Τότε που η σιωπή τραγουδούσε

Θα ήθελα, έτσι για αλλαγή, μια μέρα κάποιος άλλος να γράψει τα αγαπημένα του μήνα. Και δεν εννοώ άλλο μέλος, θα μπορούσε ακόμα και κάποιος αναγνώστης να μας στείλει τις δικές του εντυπώσεις. Θα ήταν κάτι διαφορετικό και σίγουρα αρκετά πιο ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, δεν θα διαβάζατε την ίδια δωδεκάμηνη επαναλαμβανόμενη ρουτίνα βιβλίο-ταίνιες-μουσική και τούμπαλιν. Όπως και να χει, ο Νοέμβρης είναι δικός μου μήνας και έτσι θα παραμείνει μέχρι το τέλος αυτού του κειμένου.

Πάλι καλά που υπάρχουν και αυτά τα αναμνηστικά εργαλεία, το Goodreads και το Letterbox, και μπορώ να απαριθμώ τα όσα λίγα είδα και διάβασα με την περισσή αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που δεν ξεχνά ποτέ τίποτα ή, μάλλον καλύτερα, του απατεώνα που θυμούνται άλλοι για εκείνον. Ο Νοέμβρης με τις βροχές και τις πλημμύρες του πέρασε σε Θαφονική διάθεση. Ξαναδιάβασα μετά από πέντε χρόνια τα τρία πρώτα μέρη του Κοιμητηρίου των λησμονημένων βιβλίων και συνεχίζω με το τέταρτο και τελευταίο μέρος. Ελπίζω μέσα στον Δεκέμβρη να μπορέσω να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στον παραμυθιάρη Θαφόν με μια συνολική επισκόπηση του έργου του, των πέντε βιβλίων που έχει γράψει για ενήλικες. Τελείωσα το δεύτερο μέρος του εξάτομου Αγώνα του Καρλ Ούβε και την γραφική νουβέλα Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα της Julie Maroh. Επιτέλους, διάβασα το Παίζουμε Λογοτεχνία; To Oulipo και η σοβαρότητα του παιχνιδιού, μια συλλογή κειμένων γύρω από τον σύνδεσμο Oulipo και τους πρωτεργάτες του. Συγκινήθηκα αφάνταστα πολύ με την ομιλία του Αχιλλέα Κυριακίδη για τον Georges Perec και σκέφτομαι πως ήρθε η ώρα πια να αποτελειώσω την Ζωή Οδηγίες χρήσεως. Αρκετά περίμενε. Τελευταίο και καταϊδρωμένο, τουλάχιστον σε απόδοση, ήρθε ένα έργο του Καραγάτση, το Ένας χαμένος κόσμος. Ίσως έκρινα αυστηρά αυτό το παιδικό βιβλίο. Η αξία του θα έπρεπε να μετρηθεί σε άλλη κλίμακα, μιας και προορίζεται για άλλο κοινό. Στις ευφυΐες σαν αυτή του Καραγάτση όμως, δεν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Παρόλο που άφησα την Ειρήνη να τα βγάλει πέρα μόνη της με το Ελάφι του Λάνθιμου, είδα και εγώ αρκετές ταινίες αυτόν τον μήνα. Ανάμεσα στις καλύτερες θα κατατάξω το Aferim! του Radu Jude, από τον οποίο ελπίζω να δω σύντομα και τις Σημαδεμένες Καρδιές, το ρωσικό Loveless και το γαλλικό Macadam Stories. Στη μικρή οθόνη είδα σε επανάληψη τον πρώτο κύκλο του Inside No9, μια πολύ έξυπνη και ιδιαίτερη σειρά που απορώ γιατί δεν είναι γνωστότερη στο ελληνικό κοινό. Θυμάμαι ήταν από τις πρώτες σειρές που είχα προτείνει στην αρχή του blog και αυτό μου προκαλεί μια κάποια συγκίνηση. Με με βλέπετε έτσι σκληρή με τον Λάνθιμο, κατά βάθος είμαι βιτάμ σοφτ εκτός ψυγείου.

Θυμάστε αυτή την υπόσχεση που είχα δώσει να μην αγοράσω άλλα βιβλία μέχρι τα Χριστούγεννα; Ούτε και εγώ την καλοθυμόμουν είναι η αλήθεια, αλλά λόγω απόστασης την διαχειρίστηκα κάπως καλύτερα τώρα τον Νοέμβρη. Το φέρνω φυσικά βαρέως που ακόμα δεν έχω αγοράσει τον Αύγουστο του Williams και τις Διορθώσεις του Franzen, αλλά μπορώ να κάνω ένα μήνα ακόμα υπομονή. Εξάλλου έχεις την παλιότερη έκδοση Ιωάννα, δεν σου χρειάζεται η καινούργια.

