Η αισθητική των βιβλίων

της Late November

Εγώ το παραδέχομαι. Τα κοιτάω τα εξώφυλλα. Τα προσέχω, αγοράζω βιβλία εξαιτίας τους και κάποιες φορές, δεν αγοράζω βιβλία εξαιτίας τους. Πείτε με επιφανειακή, πείτε με χαζή, τα προσέχω.

134851-307811.jpg

Συνέχεια

Advertisements

Τρεις -κόκκινες- αγαπημένες

της Late November

Βλέποντας τη λίστα με τις ταινίες που λατρεύω λίγο περισσότερο απ’ τις υπόλοιπες, αυτές που έχω δεθεί λίγο παραπάνω, αυτές που κρατούν ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου, παρατήρησα πως δύο απ’ αυτές, μάλιστα αρκετά ψηλά και οι δύο στη λίστα, έχουν ως βασικό το χρώμα κόκκινο. Χωρίς καμία υπερβολή, το κόκκινο είναι παντού, στα πλάνα, στο φόντο, στα ρούχα, παντού, μέχρι και στις αφίσες. Για ανθρώπους σαν κι εμένα που παρατηρούν σκηνοθέτες και φωτογράφους και μουσικούς και σεναριογράφους, ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρια μου δημιουργεί μια αίσθηση δεσίματος. Μ’ αρέσουν τα χρώματα πολύ (κύριε Wes Anderson, σας αγαπώ).

maxresdefault (1).jpg

Συνέχεια

Μια βιβλιοπώλισσα εξομολογείται

της Late November

Edited with Afterlight (20).jpg

Στη δουλειά μου, τα απογεύματα, παρατηρώ τον κόσμο στο βιβλιοπωλείο που δουλεύω, τους παρατηρώ, συζητάω, δένομαι, ξέροντας πάντα ότι δεν πρόκειται να τους ξαναδώ και ποτέ. Δεν με πειράζει, ευχαριστιέμαι και τους ευχαριστιέμαι κάποιους τόσο πολύ που χαλάλι τους η όλη φασαρία στο κεφάλι μου. Όταν έχεις να κάνεις με κόσμο για καιρό, όταν η επικοινωνία μαζί τους είναι υποχρεωτική, κουράζεσαι, ώρες ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου έτσι που χω μουδιάσει το μέσα μου για να μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω χωρίς να με επηρεάζουν. Τα περνάω λοιπόν όλα επιφανειακά, δεν με ακουμπάνε, ούτε κουράγια έχω πλέον, ούτε αντοχές, είμαι και ντροπαλή πολύ.

Αλλά πάντα υπάρχουν κάποιοι που τους θυμάμαι, δεν ξέρω για πόσο, γιατί πάντα ξεχνάω στο τέλος, και πήρα την απόφαση να γράψω δυο γραμμές για να μείνουν ζωντανοί, εδώ στο χαρτί τουλάχιστον.

Συνέχεια