Αναγνωστικό μπλοκάρισμα, πως να το αντιμετωπίσεις

Συμβαίνει στις καλύτερες οικογένειες, στα καλύτερα παιδιά και στους πιο θερμούς βιβλιοσκώληκες. Είναι με δυο λόγια φυσιολογικό. Το αναγνωστικό μπλοκάρισμα ή αναγνωστικό κενό, όπως μπορεί να το έχετε συναντήσει, βρίσκεται ανάμεσα μας, πάνω από την βιβλιοστοίβα στο κομοδίνο μας. Τα τελευταία χρόνια συμβαίνει και σε μένα συχνά. Μπορεί να περάσουν εβδομάδες χωρίς να γυρίσω σελίδα ή ακόμα χειρότερα να αφήσω κάποιο βιβλίο που μου αρέσει στη μέση απλά και μόνο γιατί η αναγνωστική μου όρεξη αυτοκτόνησε χωρίς αποχαιρετιστήριο γράμμα. Παρακάτω θα σας αναφέρω μερικές συμβουλές για το πως μπορείτε να αντιμετωπίσετε αυτή την κατάσταση. Δεν πρόκειται για κανένα απόκρυφο μυστικό ούτε για την συνταγή της επιτυχίας, είναι απλά βήματα που μπορούν να βοηθήσουν λίγο εως πολύ τον οποιοδήποτε να βγει από την μαύρη τρύπα της αδιαβασιάς.

32430444_572598516458487_267501455231942656_n

Συνέχεια

Advertisements

Ο Λεονάρδο Παδούρα στην Αθήνα

Υπάρχουν μερικά πράγματα που οποιαδήποτε περιγραφή τα αδικεί, η μυρωδιά της βροχής, η γεύση του καφέ και ο ήχος της βροντής είναι κάποια από αυτά. Για τον αναγνώστη αυτή η απερίγραπτη κατάσταση συνοψίζεται σε μια και μόνο στιγμή, αυτή της συνάντησής του με τον αγαπημένο του συγγραφέα. Για μένα η εκείνη η ώρα θα έρθει στις 14 Ιουνίου, την ημέρα που θα δω από κοντά τον Λεονάρδο Παδούρα.

14259185863816.jpg

Συνέχεια

Διαγωνισμός: Ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη (ΈΚΛΕΙΣΕ)

Κάθε μήνας πρέπει να ξεκινάει με έναν διαγωνισμό και αν την γλιτώσατε τον προηγούμενο είναι γιατί ετοίμαζα κάτι καλύτερο για αυτόν εδώ. Για τον Μάη, λοιπόν, για να τιμήσουμε τον τελευταίο μήνα της άνοιξης, έχουμε έναν ποιητικό διαγωνισμό. Ήδη έχω αναφέρει και στο Haul του Απριλίου πόσο ενθουσιασμένη είμαι με την ποίηση του Χρίστου Λάσκαρη. Αυτός ο ποιητής δεν μοιάζει με κανέναν άλλον από όσους έχω διαβάσει. Βλέπει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσα από τα δικά του μάτια. Αντιλαμβάνεται με τον προσωπικό του πολύ ιδιαίτερο τρόπο καθετί που συμβαίνει γύρω του. Μια βόλτα στο super market, για παράδειγμα, στα μάτια του Λάσκαρη και κατ’ επέκταση στην πένα του μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο παζάρι στοιβαγμένων ονείρων. Η Κυριακή, μέρα που έχει την τιμητική της στην συγκεκριμένη συλλογή, είναι ημέρα θλίψης και ανίας. Όπως καταλαβαίνετε, ο Λάσκαρης είναι το άλλο μου μισό μου είναι απόλυτα συμπαθής, για αυτό και το Rive Gauche θα κληρώσει σε ένα τυχερό αναγνώστη την συγκεντρωτική συλλογή των ποιημάτων του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραβριηλίδης.

Edited with Afterlight (6).jpg

Συνέχεια

Book haul Απριλίου

Αν ήμουν ειλικρινής, στον τίτλο θα έπρεπε να γράφει άλλα δέκα βιβλία που θα σαπίσουν στην βιβλιοθήκη μου μέχρι να σταματήσω να παίρνω εξαντλημένα από την δανειστική, αλλά δεν είμαι και θρασύτατα αποκαλώ για ακόμα μια φορά τις καταναλωτικές μου ατασθαλίες book haul. Θα προσπεράσουμε μηχανικά τις υποσχέσεις που είχα δώσει στο παρελθόν για προσωρινή παγίωση αναγνωστικών αγορών και θα συνεχίσουμε με φόβο και πάθος, ειδικά το τελευταίο, στην περιγραφή του τι πήρα τον τελευταίο καιρό, τι περιμένω να μου έρθει από τας εξωτερικάς (γιατί έχουμε και τέτοια) και τι θέλω να αγοράσω ακόμα από την εκδοτική περίοδο που διανύουμε.