Με το νέο της μετακόμισης της Πολιτείας να σφυροκοπάει ακόμα στα αφτιά μου, θα εξομολογηθώ πως στενοχωρήθηκα. Ξέρω πως το νέο κτήριο θα είναι μεγαλύτερο και θα βελτιώσει ακόμα παραπάνω την εικόνα και τις λειτουργίες του ιστορικού αυτού βιβλιοπωλείου, αλλά , πως να το κάνουμε, είχα συνηθίσει να κατεβαίνω στο υπόγειο και να χάνομαι στα τεράστια ασφυκτικά γεμάτα ράφια. Καμιά φορά περνούσα απ΄έξω και χάζευα τις ξενόγλωσσες εκδόσεις από την Α’ είσοδο. Αχ, εδώ αλλάζω εγώ, δεν θα αλλάξει η Πολιτεία;

the-month-december.jpg

Χαιρετίσματα, λοιπόν, στην εξουσία και στον Νοέμβρη. Φύγαμε για μπαμπάτσικα σοκολατένια μελομακάρονα, φαρδιά (κλεμμένα) φούτερ και πιτσιρίκια παντελώς άμουσα που το παίζουν τουλάχιστον Yann Tiersen και εσύ πρέπει να τα χαρτζιλικώσεις κι από πάνω. Καλό Δεκέμβρη!

*τίτλος παρμένος από ποίημα του Αργύρη Χιόνη

Advertisements

Ζωγραφίζοντας αποδείξεις

Πραγματικά ποιός θα το φανταζόταν ότι οι αποδείξεις των αγορών μας, αυτά τα μικρά χαρτιά που κανείς δεν ελέγχει και που πετάμε σχεδόν αυτοστιγμεί στον πρώτο κάδο που συναντάμε, θα μπορούσαν να γίνουν οι βάσεις για μικρά έργα τέχνης; Κανείς, εκτός από τον Michael Moccia, τον εικοσάχρονο ιταλό καλλιτέχνη που με φαντασία και ταλέντο πάει το λυπητερό μπιλιέτο σε άλλο επίπεδο.

Όπως φαίνεται και από τις παραπάνω εικόνες, ο νεαρός ζωγράφος προτιμάει το μολύβι και χρησιμοποιεί το χρώμα με φειδώ. Τα σκίτσα του βασίζονται σε αγαπημένες ταινίες, πίνακες και μουσικούς, πάντα εστιασμένα από την δική του οπτική γωνία. Πριν κάνει πάταγο στο instagram με τις καλλιτεχνικές του αποδείξεις, συνήθιζε να ζωγραφίζει σε λεξικά και τηλεφωνικούς καταλόγους, πράγμα που, όπως και να το κάνουμε βρε αδερφέ, εμάς τους βιβλιόφιλους μας πονάει. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα είναι αντικειμενικά εξαίσιο!

Νομίζω πως τέτοια ταλαντούχα και ευφάνταστα άτομα αξίζουν στήριξη και προώθηση, για αυτό μην ξεχάσετε να ακολουθήσετε τον Michael Moccia σε instagram και youtube. Το αξίζει!

*Το Project Art είναι η νέα μας στήλη. Εδώ θα παρουσιάζουμε καλλιτέχνες που μας ενθουσιάζουν στο διαδίκτυο με την δουλειά και τις ιδέες τους. Τα κείμενά θα είναι μικρά και κατατοπιστικά, γιατί όταν μιλάει η τέχνη πρέπει να σιωπούν οι αρθρογράφοι. Αν θέλετε να παρουσιάσουμε την δουλειά σας ή να μας προτείνετε καλλιτέχνες που αξίζουν την προσοχή μας, επικοινωνήστε μαζί μας μέσω της πλατφόρμας επικοινωνίας στο About Us. Τα λέμε στο επόμενο άρθρο!

