Λόλα, να ένα βιβλίο

Μεγαλώνουμε και πληθαίνουμε και φυσικά αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά! Αισθάνομαι όμως πως ανάμεσα στα 300 και αισίως άρθρα μας έχουν χαθεί κάποιες συγκεντρωτικές πληροφορίες, πολύ βασικές, όπως ποιός είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας, ποιά λογοτεχνικά είδη προτιμώ ή ακόμα και άλλες συνήθειες μου σε σχέση με την ανάγνωση. Ακολουθεί, λοιπόν, μια σειρά με όσο το δυνατόν πιο ενδιαφέρουσες και χρήσιμες πληροφορίες για την βιβλιοθήκη μου. Δεν συνηθίζω οι βιβλιοαναφορές μου να έχουν τόσο προσωπικό τόνο, πιστεύω όμως ότι είναι ο κατάλληλος τρόπος να γιορτάσουμε τα 2 χρόνια ύπαρξης του Style Rive Gauche. Η αριστερή όχθη έχει βάλει τα γιορτινά της από τον προηγούμενο μήνα και περιμένει πως και πως να την επισκεφτείτε. Μην το χάσετε, το Παρίσι (μας) είναι χάρμα αυτό τον καιρό.

new.jpg

  1. Αυτό τον χρόνο, αυτό τον μήνα, αυτή την μέρα και γενικότερα αυτή τη στιγμή ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Georges Perec και το αγαπημένο μου βιβλίο το Un Homme Qui Dort. Ο άνθρωπος που κοιμάται ξύπνησε λίγο μετά τους πρώτους μήνες αυτής της χρονιάς. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του αυτό το βιβλίο παραμένει Αριστούργημα. Όχι με την κλασική έννοια, όπως ο Stoner, αλλά με μια πολύ βαθύτερη σημασία την οποία δεν έχω οριοθετήσει με λέξεις μέχρι στιγμής. Δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά ακόμα και πολύ φοβάμαι πως το μετάφρασμά του δεν θα βρεθεί σύντομα στα εγχώρια βιβλιοπωλεία, παρόλα αυτά, κρατήστε το παρακάτω, κοιμάται όποιος δεν έχει διαβάσει αυτό το βιβλίο.
  2. Στην εποχή που τα παιδάκια απαντούν «Youtuber» στην ερώτηση «Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;», εγώ απαντώ ότι ουδέποτε έχω παρακολουθήσει κάποιο βιβλιοφιλικό κανάλι στη συγκεκριμένη πλατφόρμα. Από μικρή είχα συνδέσει το βιβλίο με την πράξη της ανάγνωσης, οπότε ακόμα και η ενημέρωση γύρω από αυτό μου φαίνεται παράταιρο να γίνει με κάποιο άλλο τρόπο. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση στον συγκεκριμένο κανόνα είναι το SpoilerAlert. Αφενός γιατί τα videos του είναι σύντομα και δεν με κουράζουν, αφετέρου γιατί πίσω από τις κάμερες υπάρχει και ένας πολύ ενδιαφέρον και καλά ενημερωμένος ιστότοπος, που ακολουθώ με ευλαβική συνέπεια.
  3. Υπάρχει ένας εθνικός διχασμός στο αν η μουσική είναι η κατάλληλη παρέα την ώρα της ανάγνωσης. Όλοι μας έχουμε διαφορετικές απόψεις επί του θέματος. Υπάρχουν οι κάθετοι του «ΟΧΙ», οι υποστηρικτές του «ΝΑΙ» και οι άλλοι, οι πιο περίεργοι, οι σαν εμένα. Εγώ δεν ακούω μουσική όταν διαβάζω, όχι πια δηλαδή, αλλά διαβάζω πιο συγκεντρωμένα όταν είμαι περικυκλωμένη από κόσμο. Και μάλιστα κόσμο φωνακλάδικο, που θα συζητήσει τα προσωπικά του με όλο το βαγόνι του μετρό ή ακόμα καλύτερα με ολόκληρο το λεωφορείο.
  4. Και ναι, επιτέλους το παραδέχομαι, αδιαφορώ για την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Φυσικά αναφέρομαι στις εκδόσεις ελλήνων συγγραφέων της τελευταίας εικοσαετίας και όχι πιο πριν. Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια, δεν είναι όλα τα βιβλία ανάξια της προσοχής μου, αλίμονο. Δεν είναι όμως και λίγο κρίμα η χώρα που έχει βγάλει χρυσές πένες, όπως αυτή του Καραγάτση και του Ρίτσου, τώρα να στηρίζεται αποκλειστικά σε εμπορικά κακογραμμένα δεκανίκια;
  5. Ένα χρόνο πριν, τέτοιο καιρό, ένα φίλος είχε παρατηρήσει ότι σχεδόν πάντα συνδέω τα βιβλία που διαβάζω, ή αντίστοιχα την μουσική που ακούω, με συγκεκριμένους ανθρώπους. Ως φύσει αντιδραστικό ζώον, με την αρχαία σημασία παρακαλώ, το αρνήθηκα τότε. Η αλήθεια όμως είναι αυτή, ίσως και ακόμα πιο περίπλοκη. Συνδέω τα βιβλία που διαβάζω με την χρονική στιγμή της ανάγνωσης και την συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Εν ολίγοις, ναι, η Μεγάλη Χίμαιρα θα έχει πάντα κάτι από την ζάλη ενός ταξιδιού και ένα απόγευμα που κόπηκε στη μέση, η Γώγου θα φοράει ριχτά καρό πουκάμισα και ο Θαφόν θα έχει λακκάκι στο πιγούνι. Έχω απενεχοποιήσει πια αυτή μου την ιδιοτροπία. Τείνω μάλιστα να πιστεύω πως όποιος δεν το κάνει, δεν συνδέει δηλαδή το βιβλίο με κάποια πρίζα της ζωής του, είτε διάβασε κάτι που τον άφησε παγερά αδιάφορο είτε η συγκεκριμένη περίοδος της ζωής του ήταν αδιάφορη…
  6. Πολύ πιθανόν άλλη μία ιδιοτροπία. Υπάρχουν βιβλία εκεί έξω που, χωρίς να τα έχω διαβάσει, ξέρω ότι θα μου αρέσουν. Τέτοια λαμπρά παραδείγματα της αντικειμενικής μου κρίσης ήταν το Φυλαχτό του Bolano, το Ένα κάποιο τέλος του Barnes και η Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου. Από την άλλη όμως πλευρά, υπάρχουν και τα καραμπινάτα φάουλ, βιβλία που νόμιζα άνθρακες και τελικά αποδείχθηκαν χρυσάφι: το Στον Δρόμο του Kerouac και Το γράμμα μιας άγνωστης του Stephan Zweig.
  7. Το εξώφυλλο, όσο αδιάφοροι και αν το παίζουμε, μετράει. Και το ξέρουμε όλοι μας! Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι τόσο σημαντικός παράγοντας για να καθορίσει το αν θα διαβάσουμε ένα βιβλίο, σκεπτικό εντελώς αφελές κατά την γνώμη, αλλά σίγουρα καθορίζει την θέση του αντικειμένου στην βιβλιοθήκη. Πάνω, ψηλά, δίπλα στις εγκυκλοπαίδειες. Έχω ξαναπεί πως δεν είμαι συλλέκτης, οπότε κανονικά δεν θα έπρεπε και να με ενδιαφέρει αν στο εξώφυλλο υπάρχει ένα έξυπνο μινιμαλιστικό σχέδιο ή μια μουτζούρα. Σε γενικές γραμμές αυτό ισχύει. Η καλαισθησία όμως πάντα δίνει μερικούς πόντους παραπάνω στο τελικό σύνολο.
  8. Το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος είναι το διήγημα. Αυτό προκύπτει περισσότερο από αντικειμενικούς λόγους παρά από αναγνωστικές αδυναμίες. Θεωρώ πολύ πιο δύσκολο το να αποδώσεις ένα ολοκληρωμένο νοηματικά και συναισθηματικά κείμενο σε έναν περιορισμένο χώρο από το να το «χωρέσεις» σε μερικές εκατοντάδες σελίδες. Αντίστοιχα παιχνίδια περιορισμού, σαφώς δυσκολότερα και πνευματικά υψηλότερα, έκαναν και οι τρελοί του Ou.li.po. Πως να μην τους αγαπάς μετά λοιπόν;
  9. Πριν από μερικούς μήνες, μετά από μια σχετική καταμέτρηση των αδιάβαστων, έκανα μια άτυπη συμφωνία με τον εαυτό μου να περιορίσω όσο το δυνατόν περισσότερο την καταναλωτική μου μανία. Μέχρι τώρα έχω αποτύχει παταγωδώς. Παρόλα αυτά, έχω μετριάσει κάπως το πρόβλημα. Εξάλλου, πρώτη φορά μου θέτω τέτοιου είδους δοκιμασία, είναι φυσιολογικό τον πρώτο καιρό να σπάω τα μούτρα μου. Για την ιστορία, τα αδιάβαστα είναι πολλά, ανεβαίνουν επικίνδυνα την κλίμακα των διψήφιων αριθμών. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό και μια σιδερένια πειθαρχεία εκ μέρους μου, θα μπορούσα κάλλιστα να τα διαβάσω και να τα τελειώσω μέσα στον επόμενο χρόνο. Αλλά που; Θα έρθουν κι άλλα!
  10. Η τελευταία πληροφορία, γιατί πρέπει να σεβόμαστε και την ψυχαναγκαστική μας πλευρά, έχει να κάνει με την ποίηση. Δεν είμαι ακόμα αρκετά σίγουρη για το αν έχω αγαπημένο ποιητή, είμαι όμως απολύτως γοητευμένη με τα ποιήματα που απευθύνονται σε κάποια Ιωάννα ή έστω Jane. Μέχρι στιγμής την τιμή (μου) έχουν κάνει ο Σινόπουλος, ο Bukowski και ο Lou Reed. Αν έχετε και κάποιον άλλον/άλλη κατά νου ευχαρίστως να τον διαβάσω και να τον λατρέψω!