29402820_2156751067879391_906818272228278272_n

Συνέχεια

Έχουν και οι bloggers τα βραβεία τους (Versatile Blogger Award)

Μετά το Νόμπελ Λογοτεχνίας, τα βραβεία της Ένωσης Αμερικανών Ηθοποιών και την υποψηφιότητα για το Man Booker Prize 2018, ήρθε η ώρα τούτο εδώ το ταπεινό blog να βραβευτεί και με ένα Versatile Blogger Award!

c0dbd6ea-9477-4658-9ef9-fbf71937a308.jpeg

Αρκετά συγκινημένη, θέλω να ευχαριστήσω την μαμά μου, τον μπαμπά μου, τα δώδεκα γατιά μου, το σκύλο του γείτονα και την γλυκύτατη Μαρίνα που μας πρόσφερε τόσο απλόχερα αυτή την διάκριση!

Από όσο έψαξα η συγκεκριμένη αλυσίδα ξεκίνησε από το εξωτερικό. Μετά την βράβευσή του ο κάθε βραβευμένος καλείται να μοιραστεί δέκα πράγματα για τον εαυτό του και ύστερα να κατονομάσει τους δικούς του νικητές, τα δεκαπέντε ιστολόγια που επιλέγει ο ίδιος να βραβεύσει. Εγώ, επειδή δεν το έχω και πολύ με τις προσωπικές αναρτήσεις, θα προτιμήσω να κρατήσω βιβλιοφιλικό χαρακτήρα και σε αυτή την ανάρτηση. Εξάλλου, ποιός ενδιαφέρεται να μάθει το αγαπημένο μου φαγητό και το νούμερο του παπουτσιού μου; Ας πούμε κάτι πιο εποικοδομητικό!

  • τελευταίο βιβλίο που διάβασα: Ξένος μες στο γάμο του Emir Kusturica (οσονούπω κριτική)
  • τελευταίο βιβλίο που παράτησα: (γιατί τι να κάνουμε, συμβαίνουν και αυτά) Το Σοφό Παιδί του Χρήστου Χωμενίδη
  • τελευταίο βιβλίο που αγόρασα: 4321 του Όστερ και το Καπρίτσιο του Τζων Φώουλς, βέβαια έκανα και μια μικρή παραγγελία εχθές, αλλά δεν αποκαλύπτω τίτλους
  • τελευταίο βιβλίο που μου έκανε εντύπωση: το Τεστ Δεξιοτήτων του Alejandro Zambra (οσονούπω κριτική επίσης)
  • τελευταίο βιβλίο που μου προκάλεσε έντονα συναισθήματα: τα ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου
  • τι διαβάζω τώρα: την Μοναδική Ιστορία του Julian Barnes
  • έναν προορισμό που θέλω να επισκεφτώ: την Κούβα του Γκουτιέρεζ και δεν σηκώνω κουβέντα!
  • το πρώτο βιβλίο που με θυμάμαι να διαβάζω: Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες του Ιουλίου Βερν. Το οποίο, θυμάμαι, μου άρεσε τόσο που παρακάλεσα τους δικούς μου να πάμε να δούμε και το θεατρικό έργο
  • ένα βιβλίο που φοβάμαι να ξεκινήσω: αυτή την στιγμή οποιοδήποτε βιβλίο είναι άνω των 300 σελίδων, γεγονός που μου προκαλεί μεγάλη σύγχυση μιας και έχω μαζέψει ήδη ένα τοίχο τούβλα στη βιβλιοθήκη μου
  • το αγαπημένο μου βιβλίο: πάντα και για πάντα το Un homme qui dort του Georges Perec

Τα δεκαπέντε αγαπημένα μου ιστολόγια που κερδίζουν το Versatile Blogger Award είναι:

Το μετέωρο βήμα

Agapi Reads

People of the Net

ένα έτσι

Της Ιστορίας το περιθώριο

Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

cherrybookish’s Blog

Απολύτως Διαλλακτικός

42

τζιν με τόνικ

(και τα άλλα πέντε blogs που ξέχασα- συγχωρέστε με παιδιά, ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι)

LovArt’s Corner

The book side

Our Sunny Worlds

Στον δικό μου κόσμο

σακίδιο

 

Σελιδοδείκτης

Το βιβλίο ανοιχτό στη σελίδα 53, ο σελιδοδείχτης ακουμπισμένος άτσαλα ανάμεσα στο ποτήρι και το μολύβι, αγορασμένος από κάποιες μακρινές διακοπές στην Αίγινα, κάπου από το βάθος ακούγεται μουσική, παλιά ελληνική, και το ημερολόγιο στον τοίχο δείχνει 31 Μαρτίου• ο πρώτος μήνας της άνοιξης μόλις τελείωσε.