Η σύνθλιψη των σταγόνων

Το Φθινόπωρο πάντα μου θύμιζε την μυρωδιά των βιβλίων. Κάτι η έναρξη της σχολικής χρονιάς, κάτι οι πρώτες βροχές και τα ζεστά ροφήματα, όλα μαζί είναι συνυφασμένα με τον Σεπτέμβρη. Και φυσικά τα βιβλία. Τα βιβλία που όλο τον Αύγουστο ήταν κλεισμένα σε βαλίτσες και μετά πεταμένα σε ξαπλώστρες, με την άμμο να έχει χωθεί βαθιά με τις σελίδες τους, με άκρες γαριασμένες από το νερό και εξώφυλλα ξεθωριασμένα από τον ήλιο. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας των αναμνήσεων. Του καλοκαιριού, της χρονιάς και της ζωής ολόκληρης. Έχει κάτι το απολογητικό και ταυτόχρονα αφάνταστα νοσταλγικό.

newone.jpg

Σε αυτή τη διάθεση, την φθινοπωρινή, κινούνται και τα περισσότερα βιβλία που διάβασα αυτό τον μήνα. Ο Πέδρο Πάραμο του Juan Rulfo, η Σύνθλιψη των σταγόνων του Cortazar, το μνημειώδες Και τώρα, ανθρωπάκο του Hans Fallada και φυσικά η Υπέροχη φίλη μου της Elena Ferrante. Μεσολάβησαν και δύο άλλα, μικρά μεν, αλλά εξαιρετικά δε, βιβλία ενός έλληνα και ενός γάλλου συγγραφέα αντίστοιχα, ο Αχιλλέας Κυριακίδης με το 360 και ο Georges Bataille με το Η μητέρα μου. Τελευταίος στη σειρά και πρώτος στην καρδιά μου ήρθε ο Karl Ove Knausgård με τον πρώτο τόμο από τον εξάτομο Αγώνα του, Ένας θάνατος στην οικογένεια. Όσο γράφω αυτό το κείμενο, γυρίζω ήδη τις πρώτες σελίδες του δεύτερου τόμου με τίτλο Ένας ερωτευμένος άνδρας. Δηλώνω μαγεμένη και σύντομα θα γράψω μια πιο περιληπτική ανάρτηση για τον λογοτέχνη που αντί να υμνήσει την φαντασία του, ύμνησε αυτή της ζωής, περιγράφοντας με εξονυχιστικές λεπτομέρειες και απαράμιλλη ειλικρίνεια την δική του προσωπική ιστορία.

Από ταινίες πάλι, αυτό τον μήνα βρεθήκαμε σε πενία. Δεν είδα σχεδόν τίποτα, γιατί περιμένω να γυρίσω στην Πρωτεύουσα και να απολαύσω όσες ακόμα προλαβαίνω στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρόλα αυτά, ξετρελάθηκα με το It, γνώμη με την οποία δεν είναι σύμφωνοι οι έλληνες τουλάχιστον κριτικοί κινηματογράφου (και ποιός χέστηκε!), και απόλαυσα αρκετά, αν και όχι όσο περίμενα, το A Ghost Story. Έκανα μια στροφή στην ελληνική τηλεόραση, βλέποντας σε πολλοστή επανάληψη τα αγαπημένα μου Εγκλήματα. Και ξέρετε τι κατάλαβα μετά μεγάλης μου λύπης: Δεν υπάρχει περίπτωση με τα σημερινά αισθητικά και οικονομικά δεδομένα να ξαναβγεί στον τηλεοπτικό αέρα κάτι αντίστοιχο. Κρίμα μεγάλο, αν αναλογιστεί κανείς τόσο τ’ ονόματα των πρωταγωνιστών, όσο και το αξεπέραστο και μοναδικό χιούμορ της σειράς.

Ο Σεπτέμβρης είναι και για έναν ακόμα λόγο ιδιαίτερος. Είναι τα γενέθλιά μου, τα οποία κατά παράδοση εικοσιδύο (αισίως) χρόνων τα περνάω στο πατρικό μου. Και αυτή τη χρονιά, εκτός από τα πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα, είχα την χαρά να βιώσω την εποχιακή αλλαγή στον τόπο μου. Να δω τα σύννεφα να αλλάζουν χρώμα και τα φύλλα να πέφτουν. Νιώθω πολύ τυχερή, σε αυτά τα μικρά, καθημερινά και ασήμαντα για πολλούς στιγμιότυπα, εγώ μετράω την ζωή.

