Εξαντλημένα και άλλες φαρσοκωμωδίες prt.2

Δεν θα σας κουράσω πολύ, το κείμενο που ακολουθεί είναι σύντομο και αναφέρεται σε κάποιες προσεχείς εκδόσεις εξαντλημένων βιβλίων.

1059 BOLANO-2666

Πρώτο και καλύτερο, το 2666 του Roberto Bolano, του οποίου η επανέκδοση ανακοινώθηκε πριν από μόλις μια εβδομάδα και σήμερα 3/8 κυκλοφορεί ξανά στα βιβλιοπωλεία. Χρόνια οι βιβλιόφιλοι αναζητούσαν το συγκεκριμένο τούβλο και να που οι εκδόσεις Άγρα μας έκαναν την τιμή να το ξαναβγάλουν.

Σύντομα, και πιο συγκεκριμένα στις 6/9, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος το Αυτό του Stephen King σε δίτομη ολοκληρωμένη έκδοση. 1000 σελίδες θα αριθμεί ο πρώτος τόμος και ο δεύτερος κάτι λιγότερες από 800. Η τιμή του θα είναι τσουχτερή βέβαια, όπως κάθε δίτομο μυθιστόρημα, είμαι όμως απόλυτα σίγουρη πως θα αξίζει, αν αναλογιστεί κανείς την άθλια επιμέλεια της προηγούμενης έκδοσης. Επειδή δεν είμαι Βασιλικιά αγνοώ πλήρως τι εστί ο όρος χωρίς περικοπές στην περιγραφή του βιβλίου. Εκτός από ερασιτεχνική δουλειά στη μετάφραση, οι πρωτόλειες εκδόσεις Κλειδί ψαλίδισαν και το αρχικό κείμενο;

Processed with VSCO with a5 preset

 

Και από τον Βασιλιά του τρόμου πάμε στον Βασιλιά της παράνοιας, τον πολυαγαπημένο Chuck Palahniuk. Με την νέα μετάφραση του Fight Club, ελληνιστί -δυστυχώς- Λέσχη Μάχης, και του Πνιγμού ξεκίνησε η επανέκδοση των έργων του και σύντομα θα ακολουθήσουν τα δυσεύρετα Νανούρισμα και Είμαστε Όλοι Στοιχειωμένοι. Οι εκδόσεις Αίολος εξάλλου έχουν στηρίξει και στο παρελθόν τον συγκεκριμένο συγγραφέα με το όχι και τόσο πετυχημένο Είσαι όμορφη.

Αν το Είμαστε Όλοι Στοιχειωμένοι αναζητείται από εκατοντάδες βιβλιόφιλους και πωλείται στην μαύρη αφορά γύρω στο πενηντάρικο, ο Άτλας του Ουρανού του David Mitchell είναι το απωθημένο κάθε αναγνώστη που σέβεται τον εαυτό του και φυσικά για να τον αποκτήσει πρέπει να πληρώσει κάτι παραπάνω από τους πρώτους τριψήφιους αριθμούς. Εξοργιστικό το λιγότερο, το ξέρω. Για αυτό οι εκδόσεις Τόπος, απαντώντας σε ηλεκτρονικό μήνυμα αναγνώστριας, είπαν ότι έχουν πράγματι σκοπό να επανεκδώσουν τον Άτλα, αλλά όχι φέτος. Λίγη υπομονή παιδιά. Διαβάστε τα Κοκάλινα Ρολόγια μέχρι τότε!

Σε κάποια προηγούμενη ανάρτηση σας είχα συμβουλέψει να μην ενδίδετε σε τέτοιες παρεμπορικές συναλλαγές. Καταλαβαίνω την θέρμη του αναγνώστη να κρατήσει και να συλλέξει ένα σπάνιο βιβλίο, αλλά γαμώτο δεν μιλάμε για τα πρωτότυπα της τυπογραφίας. Ένα βιβλίο που έχει ζήτηση αργά ή γρήγορα θα εκτυπωθεί ξανά. Υπομονή χρειάζεται μονάχα και τα ράφια μας είναι πάντα γεμάτα.

Dear Uncle Charles

Αγαπητέ θείε Charles,

σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου σου και πολλοί από τους αναγνώστες σου θα σε θυμηθούν. Θα σε θυμηθούν γιατί διάβασαν τα λόγια σου για την ζωή και τον έρωτα, ακόμα και αν απέφυγαν όσα έγραψες για τον θάνατο. Θα σε θυμηθούν γιατί ζωή και έρωτας δεν λογίζεται χωρίς τον θάνατο. Και εσύ τα έζησες όλα, έγραψες για όλα και στο τέλος έφυγες από όλα. Όπως θα φύγουμε και εμείς.

Θείε Charles αναρωτιέμαι αν κατέκτησες τελικά όλο τον κόσμο ή αν αρκέστηκες στο τίποτα. Για σένα υπήρχαν μονάχα αυτές οι δύο επιλογές, ακόμα και αν μερικές φορές φαινόσουν αρκετά μίζερος και για τις δύο. Είχες όλο τον κόσμο όταν είχες δίπλα σου την Γυναίκα; Κατέκτησες τα πέρατα στη μέθη σου; Είδες στους τσακωμούς, στα γέλια και στα κλάμματα όσα εμείς δεν μπορούμε να δούμε; Γνώρισες έξυπνους ανθρώπους; Άφησες να σε σκοτώσει ότι αγάπησες; Πέθανες πολλές φορές πριν τελικά πεθάνεις; και κάτι τελευταίο, βρήκες την Jane εκεί που πήγες; Γιατί εγώ την έχω χάσει τελευταία.

