Το ποίημα της εβδομάδας

Πριν από μερικές εβδομάδες έπεσε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή της Έρσης Σωτηροπούλου, Άνρωπος στη θάλασσα, και από τότε επιστρέφω τακτικά θαυμάζοντας ξανά και ξανά την πλούσια αν και λιτή γραφή της. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και είναι με βεβαιότητα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ποιητικά πονήματα των τελευταίων μηνών. Δια λόγου το αληθές:

anthropos

Συνέχεια

Τρεις ταινίες για τον Ιανουάριο

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, όπως θα έπρεπε, ο κανονικός τίτλος αυτής της ανάρτησης θα πρέπει να ήταν τρεις σχεδόν μέτριες ταινίες για τον Ιανουάριο και μια έκπληξη. Επειδή όμως το σχεδόν από το μέτριο απέχει μια αιωνιότητα, αποφάσισα να μιλήσω για όσες ταινίες παρακολούθησα αυτόν τον μήνα και να αφήσω τις περαιτέρω εντυπώσεις σε σας. Εξάλλου ο καθένας έχει την δική του ματιά, έτσι δεν είναι;

Συνέχεια

Το ποίημα της εβδομάδας

Μικρή ανθολογία με μεγάλη αξία, έτσι μόνο μπορείς να χαρακτηρίσεις τις Παρασπουδές στην Γαλλική Ποίηση. Το πολύτιμο αυτό βιβλιαράκι περιέχει ποιήματα δώδεκα γάλλων ποιητών, παλαιότερων και σύγχρονων, σε μετάφραση του Γιάννη Λειβαδά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bibliothèque.

rmn

Συνέχεια

Η έκτρωση του Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν

Η χρονιά δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει πιο δυναμικά αναγνωστικά. Η Έκτρωση ήταν από εκείνα τα βιβλία που καιρό τώρα μου προξένευαν φίλοι και εγώ, αντί να ακολουθήσω τις συμβουλές του, τους παράκουα. Το σημαντικότερο όμως δεν είναι τόσο ότι διάβασα ένα απολαυστικό μυθιστόρημα, αλλά ότι ανακάλυψα έναν εξαιρετικό συγγραφέα σε μια άρτια και πολύ προσεγμένη έκδοση. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, αλλά όταν γίνεται την κατάλληλη στιγμή είναι καλύτερο.

Συνέχεια

Ποια βιβλία ξεχώρισα το 2018

Αν και λατρεύω τις λίστες, όπως κάθε σωστό ψυχαναγκαστικό άτομο, η στιγμή που πρέπει να επιλέξω τα αγαπημένα βιβλία της χρονιάς είναι πάντα η πιο άβολη για μένα. Ειδικά πέρυσι που τα αναγνώσματα είναι αισθητά πιο περιορισμένα, η διαδικασία της επιλογής είναι ακόμα πιο επώδυνη. Για αυτό, και γιατί δεν θέλω να αδικήσω κάποιο βιβλίο, δεν θα κάνω την τυπική λίστα των καλύτερων αναγνωσμάτων, αλλά των πιο ξεχωριστών. Η σειρά είναι απολύτως τυπική για την παρουσίαση και μόνο. Κάθε ένα από τα παρακάτω βιβλία έχει μια μοναδική θέση στα αγαπημένα μου και στο ράφι του 2018.

 

Συνέχεια

Ο μαύρος καθρέφτης.

Το 2011 ο Charlie Brooke ξεκίνησε την παραγωγή μιας σειράς sci-fi, τοποθετημένη χρονικά στο κοντινό μέλλον, που θα εξερευνούσε τα όρια της τεχνολογίας στην ζωή του ανθρώπου. Σήμερα ο Άγγλος σεναριογράφος έκπληκτος από την μεγάλη επιτυχία του, εξομολογείται πως φοβάται πως το Black Mirror δεν είναι πλέον άλλο ένα φουτουριστικό concept αλλά μια απεικόνιση της πραγματικότητας. Και ίσως είναι ακριβώς αυτό που κάνει την σειρά τόσο πετυχημένη.

Αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί που χαρίζουν δυνατές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία, σενάριο χωρίς ιδιαίτερα κενά και αυτοτελή επεισόδια που δεν κουράζουν, σε συνδυασμό με το μεγάλο όπλο του high concept χαρίζουν στην σειρά πολλούς φανατικούς οπαδούς.

bl2

Συνέχεια

Τυφλό ραντεβού με ένα βιβλίο – Giveaway

Το 2018 ήταν μια θαυμάσια χρονιά για το blog από όλες τις απόψεις. Μπορεί να διάβασα αισθητά λιγότερο, νιώθω όμως ότι οι επιλογές ήταν πιο προσεκτικές και τα αναγνώσματά πιο μεστά. Για να σας ευχαριστήσω για αυτή την γεμάτη χρονιά σκέφτηκα -τι άλλο;- να κάνω έναν διαγωνισμό με τρία βιβλία, κρυφά για εσάς, που θα κληρωθούν αντίστοιχα σε τρεις αναγνώστες του Rive Gauche!

Συνέχεια

Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου του John Fowles

Αν ρωτάτε την ταπεινή μου άποψη, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν απλοϊκό τίτλο σ’ ένα μεγαλειώδες βιβλίο. Αισθάνομαι ότι με παραπλανά με κάποιο τρόπο. H αλήθεια είναι ότι, αν δεν είχα διαβάσει ήδη τον Μάγο και τον Συλλέκτη, θα δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο «Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου«. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν τίτλος ενός viper ρομάντζου ή ενός ερωτογραφήματος. Δεν είναι όμως. Είναι ο τίτλος του τρίτου κατά σειρά μυθιστορήματος του John Fowles και ένα -χωρίς ίσως- από τα σπουδαιότερα έργα μεταμοντέρνας λογοτεχνίας του περασμένου αιώνα.

Συνέχεια

Ποιό παπάκι με νικέλινο τιμόνι στο προαύλιο;

Κάθε αναγνώστης έχει έναν αγαπημένο συγγραφέα, έναν γραφιά, χαλκέντερο ή μη, που η πένα του γράφει κατευθείαν στα χαρτιά της καρδιάς του. Για εμένα, ω τι έκπληξη!, αυτός ο συγγραφέας είναι ο Georges Perec. Το ξεχωριστό με την περίπτωση του Perec είναι ότι η όποια αδυναμία μου στα γραπτά του, αντί να εξασθενεί, αυξάνεται με κάθε επόμενο βιβλίο του που διαβάζω. Έχοντας αισίως προσεγγίσει το μεγαλύτερο μέρος της μεταφρασμένης εργογραφίας του, έχω πλέον μια σχεδόν ολοκληρωμένη εικόνα των θετικών και των αρνητικών, κυρίως των δεύτερων, χαρακτηριστικών της γραφής του. Το Ποιό παπάκι με νικέλινο τιμόνι στο προαύλιο;, με τον τόσο ιδιαίτερο τίτλο, είναι το έργο του με τα πιο εμφανή παραπάνω χαρακτηριστικά. Ένα βιβλίο που οι μισοί θα βρουν ευφυές και οι άλλοι μισοί ανόητο μέχρι αηδίας. Από μόνο του αυτό το επίτευγμα είναι ένας λόγος να το διαβάσει κανείς, δεν νομίζετε;

Συνέχεια

Το ποίημα της εβδομάδας

Ο Γιάννης Βαρβέρης είναι από αυτούς του ποιητές που όλοι κάτι δικό του έχουμε διαβάσει, αλλά δυστυχώς δεν ασχοληθήκαμε περισσότερο. Πολύ κρίμα, γιατί αν τον διαβάσετε, έχει πολλά να σας πει. Η συγκεκρωμένη έκδοση των ποιημάτων του κυκλοφορεί σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Κέδρος. Η επιλογή της σημερινής ανάρτησης είναι εποχιακή.

Συνέχεια