Πάρε το βιβλίο σου και πάμε για καφέ

Μια από τις χαρές του μέσου βιβλιόφιλου είναι η ανάγνωση σε ανοιχτούς χώρους, μέσα μαζικής μεταφοράς και ήσυχα καφέ. Κάθε μέρος έχει την γλύκα του και, αν έχεις την τύχη να αποφύγεις τους πολυλογάδες, μπορείς να την περάσεις ζάχαρη με το βιβλιαράκι σου. Με τις νέες εκδόσεις τοποθετημένες ήδη στα ράφια και τον καιρό να σκοινοβατεί ανάμεσα στο καλοκαίρι και τον χειμώνα, είναι νομίζω ευκαιρία να περάσεις ένα αναγνωστικό διάλλειμα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, άνετο και αναζωογονητικό. Παρακάτω θα σας παρουσιάσω μερικά από τα δικά μου αγαπημένα μέρη για ανάγνωση και για καφέ. Η λίστα δεν περιλαμβάνει γνωστά βιβλιοκαφέ και μεγάλες αλυσίδες εστίασης, αφενός γιατί είναι ήδη ονομαστά στέκια και οικία σε πολλούς από εσάς, αφετέρου γιατί ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στις περιοχές.

 

 

Beaver

Ο Κάστορας, με τον οποίο έχω μοιραστεί μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές μου, είναι αγαπημένο στέκι από τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Στις άνετες και όλες διαφορετικές καρέκλες του έχω αρχίσει τον Στόουνερ του John Williams, έχω ξαναδιαβάσει τον Γυάλινο Κώδων της Sylvia Plath και έχω τελειώσει την Καρδερίνα της Tartt. Κάπου εδώ φυσικά πρέπει να ευχαριστήσω τους φίλους, που παρά το στήσιμο που με κερνάνε σχεδόν σε κάθε μας έξοδο, αν μη τι άλλο φροντίζουν την αναγνωστική μου παραγωγικότητα. Και χωρίς όμως στήσιμο, το Beaver ενδείκνυται για βιβλίο, εργασία, ακόμα και μάθημα. Είναι λίγο πιο έξω από το πολύβουο Γκάζι, ταυτόχρονα όμως ολοκληρωτικά «μέσα» σε όλα όσα ζητάει ο θαμώνας: φιλικό προσωπικό, πρωτότυπο περιβάλλον και χαμηλές τιμές. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με αυτό το μέρος, έχω ζήσει αξεπέραστες στιγμές στα πολύχρωμα τραπέζια του. Για το λόγο αυτό, σας συστήνω να πάρετε φίλους, λογοτεχνικούς ή μη, και να πάτε το συντομότερο.

♦ Μεγάλου Βασιλείου 46Α, Γκάζι

Σαρδανάπαλος

 

 

Στου (ή στη;) Ζωγράφου, πίσω από το πάρκο Άνοιξη, είναι κρυμμένο ένα από τα πιο ξεχωριστά καφενεία που έχω επισκεφτεί τον τελευταίο καιρό. Οι πράσινες ομπρέλες, τα σιδερένια τραπεζάκια, οι καρέκλες με τις κουρελούδες, τα πεζούλα, ακόμα και οι ηλικιωμένοι που περατζάρουν όλες σχεδόν τις ώρες της ημέρας θυμίζοντας σου να κατεβάσεις την φούστα σου έχουν ένα μερίδιο στην γοητεία του Σαρδανάπαλου. Ξεκινάς το πρωί πίνεις το καφεδάκι σου, το μεσημέρι τρως μια καρυδόπιτα, διαβάζεις λιγάκι ακόμα και το βράδυ κλείνεις το βιβλίο και απολαμβάνεις την ζωντανή μουσική του μαγαζιού. Ο Σαρδανάπαλος είναι ένα από εκείνα τα μέρη, που όσες φορές και αν πας, ποτέ δεν είναι αρκετές. Όσα ευχαριστώ δεν είναι επίσης αρκετά και για το άτομο που με πρωτοπήγε εκεί και μου έδειξε πως μέσα σε μια χιλιοπερπατημένη περιοχή υπάρχουν πάντα καινούργια δροσερά μέρη.

♦ Μπισκίνη και Αμφιτρίτης, Ζωγράφου

The Dark Side Of Chocolate

554206_454347144606539_1329153077_n

Σοκολάτες θα πιεις πολλές, και με το δίκιο σου εδώ που τα λέμε -χειμώνας έρχεται, αλλά πόσες από αυτές θα έχουν ονομασίες τραγουδιών από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα; Μονάχα οι σοκολάτες του Dark Side! Δεν μπορείς να φανταστείς την χαρά μου, όταν κοιτάζοντας στο κατάλογο, είδα σοκολάτα με το όνομα Sweet Jane. Και πιο δίπλα, το Sympathy for the devil, και ακόμα πιο δίπλα, το Venus in furs και το Space Oddity. Ο κατάλογος του Dark Side είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά η αληθινή αγάπη ξεκινάει με την πρώτη ανάσα πάνω από το φλιτζάνι. Στη πρώτη γουλιά έχεις ήδη νικηθεί. Αυτό το μέρος, αυτό το μικρό μαγαζάκι με τον γαλλικό αέρα και τα ακαταμάχητα γλυκίσματα θα μείνει για πάντα στην καρδιά σου. Πίσω στο βιβλιοφιλικό, κατά τα άλλα, θέμα μας, θα ομολογήσω ότι στο Dark Side έχω διαβάσει μονάχα ποιητικές συλλογές. Τώρα που χειμωνιάζει όμως θα τιμήσω και άλλα λογοτεχνικά είδη. Βιβλίο, σοκολάτα, και κόσμο στη Σόλωνος να πηγαινοέρχεται, υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία;

♦ Σόλωνος 49, Αθήνα

154237_454347067939880_30655982_n

Τρία αγαπημένα μαγαζιά, τρεις περιοχές και εκατοντάδες βιβλία που έχουν διαβαστεί σε καρέκλες, σκαμπό, καναπέδες με καφέδες, σοκολάτες και ενίοτε ρούμι, αυτή είναι η Αθήνα που αγαπώ και που αξίζει να γνωρίσετε και εσείς, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Ελπίζω σύντομα να επιστρέψω και με άλλα αγαπημένα στέκια σε διαφορετικές τοποθεσίες. Μέχρι τότε, πάρε το βιβλίο σου και πάμε για καφέ!