Με την αλόγιστη φλυαρία μου ξεπέρασα για ακόμα μια φορά τις 1000 λέξεις. Ελπίζω σύντομα το SRG να ξεπεράσει και τους χίλιους αναγνώστες. Όχι βρε ότι είναι παιδί μου, αλλά, ναι, οκ, μας αξίζει! Να μας διαβάζετε και να μας χαίρεστε!

Advertisements

Η επιστροφή της νύχτας

Ο Οκτώβρης έχει πάντα μια δική του, πολύ ξεχωριστή, αίσθηση. Είναι λιγότερο μονοδιάστατος από τον Σεπτέμβρη, το μήνα της πραγματικότητας, και σίγουρα πιο ήσυχος από τον Νοέμβρη, όπου παραδοσιακά τα τελευταία χρόνια αρχίζει η προπαγάνδα των Χριστουγέννων, λες και δεν ζούμε σε μεσογειακή χώρα με έξι μήνες καλοκαίρι, αλλά σε ένα ταρανδόσταβλο στη Λαπωνία με δύο μέτρα χιόνι όλο τον χρόνο. Στα του δικού μας μήνα τώρα, ομολογώ πως αυτή του την ιδιαιτερότητα ο Οκτώβρης την χρωστάει στην αλλαγή ώρας. Αυτό το πισωπάτημα του μικρού δείκτη στην εκπνοή των τελευταίων του ημερών πάντα με μελαγχολούσε. Μια ώρα πάνω μια ώρα κάτω, θα μου πεις, τί διαφορά έχει; Καμία ομολογουμένως, την ώρα που ξυπνάω ο ήλιος έχει ανατείλει έτσι κι αλλιώς. Αλλά αυτή η θεωρητική νίκη του σκότους έναντι του φωτός δεν σας φαίνεται κάπως άνιση; Οκ, σταματάω!

Στις αρχές του φθινοπώρου είχα κάνει μια άτυπη συμφωνία με τον εαυτό μου να μην αγοράσω άλλα βιβλία μέχρι τα Χριστούγεννα. Τα αδιάβαστα αριθμούν διψήφιο αριθμό και η δανειστική βιβλιοθήκη από το σπίτι μου απέχει μονάχα λίγα τετράγωνα. Μπορώ να ζήσω χωρίς και άλλα βιβλία μου είπα, αλλά προφανώς είχα τα αφτιά μου κλειστά τότε. Αφήστε με να δικαιολογηθώ πρώτα. Όλο το Σεπτέμβρη τα πήγα περίφημα. Αγόρασα μονάχα ένα βιβλίο – δώρο- για έναν φίλο και, εντάξει, ίσως άλλο ένα στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, αλλά αυτό δεν πιάνεται! Τον Οκτώβρη όμως ήταν που το πρόγραμμα βγήκε εντελώς εκτός τροχιάς. Βρήκα και αγόρασα δύο σπάνια βιβλία που αναζητούσα καιρό, τα οποία δεν θα σας αποκαλύψω για την ώρα, σε μια υποβιβλιοφιλική κρίση ενέδωσα στις Αόρατες Πόλεις του Καλβίνο και χάρη στον ψυχαναγκασμό μου πήρα το Χορεύοντας στο σκοτάδι, το τέταρτο μέρος της εξαλογίας του Καρλ Ούβε, ενώ αυτή τη στιγμή που μιλάμε εκκρεμεί και μια παραγγελία στην Πολιτεία. Εν ολίγοις, όποια εγκράτεια έδειξα τον προηγούμενο μήνα την χαστούκισα, για να μην το θέσω αλλιώς, αυτόν εδώ. Σε μια ύστατη προσπάθεια τήρησης αυτής της κατά τα άλλα προσωπικής συμφωνίας, την δημοσιοποιώ μήπως και δείξω καλύτερο χαρακτήρα τον βροχερό Νοέμβρη. Αν έχετε βρεθεί και εσείς σε παρόμοια θέση, θα ήθελα να μάθω πως αντιμετωπίσατε την κατάσταση. Η αγορά ενός βιβλίου για έναν αναγνώστη είναι μερικές φορές σημαντικότερη και από την ίδια την ανάγνωση του έργου. Οι λόγοι πιστεύω είναι καθαρά ψυχολογικοί, άρα πως τα βάζεις με τον ίδιο σου τον εαυτό;

Στον αντίποδα της καταναλωτικής μου μανίας, βρίσκεται το αναγνωστικό κενό που με τυραννάει τον τελευταίο καιρό, φανερό σημάδι νέμεσης της παραπάνω ύβρης. Διάβασα τον Βασίλη Λάσκο του Καραγάτση, μαγεύτηκα από τις Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα του Λέο Περούτς και πρόλαβα να τελειώσω την συλλογή διηγημάτων του Χούλιο Κορτάσαρ με τίτλο «Η Αντίπερα όχθη». Για τα δύο τελευταία βιβλία θέλω να τοποθετηθώ εκτενέστερα σε επόμενες αναρτήσεις. Ειδικά το φαινόμενο Κορτάσαρ, γιατί δεν μιλάμε για έναν απλό συγγραφέα, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα την φετινή αναγνωστική χρονιά.