Μιας και ανέφερα την Γυναίκα, εχθές ήταν η Παγκόσμια Μέρα της. Γυναίκες σε όλο τον κόσμο βγήκαν και διαδήλωσαν υπέρ των ίσων δικαιωμάτων, υπέρ των ίσων ευκαιριών, υπέρ τους τέλος πάντων. Εσένα, θείε Charles, οι μισές από αυτές σε λατρεύουν σαν θεό και οι άλλες σε μισούν επίσης σαν θεό. Μισογύνη θεό. Δεν έχουν διαβάσει Καραγάτση μάλλον. Αλλά και να είχαν πάλι δεν θα άλλαζε η γνώμη τους θείε. Γιατί έναν άνδρα που κοιτάει τις γάμπες μιας Γυναίκας, αλλά μιλάει για την ψυχή της, Όλες μας τον φοβόμαστε. Έναν άνδρα που παραδέχεται πως έχει ερωτευτεί μονάχα μια φορά στη ζωή του δεν τον Φοβόμαστε, τον Μισούμε. Και εσύ τα έκανες και τα δύο. Πως τα κατέφερες έτσι που τελικά πρόφτασες την γιορτή του πιο θαυμαστού σου ποιήματος και μετά έφυγες. Εσύ που ερωτεύτηκες την Γυναίκα του Lawrence, που είδες πέρα απ τις γυμνές λέξεις και τα γυμνά της στήθη. Εσύ, τελικά, την χάρηκες;

Χθες είδα έναν άνθρωπο να προσπαθεί να αυτοκτονήσει θείε Charles. Κατέβηκε στις ράγες του μετρό και πήγε προς το σκότος. Ένας άνδρας μεγάλης ηλικίας που δεν βρισκόταν σε κάποια διαδήλωση ούτε κάποιο μπαρ, που είχε βαρεθεί να περπατάει στις φλόγες ενός κόσμου χιλιοκαμένου και που ήθελε να δώσει ένα τέλος. Για αυτόν ποιος θα διαδηλώσει; Εσύ που μίλησες για τις φλόγες, τις τίγρης και τα μπλε πουλιά, τα άπιαστα τα κεκλεισμένα. Εσύ που μίλησες για όσους πίνουν μόνοι τους και στέκονται απέναντι σε όλους τους άλλους. (Να ένας δικός μας, πρέπει να τον σώσουμε). Φώναξαν την ασφάλεια και πρόλαβαν και τον απομάκρυναν. Πάντα η γνωστή λύση, αλλά για αυτή έχουν μιλήσει άλλοι ποιητές. Δίπλα μου οι διαδηλώτριες παραπονιόντουσαν για την καθυστέρηση. Δεν ήξεραν, δεν ενδιαφέρονταν; Ελπίζω το πρώτο. Φοβάμαι το δεύτερο.

Δεν συμπαθούσες αυτούς τους ανθρώπους, με αυτά που βλέπω ούτε εγώ τους συμπαθώ. Γιατί έχω και εγώ ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου και το κρατάω γερά κλειδωμένο μην το δει κανείς, μόνο κάτι βράδια το αφήνω να βγαίνει, όπως έκανες εσύ. Μα δίπλα μου τα πρωινά δεν ξυπνάει κάποια πόρνη χασμουρίζοντας ούτε με περιμένει μια γραφομηχανή και ένα ραδιόφωνο που παίζει κλασσική μουσική. Είμαι μόνη στο άδειο δωμάτιο και ακούω τους παφλασμούς των φτερών του. Άραγε το πουλί του χθεσινού άνδρα να δραπέτευσε ή να ψόφησε μέσα στο κελί του; Αυτό ακούστηκε πολύ δικό σου…

Γι αυτό όσοι ζουν σε νεκρές πόλεις γεμίζουν με αδιαφορία και φόβο. Όταν πεθαίνουν πραγματικά, οι κηδείες είναι περιττές. Εσύ που για όλα έγραψες άλλαξε το Παρίσι σου με την Αθήνα μου. Μια πόλη που μυρίζει παρελθόν και απ’ την ψυχή της απλώνεται παγωνιά.

Τώρα που γνωριστήκαμε
και ξέρουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον
ας χωριστούμε
μ’ένα απλό αντίο.

~ Falsely yours, Jane

B_Bukowsky.jpg


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την επέτειο θανάτου του Charles Bukowski, ο οποίος όπου και αν βρίσκεται ελπίζω δίπλα του να έχει ένα μπουκάλι ουίσκι και μια ωραία γυναίκα, και την δικιά μου επικαιρότητα. Το χθεσινό περιστατικό είναι πραγματικό. Κράτησε μόλις τρια λεπτά, αλλά νομίζω μέσα μου θα κρατήσει για καιρό ακόμα. Δεν έγινε τίποτα, δεν πρόλαβε να γίνει, αλλά αυτό δεν είναι ζωή και με τρομάζει. Γράμμα, λοιπόν, ψυχοθεραπεία. Μιας που ούτε στον Charles μπορώ να τα πω ούτε σε κανέναν άλλο.

