Six Feet Under (2001-2005)

Κάποτε, όχι πολύ καιρό πιο πριν, ένας φίλος μου είπε πως αυτή η σειρά του άλλαξε την ζωή. Τότε, όταν άκουσα την συμβουλή του και την παρακολούθησα, συμφώνησα απόλυτα μαζί του. Δεν νομίζω ότι εύκολα μια σειρά μπορεί να χτίσει ισχυρούς χαρακτήρες και θεωρώ μάλλον αδύνατο να επηρεάσει το κοινό με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι απλό: το επεισόδιο τελειώνει, η οθόνη κλείνει και η ιστορία παύει να σε απασχολεί. Δεν είναι όμως έτσι, όχι τουλάχιστον στην περίπτωση του Six Feet Under. Δεν συνηθίζω να συμμερίζομαι την γνώμη των ειδικών, αφενός γιατί όποιος επαγγέλλεται τηλεοπτικός κριτικός μου φέρνει μια τάση προς έμετο και αφετέρου γιατί υπάρχουν πολλά ακόμα να δω μέχρι να φτάσω στην τελική κρίση, αλλά αυτή τη φορά είχαν δίκιο. Το Six Feet Under είναι ό,τι καλύτερο έχει δείξει η οθόνη του υπολογιστή μου.

maxresdefault

Συνέχεια

Advertisements

Το ποίημα της εβδομάδας

Αναπόσπαστο κομμάτι της επαφής του αναγνώστη με το βιβλίο είναι η πρώτη εικόνα. Κάπου το είδες, κάποιος το διάβαζε και σου κίνησε την περιέργεια. Συνήθως έτσι ξεκινάει το ταξίδι της ανάγνωσης. Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση, του κεραυνοβολήματος. Η περίπτωση δηλαδή που διασταυρώνεσαι με ένα βιβλίο και σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή. Αυτό έπαθα με το Polaroid του Παρασκευά Καρασούλου. Το μικρό κόψιμο, το όμορφο εξώφυλλο και ο αινιγματικός τίτλος με κέρδισαν αμέσως. Όταν δε ξεκίνησα να το διαβάζω, ε τότε το ερωτεύτηκα για τα καλά. Νομίζω θα καταλάβετε και εσείς το γιατί παρακάτω.

2018-10-31 01.52.43 1.jpg

Συνέχεια

Είμαστε χώρες που αλλάζουν σύνορα χωρίς πολέμους

Μου φαίνεται απίστευτο ότι σε μερικές εβδομάδες θα μας αποχαιρετήσει το ’18. Καλά καλά δεν το συνήθισα, δεν το χόρτασα, και σε λίγο φεύγει. Φεύγει όμως γεμάτο, όπως και αυτός εδώ ο μήνας. Ο Οκτώβρης κύλησε στην ρουτίνα που είχε καθιερώσει ο Σεπτέμβρης και η αλλαγή της ώρας, η τελευταία κατά πολλούς, ήρθε να με αποσυντονίσει ακόμα μια φορά. Η νύχτα πέφτει στην καρδιά του απογεύματος, αλλά αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι το φως, η κόκκινη ανατολή, που βλέπω όταν ξυπνάω. Πέφτει πάνω στους ηλιακούς και τα μαδημένα μπαλκόνια χρωματίζοντας τα. Δεν είναι πια οι τοίχοι που μπάζουν υγρασία με τα σάπια κουφώματα, είναι όμορφα ερείπια, σαν τις ζωές μας.

the-month-october.jpg

Συνέχεια

Αν του Λάμπρου Καντίλα

του Λάμπρου Καντίλα 

Ξύπνησε.

Είχε ξεχάσει να βάλει ξυπνητήρι, μόλις κατάλαβε όμως ότι ξημέρωσε Κυριακή δεν τον ένοιαξε πολύ. Σηκώθηκε, πλύθηκε και ετοιμάστηκε να πάει στο αγαπημένο του μαγαζί που κάθε Κυριακή του άρεσε να κάθεται να πίνει τον καφέ του, να χαζεύει τους περαστικούς διαβάζοντας τα νέα ή παρακολουθώντας τα προφίλ του σε διάφορα δικτυακά κοινωνικά μέσα.

tumblr_nxgtxg9Ano1re56h2o1_1280.jpg

Συνέχεια

Το ποίημα της εβδομάδας

Αν υπάρχει ένας σύγχρονος ποιητής που με έκανε να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, αυτός είναι με βεβαιότητα ο Παλαιστίνιος Mahmoud Darwish. Από τους στίχους μέχρι τις συνεντεύξεις του, τα λόγια αυτού του ανθρώπου είναι συγκλονιστικά, γεμάτα φλόγες και πάθος. Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, οι στοίχοι του συνεχίζουν να εμπνέουν τους Παλαιστίνιους και γίνονται θούριοι ξεσηκωμού. Η ποίηση εξάλλου δεν ανήκει σε αυτούς που τη γράφουν, αλλά σε αυτούς που την έχουν ανάγκη.

DqRg7KjXQAIEo1P.jpg

Συνέχεια

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας του Gabriel Garcia Marquez

Το ρομαντικό στοιχείο, και πιο συγκεκριμένα ο έρωτας, είναι ένα από τα κατεξοχήν χαρακτηριστικά στον λογοτεχνικό κόσμο. Όλα τα βιβλία, κλασικά και μη, έχουν σημαδευτεί από κάποια ερωτική σχέση στις σελίδες τους. Κάποιες παραμένουν σε πρωτόλειο στάδιο, κάποιες εξελίσσονται και κάποιες άλλες παγιώνονται μέσα στο χρόνο τρεφόμενες από τις αθάνατες αξίες της καρδιάς, την μνήμη και την ελπίδα. Ένας τέτοιος έρωτας πότισε και τις σελίδες του Έρωτα στα χρόνια της χολέρας και τον έκανε, κυριολεκτικά, αθάνατο. Είναι μονόδρομος πια, μετά τις Θλιμμένες Πουτάνες θα πιάσω ένα ένα τα βιβλία του Gabriel Garcia Marquez για να δω ποιο θα με κερδίσει περισσότερο. Μέχρι στιγμής, το συγκεκριμένο έχει τα πρωτεία.

2018-10-22 04.17.19 1.jpg

Συνέχεια

Το ποίημα της εβδομάδας

Στις 21 Οκτωβρίου 1907 γεννήθηκε στην Αθήνα ένας από τους σπουδαιότερους -και λιγότερο- αναγνωρισμένους καλλιτέχνες του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, ο πολυπράγμων Νίκος Εγγονόπουλος. Ό,τι και να ειπωθεί για το καλλιτεχνικό του έργο είναι προκλητικά λίγο για αυτό δεν θα πω τίποτα άλλο. Θα σας αφήσω μονάχα να τον απολαύσετε σε ένα από το όμορφα ποιήματά του, την Ελεονώρα, που περιλαμβάνεται στην συγκεντρωτική συλλογή των ποιημάτων του από τις εκδόσεις Ίκαρος.

43141161_2149242892017234_7991015709108862976_n.jpg

Συνέχεια