Advertisements

And the Nobel prize goes to…

Μετά την περσινή εκκεντρική επιλογή της Σουηδικής Ακαδημίας να δώσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Μπομπ Ντίλαν, επειδή «έχει δημιουργήσει νέες μορφές ποιητικής έκφρασης μέσα στη σπουδαία αμερικανική μουσική παράδοση», τίποτα δεν θα με εξέπληττε φέτος. Το 2017 θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η χρονιά των Κατσιμιχαίων! Και γιατί όχι, φίλοι αναγνώστες; Λίγα έχουν προσφέρει ο Χάρης και ο Πάνος στην ελληνόφωνη εναλλακτική δισκογραφία;

Πέρα από την πλάκα όμως, η φετινή επιλογή ήταν ευτυχώς λιγότερο απρόσμενη. Τα στοιχήματα ήδη από τον προηγούμενο μήνα είχαν τοποθετήσει ψηλά γνωστά ονόματα όπως του Oz, της Atwood, του Ngũgĩ wa Thiong’o και του Haruki Murakami, ενώ οι αναγνώστες το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να περιμένουμε. Πες από συνήθεια, τόσα χρόνια πετάει Ιαπωνία – Σουηδία και τελικά προσγειώνεται Δανία, πες από μια κάποια αδυναμία, εγώ ήθελα τον Murakami να σηκώσει το χρυσό και να πάρει τον παρά. Αλλά που; Ο DiCaprio της λογοτεχνίας πρέπει να περιμένει τουλάχιστον έναν ακόμα χρόνο να ξυπνήσουν οι κριτές από τον βαθύ τους λήθαργο. Ίσως αν τον έτρωγε και εκείνον καμία αρκούδα να κέρδιζε τελικά το χρυσό μετάλλιο.

n-KAZUO-ISHIGURO-large570.jpg

Ο νικητής έχει και αυτός τα χρονάκια του στη λίστα παραμονής του πότε-θα-πάρω-Nobel, αλλά όχι άδικα. Ας πούμε όμως πρώτα δύο λόγια για τον Kαζούο Iσιγκούρο, τον νικητή του φετινού Nobel λογοτεχνίας. Ο Kαζούο Iσιγκούρο γεννήθηκε το 1954 στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, αλλά από 5 ετών εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά του στην Βρετανία. Η συγγραφική του καριέρα άρχισε το 1982 με το βιβλίο Pale View of Hills και έκτοτε ακολούθησαν άλλα έξι μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων τα πασίγνωστα Μην με αφήσεις ποτέ και τα Απομεινάρια μιας ημέρας, ολιγάριθμες συλλογές διηγημάτων και τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια.

Δυστυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχω διαβάσει κάτι δικό του ούτε έχω δει τις κινηματογραφικές μεταφορές των έργων, οπότε δεν μπορώ και να εκφέρω κάποια άποψη. Σύντομα ελπίζω θα διαβάσω τα Απομεινάρια μιας ημέρας, τα οποία επανακυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Από τις ίδιες εκδόσεις φυσικά μπορείτε να βρείτε και τα υπόλοιπα μεταφρασμένα λογοτεχνήματα του Ισιγκούρο.

Χαρούκι μου, αγόρι μου, πάλι στην απέξω έμεινες. Του χρόνου πάλι. Όσο ζεις, ελπίζω!

*Όπως καταλαβαίνεται, το συγκεκριμένο κείμενο είχε μια δόση παραπάνω χιούμορ. Δεν μου έπεσε στο μαγείρεμα, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω έναν πεπαλαιωμένο θεσμό χρηματοδότησης σε άτομα ήδη καταξιωμένα στον χώρο τους, την ίδια στιγμή που ο πλανήτης φλέγεται από δεκάδες άλλα σημαντικά ζητήματα, που έχουν την ίδια και περισσότερη ανάγκη από δημοσιότητα και οικονομική ενίσχυση. Σαφέστατα η αναγνώριση και ο έπαινος ενός ανθρώπου με ταλέντο και εργατικότητα πρέπει να υφίστανται. Διαφωνώ όμως κάθετα με όλα τα συμπαρομαρτούντα, που θυμίζουν εμπορικό γαϊτανάκι.

Εκδόσεις Ίκαρος: Προσεχείς Κυκλοφορίες

*αναδημοσίευση από τον ιστότοπο των εκδόσεων

Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο με πολλά και σημαντικά βιβλία για μικρούς και μεγάλους. Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε έως τα τέλη του 2017.

Untitled-a-e1504273806461-700x285.png

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Ισμήνη Καπάνταη: Αστική οικία στο Χαλάνδρι
Η πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη συγγραφέας, Ισμήνη Καπάνταη, εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον Ίκαρο εκδίδοντας ένα ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα με τον τίτλο Αστική οικία στο Χαλάνδρι.

Κυριάκος Μαργαρίτης: Κρόνακα
Με το ομώνυμο έργο, ο Κυριάκος Μαργαρίτης επιχειρεί μια μυθιστορηματική ανασυγκρότηση του χρονικού ως τρόπου αφήγησης στον 21ο αιώνα.
Όλες οι ιστορίες που αγάπησα ήταν ποτάμια, θα ήθελα, όμως, αυτήν που αποφάσισα να πω, να τη δείτε σαν θάλασσα: ποιος θα την εξαντλήσει; Οπωσδήποτε όχι εγώ. Tο έχω, όμως, καημό να τη φτάσω και να μπω στο ανεξάντλητο. Αναφέρομαι στο μυστήριο του Λόγου και πάω να το τελέσω στην αυλή μιας παιδικής ηλικίας. Εκεί παρατάσσω τα κάστρα μου, με στάχτες του Άουσβιτς, άμωμα δάκρυα του Τορίνο, χώμα της Πράσινης Γραμμής, στίχους της Σιβηρίας, προσκυνήματα αθωνικά και κάτι περιπάτους στις στοές της Αθήνας. Αν δεν κάνω λάθος, ο αφρός θα λέγεται Κρόνακα, τουτέστιν Χρονικό. Τα άλλα, πιθανώς η αιωνιότητα, ελπίζω να είναι ο βυθός μου.
Η έκδοση πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία του Κέντρου Τεχνών Κίμωνος.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Γιάννης Μεταξάς: Μετά όμως, μετά…
H νέα του ποιητική συλλογή του Γιάννη Μεταξά με τρεις ζωγραφιές του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Ο Γιάννης Μεταξάς, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ιδρυτής τού Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Διακλαδικής Ακαδημίας των Επιστημών (Académie Européenne Interdisciplinaire des Sciences), έχει δημοσιεύσει πλήθος επιστημονικών βιβλίων και την ποιητική συλλογή Κατά καιρούς (Γαβριηλίδης, 2011).

Γιώργος Κ. Ψάλτης: Εσένα
Ο Γιώργος Κ. Ψάλτης επανέρχεται με το νέο του ποιητικό βιβλίο με τίτλο Εσένα.
Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές στον Ίκαρο: Επιστροφή στην ενιαία χώρα (2008), Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος (2011), και Παναγιές Ελένες (2014). Το θεατρικό του έργο Σπόροι παπαρούνας (Εκδόσεις Κουκούτσι, 2015) παρουσιάστηκε στο Αναλόγιο 2015 (Θέατρο Τέχνης). Συνεργάζεται με καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες.