919d44f0a73b11948ff145fd5e5c8cc3.jpg

Άλλος έναν μήνας που δεν πήγα να δω ταινία στον κινηματογράφο. Έτσι πρέπει να ξεκινάει κάθε δήλωση μετανοίας ενός μετανιωμένου που σέβεται τον εαυτό του και θα ξανακάνει το ίδιο λάθος. Τις ταινίες που είδα βέβαια έχουν πάψει προ πολλού να τις προβάλλουν οι κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά αυτό είναι μια ακόμα δικαιολογία. O Λέος Κάραξ δεν είναι όμως μια απλή δικαιολογία. Από παλιά με είχε ενθουσιάσει με το Holy Motors. Αυτό που συνέβη με το Boy Meets Girl και το The Lovers on the Bridge όμως είναι αφάνταστο. Εύχομαι ειλικρινά να είχα δει αυτές τις δύο ταινίες πιο πριν, ας πούμε όχι τυχαία πέρυσι τέτοια εποχή. Θα είχα πάρει άλλες αποφάσεις και θα είχα ερωτευτεί πιο σύντομα τον καταπληκτικό Denis Lavant. Θα το είχα σκάσει μαζί του ως το τέλος του ποταμού. Και δεν αναφέρομαι απαραίτητα στον κινηματογραφικό υποκριτή.

Το κείμενο αυτό κάπου εδώ πρέπει να κλείσει, γιατί όπως λέει και ένας πολύ καλός μου φίλος ημερολογιάκι σου το έκανες πάλι. Και δεν έχει άδικο. Αποχαιρετώ τον τελευταίο αξιοπρεπή μήνα του χρόνου και εύχομαι σε όλους έναν όμορφο Νοέμβρη με πολλές βροχές και καθόλου Wham! και Mariah Carey.

636130561416745216969152518_november-wallpapers-009.jpg

*Ο τίτλος είναι δάνειο από ένα διήγημα του Κορτάσαρ!

Χαμένο Βουλεβάρτο (μεταξύ Μαγείας και Απώλειας)

Την Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2013 σίγουρα δεν ήταν μια τέλεια μέρα ή, όπως λέει ο αξιαγάπητος αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση άστοχος μέχρι αηδίας Νιόνιος, μέρα όμορφη. Εκείνη την μέρα η πόρτα έκλεισε και η νύχτα κράτησε παραπάνω, σχεδόν μια αιωνιότητα. Ήταν η μέρα που έφυγε ο Lou Reed από την ζωή. Το Style Rive Gauche και πολλοί από τους λίγους αναγνώστες του αγαπούν και τιμούν τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη με κάθε ευκαιρία. Για τον λόγο αυτό, στη σημερινή ανάρτηση, θα δημοσιεύσουμε ένα ακόμα ποίημα του ταλαντούχου Κωνσταντίνου Παπαπέτρου, εμπνευσμένο και αφιερωμένο στον Lou. Ο Παπαπέτρου με ουλιπική διάθεση και γνώση των στίχων του μεγάλου καλλιτέχνη τολμά και συνθέτει ένα στιχουργικό παζλ ανεκτίμητης αξίας για όλους τους οπαδούς των V.U. και της ροκ γενικότερα. Ελπίζω οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, να αναγνωρίσετε τα στιχουργικά ερεθίσματα του ποιητή και να συνοδέψετε την μέρα σας με την κατάλληλη μουσική.

Χαμένο Βουλεβάρτο (μεταξύ Μαγείας και Απώλειας)

I.
Σε αυτό το βρώμικο βουλεβάρτο,
θα αρχίσεις να βλέπεις το φως
– το άσπρο φως που θα σε τυφλώσει.
Όλοι παίρνουν το πρωινό τους νωρίς,
εγώ το προτιμώ βράδυ
και το πρωί πίνω το κρασί μου.
Ένα κορίτσι μου έδειξε πως είναι η ζωή στο δρόμο.
Δεν είχε σπίτι να μείνει
και την άφησα να μπει,
να μου ραγίσει την καρδιά.
Ίσως να ήταν η ίδια μετά από χρόνια.
Χαμένη μέσα στη φαυλότητα της
βαρούσε τους άλλους με λουλούδια
και επιζητούσε να τη βαρέσουν και εκείνοι.
Φαίνεται να είχε βρει την τέλεια φωνή παράνοιας στο κλειδί του Μι.

Ένας άντρας θυσίασε το μάτι του,
μεταμορφώθηκε σε κοράκι
και πέταξε μακριά στα δέντρα.
Μάγε, πάρε με πάνω στα φτερά σου,
μεταμόρφωσέ με σε πουλί και έπειτα σε τίγρη.
Θέλω να τα νιώσω όλα αυτά, όχι κάποια απ’ αυτά.
Είμαι ακόμα ζωντανός κατά βάθος.

Αυτές οι εικόνες σου μέντορά μου,
θα με εμπνέουν για μια ζωή
κατ’ επανάληψη θα τις προβάλω πάνω στο ταβάνι μου,
Εικόνες από τις ζωγραφιές σου,
από τις φωτογραφίες σου,
εικόνες από τις εικόνες σου,
έχουν όλες ένα βαθύτερο νόημα.
Αλλάζω, πάντα αλλάζω
μέχρι και η παλιά μου ζωή είναι αθέατη τώρα πια.

II.
Στέκομαι στη γωνία με μια βαλίτσα στο χέρι.
Θυμάμαι όλοι ρουφούσαμε την κρέμα του αυγού μας,
τόσες κραυγές, τόσος ατμός,
αλλά απόψε αγάπη μου,
μην κολυμπήσεις στον ωκεανό.
Είναι τα αισθήματά του που παφλάζουν την τρικυμία.
Άσε με να ξαμολήσω το καρούλι του λυκόφωτος.

Ήταν εκεί μια κοπέλα
που είχε ζωγραφισμένα λουλούδια στο τζίν της
και χόρευε, χόρευε ακατάπαυστα,
ώσπου ένιωσε ότι δεν μπορούσε να χορέψει άλλο
στο χορό της νέας της ζωής.
Πως νομίζεις ότι αισθάνεται,
τώρα που δεν μπορεί να πάρει τον εαυτό της από το πάτωμα;

Πως νομίζεις ότι αισθάνεται
ένα αγόρι που του είχαν δέσει τα χέρια πισθάγκωνα
που το τροφοδοτούσαν με αίμα στον καφέ του
και γάλα στο gin του;
που του είχαν φορέσει μια μπλέ μάσκα
για να διαπράξει τα εγκλήματά του
για να πνίξει τον πόνο και τις κραυγές του;
Πως νομίζεις ότι αισθάνεται,
τώρα που του έβγαλες τη μπλέ μάσκα και τον κοιτάς κατάματα;

Και πως νομίζεις ότι αισθάνομαι και εγω,
που κάθομαι ακόμα σε εκείνο το café, μόνος
κοντά στο τείχος του Βερολίνου
να ακούω τις κιθάρες να παίζουν το πόσο παραδεισένια ήταν.
ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!
Αισθάνομαι πως έχω αρχίσει να πέφτω
και όλα τα βήματά μου έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν.
Περπατάω, το προσπαθώ αλήθεια
και παραπαίω, πέφτω κάτω.