Οι αγαπημένες μου ταινίες

Μετράμε μερικές ώρες για τα Oscars και όλος ο κόσμος ασχολείται με το πόσα βραβεία θα πάρει το La La Land και το Moonlight. Εγώ ποντάρω στο Manchester by the sea γιατί όπως σχολίασε και μια κριτικός σε ένα μεγάλο site ο Affleck έχει κάτι από τον Παυλίδη. Σήμερα, μετά από πολλές αναβολές και σκαμπανεβάσματα αποφάσισα να σας αναφέρω – και γιατί όχι, να προσπαθήσω να αναλύσω κιόλας- τις αγαπημένες μου ταινίες. Όπως ξέρουν οι περισσότεροι από εσάς, δεν είμαι φαν του αθλήματος. Βλέπω συνολικά πενήντα ταινίες τον χρόνο, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μάλιστα σε επανάληψη, και πάω σινεμά μια με δύο φορές (τον χρόνο πάλι). Βλακεία μου, το παραδέχομαι. Προσπαθώ φέτος να είμαι πιο συνεπής στο θεσπισμένο εβδομαδιαίο μου ραντεβού με την έβδομη τέχνη και περήφανα σας ανακοινώνω ότι μέχρι τώρα τα έχω καταφέρει. Είδα τις περισσότερες από τις ταινίες που προκρίθηκαν για Όσκαρ, αλλά ας μην σας μπερδεύω, δεν είναι καμιά στη λίστα. Στις επόμενες γραμμές θα διαβάσετε έργα στα οποία χρωστάω κομμάτια μου. Οι επιλογές δεν είναι απρόβλεπτες, μπορεί κανείς να τις θεωρήσει τετριμμένες, είναι λίγες, αλλά σημαντικές. Cut, πάμε απ’την αρχή!

Freaks (1932)

Ή αλλιώς τα Τέρατα του Tod Browning. Η συγκεκριμένη ταινία υπάρχει σε όλες κινηματογραφικές λίστες που σέβονται τον εαυτό τους ως μια από τις σημαντικότερες όλων των εποχών και για πρώτη φορά αυτοί οι βαρύγδουποι τίτλοι με βρίσκουν σύμφωνη. Το Freaks γυρίστηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 1930 και είναι η πρώτη και τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν άτομα των ανθρώπινων τσίρκο. Ξέρω ότι πριν από μερικά χρόνια αν ανέφερα κάτι τέτοιο θα έπρεπε να αποσαφηνίσω τι στο καλό ήταν τα ανθρώπινα τσίρκο, πλέον όμως δεν χρειάζεται. Έχετε δει AHS και ξέρετε ότι παλιά, όχι και πολύ αν το καλοσκεφτείς, οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες και αναπηρίες ήταν εκθέματα σε περιπλανώμενα τσίρκο. Σε αυτή την ταινία, λοιπόν, ο Browning μας δείχνει τα παρασκήνια, τους ανθρώπους και τις ζωές τους. Στις μέρες μας το έργο αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε θρίλερ (όπως θεωρούταν κάποτε) ούτε noir. Είναι ένα πολιτιστικό διαμάντι που καταγράφει ωραιοποιημένα μια αγριότητα της ανθρώπινης φύσης που γινόταν κατ’ εξακολούθηση. Αν την δείτε μην λησμονήσετε να διαβάσετε για τους πρωταγωνιστές και για τις συνθήκες στις οποίες γυρίστηκε.

tumblr_nzix43y6f61qzrmlwo1_400

The Freaks/οι σιαμαίες

6373646701_6f14586f8c_o

Το μπλε είναι παντού/ένας αποστοματικός εσωτερικός μονόλογος

 

Trois couleurs: Bleu (1993)

Το κύκνειο άσμα ενός εκ των μεγαλύτερων ευρωπαίων σκηνοθετών, του Krzysztof Kieslowski. Η τριλογία των χρωμάτων: το μπλε, το λευκό και το κόκκινο είναι τρεις ταινίες θεματικά επηρεασμένες από τις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης (με μια σύγχρονη χροιά προφανώς), για αυτό και ο δανεισμός των χρωμάτων από την Γαλλική σημαία. Ο λόγος που ο σκηνοθέτης επέλεξε να τιμήσει την Γαλλία με τα τελευταία του έργα είναι ότι σε αυτή χρωστάει την καταξίωση του. Οι περιπτώσεις Πολωνών καλλιτεχνών που διαπρέπουν στον γαλλικό καλλιτεχνικό χώρο είναι πολλές, με γνωστότερη όλων αυτή του Polanski. Πίσω στο θέμα μας όμως! Από την Τριλογία οι περισσότεροι επιλέγουν την Κόκκινη ταινία, λόγω της υποψηφιότητάς της στα Όσκαρ του ’94. Εμένα όμως με άγγιξε η Μπλε. Η εμμονή του Kieslowski με τα χρώματα, την κλασική μουσική και την ηθική διάσταση των πραγμάτων (ακόμα και με τους ηλικιωμένους που πετάνε σκουπίδια) με διέλυσε. Μια γυναίκα χάνει το παιδί και τον άνδρα της σε ένα αυτοκινητιστικό. Παλεύει να μαζέψει τα κομμάτια της μέχρι που μαθαίνει ότι ο άνδρας της είχε ερωμένη, η οποία μάλιστα είναι σε ενδιαφέρουσα. Πανανθρώπινο το δράμα του Krzysztof, όπως και κάθε δράμα της ίδιας της ζωής.

le_premier_jour_du_reste_de_ta_vie.jpg

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου!