Όμως, για αυτό είναι οι μήνες, για να έρχονται και να φεύγουν. Με την βροχή έξω να πέφτει και τον Karl Ove να περιμένει υπομονετικά δίπλα στο κρεβάτι να συνεχίσω το διάβασμα, θα καληνυχτίσω τον Σεπτέμβρη και θα σας ευχηθώ καλό μήνα και ο Οκτώβρης να φέρει ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις!

September.jpg

Divided We Fall

Ήρθε η ώρα για τα αγαπημένα του μήνα και ενώ περίμενα ότι θα είχα τόσα πολλά να γράψω, τελικά τα είπα όλα την στιγμή που πατούσα το power για να ανοίξει ο υπολογιστής. Δεν ήταν ότι ήταν άδειος ο Ιούλης, κάθε άλλο, δεν ήταν ότι έλειπαν τα πικάντικα και τα ξινά, από αυτά άλλο τίποτα. Απλά, αθέμιτα σχεδόν, οι τελευταίες μέρες σέρνουν το βάρος της σύγκρισης. Πέρυσι τέτοια μέρα, του χρόνου τέτοια ώρα, και αν δεν είχα πει αυτό και είχα πει το άλλο; Και ακριβώς αυτό το αν και το ίσως που εγκλωβίζονται μέσα σου είναι το κουνούπι παντός καιρού που απειλεί να σου μεταδώσει τις πιο ύπουλες ασθένειες, την αμφιβολία και την ανασφάλεια. Αντικουνουπικά, λοιπόν, ταμπλέτες, φιδάκια και σπιτικές λοσιόν ξιδιού μπας και απαλλαχτούμε από τα ιδιόκτητα φαντάσματα περασμένων καλοκαιριών και αφηρημένων φθινοπώρων.

Αν ο Ιούλιος ήταν ράφι στην βιβλιοθήκη μου, πολύ φοβάμαι πως θα ήταν αραχνιασμένος και σχεδόν άδειος. Μετά τα Γουρούνια με φτερά διάβασα ελάχιστα ελλείψει χρόνου και κουράγιου. Ξεκίνησα και άφησα τον Ταξιδιώτη του Αιώνα, το Φυλαχτό και ένα κάρο άλλα βιβλία που πήγαν άκλαυτα στον πάτο της βαλίτσας. Πάντως, αν και προς το τέλος του μηνός, κατάφερα να προσθέσω μερικά βιβλία στο ράφι: τα Μάτια του Αλνταπουέρτα , τον Εραστή της Ντυράς και τα Κοκάλινα Ρολόγια του Μίτσελ, τα οποία βρίσκονται ακόμα υπό την διαδικασία τοποθέτησης. Ελπίζω σύντομα να βρω χρόνο και διάθεση για να σας μιλήσω για τα συγκεκριμένα. Αν δεν το καταφέρω όμως, κρατήστε το παρακάτω: ο Εραστής είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει. Το είχα καταλάβει από εκείνο το μάθημα στη σχολή, όταν μετέφρασα ένα χωρίο του δεύτερου κεφαλαίου, ότι εγώ και η Ντυράς ζούμε σε παρόμοιες Μητροπόλεις. Κυρίως λόγο του πρώτου συνθετικού του τελευταίου ουσιαστικού της προηγούμενης πρότασης. Εντάξει, το σταματάω.

Και ενώ οι ερασιτεχνικές προσπάθειες της ουλοπικής γραφής μου φεύγουν άδοξα από την σκηνή, έρχεται ένας μεγάλος τροβαδούρος, να τραγουδήσει και να παίξει με τις λέξεις. Είδα για πρώτη φορά τον Σαββόπουλο ζωντανά την βραδιά που έκλεινα τα δεκαπέντε μου χρόνια. Κοντεύει να περάσει μια δεκαετία και ομολογώ πως προ ημερών στο Ανοιχτό Θέατρο Άνδρου με έπεισε πως δεν έχει περάσει ούτε μέρα από τότε. Εκείνος περπατάει τα απροσδιόριστα 70+ του και εγώ αύριο έχω πρώτη ώρα Αρχαία. Θα κρατήσουν οι χοροί και ίσως, μάλιστα, γυρίσει και η Συννεφούλα. Ο Νιόνιος πάντως δεν θα γεράσει ποτέ.