Δεν μπορώ να βασιστώ στη Λίζα ότι και να λέει πια.
Την μια ψάχνει για κάποιον ξεχωριστό,
και μου λέει ότι κι αν κάνουμε το κάνει με τον καθένα,
ας μην το παίρνω τοις μετρητοίς.
Κι από την άλλη φοβάται να μην πληγωθεί.
Τι να κάνω, όταν μου λέει μια νύχτα σαν κι αυτή
να της δώσω ένα μεγάλο φιλί
και να μην τη χειρίζομαι σαν να είναι κάποιο εργαλείο.
ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!
Εγώ θέλω απλά να περάσω μια τέλεια μέρα,
μια τέλεια μέρα μαζί σου
με τα προβλήματα παραμερισμένα στη μοναξιά τους.

Σε έναν κόσμο που δείχνει να τρελαίνεται ώρα με την ώρα,
όλοι οι χορευτές σκύβουν θλιμμένα στο χορό τους.
Σύλβια, αγκάλιασέ με,
δεν μπορώ να διασχίσω τα τόσα κύματα του φόβου μου.
Σύλβια, σφιχταγκάλιασέ με,
ναι, τώρα τη νιώθω
είναι παραδεισένια εδώ, μέσα στην αγκαλιά σου…

Αφιερωμένο στον Lou Reed,
Αρχές Οκτώβρη 2017,
Κωνσταντίνος Παπαπέτρου

lou-reed1

Πάρε το βιβλίο σου και πάμε για καφέ

Μια από τις χαρές του μέσου βιβλιόφιλου είναι η ανάγνωση σε ανοιχτούς χώρους, μέσα μαζικής μεταφοράς και ήσυχα καφέ. Κάθε μέρος έχει την γλύκα του και, αν έχεις την τύχη να αποφύγεις τους πολυλογάδες, μπορείς να την περάσεις ζάχαρη με το βιβλιαράκι σου. Με τις νέες εκδόσεις τοποθετημένες ήδη στα ράφια και τον καιρό να σκοινοβατεί ανάμεσα στο καλοκαίρι και τον χειμώνα, είναι νομίζω ευκαιρία να περάσεις ένα αναγνωστικό διάλλειμα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, άνετο και αναζωογονητικό. Παρακάτω θα σας παρουσιάσω μερικά από τα δικά μου αγαπημένα μέρη για ανάγνωση και για καφέ. Η λίστα δεν περιλαμβάνει γνωστά βιβλιοκαφέ και μεγάλες αλυσίδες εστίασης, αφενός γιατί είναι ήδη ονομαστά στέκια και οικία σε πολλούς από εσάς, αφετέρου γιατί ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στις περιοχές.

 

 

Beaver

Ο Κάστορας, με τον οποίο έχω μοιραστεί μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές μου, είναι αγαπημένο στέκι από τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Στις άνετες και όλες διαφορετικές καρέκλες του έχω αρχίσει τον Στόουνερ του John Williams, έχω ξαναδιαβάσει τον Γυάλινο Κώδων της Sylvia Plath και έχω τελειώσει την Καρδερίνα της Tartt. Κάπου εδώ φυσικά πρέπει να ευχαριστήσω τους φίλους, που παρά το στήσιμο που με κερνάνε σχεδόν σε κάθε μας έξοδο, αν μη τι άλλο φροντίζουν την αναγνωστική μου παραγωγικότητα. Και χωρίς όμως στήσιμο, το Beaver ενδείκνυται για βιβλίο, εργασία, ακόμα και μάθημα. Είναι λίγο πιο έξω από το πολύβουο Γκάζι, ταυτόχρονα όμως ολοκληρωτικά «μέσα» σε όλα όσα ζητάει ο θαμώνας: φιλικό προσωπικό, πρωτότυπο περιβάλλον και χαμηλές τιμές. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με αυτό το μέρος, έχω ζήσει αξεπέραστες στιγμές στα πολύχρωμα τραπέζια του. Για το λόγο αυτό, σας συστήνω να πάρετε φίλους, λογοτεχνικούς ή μη, και να πάτε το συντομότερο.

♦ Μεγάλου Βασιλείου 46Α, Γκάζι

Σαρδανάπαλος

 

 

Στου (ή στη;) Ζωγράφου, πίσω από το πάρκο Άνοιξη, είναι κρυμμένο ένα από τα πιο ξεχωριστά καφενεία που έχω επισκεφτεί τον τελευταίο καιρό. Οι πράσινες ομπρέλες, τα σιδερένια τραπεζάκια, οι καρέκλες με τις κουρελούδες, τα πεζούλα, ακόμα και οι ηλικιωμένοι που περατζάρουν όλες σχεδόν τις ώρες της ημέρας θυμίζοντας σου να κατεβάσεις την φούστα σου έχουν ένα μερίδιο στην γοητεία του Σαρδανάπαλου. Ξεκινάς το πρωί πίνεις το καφεδάκι σου, το μεσημέρι τρως μια καρυδόπιτα, διαβάζεις λιγάκι ακόμα και το βράδυ κλείνεις το βιβλίο και απολαμβάνεις την ζωντανή μουσική του μαγαζιού. Ο Σαρδανάπαλος είναι ένα από εκείνα τα μέρη, που όσες φορές και αν πας, ποτέ δεν είναι αρκετές. Όσα ευχαριστώ δεν είναι επίσης αρκετά και για το άτομο που με πρωτοπήγε εκεί και μου έδειξε πως μέσα σε μια χιλιοπερπατημένη περιοχή υπάρχουν πάντα καινούργια δροσερά μέρη.

♦ Μπισκίνη και Αμφιτρίτης, Ζωγράφου

The Dark Side Of Chocolate

554206_454347144606539_1329153077_n

Σοκολάτες θα πιεις πολλές, και με το δίκιο σου εδώ που τα λέμε -χειμώνας έρχεται, αλλά πόσες από αυτές θα έχουν ονομασίες τραγουδιών από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα; Μονάχα οι σοκολάτες του Dark Side! Δεν μπορείς να φανταστείς την χαρά μου, όταν κοιτάζοντας στο κατάλογο, είδα σοκολάτα με το όνομα Sweet Jane. Και πιο δίπλα, το Sympathy for the devil, και ακόμα πιο δίπλα, το Venus in furs και το Space Oddity. Ο κατάλογος του Dark Side είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά η αληθινή αγάπη ξεκινάει με την πρώτη ανάσα πάνω από το φλιτζάνι. Στη πρώτη γουλιά έχεις ήδη νικηθεί. Αυτό το μέρος, αυτό το μικρό μαγαζάκι με τον γαλλικό αέρα και τα ακαταμάχητα γλυκίσματα θα μείνει για πάντα στην καρδιά σου. Πίσω στο βιβλιοφιλικό, κατά τα άλλα, θέμα μας, θα ομολογήσω ότι στο Dark Side έχω διαβάσει μονάχα ποιητικές συλλογές. Τώρα που χειμωνιάζει όμως θα τιμήσω και άλλα λογοτεχνικά είδη. Βιβλίο, σοκολάτα, και κόσμο στη Σόλωνος να πηγαινοέρχεται, υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία;

♦ Σόλωνος 49, Αθήνα

154237_454347067939880_30655982_n

Τρία αγαπημένα μαγαζιά, τρεις περιοχές και εκατοντάδες βιβλία που έχουν διαβαστεί σε καρέκλες, σκαμπό, καναπέδες με καφέδες, σοκολάτες και ενίοτε ρούμι, αυτή είναι η Αθήνα που αγαπώ και που αξίζει να γνωρίσετε και εσείς, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Ελπίζω σύντομα να επιστρέψω και με άλλα αγαπημένα στέκια σε διαφορετικές τοποθεσίες. Μέχρι τότε, πάρε το βιβλίο σου και πάμε για καφέ!

