπιτιού

Ο Αγώνας του Karl Ove Knausgård

Ζωή να έχει ο Karl Ove, έξι τόμους αυτοβιογραφία δεν θα διάβαζα ούτε για τον Lou Reed. Είμαι στο τρίτο βιβλίο, το οποίο τολμώ να χαρακτηρίσω ακόμα καλύτερο από τα πρώτα δύο, και στην βιβλιοθήκη μου υπάρχουν ήδη το Autumn και το Winter, τα δύο πρώτα βιβλία της επόμενης τετραλογίας του. Αν αυτό δεν σας λέει κάτι, τότε μπορώ από μόνη μου να σας το κάνω πιο απλό: είναι καταπληκτικός, ακόμα και όταν δεν πρέπει να είναι. Ο μονήρης αυτός βόρειος με το παρουσιαστικό ροκ σταρ και την καρδιά μικρού παιδιού πατάει στα βήματα του Proust και, πανάθεμά τον, τα καταφέρνει περίφημα!

Η αρρώστια του θανάτου της Marguerite Duras

Περισσότερο ακόμα και από τον Εραστή μου άρεσε αυτό το μικρό, μόλις εβδομήντα σελίδων, αριστούργημα. Ένας ιδιαίτερος έρωτας γεννιέται ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα. Δεν υπάρχουν ονόματα, τόποι και χρονικές επισημάνσεις, μονάχα οι δυο τους και ο μαγευτικός τρόπος της Duras να περιγράφει όσα οι άλλοι δεν μπορούν. Δυστυχώς είναι και αυτό εξαντλημένο. Αν το βρείτε όμως πουθενά, μην διστάσετε να το πάρετε και να το διαβάσετε αυτοστιγμεί. Θα σας κερδίσει από την πρώτη του πρόταση.

Συνεχίζετε να μιλάτε, μόνος στον κόσμο όπως το ποθείτε. Λέτε ότι ο έρωτας σας φαινόταν πάντα άτοπος, ότι δεν καταλάβατε ποτέ, ότι πάντα αποφύγατε να αγαπήσετε, ότι θέλατε πάντα να είστε ελεύθερος να μην αγαπάτε. Λέτε ότι είστε χαμένος. Λέτε ότι δεν ξέρετε τι χάσατε και που χαθήκατε. Αυτή δεν ακούει, κοιμάται.

Σέργιος και Βάκχος του Μ. Καραγάτση

Είναι άραγε δυνατόν να υπάρξουν αγαπημένα χρόνου χωρίς ένα του Καραγάτση; Μπορεί να μην κατάφερα να αποτελειώσω τα άπαντά του φέτος, αλλά είμαι πανευτυχής γιατί διάβασα τουλάχιστον αυτό το βιβλίο. Όλη η ιστορία του Βυζαντίου χωράει σε δύο πολύτιμους τόμους όπου ο δαιμόνιος Καραγάτσης αφηγείται τα γεγονότα με ιστορική ακρίβεια και μυθιστορηματική διάθεση. Ακόμα και αν δεν είστε τύπος που συναρπάζεται από την ιστορία, και ίσως κάπου μέσα σας την βαριέστε – συμβαίνουν και αυτά, ο Σέργιος και ο Βάκχος είναι σίγουρο ότι θα σας δώσουν ένα μάθημα που θα σας μείνει αξέχαστο. Δεν αδικώ έναν φίλο που μου λέει πως από αυτό το βιβλίο έμαθε ιστορία, είναι πράγματι αλήθεια!

καραγατσης-1-1021x580

Εδώ ο Καραγάτσης κοιτάει με το ύφος του Γρηγόρη

Η ζωή είναι αλλού του Milan Kundera

Παρόλο που φέτος διάβασα τρία βιβλία του Milan Kundera, την Αβάσταχτη ελαφρότητα, το Αστείο και το Η ζωή είναι αλλού, τις καλύτερες εντυπώσεις μου άφησε το τελευταίο. Το Η ζωή είναι αλλού είναι η ιστορία ενός ήρωα – αντιήρωα που επαναστατεί προς τα λάθος άτομα, γιατί ουδέποτε κατάφερε να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος, και παρέμεινε για όλη την σύντομη ζωή του ένας βλάκας και μισός. Ο Γιάρομιλ είναι μακράν από τους πιο αντιπαθητικούς λογοτεχνικούς χαρακτήρες που έχω διαβάσει ποτέ και το Η ζωή είναι αλλού ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει για φέτος. Πείτε μου πως τα καταφέρνει ο Kundera;