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά τραγουδούσε ο αγαπημένος Κηλαηδόνης, ο Μολιέρος της Κυψέλης. Δυστυχώς εδώ το θερινό σινεμά έκλεισε και απόμεινε μονάχα τ’ αγιόκλημα και το γιασεμί. Κανένα παράπονο. Εξάλλου τα Φτηνά Τσιγάρα μόνο με την συγκεκριμένη παρέα μπορείς να τα παρακολουθήσεις. Σύντομα, χρόνου ευρίσκοντος και διάθεσης ανεβασμένης, θα σας παρουσιάσω και ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα. Το θέμα του: οι γάτες!

Πέρασε και τούτος ο μήνας και ένα ακόμα καλάθι σκουπιδιών αδειάζει περιμένοντας το επόμενο. Το επόμενο που θα έχει κάτι απ το προηγούμενο και ίσως τίποτα διαφορετικό από το μεθεπόμενο. Για αυτό, αν κάτι πρέπει να κρατήσω αυτό το μήνα, θα είναι οι αγκαλιές, τα φιλιά και η αγάπη που έλαβα. Πράγματα που εν τέλει δεν είναι και τόσο δεδομένα και η διαχρονικότητα τους δεν οριοθετείται στα στενά συμβατικά όρια του δικού μας χρόνου.

tumblr_lil7oapIkT1qgigp8o1_500.png

Έρχεται Αύγουστος, η Ρέα Φραντζή είναι από καιρό στην Πάτμο κοιτάζοντας την γραμμή που της γνέφει. Εγώ εδώ και ακόμα να καταλάβω που τελειώνει η θάλασσα για να αρχίσει ο ουρανός.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι καρέ από την σπουδαία ταινία A Man Asleep. Δεν θα ξεπεράσω ποτέ αυτό το βιβλίο.

Suddenly and out of nowhere

Ελάχιστοι άνθρωποι είναι αυτή την στιγμή πιο χαρούμενοι από τον Γιώργο Λάνθιμο, τον έλληνα σκηνοθέτη που λατρεύει να μισεί η καρδιά μου και που σήμερα βραβεύτηκε με το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ των Καννών. Ένας από αυτούς είμαι εγώ και φυσικά όχι για το βραβείο σεναρίου. Ας είναι, υπάρχουν και τρελοί στον κόσμο, τι να κάνουμε!

Θυμάστε μερικούς μήνες πριν, στην τελευταία ανάρτηση της περασμένης χρονιάς, όπου ευχόμουν στους αναγνώστες του Rive Gauche να διαβάζουν λιγότερο; Ε, λοιπόν, άργησα λιγάκι αλλά τα κατάφερα! Αυτό τον μήνα διάβασα ελάχιστα και ότι διάβασα, ντρέπομαι που το ομολογώ, το αποτελείωσα με μισή καρδιά. Το περίεργο είναι πως για ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του αναγνωστικού μπλοκαρίσματος ευθύνεται ένα βιβλίο, το Un homme qui dort. Ούτε και εγώ το περίμενα, αλλά να που πράγματι ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Και τους ανθρώπους, κυρίως αυτούς.

tumblr_my4dqdqyST1sgsrdio3_1280

Κινηματογραφικά, πάλι, ήταν πλούσια η συγκομιδή. Είδα επιτέλους την τριλογία του Linklater και βεβαιώθηκα ότι τα Φτηνά Τσιγάρα είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Φτηνά Τσιγάρα έγραψα; Το Before Sunrise εννοούσα, αλλά η αισθητική τους είναι τρομακτικά παρόμοια. Έκλαψα με το Grave of the Fireflies συνεχίζοντας την παράδοση του πλαντάζω σε κάθε ταινία του Studio Ghibli και ερωτεύτηκα τον Waits στο Down by Law του Jim Jarmusch. Δύο ταινίες μου έκαναν όμως την μεγαλύτερη εντύπωση, θετική και αρνητική αντίστοιχα. Το μόλις 16 λεπτών φιλμάκι του Krzysztof Kieslowski με τίτλο Talking Heads παρουσιάζει ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να περιγράφουν τον εαυτό τους μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και είναι ότι καλύτερο έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Η κινηματογραφική μεταφορά του Ένα κάποιο τέλος από την άλλη, του αγαπημένου μυθιστορήματος του Barnes, είναι μια από τις πιο άψυχες και άνοστες ταινίες της χρονιάς. Είναι αγαπημένο βιβλίο και λυπάμαι που η μεταφορά του ήταν τόσο αδιάφορη, αλλά όποιος σας πει ότι η εν λόγω ταινία είναι καλή σας κοροιδεύει μες στα μούτρα. Ή δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.