And the Nobel prize goes to…

Μετά την περσινή εκκεντρική επιλογή της Σουηδικής Ακαδημίας να δώσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Μπομπ Ντίλαν, επειδή «έχει δημιουργήσει νέες μορφές ποιητικής έκφρασης μέσα στη σπουδαία αμερικανική μουσική παράδοση», τίποτα δεν θα με εξέπληττε φέτος. Το 2017 θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η χρονιά των Κατσιμιχαίων! Και γιατί όχι, φίλοι αναγνώστες; Λίγα έχουν προσφέρει ο Χάρης και ο Πάνος στην ελληνόφωνη εναλλακτική δισκογραφία;

Πέρα από την πλάκα όμως, η φετινή επιλογή ήταν ευτυχώς λιγότερο απρόσμενη. Τα στοιχήματα ήδη από τον προηγούμενο μήνα είχαν τοποθετήσει ψηλά γνωστά ονόματα όπως του Oz, της Atwood, του Ngũgĩ wa Thiong’o και του Haruki Murakami, ενώ οι αναγνώστες το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να περιμένουμε. Πες από συνήθεια, τόσα χρόνια πετάει Ιαπωνία – Σουηδία και τελικά προσγειώνεται Δανία, πες από μια κάποια αδυναμία, εγώ ήθελα τον Murakami να σηκώσει το χρυσό και να πάρει τον παρά. Αλλά που; Ο DiCaprio της λογοτεχνίας πρέπει να περιμένει τουλάχιστον έναν ακόμα χρόνο να ξυπνήσουν οι κριτές από τον βαθύ τους λήθαργο. Ίσως αν τον έτρωγε και εκείνον καμία αρκούδα να κέρδιζε τελικά το χρυσό μετάλλιο.

n-KAZUO-ISHIGURO-large570.jpg

Ο νικητής έχει και αυτός τα χρονάκια του στη λίστα παραμονής του πότε-θα-πάρω-Nobel, αλλά όχι άδικα. Ας πούμε όμως πρώτα δύο λόγια για τον Kαζούο Iσιγκούρο, τον νικητή του φετινού Nobel λογοτεχνίας. Ο Kαζούο Iσιγκούρο γεννήθηκε το 1954 στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, αλλά από 5 ετών εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά του στην Βρετανία. Η συγγραφική του καριέρα άρχισε το 1982 με το βιβλίο Pale View of Hills και έκτοτε ακολούθησαν άλλα έξι μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων τα πασίγνωστα Μην με αφήσεις ποτέ και τα Απομεινάρια μιας ημέρας, ολιγάριθμες συλλογές διηγημάτων και τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια.

Δυστυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχω διαβάσει κάτι δικό του ούτε έχω δει τις κινηματογραφικές μεταφορές των έργων, οπότε δεν μπορώ και να εκφέρω κάποια άποψη. Σύντομα ελπίζω θα διαβάσω τα Απομεινάρια μιας ημέρας, τα οποία επανακυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Από τις ίδιες εκδόσεις φυσικά μπορείτε να βρείτε και τα υπόλοιπα μεταφρασμένα λογοτεχνήματα του Ισιγκούρο.

Χαρούκι μου, αγόρι μου, πάλι στην απέξω έμεινες. Του χρόνου πάλι. Όσο ζεις, ελπίζω!

*Όπως καταλαβαίνεται, το συγκεκριμένο κείμενο είχε μια δόση παραπάνω χιούμορ. Δεν μου έπεσε στο μαγείρεμα, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω έναν πεπαλαιωμένο θεσμό χρηματοδότησης σε άτομα ήδη καταξιωμένα στον χώρο τους, την ίδια στιγμή που ο πλανήτης φλέγεται από δεκάδες άλλα σημαντικά ζητήματα, που έχουν την ίδια και περισσότερη ανάγκη από δημοσιότητα και οικονομική ενίσχυση. Σαφέστατα η αναγνώριση και ο έπαινος ενός ανθρώπου με ταλέντο και εργατικότητα πρέπει να υφίστανται. Διαφωνώ όμως κάθετα με όλα τα συμπαρομαρτούντα, που θυμίζουν εμπορικό γαϊτανάκι.

Εκδόσεις Ίκαρος: Προσεχείς Κυκλοφορίες

*αναδημοσίευση από τον ιστότοπο των εκδόσεων

Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο με πολλά και σημαντικά βιβλία για μικρούς και μεγάλους. Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε έως τα τέλη του 2017.

Untitled-a-e1504273806461-700x285.png

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Ισμήνη Καπάνταη: Αστική οικία στο Χαλάνδρι
Η πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη συγγραφέας, Ισμήνη Καπάνταη, εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον Ίκαρο εκδίδοντας ένα ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα με τον τίτλο Αστική οικία στο Χαλάνδρι.

Κυριάκος Μαργαρίτης: Κρόνακα
Με το ομώνυμο έργο, ο Κυριάκος Μαργαρίτης επιχειρεί μια μυθιστορηματική ανασυγκρότηση του χρονικού ως τρόπου αφήγησης στον 21ο αιώνα.
Όλες οι ιστορίες που αγάπησα ήταν ποτάμια, θα ήθελα, όμως, αυτήν που αποφάσισα να πω, να τη δείτε σαν θάλασσα: ποιος θα την εξαντλήσει; Οπωσδήποτε όχι εγώ. Tο έχω, όμως, καημό να τη φτάσω και να μπω στο ανεξάντλητο. Αναφέρομαι στο μυστήριο του Λόγου και πάω να το τελέσω στην αυλή μιας παιδικής ηλικίας. Εκεί παρατάσσω τα κάστρα μου, με στάχτες του Άουσβιτς, άμωμα δάκρυα του Τορίνο, χώμα της Πράσινης Γραμμής, στίχους της Σιβηρίας, προσκυνήματα αθωνικά και κάτι περιπάτους στις στοές της Αθήνας. Αν δεν κάνω λάθος, ο αφρός θα λέγεται Κρόνακα, τουτέστιν Χρονικό. Τα άλλα, πιθανώς η αιωνιότητα, ελπίζω να είναι ο βυθός μου.
Η έκδοση πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία του Κέντρου Τεχνών Κίμωνος.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Γιάννης Μεταξάς: Μετά όμως, μετά…
H νέα του ποιητική συλλογή του Γιάννη Μεταξά με τρεις ζωγραφιές του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Ο Γιάννης Μεταξάς, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ιδρυτής τού Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Διακλαδικής Ακαδημίας των Επιστημών (Académie Européenne Interdisciplinaire des Sciences), έχει δημοσιεύσει πλήθος επιστημονικών βιβλίων και την ποιητική συλλογή Κατά καιρούς (Γαβριηλίδης, 2011).

Γιώργος Κ. Ψάλτης: Εσένα
Ο Γιώργος Κ. Ψάλτης επανέρχεται με το νέο του ποιητικό βιβλίο με τίτλο Εσένα.
Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές στον Ίκαρο: Επιστροφή στην ενιαία χώρα (2008), Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος (2011), και Παναγιές Ελένες (2014). Το θεατρικό του έργο Σπόροι παπαρούνας (Εκδόσεις Κουκούτσι, 2015) παρουσιάστηκε στο Αναλόγιο 2015 (Θέατρο Τέχνης). Συνεργάζεται με καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες.