Κάπως έτσι πέρασε και ο Μάρτης με την, πιθανώς τελευταία, αλλαγή ώρας, το ανεβασμένο εθνικό αίσθημα και τις ανοιξιάτικες αλλεργίες. Ειδικά το τελευταίο με ταλαιπώρησε αρκετά και το μόνο που ελπίζω είναι να περάσει γρήγορα πριν εξαντληθώ εντελώς. Και λόγω αυτής της κατάστασης αναβλήθηκε επ’ αόριστον ένα ταξίδι που ετοίμαζα καιρό, αλλά που υπόσχομαι ότι θα γίνει σύντομα. Εξάλλου η εποχή έχει ελάχιστη σημασία, αν το θες πραγματικά ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις η άνοιξη κρατά όλο τον χρόνο!

Αν για κάτι σπουδαίο ξεχωρίζει αυτός ο μήνας, είναι για τις σημαντικές εκδοτικές κινήσεις του. Από την μια η επανέκδοση του μυθικού βιβλίου του Κορτάσαρ, το Κουτσό, από την άλλη η έντονη δραστηριότητα των εκδοτικών, γέμισαν τα ράφια μου με καταπληκτικά βιβλία. Την καρδιά μου έκλεψε το μικρό και ευφυέστατο μυθιστόρημα του Alejandro Zambra με τίτλο Τεστ Δεξιοτήτων. Κάτι μου λέει πως από εκεί πάνω τα εξέχοντα μέλη του συνδέσμου Ou.li.po. πρέπει να χειροκροτάνε τον νεαρό Χιλιανό συγγραφέα, όχι μόνο για αυτό που έγραψε, για το πως το έγραψε. Παρέα σχεδόν με τον Zambra διάβασα και την επανέκδοση του Τούνελ του Ernesto Sabato. Παλιότερα το είχα διαβάσει στα αγγλικά και πλέον καταλαβαίνω απόλυτα γιατί όλοι ήθελαν να επανεκδοθεί και στην γλώσσα μας. Είναι ένα πραγματικά ασύλληπτο μυθιστόρημα, από εκείνα τα ψυχογραφικά που μόνο οι Λατινοαμερικάνοι μπορούν να γράψουν. Το αμέσως καλύτερο νέο από την επανέκδοση του Τούνελ είναι ότι ετοιμάζεται σε νέα μετάφραση και το δεύτερο μέρος της τριλογίας, το Περί ηρώων και τάφων. Στα εγχώρια δεδομένα τώρα, η Λίνα Ρόκου ρόκαρε με το Τέλος της Πείνας. Και σας ρωτάω, μπορεί ένα βιβλίο που στην εισαγωγή του παρατίθενται στίχοι του Σαχτούρη (και του Μουσαφίρη) να μην είναι ένα καλό βιβλίο; Και λίγα λέω!

Και ενώ κάποιοι φίλοι έκαναν μαραθώνιο με τις ταινίες του Οικονομίδη, εγώ αποφάσισα να ολοκληρώσω την φιλμογραφία του Γραμματικού. Εκτός από την απαραίτητη επανάληψη σε Απόντες, Βασιλιά και Αγρύπνια, είδα το πρώτο του ντοκιμεντέρ με τίτλο «Νυχτολούλουδα», μια ταινία για την καθημερινότητα των εκ γενετής τυφλών παιδιών, την εκπαίδευση και την προετοιμασία τους για τον ενήλικο κόσμο. Χωρίς καμιά υπερβολή, τέτοιου είδους ταινίες θα έπρεπε να προβάλλονται στα σχολεία. Και μπορεί αυτή η έκφραση να κρύβει έναν υποβόσκον λαϊκισμό, είναι όμως απόλυτα αληθής στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τις πιο αμφίρροπες εντυπώσεις που τις άφησε μια ταινία που δεν είναι πολύ γνώστη ή τουλάχιστον εγώ δεν έχω ακούσει να γίνεται λόγος για αυτή. Είναι το Pieles (Skins αγγλικός τίτλος) του εικοσιπεντάχρονου ισπανού Eduardo Casanova και πραγματεύεται τις ιστορίες κάποιων ανθρώπων με ιδιαιτερότητες. Πολλοί το χαρακτηρίζουν ως «ροζ freak show», χαρακτηρισμός απολύτως κατανοητός για όσους έχουν δει την ταινία. Ας μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, το Pieles είναι ό,τι πιο περίεργο έχω δει τον τελευταίο καιρό και τόσες μέρες μετά ακόμα να καταλάβω αν μου άρεσε ή όχι. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, θα μου μείνει αξέχαστη.