Εντάξει, τι να πούμε για το κομμάτι των σειρών; Ξεκίνησε το Twin Peaks και είμαστε πριν των πυλών για πολλές και ενδιαφέρουσες σειρές τους επόμενους μήνες. Έχω ένα παράπονο όμως και θα το εκφράσω όπως και να χει. Δεν μου άρεσε καθόλου το American Gods. Ξέρω ότι πίσω από σενάριο βρίσκεται η πένα του Gaiman και στην σκηνοθετική καρέκλα αράζει με άνεση ο Michael Green (Logan, Alien: Covenant), αλλά εμένα μου θύμισε True Blood και δεν είχε καν την κομματάρα του Jace Everett στους τίτλους αρχής. Ελπίζω να αλλάξω γνώμη στα επόμενα επεισόδια, γιατί είναι πράγματι καλογυρισμένη και έχει καλό καστ.

18664487_1073350529465639_4737397428071432883_n

Στα προσεχώς έχουμε πολλά και διάφορα. Διαβάζω τη Συλλογή των 49 στο σφυρί και κάθε εβδομάδα βρίσκομαι όλο και πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου να τελειώσω τα Άπαντα του Καραγάτση. Η ζωή κυλάει ωραία ανάμεσα στις σελίδες, αλλά ακόμα πιο ωραία μακριά από αυτές. Εξάλλου, η ζωή είναι αλλού!

* Ο τίτλος είναι προσφορά του τρελού του χωριού!

Love Will Tear Us Apart (Again)

Με μια μικρή καθυστέρηση, όπως πάντα, είμαστε εδώ για τα αγαπημένα του μήνα που πέρασε. Ο Απρίλιος είναι πάντοτε όμορφος, αλλά νομίζω ότι ο φετινός ξεπέρασε σε ομορφιά όλους τους προηγούμενους. Ο καιρός ήταν καλός, ο κόσμος λιγότερο τρελαμένος και εγώ πέρασα τις ημέρες των διακοπών με την ομορφότερη παρέα. Όπου κι αν είσαι, όποτε και αν είσαι, τη διαφορά κάνει το με ποιον είσαι, με ποιον μοιράζεσαι τις στιγμές σου.

Από διάβασμα αυτό τον μήνα πήγαμε κάπως πίσω. Με δύο πρότζεκτ να τρέχουν για την σχολή, ο χρόνος για το ψυχαγωγικό διάβασμα ήταν λιγοστός. Παρόλα αυτά κατάφερα να τελειώσω δύο ποιητικές συλλογές που είχα αρχίσει πριν από μήνες. Η πρώτη είναι η συλλογή έκδοση των ποιημάτων του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η οποία -κακά τα ψέματα- δεν με ενθουσίασε, και την Τέταρτη Διάσταση του Γιάννη Ρίτσου. Η τελευταία είναι η συλλογή που περιλαμβάνονται όλοι οι δραματικοί μονόλογοι του ποιητή, τα ποιήματα δηλαδή που είναι κοντά σε δομή και θεματολογία στη Σονάτα του Σεληνόφωτος. Στα πεζογραφήματα τώρα τελείωσα το Σπίτι από φύλλα, το Τρίτο Στεφάνι, τον Στόουνερ, το Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη και το μοναδικό Un homme qui dort. Κάθε ένα από αυτά τα βιβλία είναι μια ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία, αλλά ειδικά στο τελευταίο χρωστάω πολλά. Ότι μπορεί να χρωστάει ένας άνθρωπος στα όρια της εγκατάλειψης σε ένα βιβλίο που γίνεται οδηγός διάσωσης.

tumblr_mmsw2vNP7c1rhu9vko1_500

Εκεί που η ανάγνωση φυτοζωεί ξέρετε τι ανθίζει, ε; Οι ταινίες! Αυτό το μήνα είδα αρκετές και καλές ταινίες λόγω σινεφίλ παρέας και προετοιμασίας για το επερχόμενο φεστιβάλ του κινηματογράφου Άστυ, που θέλω να παρακολουθήσω στενότερα φέτος. Εντυπωσιάστηκα με το Hannah and Her Sisters του θείου Woody, έμεινα με το στόμα ανοιχτό στο Mulholland Drive του D. Lynch και στο Funeral Parade of Roses του Toshio Matsumoto και έκλαψα στο Il postino του Michael Radford. Γιατί έτσι είναι, η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που την γράφουν, αλλά σε αυτούς που την χρειάζονται. Μια ακόμα ταινία, ίσως η μοναδική ελληνική που είδα, που αξίζει να δει και να αναλύσει κανείς είναι οι Απόντες του Νίκου Γραμματικού. Είναι απίστευτο πως ο σκηνοθέτης του Βασιλιά έδωσε στο μυαλό μου μια εντελώς νέα προσέγγιση του Wish You Were Here. Αξίζει να την δείτε μόνοι ή με παρέα. Κυρίως με παρέα.