GRAPHIC NOVEL

Τάσος Ζαφειριάδης- Γιάννης Παλαβός- Θανάσης Πέτρου: Γρα-Γρου
Ένα ιδιαίτερο-ατμοσφαιρικό graphic novel, ειπωμένο σαν ένα αλληγορικό παραμύθι για τα βαθύτερά μας διλήμματα.
Στο Βέρμιο, έξω από το χωριό Καστανιά, το εστιατόριο «Γρα-Γρου» ορίζει το πέρασμα από την Κεντρική στη Δυτική Μακεδονία. Πολλοί περνούν από κεί, λίγοι όμως προσέχουν, χαμένο στην ομίχλη, ένα τοξωτό γεφύρι στην άκρη του δρόμου. Κανένας δεν ξέρει πού οδηγεί. Όσοι το βλέπουν, έχουν τον λόγο τους. Ένα πρωί μια κοπέλα φτάνει στο «Γρα-Γρου» με σκοπό να περάσει το γεφύρι. Καθώς διστάζει να το διασχίσει, ενώ περιμένει στο εστιατόριο, γνωρίζεται με τους θαμώνες και ακούει τις αφηγήσεις τους. Οι μήνες περνούν. Στο μεταξύ ο νέος δρόμος που παρακάμπτει την Καστανιά ετοιμάζεται να ανοίξει. Η ηρωίδα πρέπει να πάρει την απόφασή της.
Το graphic novel των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού και Θανάση Πέτρου ξετυλίγει μια ατμοσφαιρική ιστορία, όπου η παράδοση τέμνεται με το σήμερα και η ρεαλιστική αφήγηση υπονομεύεται από τις δοξασίες και τους θρύλους. Με φόντο το ομώνυμο εστιατόριο, σημείο αναφοράς για τη Βόρεια Ελλάδα επί μια ολόκληρη εποχή, το Γρα-Γρου φιλοτεχνεί μια γοητευτική πινακοθήκη χαρακτήρων λίγο πριν ο καθένας τους διαλέξει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι».
Η έκδοση συνοδεύεται από πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ο Μιχάλης Σιγανίδης.

ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Πανουργιάς Πανουργιάς: Ελεύθεροι Έλληνες
Ο Στρατηγός Πανουργιάς (1917-2008) υπηρετούσε στο 2ο επιτελικό γραφείο του ΓΕΣ από το 1966 και ήταν παρών στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή, συνελήφθη τον Ιούνιο του 1969, παρέμεινε σε απομόνωση και μετά εξορίστηκε. Υπήρξε μέλος της διοικούσης επιτροπής της οργάνωσης που έγινε γνωστοί ως «Ελεύθεροι Έλληνες», με αρμοδιότητα τις πολιτικές επαφές.
Στο βιβλίο αυτό, περιγράφει αναλυτικά τα γεγονότα όπως εκείνος τα βίωσε από τη θέση στην οποία βρισκόταν πριν και μετά την Χούντα. Η αφήγηση ξεκινά από το 1964, δίνεται έμφαση στους πρώτους μήνες του 1967, και φυσικά στο πραξικόπημα ενώ γίνεται και εκτενής περιγραφή του βασιλικού αντιπραξικοπήματος. Το βιβλίο κλείνει με ένα εκτενές κεφάλαιο για τους Ελεύθερους Έλληνες.
Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει εκτενή βιβλιογραφία, και φυσικά υλικό από το προσωπικό του αρχείο. Η έκδοση περιλαμβάνει κατάλογο των μελών των Ελευθέρων Ελλήνων, παράρτημα με ενδιαφέρον εικονογραφικό υλικό και σπάνια ντοκουμέντα, και εισαγωγή του ιστορικού Τάσου Σακελλαρόπουλου.

Έφη Σαπουνά-Σακελλαράκη: Όταν μίλησε ο χρόνος
Η ιστορία δύο ανθρώπων που συνέδεσαν τη ζωή τους με την επιστήμη τους και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην Αρχαιολογία.
H περιγραφή της επιστημονικής διαδρομής του Γιάννη και της Έφης Σακελλαράκη, που περιλαμβάνει ανασκαφές, συγγραφικό έργο και δημοσιεύσεις, ταξίδια για διεθνή συνέδρια, επιτυχίες και απογοητεύσεις, ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, τα τεκταινόμενα στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Η συγγραφέας, μέσα από μια μυθιστορηματική αφήγηση, περιγράφει την κοινή τους πορεία και το πώς αισθάνθηκαν, έδρασαν και αντέδρασαν, με συγκεκριμένη λογική, αισθητική και ήθος, μέσα και έξω από τον αρχαιολογικό κόσμο.
Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της Alpha Bank.

ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Vicente Alfonso (Μεξικό): Τα λείψανα του Αγίου Λαυρεντίου (Huesos de San Lorenzo)
Μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου
Η αλήθεια είναι μία· οι αναγνώσεις της, άπειρες.
Έκπληκτος από τη σοβαρότητα των κατηγοριών εναντίον του ασθενή του Ρώμο Αγιάλα, ο ψυχολόγος Αλμπέρτο Αλμπόρες δέχεται να αποτελέσει μέρος μιας ομάδας που θα υπερασπιστεί την αθωότητα του νεαρού. Όσο περνά ο καιρός, η πραγματικότητα παρουσιάζει όλο και περισσότερα ανησυχητικά γεγονότα σχετικά με το παρελθόν του Ρώμο, και ο γιατρός Αλμπόρες καλείται να αποφασίσει αν οι μονόλογοί του είναι απλές φαντασιώσεις ή ομολογίες αποτρόπαιων εγκλημάτων…
Πόσα ψέματα και αλήθειες υπάρχουν στις ιστορίες που ο Ρώμο αφηγείται στον ψυχολόγο του; Κάτω από ποιες συνθήκες πέθανε η μητέρα του Ρώμο και γιατί κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της; Είναι δυνατό να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος σ΄ ένα μπαρ χωρίς κανείς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του δράστη; Ήταν ο Ρώμο ή μήπως ο δίδυμος αδερφός του, Ρωμύλο; Γιατί ο τάφος της μητέρας των διδύμων είναι άδειος;
Οι έρευνες για την επίλυση αυτών των μυστηρίων θα ανασυνθέσουν την ιστορία της οικογένειας Αγιάλα και θα δείξουν ότι η κάθε πραγματικότητα μπορεί να έχει απεριόριστες ερμηνείες.

Jean Echenoz (Γαλλία): Ειδική απεσταλμένη (Envoyée spéciale)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Όλα ξεκινούν στο γραφείο πληροφοριών της Γαλλίας όπου ο γηραιός στρατηγός Μπουρζό ζητάει από τον έμπιστο συνεργάτη του, Πολ Ομπζά, να τον βοηθήσει να επιλέξει το άτομο που θα ηγηθεί της μυστικής αποστολής που προετοιμάζουν: ένα όμορφο θηλυκό, εύκολα χειραγωγήσιμο.
Η Κονστάνς, μια ελκυστική, ανήσυχη γυναίκα που λιμνάζει σε έναν αποτυχημένο γάμο με έναν ξοφλημένο μουσικό της pop, μοιάζει η ιδανική επιλογή.
Οι άνδρες του Ομπζά την απαγάγουν, τη μπλέκουν στα δίχτυα της γαλλικής γραφειοκρατίας και την εκπαιδεύουν για την ειδική αποστολή. Στόχος τους η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ-ουν στη Βόρεια Κορέα.
Από τις όχθες του Σηκουάνα μέχρι την ακτή της Κίτρινης Θάλασσας, κατά μήκος του ποταμού Κρεζ, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την Κονστάνς να εκπληρώσει την αποστολή της.
Απολαυστικά παράξενο και απρόβλεπτο, γεμάτο αναπάντεχες ανατροπές και συμπτώσεις, το μυθιστόρημα του Jean Echenoz Ειδική Απεσταλμένη είναι σύμφωνα με την L’Express «ένα πολύτιμο διαμάντι, μια απόλαυση για κάθε στιγμή, μια γιορτή της γαλλικής γλώσσας».