GRAPHIC NOVEL

Τάσος Ζαφειριάδης- Γιάννης Παλαβός- Θανάσης Πέτρου: Γρα-Γρου
Ένα ιδιαίτερο-ατμοσφαιρικό graphic novel, ειπωμένο σαν ένα αλληγορικό παραμύθι για τα βαθύτερά μας διλήμματα.
Στο Βέρμιο, έξω από το χωριό Καστανιά, το εστιατόριο «Γρα-Γρου» ορίζει το πέρασμα από την Κεντρική στη Δυτική Μακεδονία. Πολλοί περνούν από κεί, λίγοι όμως προσέχουν, χαμένο στην ομίχλη, ένα τοξωτό γεφύρι στην άκρη του δρόμου. Κανένας δεν ξέρει πού οδηγεί. Όσοι το βλέπουν, έχουν τον λόγο τους. Ένα πρωί μια κοπέλα φτάνει στο «Γρα-Γρου» με σκοπό να περάσει το γεφύρι. Καθώς διστάζει να το διασχίσει, ενώ περιμένει στο εστιατόριο, γνωρίζεται με τους θαμώνες και ακούει τις αφηγήσεις τους. Οι μήνες περνούν. Στο μεταξύ ο νέος δρόμος που παρακάμπτει την Καστανιά ετοιμάζεται να ανοίξει. Η ηρωίδα πρέπει να πάρει την απόφασή της.
Το graphic novel των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού και Θανάση Πέτρου ξετυλίγει μια ατμοσφαιρική ιστορία, όπου η παράδοση τέμνεται με το σήμερα και η ρεαλιστική αφήγηση υπονομεύεται από τις δοξασίες και τους θρύλους. Με φόντο το ομώνυμο εστιατόριο, σημείο αναφοράς για τη Βόρεια Ελλάδα επί μια ολόκληρη εποχή, το Γρα-Γρου φιλοτεχνεί μια γοητευτική πινακοθήκη χαρακτήρων λίγο πριν ο καθένας τους διαλέξει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι».
Η έκδοση συνοδεύεται από πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ο Μιχάλης Σιγανίδης.

ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Πανουργιάς Πανουργιάς: Ελεύθεροι Έλληνες
Ο Στρατηγός Πανουργιάς (1917-2008) υπηρετούσε στο 2ο επιτελικό γραφείο του ΓΕΣ από το 1966 και ήταν παρών στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή, συνελήφθη τον Ιούνιο του 1969, παρέμεινε σε απομόνωση και μετά εξορίστηκε. Υπήρξε μέλος της διοικούσης επιτροπής της οργάνωσης που έγινε γνωστοί ως «Ελεύθεροι Έλληνες», με αρμοδιότητα τις πολιτικές επαφές.
Στο βιβλίο αυτό, περιγράφει αναλυτικά τα γεγονότα όπως εκείνος τα βίωσε από τη θέση στην οποία βρισκόταν πριν και μετά την Χούντα. Η αφήγηση ξεκινά από το 1964, δίνεται έμφαση στους πρώτους μήνες του 1967, και φυσικά στο πραξικόπημα ενώ γίνεται και εκτενής περιγραφή του βασιλικού αντιπραξικοπήματος. Το βιβλίο κλείνει με ένα εκτενές κεφάλαιο για τους Ελεύθερους Έλληνες.
Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει εκτενή βιβλιογραφία, και φυσικά υλικό από το προσωπικό του αρχείο. Η έκδοση περιλαμβάνει κατάλογο των μελών των Ελευθέρων Ελλήνων, παράρτημα με ενδιαφέρον εικονογραφικό υλικό και σπάνια ντοκουμέντα, και εισαγωγή του ιστορικού Τάσου Σακελλαρόπουλου.

Έφη Σαπουνά-Σακελλαράκη: Όταν μίλησε ο χρόνος
Η ιστορία δύο ανθρώπων που συνέδεσαν τη ζωή τους με την επιστήμη τους και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην Αρχαιολογία.
H περιγραφή της επιστημονικής διαδρομής του Γιάννη και της Έφης Σακελλαράκη, που περιλαμβάνει ανασκαφές, συγγραφικό έργο και δημοσιεύσεις, ταξίδια για διεθνή συνέδρια, επιτυχίες και απογοητεύσεις, ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, τα τεκταινόμενα στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Η συγγραφέας, μέσα από μια μυθιστορηματική αφήγηση, περιγράφει την κοινή τους πορεία και το πώς αισθάνθηκαν, έδρασαν και αντέδρασαν, με συγκεκριμένη λογική, αισθητική και ήθος, μέσα και έξω από τον αρχαιολογικό κόσμο.
Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της Alpha Bank.

ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Vicente Alfonso (Μεξικό): Τα λείψανα του Αγίου Λαυρεντίου (Huesos de San Lorenzo)
Μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου
Η αλήθεια είναι μία· οι αναγνώσεις της, άπειρες.
Έκπληκτος από τη σοβαρότητα των κατηγοριών εναντίον του ασθενή του Ρώμο Αγιάλα, ο ψυχολόγος Αλμπέρτο Αλμπόρες δέχεται να αποτελέσει μέρος μιας ομάδας που θα υπερασπιστεί την αθωότητα του νεαρού. Όσο περνά ο καιρός, η πραγματικότητα παρουσιάζει όλο και περισσότερα ανησυχητικά γεγονότα σχετικά με το παρελθόν του Ρώμο, και ο γιατρός Αλμπόρες καλείται να αποφασίσει αν οι μονόλογοί του είναι απλές φαντασιώσεις ή ομολογίες αποτρόπαιων εγκλημάτων…
Πόσα ψέματα και αλήθειες υπάρχουν στις ιστορίες που ο Ρώμο αφηγείται στον ψυχολόγο του; Κάτω από ποιες συνθήκες πέθανε η μητέρα του Ρώμο και γιατί κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της; Είναι δυνατό να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος σ΄ ένα μπαρ χωρίς κανείς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του δράστη; Ήταν ο Ρώμο ή μήπως ο δίδυμος αδερφός του, Ρωμύλο; Γιατί ο τάφος της μητέρας των διδύμων είναι άδειος;
Οι έρευνες για την επίλυση αυτών των μυστηρίων θα ανασυνθέσουν την ιστορία της οικογένειας Αγιάλα και θα δείξουν ότι η κάθε πραγματικότητα μπορεί να έχει απεριόριστες ερμηνείες.

Jean Echenoz (Γαλλία): Ειδική απεσταλμένη (Envoyée spéciale)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Όλα ξεκινούν στο γραφείο πληροφοριών της Γαλλίας όπου ο γηραιός στρατηγός Μπουρζό ζητάει από τον έμπιστο συνεργάτη του, Πολ Ομπζά, να τον βοηθήσει να επιλέξει το άτομο που θα ηγηθεί της μυστικής αποστολής που προετοιμάζουν: ένα όμορφο θηλυκό, εύκολα χειραγωγήσιμο.
Η Κονστάνς, μια ελκυστική, ανήσυχη γυναίκα που λιμνάζει σε έναν αποτυχημένο γάμο με έναν ξοφλημένο μουσικό της pop, μοιάζει η ιδανική επιλογή.
Οι άνδρες του Ομπζά την απαγάγουν, τη μπλέκουν στα δίχτυα της γαλλικής γραφειοκρατίας και την εκπαιδεύουν για την ειδική αποστολή. Στόχος τους η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ-ουν στη Βόρεια Κορέα.
Από τις όχθες του Σηκουάνα μέχρι την ακτή της Κίτρινης Θάλασσας, κατά μήκος του ποταμού Κρεζ, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την Κονστάνς να εκπληρώσει την αποστολή της.
Απολαυστικά παράξενο και απρόβλεπτο, γεμάτο αναπάντεχες ανατροπές και συμπτώσεις, το μυθιστόρημα του Jean Echenoz Ειδική Απεσταλμένη είναι σύμφωνα με την L’Express «ένα πολύτιμο διαμάντι, μια απόλαυση για κάθε στιγμή, μια γιορτή της γαλλικής γλώσσας».