tumblr_m3w0zpI0Qq1qbvr2go1_1280

Μετά το GirlsGirls και το Big Little Lies ήρθε η σειρά του 13 Reasons Why. Ένα έφηβο κορίτσι αυτοκτονεί και σε δεκατρείς κασέτες, σε δεκατρία επεισόδια, απαριθμεί τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτή της την απόφαση. Σίγουρα είναι μια ενδιαφέρουσα σειρά με κοινωνικές προεκτάσεις, αρκετά αληθοφανής και προσεγμένη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Μου έμεινε πάντως αυτό: όταν μια πεταλούδα κουνήσει τα φτερά της στην Ιαπωνία μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική. Όπου πεταλούδα βάλε συμπεριφορά προς τον πλησίον και είσαι μέσα. Έλυσες την πιο σημαντική εξίσωση της ζωής σου.

tumblr_mgl1dk49r31s2dhl6o1_500

Αυτά από το μέτωπο. Μέχρι στιγμής διαβάζω την βιογραφία του Perec, ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο και θέλω να πιστεύω ότι θα τιμήσω το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Άστυ όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται. Από την άλλη όμως η άνοιξη είναι στα πάνω της, η μέρα διαρκεί περισσότερο και τα χαμόγελα δεν σβήνουν ποτέ. Ίσως μια από αυτές τις μέρες κλείσω τα βιβλία, μαυρίσω τις οθόνες και βγω έξω να διαβάσω την αληθινή ποίηση. Παραφράζοντας τον θεό Κέρουακ ένας άλλος θεός υποστηρίζει ότι η ζωή είναι στον δρόμο. Ποιά είμαι εγώ για να μην συμφωνήσω;

*Τα στιγμιότυπα των φωτογραφιών είναι από υπό την ευγενική χορηγία του Tumblr και στόχο έχουν να ευχαριστήσουν τον άνθρωπο που με ώθησε να δω αυτή την ταινία (Hannah and her Sisters)!

Σε ένα πλάνο του Danny Boyle

Φήμες λένε ότι υπάρχει έστω και ένα πράγμα που πήγε καλά αυτό τον μήνα. Αλλά, παρακαλώ, μην τις πιστέψετε. Φήμες είναι και εν τη γενέσει τους βαφτίστηκαν στο ψέμα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν μη αμφισβητήσιμες σταθερές. Η άνοιξη μπήκε, το λάδι μου βγήκε και όλη η Ελλάδα κινείται σε realityστικούς ρυθμούς αποχαύνωσης. Μέχρι τώρα έχω αποφύγει, με μεγάλη επιτυχία τολμώ να πω, την κριτική της δημοσιότητας. Αλλά, ρε παιδιά, δεν νομίζετε ότι έχει παραγίνει το κακό; Είπαμε να μην μας πέφτει βαριά η κουλτούρα για κυρίως πιάτο, αλλά όχι και να βαράμε παλαμάκια όταν μας ρίχνουν χλέπες μες στη μούρη. Λέω εγώ τώρα…

Ο Μάρτιος πέρασε και ήταν ένας απίστευτα κουραστικός μήνας. Υπήρχαν μέρες που έφευγα από το σπίτι μου το πρωί και γύριζα αργά το βράδυ. Ξέρω ότι για πολλούς από εσάς αυτό είναι καθημερινότητα, αλλά για μένα ήταν κάτι το οποίο είχα καιρό να κάνω και με ξάφνιασε. Πολλές εκθέσεις, παρουσιάσεις, κινηματογραφικά Φεστιβάλ. Η άνοιξη μπήκε δυναμικά, ειδικά για όσους ζουν στην Πρωτεύουσα. Ξεχώρισα δύο τεκταινόμενα, το 18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και την Αφιερωματική βραδιά του Μωβ Σκίουρου στον Ανδρέα Εμπειρίκο. Ειδικά για τον φεστιβάλ κινηματογράφου χάρηκα πάρα πολύ γιατί μου έδωσε ένα καλό κίνητρο να πάω σινεμά, συνήθεια που είχε βγει από την ζωή μου τα τελευταία χρόνια και θέλω πάση θυσία να την καθιερώσω ξανά.  Για να είμαι ειλικρινής οι ταινίες δεν με ενθουσίασαν, αλλά η διοργάνωση ήταν άρτια και το κοινό πολύ ενδιαφέρον. Το κοινό, όχι τόσο οι ταινίες.