Hannah Kent (Αυστραλία): Οι Καλοί (The Good People)
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Η Hannah Kent μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο, Έθιμα ταφής, επανέρχεται με το μυθιστόρημα Οι Καλοί.
Κομητεία του Κέρι. Ιρλανδία, 1825. Συντετριμμένη από τον θάνατο του συζύγου της, Μάρτιν, η Νόρα βρίσκεται ολομόναχη να φροντίζει τον εγγονό της Μάικαλ, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει. Πού είναι ο υγιής, ευτυχισμένος εγγονός της που γνώρισε όταν η κόρη της ήταν ακόμη ζωντανή;
Η Μαίρη έρχεται να βοηθήσει τη Νόρα στο σπίτι, ενώ εξαπλώνονται σκοτεινές ιστορίες για ανεξήγητες ατυχίες, ασθένειες, και φήμες που θέλουν τον Μάικαλ να σπέρνει την κακοτυχία στην κοιλάδα.
Αποφασισμένες να απαλλαγούν από το κακό και να βοηθήσουν τον Μάικαλ, η Νόρα και η Μαίρη επιστρατεύουν την βοήθεια της Νάνσης, μιας ηλικιωμένης περιπλανώμενης γυναίκας που κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας.
Καθώς οι τρεις γυναίκες ελπίζουν να επαναφέρουν τον Μάικαλ, ο ιδιαίτερος κόσμος τους από έθιμα, πιστεύω και τελετουργίες τούς περικλείει όλο και πιο έντονα· θα οδηγηθούν σ’ ένα επικίνδυνο μονοπάτι και θα αναγκαστούν να αμφισβητήσουν όλα όσα γνωρίζουν.
Τοποθετημένο σ’ έναν χαμένο κόσμο που υπακούει στους δικούς του κανόνες, Οι Καλοί της Hannah Kent είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα για την απόλυτη πίστη και την γεμάτη από αφοσίωση αγάπη.

George Saunders (Η.Π.Α.): Λήθη και Λίνκολν (Lincoln in the Bardo)
Μετάφραση: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πώς ζούμε και πώς αγαπάμε, όταν ξέρουμε ότι όλα αυτά που μας νοιάζουν κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν;
Φεβρουάριος 1862. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ενώ ο αγαπημένος εντεκάχρονος γιος του προέδρου Λίνκολν βρίσκεται βαριά άρρωστος και, παρά τις προβλέψεις για ανάρρωση, τελικά πεθαίνει. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1862, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, ο Γουίλι Λίνκολν κηδεύτηκε σε μαρμάρινη κρύπτη στο κοιμητήριο της Τζόρτζταουν.
Εκείνο το βράδυ, ο Αβραάμ Λίνκολν φθάνει μόνος στο νεκροταφείο, θέλοντας να περάσει χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα φαντάσματα αυτών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή και αυτών που έχουν πεθάνει, από καιρό, συνυπάρχουν· μια μνημειώδης μάχη πραγματοποιείται για την ψυχή του μικρού Γουίλι.
Με έναυσμα αυτό το ιστορικό γεγονός, o George Saunders, αφηγείται μια αξέχαστη καλειδοσκοπική ιστορία για την οικογενειακή αγάπη, την απώλεια, αλλά και τις δυνάμεις του καλού και του κακού.

Marina Tsvietáieva (Ρωσία): Ο δικός μου Πούσκιν (Мой Пушкин)
Μετάφραση: Φώτος Λαμπρινός
Στο βιβλίο της δημοφιλούς ρωσίδας ποιήτριας Μαρίνα Τσβετάγεβα (1892-1941), Ο δικός μου Πούσκιν, η συγγραφέας αναμιγνύει με εξαιρετικό ενδιαφέρον την αφήγηση, την αυτοβιογραφία, και την ποιητική πρόζα, σε μια ιδιαίτερη αναζήτηση για την ανακάλυψη της λογοτεχνίας και την ικανότητά της να μεταμορφώνει την πραγματικότητα.
Η Μαρίνα Τσβετάγεβα σκιαγραφεί τον Πούσκιν της παιδικής της ηλικίας, τις κρυφές αναγνώσεις της, τη διαδρομή αλλά και τη συνάντηση με τον κορυφαίο ποιητή.

Juan Gabriel Vasquez (Κολομβία): Η μορφή των λειψάνων (La forma de las ruinas)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
«Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σαν τα αναρριχώμενα φυτά, Βάσκες: πιάνονται από οτιδήποτε για ν’ ανέβουν, και συνεχίζουν ν’ ανεβαίνουν μέχρι να τους πάρεις αυτό που τα στηρίζει.»
Το 2014, ο Κάρλος Καρβάγιο συλλαμβάνεται σ’ ένα μουσείο της Μπογκοτά για την κλοπή του υφασμάτινου κοστουμιού του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, του φιλελεύθερου πολιτικού ηγέτη που δολοφονήθηκε το 1948.
Ο Καρβάγιο, ανήσυχος για τα μυστήρια του παρελθόντος που τον στοιχειώνουν, αναζητά διαρκώς τα σημάδια που θα δώσουν νόημα στις αναζητήσεις του. Κανείς όμως, ούτε οι πιο στενοί του φίλοι δεν υποπτεύονται τους βαθύτερους λόγους της εμμονής του.
Τι συνδέει τις δολοφονίες του Τζον Φ. Κένεντι και του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, ο θάνατος του οποίου καθόρισε την ιστορία της Κολομβίας; Πώς μπορεί ένα έγκλημα που έλαβε χώρα το 1914, αυτό του αρχηγού του φιλελεύθερου κόμματος Ραφαέλ Ουρίμπε Ουρίμπε, να σημαδέψει τη ζωή ενός ανθρώπου στον 21ο αιώνα;
Για τον Καρβάγιο όλα συσχετίζονται, και δεν υπάρχουν συμπτώσεις. O Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες, ο συγγραφέας-αφηγητής του μυθιστορήματος, κατέχει ένα ιδιόμορφο προνόμιο: έχει στα χέρια του τα λείψανα των δύο κολομβιανών πολιτικών, και αποφασίζει να διεισδύσει στα μυστικά των πιο σκοτεινών στιγμών από το παρελθόν της Κολομβίας.
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, και μια ιδιαίτερη ιστορική αναζήτηση για τις σχέσεις που δημιουργούμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο από πληγές και συνωμοσίες της εξουσίας.

Alejandro Zambra (Χιλή): Τεστ Δεξιοτήτων (Facsímil)
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Αν πούμε ότι το Τεστ Δεξιοτήτων αποτελεί ένα μυθιστόρημα, θα ήταν το ίδιο παρακινδυνευμένο με το να πούμε ότι δεν είναι. Ίσως είναι καλύτερα να αναφέρουμε απλώς, ότι είναι ένα βιβλίο του Alejandro Zambra, γιατί το ύφος και τα θέματα που τον μετέτρεψαν σε μια ουσιαστική φωνή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ξεδιπλώνονται εδώ με τρόπο ουσιαστικό και έντονο.
Με αφορμή τη δομή της λεκτικής δοκιμασίας που εφαρμόστηκε στη Χιλή από το 1967 μέχρι το 2002 στους αιτούντες των πανεπιστημίων, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα απροσδόκητο έργο στο οποίο οι ιστορίες συνυπάρχουν με λογοτεχνικά αποσπάσματα και γλωσσικές ασκήσεις που αποτελούν περισσότερο ηθικά προβλήματα: η ανάγκη να πούμε ψέματα για να επιβεβαιωθούμε στους άλλους· η επιθυμία να δημιουργήσουμε δεσμούς, παρά τη δυσπιστία στην αγάπη και στην οικογένεια· η δυσκολία μετακίνησης σ΄ ένα ναρκοπέδιο γεμάτο από μυστικά· η απέλπιδα πεποίθηση ότι αντί να μάθουμε να σκεφτόμαστε, εκπαιδευτήκαμε να υπακούμε και να επαναλαμβάνουμε.