Φυσικά εκτός αγαπημένων δεν θα μπορούσε να λείπει και το νέο κομμάτι του Παύλου Παυλίδη με τους B-movies, Δεσποινίς. Πολύ πιο ηλεκτρονικός και φάνκι ήχος από το τελευταίο του δίσκο, Μια πυρκαγιά σε ένα σπιρτόκουτο, το Δεσποινίς θυμίζει εποχές Ξύλινων Σπαθιών. Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία να βγει ολόκληρος ο δίσκος και να ακούσω τα υπόλοιπα κομμάτια, μέχρι τότε ας δούμε το κέντρο της πόλης να καίγεται σηκωμένοι στις μύτες των ποδιών μας.

Αυτά για αυτόν τον μήνα. Δεν ήταν αρκετά, όχι ότι είναι ποτέ αρκετά, αλλά ήταν μια καλή προσπάθεια ανάμεσα σε παυσίπονα, χαρτομάντιλα και πρησμένες αμυγδαλές. Έρχεται ο Απρίλιος, ένας εξ ορισμού μεταβατικός μήνας, που ελπίζω να είναι γεμάτος νέες εμπειρίες, δυνατές συγκινήσεις και λιγότερες αλλεργίες. Ειδικά το τελευταίο!

Διαγωνισμός: Τα κοκάλινα ρολόγια του David Mitchell

Από την πρώτη σελίδα αυτού του βιβλίου, όταν αναφέρθηκαν -για πρώτη φορά- οι Talking Heads, ήξερα ότι κάτι πολύ καλό συμβαίνει εδώ πέρα και είχα απόλυτο δίκιο. Μπορεί να μην έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του Mitchell, οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι η πολυεπίπεδη αφήγηση και καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες άνοιξαν τον δρόμο για όλα τα υπόλοιπα μυθιστορήματά του. Μέχρι τότε, και επειδή δεν υπάρχει χώρος ούτε για ζήτω στην βιβλιοθήκη μου, είναι βλέπετε και σωστό τούβλο 600 περίπου σελίδων, θα το κληρώσω σε έναν τυχερό αναγνώστη του Style Rive Gauche.

Edited with Afterlight (1)

Τον δρόμο που χάραξαν η Λίγη Ζωή, οι Ιστορίες κάτω από την πέτρινη γέφυρα και η Μυστική Ιστορία παίρνει και το στερνοπούλι του David Mitchell, τα Κοκάλινα Ρολόγια. Το βιβλίο ανήκει στην προσωπική μου συλλογή και είναι ελαφρώς χρησιμοποιημένο.

Για να πάρετε μέρος στην κλήρωση δεν χρειάζεται να έχετε λογαριασμό σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ο όρος είναι ένας και σαφής: να αφήσετε κάτω από αυτή την ανάρτηση σχόλιο με τα πέντε αγαπημένα σας βιβλία. Να ξεκαθαρίσω από τώρα πως δεν έχει σημασία ποιος θα γράψει τους πιο πρωτότυπους τίτλους, ο νικητής θα βγει μέσω online picker, έχει όμως αφάνταστο ενδιαφέρον να διαβάσω μια φορά και τα δικά σας αγαπημένα.

Τα σχόλια είναι ανοιχτά και μπορεί να συμμετέχει οποιοσδήποτε. Θα σας παρακαλούσα να συμπληρώσετε προσεκτικά την φόρμα σχολιασμού και να μην παραβλέψετε να γράψετε το mail σας, ειδάλλως σε περίπτωση νίκης δεν θα μπορώ να σας ειδοποιήσω.

klirwsh.png

Ο διαγωνισμός θα κλείσει στις 31 Μαρτίου, ημέρα Σάββατο. Γενικά δεν επικροτώ τις πολλαπλές συμμετοχές, αν κάποιος όμως επιθυμεί μπορεί να προσθέσει κι άλλα σχόλια με τα αγαπημένα του βιβλία. Στο κάτω κάτω αυτό το κάνω για να πάρω ιδέες για τις επόμενες αναγνώσεις μου.

Αυτά από μένα, καλή τύχη σε όλους!