 

Le Premier jour du reste de ta vie (2008)

Πόσες φορές έχω πει εγώ η ίδια ακριβώς αυτά τα λόγια: Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής (μου), ίσως την τελευταία φορά πράγματι να το εννοούσα, αφού δεν έζησα καμία άλλη παρόμοια. Η ταινία παρακολουθεί τα χνάρια μιας γαλλικής μεσοαστικής οικογένειας και έπειτα την πορεία κάθε μέλους της. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για τίποτα ιδιαίτερο. Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, ωραία πλάνα, ρεαλιστική απεικόνιση των σχέσεων και της φθοράς τους. Τίποτα το ιδιαίτερο, όπως είπα. Μόνο που, και το γράφω κλαίγοντας γαμώτο, αυτή η ταινία είναι μια από τις καλύτερες που έχω δει. Δεν ξέρω αν η ιστορία Ραφαέλ με άγγιξε περισσότερο από όσο θα έπρεπε ή αν απλά κατέρρευσα και ξαναγεννήθηκα μαζί με τους πρωταγωνιστές στην τελευταία σκηνή. Ένα ξέρω: ήταν η πρώτη φορά που άκουσα το Perfect Day του Lou Reed και ναι, εκείνη την ημέρα άλλαξε πραγματικά η ζωή μου. Ήταν 2008, σε ένα χρόνο κλείνουμε δέκα χρόνια, και αν με ρωτήσει κανείς δεν ξέρω να του πω αν ο τότε δωδεκάχρονος εαυτός μου θα ενέκρινε τον σημερινό εικοσιενάχρονο. Μαντεύω πως όχι.

1140_2_21-596x270

Ο βασιλιάς Μουρίκης!

 

Ο Βασιλιάς (2002)

Ο Νίκος Γραμματικός το 2002 έφτιαξε μια ταινία για την ελληνική επαρχεία και τις δεύτερες ευκαιρίες. Στα 35 του ο Βαγγέλης, πρώην χρήστης ναρκωτικών και έγκλειστος φυλακών, εγκαταλείπει την Αθήνα και τα κυκλώματα που τον κυνηγάνε και πάει να μείνει σε ένα χωριό της Πελοποννήσου. Το κλίμα όμως εκεί δεν τον σηκώνει, βασικά όχι το κλίμα, οι άνθρωποι. Έχοντας ζήσει ένα μικρό μέρος της ζωής μου στην επαρχεία μπορώ να πω με σιγουριά ότι η ταινία πλησιάζει κατά πολύ την αλήθεια. Δεν λείπουν βέβαια τα τυπικά κλισέ που έχει υιοθετήσει ο νεοελληνικός κινηματογράφος, αλλά και πάλι παραμένει μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Τέλος, ίσως το σημαντικότερο χαρτί της ταινίας είναι ο Βαγγέλης Μουρίκης, ο πρωταγωνιστής, ο ηθοποιός που έφυγε από την Αυστραλία για να κυνηγήσει το όνειρό του στην Ελλάδα και κατάφερε να είναι αγαπητός και ποιοτικός κοντά δύο δεκαετίες τώρα. Από μόνης της η περίπτωσή του είναι αξιοθαύμαστη και αξίζει την προσοχή όλων μας.

Σύμφωνα με το μπλοκάκι μου απομένουν ακόμα τέσσερις ταινίες, αλλά τώρα που πήρα φόρα μπορεί να γράψω για περισσότερες. Αλίμονο, όλες και όλες δεκατέσσερις είναι αυτές που έχω δει. Θα έχει και δεύτερο μέρος το αφιέρωμα λοιπόν και μάλιστα σύντομα, γιατί πρέπει να δείτε τις ταινίες που αγαπώ εγώ. Δεν δέχομαι αντιρρήσεις. Να τις δεις!

Ερωτευμεnoir του Λάμπρου Καντίλα

Έβαλε τα γυαλιά του.

Είχε ανέβει η μυωπία του τελευταία και ήθελε να βλέπει το πρόσωπό της καλύτερα. Να μπορεί να παρατηρεί κάθε λεπτομέρεια της.

Του είχε γίνει εμμονή.

Ήπιε μια γουλιά από το ποτό που κρατούσε, του άρεσε το κάψιμο που του προκαλούσε παρόλο που ήταν κακό για την υγεία του. Δεν τον ένοιαζε, είχε πάρει απόφαση να το κόψει αλλά εκείνη η μέρα που θα συνέβαινε αυτό δεν είχε έρθει ακόμα.

Της χαμογέλασε διστακτικά, εκείνη δεν τον κοίταζε, το βλέμμα της αδιάφορο.

Η στάση της τον ενοχλούσε αλλά δεν τολμούσε να μιλήσει, δεν μπορούσε, αρκούταν στις σκέψεις που έκανε. Την ένιωθε κοντά του αλλά τόσο μακρυά ταυτόχρονα.

Άλλη μια γουλιά.

Ευχόταν να σηκώσει το βλέμμα της και να τον κοιτάξει, “Κοίταξέ με να πάρει” μονολογούσε.

Άπλωσε το χέρι του να τη φτάσει, να νιώσει τον παλμό της από ένα απλό άγγιγμα, να της δείξει ότι είναι εδώ μαζί της και πως τίποτα δεν θα το άλλαζε αυτό.

Ένιωσε την καρδιά του να σπάει, το μόνο πράγμα που άγγιζε το χέρι του ήταν το ποτό του.

Επόμενη γουλιά.

Άλλη μία.

Σήκωσε το βλέμμα της προς το μέρος του, έγειρε το κεφάλι της χωρίς να διασταυρώσει το πρόσωπό της με το δικό του. Ακόμα την κοιτούσε στα μάτια, χωρίς να μπορεί όμως να βρει κάποια ανταπόκριση.

Κατέβασε τη ματιά του.

Τελευταία γουλιά.

Πέταξε το άδειο πλέον φλασκί που κρατούσε και αποφάσισε να φύγει.

Άναψε το τελευταίο του τσιγάρο, έκανε δυο μεγάλες ρουφηξιές και έβαλε μπρος το αμάξι να φύγει από εκεί που ήταν παρκαρισμένος. Αυτό ήταν το μέγιστο που μπορούσε να έχει από εκείνη πλέον, να την πετυχαίνει τυχαία κάπου στο δρόμο και να την κοιτάζει.