Κάτι κάναμε και από διάβασμα. Ανακάλυψα, επιτέλους, τον Τσβάιχ και δεν βλέπω την ώρα να διαβάσω και άλλα έργα του. Μαγεύτηκα από το Η ζωή είναι αλλού του Κούντερα, ένα βιβλίο για το οποίο θέλω να σας μιλήσω, αλλά δεν υπάρχουν λόγια. Ήδη από την αρχή της χρονιάς είχα αποφασίσει να διαβάσω τα Άπαντα του Καραγάτση, οπότε μετά τον Σέργιο και Βάκχο του Φεβρουαρίου συνέχισα με την επανάληψη του 10 και τον Μεγάλο Ύπνο.  Επίσης, ξεκίνησα και ακόμα διαβάζω το Σπίτι από Φύλλα και τον Στόουνερ που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg. Και τα δύο βιβλία είναι πολύ ιδιαίτερα. Ειδικά στην περίπτωση του Σπιτιού ανά τακτά χρονικά διαστήματα σταματάω την ανάγνωση γιατί με πιάνει incubus, και όχι το συγκρότημα (ωραία τα ελληνικά μου, ε;)!

IMG_2464.JPG

Επιτέλους πέρασα τις πενήντα ταινίες, στόχος που είχα βάλει για όλο τον χρόνο, αλλά πήγε τόσο ανέλπιστα καλά που κατάφερα να τον φτάσω από τον Μάρτη. Πριν δεχτώ τα συγχαρητήριά σας, βέβαια, να σας πω ότι πολλές από αυτές είναι μικρού μήκους, οπότε δεν αξίζω τον θαυμασμό σας. Μάλλον την χλεύη σας αξίζω γιατί έκλαψα στο Trainspotting 2. Μόνο εγώ… Κατά τα άλλα θυμήθηκα ταινιάρες όπως το La Haine, το V for Vendetta, το Enter the Void και φυσικά το Fantastic Planet. Αν δεν έχετε δει κάποια από τις προηγούμενες, κλείστε το παράθυρο και δείτε την τώρα. Ειδικά το Fantastic Planet!

Μουσικά έμεινα πένης και αυτό τον μήνα, αλλά σιγά σιγά θα διορθωθεί και αυτό. Ακούσματα γνωστά και αγαπημένα και σύμφωνα με έναν από εσάς ασφαλή μονοπώλησαν τα πέρα δώθε μου, αλλά σας έχω την έκπληξη• έχουμε νέο -μόνιμο- συντάκτη. Καλό παιδί, ξέρει από μουσική και ακούει φανατικά Floyd. Ντάξει, κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά είμαστε team project sol και τον αγαπάμε!

Στα λοιπά αγαπημένα του μήνα βρίσκεται το Choose που έκανα σε φίλους και στιγμές. Χρόνος δεν υπήρχε, αλλά είδα άτομα που μου είχαν λείψει και ούτε είχα καταλάβει πως τους είχα αφήσει να φύγουν από την ζωή μου. Είδα μέρη που είχα πάει και ξαναπάει, αλλά ποτέ δεν είχα προσέξει στα αλήθεια. Είδα τους προηγούμενους μήνες να φεύγουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και μένα να σκέφτομαι όσα δεν σκεφτόμουν τόσο καιρό. Από φόβο, από συνήθεια, και από τα δύο; Δεν ξέρω, όπως επίσης δεν ξέρω αν η ιστορία θα με δικαιώσει. Εγώ πάντως προσπάθησα.

Κάπου εδώ θα πρέπει να σας καληνυχτίσω, αλλά αυτή τη φορά δεν θα προσθέσω το χατζιδακικό «ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ«, γιατί πλέον δεν με εκφράζει. Ο κόσμος αλλάζει όσο αλλάζουμε εμείς και για πρώτη φορά μετά από μήνες θα γράψω το εις αύριον τα ωραία και θα το εννοώ. Τουλάχιστον για σήμερα.

Χαίρε κόσμε!