NON FICTION

Erik Larson (Η.Π.Α.) Βουβό κύμα (Dead wake)
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Η συναρπαστική ιστορία του ναυαγίου του Lusitania.
Την 1η Μαΐου 1915, με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο να διανύει ήδη τον δέκατο μήνα του, το Lusitania, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας ένα μεγάλο αριθμό επιβατών μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία ως εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς εδώ και έναν αιώνα τα πολιτικά πλοία είχαν κρατηθεί ασφαλή από οποιαδήποτε επίθεση. Για μήνες, τα γερμανικά υποβρύχια έσπερναν τον τρόμο στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά το Lusitania ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και ταχύτερα υπερατλαντικά πλοία της εποχής, γνωστό και ως «Λαγωνικό των Θαλασσών». Η Γερμανία, ήταν αποφασισμένη να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και ο Walther Schwieger, καπετάνιος του υποβρυχίου U-20, ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί σε αυτό.
Ο Erik Larson στο Βουβό κύμα με τρόπο συναρπαστικό για τον αναγνώστη, εξετάζει τη βύθιση του Lusitania από το U-20 και τα γεγονότα γύρω από το ναυάγιο, και φέρνοντας στο προσκήνιο τις ζωές μιας πλειάδας επιβλητικών χαρακτήρων, ζωγραφίζει ένα μεγάλο πορτρέτο της Αμερικής κατά την προοδευτική περίοδο.

ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Drew Daywalt & Oliver Jeffers: Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν (The Day the Crayons Quit)
Μετάφραση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Το μόνο που ήθελε ο καημένος ο Ντάνκαν, ήταν να ζωγραφίζει. Όταν όμως άνοιξε την κασετίνα του, βρήκε ένα σωρό γράμματα που όλα τους έλεγαν το ίδιο: τα παρατάμε! Το Μπεζ είχε κουραστεί να είναι η σκιά του Καφέ. Το Μπλε χρειαζόταν ένα διάλειμμα μετά από τόση δουλειά ενώ το Ροζ ζητούσε απλώς να χρησιμοποιηθεί. Το Πράσινο δεν είχε παράπονα αλλά ζητούσε να φιλιώσουν το Κίτρινο με το Πορτοκαλί.
Τι μπορούσε να κάνει ο Ντάνκαν; Ο πρωτοεμφανιζόμενος Drew Daywalt και ο αγαπημένος εικονογράφος Oliver Jeffers δημιουργούν μια ολοζώντανη και ευφάνταστη ιστορία που θα κάνει τα παιδιά να ξεκαρδιστούν στα γέλια και να δουν με διαφορετικό μάτι τα κραγιόνια τους…

Αλεξία Βερνίκου: Μέχρι τον ουρανό και πίσω
Εικονογράφηση: Σοφία Τουλιάτου
«Μέχρι τον ουρανό και πίσω». Τόσο αγαπούσε η Έλλη τη γιαγιά της, «και τρεις κωλοτούμπες» γιατί της είχε μεγάλη αδυναμία. Μαζί, περνούσαν πάντοτε καταπληκτικά!
Η παντοτινή αγάπη δεν χάνεται ό,τι και να γίνει. Την συντηρούν και την ενδυναμώνουν οι ωραιότερες αναμνήσεις.
Μια τρυφερή, συγκινητική ιστορία για το πως οι αγαπημένοι μας παραμένουν στην καρδιά μας σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό.
Η Αλεξία Βερνίκου, M.A. Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και η πολυβραβευμένη εικονογράφος Σοφία Τουλιάτου, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά τρυφερό παραμύθι για την αγάπη και την απώλεια που δεν θα αφήσει ασυγκίνητο κανέναν.

Σειρά: Καράβια
Μαρία Αγγελίδου- Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφηση: Χρήστος Κούρτογλου
Οι δημιουργοί της σειράς βιβλίων «Καράβια», επανέρχονται με δύο νέους τίτλους:
Καράβια που έπαιξαν με τη φωτιά
Καράβια που ταξίδεψαν την περιέργεια
Καράβια πραγματικά και φανταστικά, της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, της αρχαίας αλλά και πρόσφατης ιστορίας, μας καλούν να σαλπάρουμε μαζί τους σε ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, σε ένα ταξίδι όπου όλα μπορούν να ειπωθούν ως ιστορία ναυτική.
Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς έχουν διακριθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, κι έχουν ενταχθεί στη διεθνή λίστα White Ravens.

Ιουλίτα Ηλιοπούλου-Γιώργος Κουρουπός
Εικονογράφηση: Γιάννης Κόττης
Μα πότε θα φθάσει αυτός ο Μάγος; ή Κάθε εμπόδιο για καλό
(Μουσικό παραμύθι για τα Χριστούγεννα)
Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου έγραψε και αφηγείται ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο παραμύθι, μία νέα, ανατρεπτική εκδοχή της ιστορίας των Μάγων.
Η πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού παρακολουθούν τις αστείες, αλλά και παράξενες περιπέτειες του τέταρτου Μάγου, του Μάγου Αβασάλ, που όλο κάτι του τύχαινε, όλο κάποιον συναντούσε κι όλο καθυστερούσε να φτάσει στη φάτνη κοντά στον νιογέννητο Χριστό.
Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον ζωγράφο Γιάννη Κόττη.
Στην έκδοση περιλαμβάνεται και ένα CD με ηχογραφημένο το μουσικό παραμύθι.

46ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Δεν θα υπήρχε καταλληλότερη εποχή για την διοργάνωση του Φεστιβάλ Βιβλίου από αυτές τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη. Με σύμμαχο τον καιρό, που ακόμα δεν έχει δροσίσει για τα καλά, η 46η διοργάνωση του βιβλιοφεστιβάλ μετρά ήδη εφτά μέρες έντονης δραστηριότητας. Εκδοτικοί οίκοι, συγγραφείς και φυσικά αναγνώστες δίνουν ραντεβού στο Ζάππειο τις απογευματινές ώρες, συνδυάζοντας την βόλτα στην πόλη με την επαφή με το αγαπημένο τους αντικείμενο. Ο χώρος είναι προσεγμένος και οι υπάλληλοι φιλικοί και ενημερωμένοι. Σε αρκετά βιβλία υπάρχουν προσφορές, τα περισσότερα όμως είναι σε τιμή εκδότη. Μην τα θέλουμε όμως και όλα δικά μας. Για οικονομικότερες αγορές μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε το Παζάρι βιβλίου τον ερχόμενο Γενάρη. Μέχρι τότε, ας περάσουμε μια βόλτα από το Ζάππειο.

To 46o Φεστιβάλ Βιβλίου θα διαρκέσει μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου. Οι ώρες λειτουργίας είναι οι εξής: Δευτέρα-Πέμπτη: 18:00 – 22:30 Παρασκευή και Σαββάτο: 18:00 – 23:00 Κυριακή: 10:30 – 15:00 και 18:00-22:30

Ακολουθεί φωτογραφικό ρεπορτάζ από την Μαρία Νίκη Ζαφειράκη!

Processed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with a6 preset

Photo 03-09-2017, 11 32 55

Processed with VSCO with c1 preset