Ξεκίνησε με το κεφάλι στραμμένο σε εκείνη μέχρι να τη χάσει από τα μάτια του.

“Πώς καταλήξαμε έτσι…” σκέφτηκε.

“Σ’αγαπώ… και σε μισώ γι’ αυτό”.

14736444_1852700141643638_538361450335305728_n.jpg

Συνέχεια

Λίγα λόγια για το τέλος

Κάλε μου φίλε,

σου γράφω για να παρηγορηθώ και εξαιτίας της απόστασης τρέλα θα εξηγηθώ. Ο Πιου συνεχίζει το ρυθμικό πουρπουρητό του χαιδεύοντας το κεφάλι του πάνω μου. Δεν έχει καταλάβει ότι σήμερα θα αλλάξει ο χρόνος. Ήταν άρρωστος τις τελευταίες μέρες και η σημερινή του βελτίωση μας καθησύχασε και τους δυο. Την περισσότερη ώρα τρώει ορεξάτος δίπλα στον Χαρούκι και τις υπόλοιπες ώρες κυνηγάει την αγκαλιά μου. Τι περίεργο βιβλίο και αυτό (Ο Κάφκα στην ακτή), είμαι στη μέση περίπου και με έχει βοηθήσει να καταλάβω τόσα πολλά για εκείνον. Και εμένα. Λες να το σκάσω και να πάω να μείνω σε μια βιβλιοθήκη; Άραγε θα δεχτούν μαζί και τον Πίου; Ξέρεις ο Πίου επικοινωνεί με τους ανθρώπους, όχι με τον τρόπο που επικοινωνεί ο  Νακάτα με τις γάτες, αλλά με έναν πολύ δικό του ξεχωριστό τρόπο. Τώρα το καταλαβαίνω.

Ωραίο ήταν το βιβλιοτάξιδο και φέτος. Πέρασα από πολλές χώρες, γνώρισα πολλούς ανθρώπους, χάρτινους μεν, αλλά κάποιοι από αυτούς ήταν αληθινοί και ορκίζομαι για αυτό. Ταινίες δεν είδα πολλές, μονάχα σε πολλοστή επανάληψη τα άπαντα του Μιγιαζάκι και τα Φτηνά Τσιγάρα. Α και τον Donnie Darko. Δεν θέλω να τον ξεχνάω, είδα και αυτόν. Η τελευταία ταινία που είδα πάντως ήταν η Κόκκινη Χελώνα του Studio Ghibli, αλλά θα μιλήσει η Ειρήνη για αυτή κάποια στιγμή. Θέλω μονάχα να σε παρακαλέσω να την δεις. Ξέρεις δεν έχει λόγια. Ένας ναυαγός σε ένα νησί που είναι άγνωστο αν πράγματι ζει αυτά που συμβαίνουν ή αν ονειρεύεται. Όλο διαδραματίζεται σε μια παραλία. Ξέρεις, πολλές φορές τα κύματα σε αυτή την παραλία παραμένουν ακίνητα και εσύ μπορείς να ανέβεις στην κορυφή τους και να δεις τον κόσμο από ψηλά. Άλλες φορές, το κύμα ξεβράζει πτώματα και άλλες ελπίδες σε καβούκια. Έτσι είναι οι ταινίες του Ghibli. Δεν ξέρεις αν κολυμπάς στο πέλαγος ή στον έναστρο ουρανό. Να την δεις σε παρακαλώ. Από όλα αυτά που γνωρίζεις για μένα θέλω να θυμάσαι και αυτό. Έστω και αργά.

Από μουσική πάλι δεν φέτος. Δηλαδή, άκουσα πολλή μουσική, αλλά είναι άγνωστη σε σένα. Είναι, ήταν δηλαδή, μόνο για μένα. Και ακόμα την ακούω. Έχω κάνει ένα playlist που ξεκινά από την είσοδο της πολυκατοικίας και με φτάνει στα σκαλιά της σχολής. Μερικές φορές περισσεύει χρόνος και τότε ακούω Lou Reed ή Παυλίδη. Τα γνωστά. Άλλες φορές πάλι ακούω ραδιόφονο. Μετράω τα τραγούδια που βάζουν από GNR και Aerosmith. Τώρα τελευταία μετρούσα και τα τραγούδια των Floyd. Old habits die hard που λέει και ο Mick Jagger. Καλύτερη από την μουσική που ακούω τώρα πάντως δεν υπάρχει. Ο Πίου συνεχίζει το γουργουρητό…