Hannah Kent (Αυστραλία): Οι Καλοί (The Good People)
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Η Hannah Kent μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο, Έθιμα ταφής, επανέρχεται με το μυθιστόρημα Οι Καλοί.
Κομητεία του Κέρι. Ιρλανδία, 1825. Συντετριμμένη από τον θάνατο του συζύγου της, Μάρτιν, η Νόρα βρίσκεται ολομόναχη να φροντίζει τον εγγονό της Μάικαλ, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει. Πού είναι ο υγιής, ευτυχισμένος εγγονός της που γνώρισε όταν η κόρη της ήταν ακόμη ζωντανή;
Η Μαίρη έρχεται να βοηθήσει τη Νόρα στο σπίτι, ενώ εξαπλώνονται σκοτεινές ιστορίες για ανεξήγητες ατυχίες, ασθένειες, και φήμες που θέλουν τον Μάικαλ να σπέρνει την κακοτυχία στην κοιλάδα.
Αποφασισμένες να απαλλαγούν από το κακό και να βοηθήσουν τον Μάικαλ, η Νόρα και η Μαίρη επιστρατεύουν την βοήθεια της Νάνσης, μιας ηλικιωμένης περιπλανώμενης γυναίκας που κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας.
Καθώς οι τρεις γυναίκες ελπίζουν να επαναφέρουν τον Μάικαλ, ο ιδιαίτερος κόσμος τους από έθιμα, πιστεύω και τελετουργίες τούς περικλείει όλο και πιο έντονα· θα οδηγηθούν σ’ ένα επικίνδυνο μονοπάτι και θα αναγκαστούν να αμφισβητήσουν όλα όσα γνωρίζουν.
Τοποθετημένο σ’ έναν χαμένο κόσμο που υπακούει στους δικούς του κανόνες, Οι Καλοί της Hannah Kent είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα για την απόλυτη πίστη και την γεμάτη από αφοσίωση αγάπη.

George Saunders (Η.Π.Α.): Λήθη και Λίνκολν (Lincoln in the Bardo)
Μετάφραση: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πώς ζούμε και πώς αγαπάμε, όταν ξέρουμε ότι όλα αυτά που μας νοιάζουν κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν;
Φεβρουάριος 1862. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ενώ ο αγαπημένος εντεκάχρονος γιος του προέδρου Λίνκολν βρίσκεται βαριά άρρωστος και, παρά τις προβλέψεις για ανάρρωση, τελικά πεθαίνει. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1862, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, ο Γουίλι Λίνκολν κηδεύτηκε σε μαρμάρινη κρύπτη στο κοιμητήριο της Τζόρτζταουν.
Εκείνο το βράδυ, ο Αβραάμ Λίνκολν φθάνει μόνος στο νεκροταφείο, θέλοντας να περάσει χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα φαντάσματα αυτών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή και αυτών που έχουν πεθάνει, από καιρό, συνυπάρχουν· μια μνημειώδης μάχη πραγματοποιείται για την ψυχή του μικρού Γουίλι.
Με έναυσμα αυτό το ιστορικό γεγονός, o George Saunders, αφηγείται μια αξέχαστη καλειδοσκοπική ιστορία για την οικογενειακή αγάπη, την απώλεια, αλλά και τις δυνάμεις του καλού και του κακού.

Marina Tsvietáieva (Ρωσία): Ο δικός μου Πούσκιν (Мой Пушкин)
Μετάφραση: Φώτος Λαμπρινός
Στο βιβλίο της δημοφιλούς ρωσίδας ποιήτριας Μαρίνα Τσβετάγεβα (1892-1941), Ο δικός μου Πούσκιν, η συγγραφέας αναμιγνύει με εξαιρετικό ενδιαφέρον την αφήγηση, την αυτοβιογραφία, και την ποιητική πρόζα, σε μια ιδιαίτερη αναζήτηση για την ανακάλυψη της λογοτεχνίας και την ικανότητά της να μεταμορφώνει την πραγματικότητα.
Η Μαρίνα Τσβετάγεβα σκιαγραφεί τον Πούσκιν της παιδικής της ηλικίας, τις κρυφές αναγνώσεις της, τη διαδρομή αλλά και τη συνάντηση με τον κορυφαίο ποιητή.

Juan Gabriel Vasquez (Κολομβία): Η μορφή των λειψάνων (La forma de las ruinas)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
«Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σαν τα αναρριχώμενα φυτά, Βάσκες: πιάνονται από οτιδήποτε για ν’ ανέβουν, και συνεχίζουν ν’ ανεβαίνουν μέχρι να τους πάρεις αυτό που τα στηρίζει.»
Το 2014, ο Κάρλος Καρβάγιο συλλαμβάνεται σ’ ένα μουσείο της Μπογκοτά για την κλοπή του υφασμάτινου κοστουμιού του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, του φιλελεύθερου πολιτικού ηγέτη που δολοφονήθηκε το 1948.
Ο Καρβάγιο, ανήσυχος για τα μυστήρια του παρελθόντος που τον στοιχειώνουν, αναζητά διαρκώς τα σημάδια που θα δώσουν νόημα στις αναζητήσεις του. Κανείς όμως, ούτε οι πιο στενοί του φίλοι δεν υποπτεύονται τους βαθύτερους λόγους της εμμονής του.
Τι συνδέει τις δολοφονίες του Τζον Φ. Κένεντι και του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, ο θάνατος του οποίου καθόρισε την ιστορία της Κολομβίας; Πώς μπορεί ένα έγκλημα που έλαβε χώρα το 1914, αυτό του αρχηγού του φιλελεύθερου κόμματος Ραφαέλ Ουρίμπε Ουρίμπε, να σημαδέψει τη ζωή ενός ανθρώπου στον 21ο αιώνα;
Για τον Καρβάγιο όλα συσχετίζονται, και δεν υπάρχουν συμπτώσεις. O Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες, ο συγγραφέας-αφηγητής του μυθιστορήματος, κατέχει ένα ιδιόμορφο προνόμιο: έχει στα χέρια του τα λείψανα των δύο κολομβιανών πολιτικών, και αποφασίζει να διεισδύσει στα μυστικά των πιο σκοτεινών στιγμών από το παρελθόν της Κολομβίας.
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, και μια ιδιαίτερη ιστορική αναζήτηση για τις σχέσεις που δημιουργούμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο από πληγές και συνωμοσίες της εξουσίας.