Γεια σου, Ασημάκη του Κωστή Παπαγιώργη

«Περιεχόμενο του βιβλίου θέλω να είναι το πένθος• αλλά πιλότος το βλέμμα ενός ανθρώπου που, κι αν δεν τον αγάπησαν όσο του άξιζε, παραμένει ολοζώντανος μέσα μου». Ημιβιογραφία του Χρήστου Βακαλόπουλου από την πένα του Κωστή Παπαγιώργη. Πριν ακόμα διαβάσω αυτό το βιβλίο ήξερα ότι θα μου αρέσει, αφενός γιατί αναφέρεται σε έναν αγαπημένο μου λογοτέχνη και αφετέρου γιατί ότι είχα διαβάσει από τον Παπαγιώργη, κυρίως αποσπάσματα, με είχε εντυπωσιάσει. Στην περίπτωση του Γειά σου, Ασημάκη, εντυπωσιάστηκα από τον μεστό λόγο του διανοητή συγγραφέα και συγκινήθηκα από το ποιος ήταν εκείνος ο ξερακιανός καλλιτέχνης που είχε αδυναμία στον Παπάζογλου και τον Σαββόπουλο.

kostis-papagiorgis-bwsf-805x450

Κωστής Παπαγιώρης

Το γράμμα μιας άγνωστης του Stefan Zweig

Ο Stefan Zweig μαζί με τον Knausgård ήταν οι αποκαλύψεις της φετινής χρονιάς, ο καθένας φυσικά για το δικό του προσωπικό στυλ. Το γράμμα μιας άγνωστης είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος, το γράμμα μιας ανώνυμης γυναίκας στον εραστή της. Χωρίς καμία υπερβολή, από αυτές που τόσο αγαπούν και καταχρώνται οι σημερινοί συγγραφείς, ο Zweig εξιστορεί μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης που έχω διαβάσει, μονόπλευρη αλλά αγάπη. Γιατί τί είναι μια ζωή που ζεις μόνος σου, ανώνυμα μέσα στις σκιές, αποστασιοποιημένα από όσα ποθείς και φοβάσαι να κατακτήσεις; Δεν είναι ζωή. Και αυτό είναι ένα υπέροχο βιβλίο.

Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα του Leo Perutz

Ας είμαι ειλικρινής, το αγόρασα καθαρά για το εξώφυλλό του. H ασύγκριτα όμορφη φωτογραφία του Jiří Všetečka ξεπερνά ακόμη και τις παραδοσιακά καλαίσθητες επιλογές εξωφύλλων από τις εκδόσεις Πόλις. Όσο ενδιαφέρον όμως είναι το εξωτερικό, αλλά τόσο, ίσως και περισσότερο, είναι το εσωτερικό του βιβλίου. Δεκατέσσερα διηγήματα συνθέτουν μία μοναδική ιστορία αγάπης, ενώ ταυτόχρονα μας ξεναγούν στην Πράγα του 17ου αιώνα, στην Εβραική κοινότητα και την εποχή της βασιλείας. Εξαιρετικές σε κάθε λεπτομέρειά τους, οι Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα είναι το δεύτερο βιβλίο του Leo Perutz που μεταφράζετε στα ελληνικά. Ελπίζω σύντομα να μεταφραστούν και τα υπόλοιπα δικά του!

«Στις σκοτεινές ώρες της ημέρας, όταν η σύγχυση του χρόνου με βαραίνει σαν εφιάλτης», είπε ο αυτοκράτορας, «και γύρω μου ο κόσμος συνεχίζει να ζει με την απιστία, την καχυποψία, το ψέμα και την προδοσία του, τότε η σκέψη μου καταφεύγει σε σένα, είσαι η παρηγοριά μου. Με σένα όλα είναι διάφανα. Όταν είμαι μαζί σου μου φαίνεται ότι κατανοώ την ροή του κόσμου, ότι είμαι ικανός να διακρίνω τη δολιότητα και το ψέμα, να δω την απιστία στο βάθος της καρδιάς του. Είναι φορές που σε καλώ, δεν τα καταφέρνω όμως, σε καλώ μεγαλόφωνα, χωρίς ωστόσο να με ακούει κανείς – αλλά εσύ δεν έρχεσαι. Γιατί δεν έρχεσαι; Τί σε κρατά όταν σε καλώ; Τί σε δεσμεύει;» (σελ.106)

1514124926552

Αυτά ήταν τα δικά μου αγαπημένα. Ελπίζω η επόμενη χρονιά να φέρει αντίστοιχα τόσο όμορφα και ξεχωριστά βιβλία. Περιμένω να διαβάσω τα δικά σας αγαπημένα στα σχόλια. Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με χαμόγελα, αγκαλιές και πολλά πολλά βιβλία!