Μα, από τότε που λείπεις, παρατήρησα ξανά πως ο γεροχρόνος έφυγε μα κάτι ακόμα εδώ δεν προχωρά. Δεν προχωρά φίλε μου. Και όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί πρέπει να σταματήσω. Μην τρομάζεις. Είναι τώρα καιρός που θέλω να στο πω. Να ξηγηθώ, όπως είπα και στην αρχή. Τι επιλογές είχα; Οι στιγμές φεύγουν, οι άνθρωποι επίσης. Κανένας μας δεν μένει ίδιος. Γιατί να μείνω εγώ; Και πιο σημαντικό από όλα, γιατί να μείνει αυτό εδώ το μπλογκ; Όχι, δεν θα το κλείσουμε. Τι είμαστε; Μαγαζί να κατεβάσουμε ρολά; Απλά, να, όταν τούτο εδώ ξεκίνησε πριν ενάμιση χρόνο ήταν μια ανάσα για τρία ζευγάρια χέρια. Και ακόμα είναι, μην με παρεξηγείς. Απλά πλέον δεν είναι η προτεραιότητά μας. Αυτή η λέξη θα με ρημάξει μια μέρα και να μου το θυμηθείς. Αυτή η λέξη θα με χωρίσει από σένα λίγο περισσότερο από όσο μας χωρίζει η απόσταση. Θα τα λέμε, όπως έχουμε συνηθίσει, απλά πιο αραιά. Γιατί καλέ μου φίλε, εν τέλει (και αυτό μου πήρε εικοσιένα χρόνια για να το χωνέψω) δεν έχει σημασία κάθε πότε θα μιλάμε, αλλά το τι θα λέμε. Και δεν θέλω να σε βλέπω και να σου λέω τα νέα της Μαρίας και του Κώστα μονάχα. Θέλω όταν σε βλέπω να σου μιλάω για ταξίδια, για εμπειρίες και γεύσεις πρωτόγνωρες. Αυτή την περίοδο της ζωής μου όμως ό,τι κι αν πω έχει ήδη ειπωθεί. Και θέλω το χώρο μου. Τον χρόνο μου.

Βλέπεις, αδερφέ μου, τι σου αραδιάζω, ακριβέ μου; Μα, εδώ κοντεύω να φλιπάρω, έστω σαν όνειρο αν το πάρω! Και τώρα που μιλάμε για όνειρα, μάλλον ο Πίου βλέπει ένα. Ίσως είναι στην παραλία της Χελώνας ή ίσως κάπου πιο μακρυά, σε μια παραλία που οι γέροι κάνουν σαπ, οι κοπέλες προσπαθούν να πιάσουν άγριες ψαροτραφούσες γάτες και η Παναγία αναστήνεται. Ίσως πάλι να ονειρεύεται τις λιακάδες στο γκαζόν και τα βιβλία που είχε για μαξιλάρι, τον ήχο του ανέμου ανάμεσα στον πλάτανο και τα κύματα που σκάνε κάτω στους βράχους. Μπορεί να ονειρεύεται και σένα, που ξέρεις. Το άδικο είναι πως ποτέ δεν θα το μάθεις.

Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δεν θα είναι εδώ, θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου πω. Το μοναδικό πράγμα που μου απομένει για να κλείσω αυτό το γράμμα είναι να σου ευχηθώ για το νέο έτος. Και τι να σου ευχηθώ αλήθεια; Δεν νομίζω πως θα αλλάξει κάτι, αυτά μόνο στις ταινίες γίνονται που λέει και ο αγαπημένος Woody Allen. Ο κόσμος θα συνεχίσει να επιπλέει σε βάλτο και εμείς θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι βρισκόμαστε σε κρουαζιέρα στα νησιά της Καραιβικής. Θα σου πω όμως δυο λόγια με όλη μου την καρδιά και ελπίζω να τα ακούς κάθε μέρα και όχι μονάχα τη σημερινή. Ελπίζω να τα κάνεις κομμάτι σου και να τα ψιθυρίζεις (αθώος) στ’όνειρά σου. Διάβαζε λιγότερα βιβλία, δες λιγότερες ταινίες και άκου λιγότερη μουσική. Αν μπορείς, και στο εύχομαι με όλη μου την ύπαρξη, βρες κάτι να σε γεμίζει τόσο πολύ ώστε να μην κάθεσαι μπροστά απ΄την οθόνη για να με διαβάζεις. Γιατί να θυμάσαι, δεν βρίσκεσαι μπροστά, αλλά πίσω της• είσαι δέσμιος της. Βγες έξω και χόρεψε μέσα στο δρόμο, τρέξε μαζί με τον άνεμο, μπες σε ένα αμάξι και πήγαινε σε έναν άγνωστο τόπο να γνωρίσεις έναν ξένο που μονάχα ξένος δεν είναι. Ζήσε. Γιατί πως θα διαβάσεις αύριο Λειβαδίτη αν δεν έχεις νιώσει τα βέλη του έρωτα να σ’ αιματοκυλούν; Πως θα γελάσεις με εκείνο το γλυκόπικρο φθινωπωρινό χαμόγελο (σου) με τις ταινίες του Jean Pierre Jeunet αν δεν έχεις μετρήσει τους οργασμούς δύο ερωτευμένων ένα απόγευμα σε ένα συνοικιακό στενό; Πως θα ταξιδέψεις στο φεγγάρι με τον Sinatra αν φοβάσαι τ’ αστέρια; Πες μου, πως;

Βγες έξω και ζήσε, έστω και χωρίς εμένα. Βάλε φωτιά στο χάρτινο ουρανό.

Καλέ μου φίλε, με έφαγαν ο χρόνος και οι λέξεις τελικά. Άλλο ένα παραλήρημα. Και να σκεφτεί κανείς ότι είχα ετοιμάσει ολόκληρο επίσημο λόγο για σήμερα. Γελάει και ο Πίου με τα σχέδια μου όπως γελούσες πάντα και εσύ μαζί μου.

Καλή χρονιά και να θυμάσαι πως ακόμα και οι μεγαλύτεροι επιστήμονες δεν βρέθηκαν πιο κοντά σε ανεξερεύνητους πλανήτες από έναν (ή και δύο) απλό ονειροπόλο!