Alejandro Zambra (Χιλή): Τεστ Δεξιοτήτων (Facsímil)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Αν πούμε ότι το Τεστ Δεξιοτήτων αποτελεί ένα μυθιστόρημα, θα ήταν το ίδιο παρακινδυνευμένο με το να πούμε ότι δεν είναι. Ίσως είναι καλύτερα να αναφέρουμε απλώς, ότι είναι ένα βιβλίο του Alejandro Zambra, γιατί το ύφος και τα θέματα που τον μετέτρεψαν σε μια ουσιαστική φωνή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ξεδιπλώνονται εδώ με τρόπο ουσιαστικό και έντονο.
Με αφορμή τη δομή της λεκτικής δοκιμασίας που εφαρμόστηκε στη Χιλή από το 1967 μέχρι το 2002 στους αιτούντες των πανεπιστημίων, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα απροσδόκητο έργο στο οποίο οι ιστορίες συνυπάρχουν με λογοτεχνικά αποσπάσματα και γλωσσικές ασκήσεις που αποτελούν περισσότερο ηθικά προβλήματα: η ανάγκη να πούμε ψέματα για να επιβεβαιωθούμε στους άλλους· η επιθυμία να δημιουργήσουμε δεσμούς, παρά τη δυσπιστία στην αγάπη και στην οικογένεια· η δυσκολία μετακίνησης σ΄ ένα ναρκοπέδιο γεμάτο από μυστικά· η απέλπιδα πεποίθηση ότι αντί να μάθουμε να σκεφτόμαστε, εκπαιδευτήκαμε να υπακούμε και να επαναλαμβάνουμε.

NON FICTION

Erik Larson (Η.Π.Α.) Βουβό κύμα (Dead wake)
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Η συναρπαστική ιστορία του ναυαγίου του Lusitania.
Την 1η Μαΐου 1915, με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο να διανύει ήδη τον δέκατο μήνα του, το Lusitania, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας ένα μεγάλο αριθμό επιβατών μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία ως εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς εδώ και έναν αιώνα τα πολιτικά πλοία είχαν κρατηθεί ασφαλή από οποιαδήποτε επίθεση. Για μήνες, τα γερμανικά υποβρύχια έσπερναν τον τρόμο στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά το Lusitania ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και ταχύτερα υπερατλαντικά πλοία της εποχής, γνωστό και ως «Λαγωνικό των Θαλασσών». Η Γερμανία, ήταν αποφασισμένη να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και ο Walther Schwieger, καπετάνιος του υποβρυχίου U-20, ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί σε αυτό.
Ο Erik Larson στο Βουβό κύμα με τρόπο συναρπαστικό για τον αναγνώστη, εξετάζει τη βύθιση του Lusitania από το U-20 και τα γεγονότα γύρω από το ναυάγιο, και φέρνοντας στο προσκήνιο τις ζωές μιας πλειάδας επιβλητικών χαρακτήρων, ζωγραφίζει ένα μεγάλο πορτρέτο της Αμερικής κατά την προοδευτική περίοδο.

ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Drew Daywalt & Oliver Jeffers: Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν (The Day the Crayons Quit)
Μετάφραση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Το μόνο που ήθελε ο καημένος ο Ντάνκαν, ήταν να ζωγραφίζει. Όταν όμως άνοιξε την κασετίνα του, βρήκε ένα σωρό γράμματα που όλα τους έλεγαν το ίδιο: τα παρατάμε! Το Μπεζ είχε κουραστεί να είναι η σκιά του Καφέ. Το Μπλε χρειαζόταν ένα διάλειμμα μετά από τόση δουλειά ενώ το Ροζ ζητούσε απλώς να χρησιμοποιηθεί. Το Πράσινο δεν είχε παράπονα αλλά ζητούσε να φιλιώσουν το Κίτρινο με το Πορτοκαλί.
Τι μπορούσε να κάνει ο Ντάνκαν; Ο πρωτοεμφανιζόμενος Drew Daywalt και ο αγαπημένος εικονογράφος Oliver Jeffers δημιουργούν μια ολοζώντανη και ευφάνταστη ιστορία που θα κάνει τα παιδιά να ξεκαρδιστούν στα γέλια και να δουν με διαφορετικό μάτι τα κραγιόνια τους…

Αλεξία Βερνίκου: Μέχρι τον ουρανό και πίσω
Εικονογράφηση: Σοφία Τουλιάτου
«Μέχρι τον ουρανό και πίσω». Τόσο αγαπούσε η Έλλη τη γιαγιά της, «και τρεις κωλοτούμπες» γιατί της είχε μεγάλη αδυναμία. Μαζί, περνούσαν πάντοτε καταπληκτικά!
Η παντοτινή αγάπη δεν χάνεται ό,τι και να γίνει. Την συντηρούν και την ενδυναμώνουν οι ωραιότερες αναμνήσεις.
Μια τρυφερή, συγκινητική ιστορία για το πως οι αγαπημένοι μας παραμένουν στην καρδιά μας σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό.
Η Αλεξία Βερνίκου, M.A. Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και η πολυβραβευμένη εικονογράφος Σοφία Τουλιάτου, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά τρυφερό παραμύθι για την αγάπη και την απώλεια που δεν θα αφήσει ασυγκίνητο κανέναν.

Σειρά: Καράβια
Μαρία Αγγελίδου- Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφηση: Χρήστος Κούρτογλου
Οι δημιουργοί της σειράς βιβλίων «Καράβια», επανέρχονται με δύο νέους τίτλους:
Καράβια που έπαιξαν με τη φωτιά
Καράβια που ταξίδεψαν την περιέργεια
Καράβια πραγματικά και φανταστικά, της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, της αρχαίας αλλά και πρόσφατης ιστορίας, μας καλούν να σαλπάρουμε μαζί τους σε ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, σε ένα ταξίδι όπου όλα μπορούν να ειπωθούν ως ιστορία ναυτική.
Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς έχουν διακριθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, κι έχουν ενταχθεί στη διεθνή λίστα White Ravens.

Ιουλίτα Ηλιοπούλου-Γιώργος Κουρουπός
Εικονογράφηση: Γιάννης Κόττης
Μα πότε θα φθάσει αυτός ο Μάγος; ή Κάθε εμπόδιο για καλό
(Μουσικό παραμύθι για τα Χριστούγεννα)
Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου έγραψε και αφηγείται ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο παραμύθι, μία νέα, ανατρεπτική εκδοχή της ιστορίας των Μάγων.
Η πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού παρακολουθούν τις αστείες, αλλά και παράξενες περιπέτειες του τέταρτου Μάγου, του Μάγου Αβασάλ, που όλο κάτι του τύχαινε, όλο κάποιον συναντούσε κι όλο καθυστερούσε να φτάσει στη φάτνη κοντά στον νιογέννητο Χριστό.
Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον ζωγράφο Γιάννη Κόττη.
Στην έκδοση περιλαμβάνεται και ένα CD με ηχογραφημένο το μουσικό παραμύθι.

46ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Δεν θα υπήρχε καταλληλότερη εποχή για την διοργάνωση του Φεστιβάλ Βιβλίου από αυτές τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη. Με σύμμαχο τον καιρό, που ακόμα δεν έχει δροσίσει για τα καλά, η 46η διοργάνωση του βιβλιοφεστιβάλ μετρά ήδη εφτά μέρες έντονης δραστηριότητας. Εκδοτικοί οίκοι, συγγραφείς και φυσικά αναγνώστες δίνουν ραντεβού στο Ζάππειο τις απογευματινές ώρες, συνδυάζοντας την βόλτα στην πόλη με την επαφή με το αγαπημένο τους αντικείμενο. Ο χώρος είναι προσεγμένος και οι υπάλληλοι φιλικοί και ενημερωμένοι. Σε αρκετά βιβλία υπάρχουν προσφορές, τα περισσότερα όμως είναι σε τιμή εκδότη. Μην τα θέλουμε όμως και όλα δικά μας. Για οικονομικότερες αγορές μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε το Παζάρι βιβλίου τον ερχόμενο Γενάρη. Μέχρι τότε, ας περάσουμε μια βόλτα από το Ζάππειο.

To 46o Φεστιβάλ Βιβλίου θα διαρκέσει μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου. Οι ώρες λειτουργίας είναι οι εξής: Δευτέρα-Πέμπτη: 18:00 – 22:30 Παρασκευή και Σαββάτο: 18:00 – 23:00 Κυριακή: 10:30 – 15:00 και 18:00-22:30

Ακολουθεί φωτογραφικό ρεπορτάζ από την Μαρία Νίκη Ζαφειράκη!

Processed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with a6 preset

Photo 03-09-2017, 11 32 55

Processed with VSCO with c1 preset

Με τον τρόπο του Α. Ε.

Σαν σήμερα, 2 Σεπτεμβρίου 1901, γεννήθηκε στην Μπράιλα της Ρουμανίας ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Αν και γόνος μιας εκ των πλουσιότερων εφοπλιστικών οικογενειών της Ελλάδας, επέλεξε να χαράξει την προσωπική του πορεία μακριά από επιχειρήσεις και καράβια. Ασχολήθηκε με τις τέχνες της συγγραφής και της φωτογραφίας, σπούδασε και εξάσκησε το επάγγελμα του ψυχαναλυτή και υπήρξε ο κύριος εισηγητής του ρεύματος του Υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Το σπουδαιότερο όμως όλων όσων έκανε ο Εμπειρίκος δεν βρίσκεται ούτε σε κάποιο βιβλίο ούτε σε κάποιο αρνητικό, βρίσκεται μέσα του. Ο άνδρας αυτός που ηδονιζόταν με τα αεροπλάνα και θεωρούσε την Άνδρο προσωπικό του ησυχαστήριο, ήταν εκείνος που υπήρξε φίλος και υποστηρικτής πολλών γνωστών και αγαπημένων καλλιτεχνών, τόσο στα πρώτα τους βήματα, όσο και σε δυσμενείς περιόδους που διένυσαν. Και εδώ, στο Rive Gauche, τους ιπποτικούς καλλιτέχνες σαν τον Ανδρέα Εμπειρίκο τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε λίγο περισσότερο. Γιατί το αξίζουν. Ακολουθεί Ο Δρόμος, ο οποίος περιλαμβάνεται στην συλλογή Οκτάνα.

emp2

Ο Δρόμος

 Θαμπός ο δρόμος την αυγή, χωρίς σκιές· λαμπρός σαν ήχος κίτρινος πνευστών το μεσημέρι με τον ήλιο. Tα αντικείμενα, τα κτίσματα στιλπνά και η πλάσις όλη με πανηγύρι μοιάζει, χαρούμενη μέσα στο φως, σαν πετεινός που σ’ έναν φράχτη αλαλάζει.

   Aμέριμνος ο δρόμος εξακολουθεί, σαν κάποιος που σφυρίζοντας (αέρας της ανοίξεως σε καλαμιές) αμέριμνος διαβαίνει, και όσο εντείνεται το φως, η κίνησις των διαβατών, πεζών και εποχουμένων, στον δρόμο αυξάνει και πληθαίνει.

   Oι διαβάται αμέτρητοι. Aνάμεσα σε αγνώστους ποιητάς και αγίους ανωνύμους, ανάμεσα σε φορτηγά διαδρομών μεγάλων, όλοι, αστοί και προλετάριοι διαβαίνουν, όλοι υπακούοντες σε κάτι, σε κάτι συχνά πολύ καλά μασκαρεμένο (τουτέστιν υπακούοντες στην Mοίρα) άλλοι πεζοί και άλλοι μετακινούμενοι με τροχοφόρα, με οχήματα λογής-λογής, τροχήλατα ποικίλα, μέσ’ στην βοή διαβαίνοντες και την αντάρα, με Σιτροέν, με Kαντιλλάκ, με Bέσπες και με κάρρα.

   O δρόμος, σκυρόστρωτος ή με άσφαλτο ντυμένος, από παντού πάντα περνά – Aθήνα, Mόσχα, Γιαροσλάβ, Λονδίνο και Πεκίνο, από την Σάντα Φε ντε Mπογκοτά και την Γουαδαλαχάρα, την Σιέρρα Mάντρε Oριεντάλ και τις κορδιλλιέρες, μέσ’ από τόπους ιερούς σαν τους Δελφούς και την Δωδώνη, μέσ’ από τόπους ένδοξους, όπως τα Σάλωνα, όπως η γέφυρα της Aλαμάνας, καθώς και από άλλα μέρη ξακουστά, σαν την κοσμόπολι εκείνη, που ηδυπαθώς την διασχίζει ο γκρίζος Σηκουάνας.

   Όμως ο δρόμος, αν και από παντού περνά, δεν είναι πάντα της αμεριμνησίας ή της συνήθους συλλογής. Kαμιά φορά φωνές ακούονται την νύκτα, φωνές μιας γυναικός που άνδρες πολλοί σ’ ένα χαντάκι την βιάζουν, ή άλλες φορές, άλλες φωνές – εκείνο το δυσοίωνο παράγγελμα: «Στον τόπο !» που μέγαν τρόμον έσπερνε μέσ’ στις ψυχές των οδοιπόρων, όταν μαχαίρια άστραφταν και καριοφίλια ή γκράδες, εμπρός στα στήθη των ταξιδιωτών, όταν στον δρόμο αυτόν, μοίρα κακή τούς έριχνε στα χέρια των ληστανταρτών, που φουστανέλλα λερή φορώντας, έτσι καθώς προβάλλανε από την μπούκα μιας σπηλιάς, με παλληκάρια μοιάζανε του Oδυσσέα Aνδρούτσου, σαν νάταν ο τόπος το Xάνι της Γραβιάς και οι ταξιδιώται τούτοι, στρατιώται του Kιοσέ Mεχμέτ ή του Oμέρ Bρυώνη – έτσι, καθώς απ’ το Πικέρμι ξεκινώντας, περνώντας μέσ’ απ’ την Nταού Πεντέλη, από τον δρόμο αυτόν, προς μονοπάτια δύσβατα τους λόρδους οδηγούσαν (ξανθά παιδιά της Iνγκλιτέρας που στην Eλλάδα ήρθανε και αγιάσαν) με τα χαντζάρια οι λησταί κεντρίζοντάς τους (ω Eδουάρδε Xέρμπερτ ! ω Bάινερ, ντε Mπόυλ και Λόυντ !) ώσπου να φθάσουν σε σίγουρα λημέρια, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη, για λύτρα βασιλικά ή για μαχαίρι (στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Xρυσό κριάρια) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή (για δες καιρό που διάλεξε ο Xάρος να με πάρη) ενώ ο χειμώνας τέλειωνε και ζύγωνε η Λαμπρή, και μύριζε παντού πολύ το πεύκο, το θυμάρι, για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, (ω Aρβανιτάκη Tάκο ! ω Aρβανιτάκη Xρήστο ! ω Γερογιάννη και μαύρε εσύ Kαταρραχιά !) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη.

   Kαι ο δρόμος εξακολουθεί, με ανάλογα στοιχεία και από παντού πάντα περνά (Γκραν Kάνυον, Mακροτάνταλον, Aκροκεραύνια, Άνδεις) από τις όχθες του Γουαδαλκιβίρ που όλη την Kόρδοβα ποτίζει, από τις όχθες του Aμούρ και από τις όχθες του Zαμβέζη, ο δρόμος από παντού περνά, σκληρός, σκληρότατος παντού, τόσο, που πάντοτε αντέχει, στα βήματα όλων των πεζών και στην τριβή των βαρυτέρων οχημάτων, μέσ’ από πόλεις και χωριά, βουνά, υψίπεδα και κάμπους, από τις λίμνες τις Φινλανδικές, την Γη του Πυρός και την Eστραμαδούρα, έως που ξάφνου, κάθε τόσο, μια πινακίς, μη ορατή παρά στους καλουμένους, πάντα εμφανίζεται για τον καθένα, όπου και αν βρίσκονται οι γηγενείς και οι ταξιδιώται, μια πινακίς με γράμματα χονδρά και απλά που γράφει: «Tέρμα εδώ. Eτοιμασθήτε. O ποταμός Aχέρων».

   Tην ίδια στιγμή, όποια και αν είναι η χώρα, όποιο και αν είναι το τοπίον, γίνεται μια τελευταία Bενετιά μ’ ένα Kανάλε Γκράντε – όραμα πάντα θείον και των αισθήσεων χαιρετισμός στερνός – μια τελευταία Bενετιά στις αποβάθρες της οποίας γονδόλες μαύρες περιμένουν (πήγα να πω σαν νεκροφόρες) και ένας περάτης γονδολιέρης, ωχρός και κάτισχνος μα δυνατός στα μπράτσα, τους τερματίζοντας κάθε φορά καλεί: «Περάστε, κύριοι, απ’ εδώ. Tούτη είναι η βάρκα σας. Eμπάτε.» Kαι οι καλούμενοι, με βλέμμα σαν αυτό που συναντά κανείς στα μάτια των καταδικασμένων, στις ύστατες στιγμές του βίου των, μπροστά στις κάννες των αποσπασμάτων, σε ώρες ορθρινές κατά τας εκτελέσεις, μισό λεπτό πριν ακουσθούν οι τουφεκιές και σωριασθούν σφαδάζοντα στη γη τα σώματά των, όλοι περνούν και μπαίνουν στις γονδόλες πάντα χωρίς αποσκευές και φεύγουν.

   Kαι ο δρόμος εξακολουθεί, σκληρός, σκληρότερος παρά ποτέ, σκυρόστρωτος ή με άσφαλτο ντυμένος, και μαλακώνει μόνο, όποια και αν είναι η χώρα, όποιο και αν είναι το τοπίον, κάτω από σέλας αγλαόν αθανασίας, μόνον στα βήματα των ποιητών εκείνων, που οι ψυχές των ένα με τα κορμιά των είναι, των ποιητών εκείνων των ακραιφνών και των αχράντων, καθώς και των αδελφών αυτών Aγίων Πάντων.

Εξαντλημένα και άλλες φαρσοκωμωδίες prt.2

Δεν θα σας κουράσω πολύ, το κείμενο που ακολουθεί είναι σύντομο και αναφέρεται σε κάποιες προσεχείς εκδόσεις εξαντλημένων βιβλίων.

1059 BOLANO-2666

Πρώτο και καλύτερο, το 2666 του Roberto Bolano, του οποίου η επανέκδοση ανακοινώθηκε πριν από μόλις μια εβδομάδα και σήμερα 3/8 κυκλοφορεί ξανά στα βιβλιοπωλεία. Χρόνια οι βιβλιόφιλοι αναζητούσαν το συγκεκριμένο τούβλο και να που οι εκδόσεις Άγρα μας έκαναν την τιμή να το ξαναβγάλουν.

Σύντομα, και πιο συγκεκριμένα στις 6/9, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος το Αυτό του Stephen King σε δίτομη ολοκληρωμένη έκδοση. 1000 σελίδες θα αριθμεί ο πρώτος τόμος και ο δεύτερος κάτι λιγότερες από 800. Η τιμή του θα είναι τσουχτερή βέβαια, όπως κάθε δίτομο μυθιστόρημα, είμαι όμως απόλυτα σίγουρη πως θα αξίζει, αν αναλογιστεί κανείς την άθλια επιμέλεια της προηγούμενης έκδοσης. Επειδή δεν είμαι Βασιλικιά αγνοώ πλήρως τι εστί ο όρος χωρίς περικοπές στην περιγραφή του βιβλίου. Εκτός από ερασιτεχνική δουλειά στη μετάφραση, οι πρωτόλειες εκδόσεις Κλειδί ψαλίδισαν και το αρχικό κείμενο;

Processed with VSCO with a5 preset

 

Και από τον Βασιλιά του τρόμου πάμε στον Βασιλιά της παράνοιας, τον πολυαγαπημένο Chuck Palahniuk. Με την νέα μετάφραση του Fight Club, ελληνιστί -δυστυχώς- Λέσχη Μάχης, και του Πνιγμού ξεκίνησε η επανέκδοση των έργων του και σύντομα θα ακολουθήσουν τα δυσεύρετα Νανούρισμα και Είμαστε Όλοι Στοιχειωμένοι. Οι εκδόσεις Αίολος εξάλλου έχουν στηρίξει και στο παρελθόν τον συγκεκριμένο συγγραφέα με το όχι και τόσο πετυχημένο Είσαι όμορφη.

Αν το Είμαστε Όλοι Στοιχειωμένοι αναζητείται από εκατοντάδες βιβλιόφιλους και πωλείται στην μαύρη αφορά γύρω στο πενηντάρικο, ο Άτλας του Ουρανού του David Mitchell είναι το απωθημένο κάθε αναγνώστη που σέβεται τον εαυτό του και φυσικά για να τον αποκτήσει πρέπει να πληρώσει κάτι παραπάνω από τους πρώτους τριψήφιους αριθμούς. Εξοργιστικό το λιγότερο, το ξέρω. Για αυτό οι εκδόσεις Τόπος, απαντώντας σε ηλεκτρονικό μήνυμα αναγνώστριας, είπαν ότι έχουν πράγματι σκοπό να επανεκδώσουν τον Άτλα, αλλά όχι φέτος. Λίγη υπομονή παιδιά. Διαβάστε τα Κοκάλινα Ρολόγια μέχρι τότε!