23600520756_70329c262d_b

Sweet Jane

Reading Challenge I

Οφείλω να ομολογήσω πως είχα ξεχάσει εντελώς την ύπαρξη και κατ επέκταση την συμμετοχή μου στο Challenge που διοργανώνει πολλοστή φορά το So much reading, αλλά ευτυχώς το υπέροχο Zizeloni με τις αναρτήσεις του μου το θύμησε, αν και καθυστερημένα. Κάλιο αργά πάρα ποτέ όμως, για αυτό στη σημερινή ανάρτηση θα σας παρουσιάσω τις πρώτες 13 από τις 26 κατηγορίες που συμμετείχα. Φέτος, αν και στραβάδι, τα κατάφερα αρκετά καλά και θα το καταλάβετε και εσείς παρακάτω, καθώς πολλές κατηγορίες τις έχω διπλές, τριπλές, πενταπλές και πάει λέγοντας!

1. Ένα βιβλίο τρόμου

Έχω παραδεχτεί δεκάδες φορές πως ο τρόμος είναι το λιγότερο αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος. Αντίστοιχα, σαν φιλοσοφία και αισθητική δεν με ελκύει και στις άλλες τέχνες, για αυτό φέτος κατέβαλα μια παραπάνω προσπάθεια να τον προσεγγίσω και τον εξετάσω κάπως καλύτερα. Διάλεξα δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου τον Barker και τον King με ηχηρά έργα του αντίστοιχα: το Καταραμένο Παιχνίδι, το Αυτό και την Λάμψη.

2. Ένα βιβλίο διηγημάτων

Παρόλο που διάβασα αρκετές συλλογές διηγημάτων, όπως την Τραμπάλα του Χρήστου Γκέζου και το Έχοντας σώας τας φρένας και άλλες τρελές ιστορίες του υπέροχου Αργύρη Χιόνη, δεν έχω καταφέρει ακόμα να γράψω κάποια ολοκληρωμένη κριτική. Για αυτό θα παραθέσω δύο από τα αγαπημένα μου βιβλία για φέτος, τα Διηγήματα του Στρατή Τσίρκα και το Διαβατήριο του Αντώνη Σαμαράκη.

3. Ένα βιβλίο graphic novel

Σε αυτή την κατηγορία επαναπαύθηκα, η αλήθεια είναι, εκτός αν μετράει ο Αρκάς στον οποίο επιστρέφω σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση. Και οι δύο γραφικές νουβέλες που διάβασα φέτος κατέχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου με πρώτη και καλύτερη το Daytripper που με έκανε να κλαίω σαν μικρό παιδί και με τον Γλύπτη που μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση.

4. Ένα αστυνομικό βιβλίο

Φέτος είχε την τιμητική του ο Γιάννης Μαρής, καθώς λόγω του αφιερώματος που κάναμε στις αρχές του έτους, ξαναδιάβασα πολλά από τα έργα του και μπορώ να πω ότι τα ευχαριστήθηκα όσο και την πρώτη φορά. Διάβασα τον τελευταίο μου Νέσμπο πέρυσι τέτοια εποχή, αλλά επειδή δεν μπορούσα να κρατηθώ μακρυά από την σκανδιναβική λογοτεχνία ενέδωσα σε κάποια μυθιστορήματα της Lackberg, από τα οποία τα Οικογενειακά Μυστικά ήταν το αγαπημένο μου. Τελευταία αφήνω τον Δαιμόνιο Βάκχο που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και την Νεκρή Γραμμή που με εντυπωσίασε και θα σας την συστήσω σε μια επόμενη ανάρτηση.

5. Νουβέλα

Η νουβέλα ουσιαστικά είναι λίγο μεγαλύτερη από διήγημα και λίγο μικρότερη από μυθιστόρημα. Κάνοντας μια πιο προσεκτική έρευνα βρήκα ότι οι όχι και τόσο αγαπημένοι Δουβλινέζοι του Τζόυς είναι ανάμεσα στη λίστα των αναγνωρισμένων έργων του είδος καθώς και ο Φύλακας στη σίκαλη που μιλήσαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Με βάση την έκτασή του φαντάζομαι ότι και οι Έξι νύχτες στην Ακρόπολη μπορούν να χαρακτηριστούν ως νουβέλα, οπότε θα μπουν και αυτές στη λίστα!

6. Ένα βιβλίο με λιγότερο από 150 σελίδες

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος των βιβλίων που διάβασα ανήκουν στην κατηγορία φτερού. Μια κατηγορία μάλλον δύσκολη, γιατί ο αριθμός των σελίδων είναι αρκετός για να σου δώσουν μια πρώτη ιδέα, αλλά όχι και να σε χορτάσουν. Ή τέλος πάντων έτσι το βλέπω εγώ! Μερικά από αυτά τα φυλλάδια, όπως τα αποκαλώ χαιδευτικά, ήταν το Μάτι του Ναμπόκοβ, οι Χωρίες Χώρων του Περέκ, τα Όντα και Μη όντα του Αργύρη Χιόνη και για λίίίγο χάνει τον περιορισμό η εμβληματική Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου (αλλά επειδή κάνω ότι γουστάρω στο μπλογκ μου θα μπει και αυτή θέλοντας και μη!).

7. Ένα βιβλίο με περισσότερο από 600 σελίδες

Γνωστά και ως τούβλα που επίσης τίμησα φέτος! Παρότι είναι Δευτέρα και βράδυ -ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι χειρότερο- αποφάσισα να κάνω ένα κόπο παραπάνω και να σας τα παρουσιάσω με φθίνουσα σειρά. Το Αυτό (1039), Οι Αιρετικοί (800), η Ονειροπαγίδα (799), Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (784), το Confiteor  (736), η Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων (709), Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά (685), Το Όνομα του Ρόδου (667) και ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς (656). Στη λίστα αναμένεται να προστεθεί και η Καρδερίνα της Ταρτ με 999 σελίδες, αλλά ακόμα μου μένουν δύο κεφάλαια για να την ολοκληρώσω, οπότε δεν μετράει που λέγαμε και μικρά!

8. Ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 2016

Επειδή δεν θέλω να επαναλάβω πολλά από τα βιβλία που ανέφερα πιο πάνω, θα πρωτοτυπήσω αναφέροντας το Μικρό χρονικό τρέλας του Κορτώ και τις 33 στροφές που μετράνε μόλις μερικούς μήνες στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Και τα δύο μικρά και αγαπημένα!

9. Βιβλίο που διαδραματίζεται σε νησί

Και κάπου εδώ συνειδητοποιώ οτι ενώ είμαι από νησί και έχω ζήσει χρόνια από την ζωή μου δίπλα στη θάλασσα δεν έχω γράψει για κανένα από τα θαλλασοπνιγμένα βιβλία που έχω αγγίξει στο μπλογκ. Θα αναφέρω λοιπόν μονάχα τίτλους, αλλά δεν υπόσχομαι σε τίποτα περισσότερο. Η Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση, ένα από τα ομορφότερα βιβλία της ελληνικής γραμματείας και η Μικρά Αγγλία της Καρυστιάνη με την εξαιρετική κινηματογραφική μεταφορά από τον σύζυγο της συγγραφέας Παντελή Βούλγαρη.

10. Βιβλίο σειράς τριών ή περισσότερων βιβλίων

Εδώ η απάντηση είναι μια και μοναδική: Ο Χάρι Πότερ! Πέρασα δύο μήνες διαβάζοντας όλα τα βιβλία της σειράς και ακόμα δεν έχω αξιωθεί να καταφέρω να δω όλες τις ταινίες. Του χρόνου πάλι!

11. Κάπου που θα ήθελα να ταξιδέψω

Μέτα από ένα χρόνο και κάτι μήνες παρέα είναι αδιανόητο να μην ξέρετε αυτή την απάντηση. Κούβα, Κούβα και ξανά Κούβα. Θα φροντίσω το ’17 να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του Παδούρα και του Πέδρο Χουαν που έχω αδιάβαστα, αλλά μέχρι τότε πρέπει να αρκεστείτε στην Βρόμικη Τριλογία, τους Αιρετικούς και στον Άνθρωπο που αγαπούσε τα σκυλιά!

12. Ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν το 1850

Και ναι, κυρίες και κύριοι, ίσως η μοναδική κατηγορία που τιμάει το ένα του τίτλου. Δυστυχώς φέτος δεν κατάφερα να διαβάσω κανένα από τα κλασσικά που ήθελα εκτός από τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι (ο οποίος είναι εκτός κατηγορίας για μερικά χρόνια) και την πολυηαγαπημένη από παλιά Τζέιν Έιρ, που ευτυχώς είναι εντός ορίων. Η Τζέιν γεννήθηκε το 1847 και δεν πέθανε ποτέ!

13. Ένα βιβλίο με μία λέξη στον τίτλο

Εδώ και ώρα προσπαθώ να μην ξεπεράσω τις 1000 λέξεις στην εν λόγω ανάρτηση, για αυτό θα κλείσω με αυτή την κατηγορία αναφέροντας μονάχα δύο λέξεις: Ουρλιαχτό και Λεβιάθαν!

Χρόνια πολλά σε Σένα

Κοιτάζω τριγύρω στο δωμάτιο μου και είσαι παντού. Στην ονειροπαγίδα που στέκεται στον τοίχο, στο εφτάκτινο αστέρι που κρέμεται στην τσάντα, στα χειροποίητα βραχιόλια σου που ξεχωρίζουν στη μπιζουτιέρα. Και αναρωτιέμαι• γιατί τόσο καιρό δεν έβλεπα πως είσαι ο Μικρός Πρίγκιπας της ζωής μου; Και είναι περίεργο γιατί ποτέ σου δεν φόραγες πράσινη φόρμα και δεν αγαπάς τα κασκόλ και δεν σε ακολουθεί μια αλεπού. Είσαι καλά κρυμμένη πίσω από πολύχρωμες μπλούζες, έντονα κραγιόν και μεγάλα καπέλα και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σε ευχαριστώ για αυτό. Πόσο σε ευχαριστώ που συνεχίζεις να είσαι εσύ και όχι μια οποιαδήποτε άλλη κοπέλα που περνάει αυτή την στιγμή το δρόμο δίπλα απ το σπίτι μου. Που συνεχίζεις να χάνεσαι ανάμεσα στα μπουκαλάκια με τα αρώματα. Που θες να αγοράσεις ένα γκιοκαλίλι. Που δεν σταματάς να μιλάς για αυτά τα εξαιρετικά shows που βλέπεις. Που είσαι εσύ και που είσαι ακόμα κολλητή μου. Και σήμερα έχεις γενέθλια. Μεγαλώνεις και μυαλό δεν βάζεις η αλήθεια είναι, αλλά δεν θα ήσουν η Βάσω μου αν έβαζες μυαλό. Δεν θα ήσουν η Βάσω μου αν σταματούσες να με κοιτάς με αυτό το αφοπλιστικό ύφος του grumpy cat. Δεν θα ήσουν εσύ αν δεν φώναζες «Μωρή παδέλα» κάθε φορά που έκανα μια βλακεία. Σε ευχαριστώ για όλα και σου εύχομαι να μην σταματήσεις ποτέ να είσαι τόσο υπέροχη και γαμηστερή!

υγ. πόσο γουστάρω να μας κάνω ρεζίλι! Να μας ζήσεις!