Σε κάποια προηγούμενη ανάρτηση σας είχα συμβουλέψει να μην ενδίδετε σε τέτοιες παρεμπορικές συναλλαγές. Καταλαβαίνω την θέρμη του αναγνώστη να κρατήσει και να συλλέξει ένα σπάνιο βιβλίο, αλλά γαμώτο δεν μιλάμε για τα πρωτότυπα της τυπογραφίας. Ένα βιβλίο που έχει ζήτηση αργά ή γρήγορα θα εκτυπωθεί ξανά. Υπομονή χρειάζεται μονάχα και τα ράφια μας είναι πάντα γεμάτα.

Dear Uncle Charles

Αγαπητέ θείε Charles,

σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου σου και πολλοί από τους αναγνώστες σου θα σε θυμηθούν. Θα σε θυμηθούν γιατί διάβασαν τα λόγια σου για την ζωή και τον έρωτα, ακόμα και αν απέφυγαν όσα έγραψες για τον θάνατο. Θα σε θυμηθούν γιατί ζωή και έρωτας δεν λογίζεται χωρίς τον θάνατο. Και εσύ τα έζησες όλα, έγραψες για όλα και στο τέλος έφυγες από όλα. Όπως θα φύγουμε και εμείς.

Θείε Charles αναρωτιέμαι αν κατέκτησες τελικά όλο τον κόσμο ή αν αρκέστηκες στο τίποτα. Για σένα υπήρχαν μονάχα αυτές οι δύο επιλογές, ακόμα και αν μερικές φορές φαινόσουν αρκετά μίζερος και για τις δύο. Είχες όλο τον κόσμο όταν είχες δίπλα σου την Γυναίκα; Κατέκτησες τα πέρατα στη μέθη σου; Είδες στους τσακωμούς, στα γέλια και στα κλάμματα όσα εμείς δεν μπορούμε να δούμε; Γνώρισες έξυπνους ανθρώπους; Άφησες να σε σκοτώσει ότι αγάπησες; Πέθανες πολλές φορές πριν τελικά πεθάνεις; και κάτι τελευταίο, βρήκες την Jane εκεί που πήγες; Γιατί εγώ την έχω χάσει τελευταία.

Μιας και ανέφερα την Γυναίκα, εχθές ήταν η Παγκόσμια Μέρα της. Γυναίκες σε όλο τον κόσμο βγήκαν και διαδήλωσαν υπέρ των ίσων δικαιωμάτων, υπέρ των ίσων ευκαιριών, υπέρ τους τέλος πάντων. Εσένα, θείε Charles, οι μισές από αυτές σε λατρεύουν σαν θεό και οι άλλες σε μισούν επίσης σαν θεό. Μισογύνη θεό. Δεν έχουν διαβάσει Καραγάτση μάλλον. Αλλά και να είχαν πάλι δεν θα άλλαζε η γνώμη τους θείε. Γιατί έναν άνδρα που κοιτάει τις γάμπες μιας Γυναίκας, αλλά μιλάει για την ψυχή της, Όλες μας τον φοβόμαστε. Έναν άνδρα που παραδέχεται πως έχει ερωτευτεί μονάχα μια φορά στη ζωή του δεν τον Φοβόμαστε, τον Μισούμε. Και εσύ τα έκανες και τα δύο. Πως τα κατέφερες έτσι που τελικά πρόφτασες την γιορτή του πιο θαυμαστού σου ποιήματος και μετά έφυγες. Εσύ που ερωτεύτηκες την Γυναίκα του Lawrence, που είδες πέρα απ τις γυμνές λέξεις και τα γυμνά της στήθη. Εσύ, τελικά, την χάρηκες;

Χθες είδα έναν άνθρωπο να προσπαθεί να αυτοκτονήσει θείε Charles. Κατέβηκε στις ράγες του μετρό και πήγε προς το σκότος. Ένας άνδρας μεγάλης ηλικίας που δεν βρισκόταν σε κάποια διαδήλωση ούτε κάποιο μπαρ, που είχε βαρεθεί να περπατάει στις φλόγες ενός κόσμου χιλιοκαμένου και που ήθελε να δώσει ένα τέλος. Για αυτόν ποιος θα διαδηλώσει; Εσύ που μίλησες για τις φλόγες, τις τίγρης και τα μπλε πουλιά, τα άπιαστα τα κεκλεισμένα. Εσύ που μίλησες για όσους πίνουν μόνοι τους και στέκονται απέναντι σε όλους τους άλλους. (Να ένας δικός μας, πρέπει να τον σώσουμε). Φώναξαν την ασφάλεια και πρόλαβαν και τον απομάκρυναν. Πάντα η γνωστή λύση, αλλά για αυτή έχουν μιλήσει άλλοι ποιητές. Δίπλα μου οι διαδηλώτριες παραπονιόντουσαν για την καθυστέρηση. Δεν ήξεραν, δεν ενδιαφέρονταν; Ελπίζω το πρώτο. Φοβάμαι το δεύτερο.

Δεν συμπαθούσες αυτούς τους ανθρώπους, με αυτά που βλέπω ούτε εγώ τους συμπαθώ. Γιατί έχω και εγώ ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου και το κρατάω γερά κλειδωμένο μην το δει κανείς, μόνο κάτι βράδια το αφήνω να βγαίνει, όπως έκανες εσύ. Μα δίπλα μου τα πρωινά δεν ξυπνάει κάποια πόρνη χασμουρίζοντας ούτε με περιμένει μια γραφομηχανή και ένα ραδιόφωνο που παίζει κλασσική μουσική. Είμαι μόνη στο άδειο δωμάτιο και ακούω τους παφλασμούς των φτερών του. Άραγε το πουλί του χθεσινού άνδρα να δραπέτευσε ή να ψόφησε μέσα στο κελί του; Αυτό ακούστηκε πολύ δικό σου…

Γι αυτό όσοι ζουν σε νεκρές πόλεις γεμίζουν με αδιαφορία και φόβο. Όταν πεθαίνουν πραγματικά, οι κηδείες είναι περιττές. Εσύ που για όλα έγραψες άλλαξε το Παρίσι σου με την Αθήνα μου. Μια πόλη που μυρίζει παρελθόν και απ’ την ψυχή της απλώνεται παγωνιά.

Τώρα που γνωριστήκαμε
και ξέρουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον
ας χωριστούμε
μ’ένα απλό αντίο.

~ Falsely yours, Jane

B_Bukowsky.jpg


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την επέτειο θανάτου του Charles Bukowski, ο οποίος όπου και αν βρίσκεται ελπίζω δίπλα του να έχει ένα μπουκάλι ουίσκι και μια ωραία γυναίκα, και την δικιά μου επικαιρότητα. Το χθεσινό περιστατικό είναι πραγματικό. Κράτησε μόλις τρια λεπτά, αλλά νομίζω μέσα μου θα κρατήσει για καιρό ακόμα. Δεν έγινε τίποτα, δεν πρόλαβε να γίνει, αλλά αυτό δεν είναι ζωή και με τρομάζει. Γράμμα, λοιπόν, ψυχοθεραπεία. Μιας που ούτε στον Charles μπορώ να τα πω ούτε σε κανέναν άλλο.