WELCOME TO TWIN PEAKS… AGAIN (edit)

tumblr_static_tumblr_static_5u59bro00loocscksss4swc8o_640

Βρίσκομαι στην πιο ευχάριστη θέση να ανακοινώσω την πολυαναμενόμενη επιστροφή του Twin Peaks στις οθόνες μας, σήμερα Κυριακή, στις 4 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα (ώρα Ελλάδος – 9/8c) στο Showtime!…. το οποίο Showtime είναι ιδιωτικό καλωδιακό αμερικάνικο κανάλι – και καλή τύχη στο να βρείτε ένα livestream δωρεάν της προκοπής. (εχεμ… DISCLAIMER: δεν προωθούμε ή χρησιμοποιούμε καμίας μορφής πειρατεία σε αυτό το blog. Το τί θα κάνει ο καθένας για να δει τις προτάσεις μας σε σειρές, ταινίες και ό,τι άλλο είναι καθαρά δική του ευθύνη. Τώρα που ξεκαθαρίσαμε τα βασικά, ας προχωρήσουμε στο θέμα μας.)

twin-peaks-entire-mystery-blu-ray-4

25 χρόνια μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου, πιστός στο ραντεβού του (μεταξύ μας, είναι 26 χρόνια μετά, αλλά τέλος πάντων), ο David Lynch επιστρέφει στο καθήκον του να προβληματίσει, να μπερδέψει, να συγκινήσει, και γιατί όχι, να εξοργίσει τους τηλεθεατές του. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Η Σοβιετική Ένωση έχει πλέον και επισήμως πέσει, το μιλένιουμ έφτασε χωρίς να τελειώσει ο κόσμος, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δημιουργηθεί, έχει ακμάσει και τώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού (ας μην κοροϊδευόμαστε), ο πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος έχει εκλεχθεί εις διπλούν και τελείωσε τη θητεία του, το 2012 ήρθε και πάλι δεν τελείωσε ο κόσμος, ο πόλεμος της Αμερικής με Ιράκ και Αφγανιστάν άρχισε και τελείωσε, η τρομοκρατία έχει γίνει παγκόσμιο φαινόμενο, το ίντερνετ έχει καταλάβει τη ζωή μας και βρισκόμαστε στην εποχή της τεχνολογικής ανάπτυξης. Α, και ο Τραμπ είναι πλανητάρχης (το άλλο με τον Τοτό, που λέμε;;;). Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα σε αυτά τα χρόνια, όμως κάποιες αξίες παραμένουν αναλλοίωτες.

twinpeaks-crop-promo-xlarge2

Ας κάνουμε έναν απολογισμό.
SPOILER ALERT SPOILER ALERT SPOILER ALERT SPOILER ALERT SPOILER ALERT.

Είχαμε μείνει εκεί όπου ο σερίφης Τρούμαν μαζί με τον γιατρό Χέιγουαρντ παρακολουθούσαν την κατάσταση του πράκτορα Κούπερ στο δωμάτιό του στο ξενοδοχείο, μετά την περιπέτεια που είχε περάσει στο Black Lodge μαζί με την Άννι. Υπενθυμίζω πως η Άννι είχε κάτσει στο νοσοκομείο μετά από όλο αυτό, γιατί βρισκόταν σε πιο βαριά κατάσταση από τον Κούπερ. Εκεί λοιπον, στο δωμάτιο του Κούπερ, βλέπουμε τον πράκτορα να ξυπνάει και να ρωτάει για το πώς είναι η Άννι. Ο Τρούμαν τον καθησυχάζει, λέγοντάς του ότι είναι στο νοσοκομείο αλλά είναι καλά και μετά ο Κούπερ ανακοινώνει ότι πρέπει να πλύνει τα δόντια του. Ο πράκτορας σηκώνεται και κατευθύνεται στο μπάνιο, ανακοινώνοντας για δεύτερη φορά ότι πρέπει να πλύνει τα δόντια του. Ο Τρούμαν τον ενθαρρύνει λέγοντάς του, καλή ιδέα, και ο Κούπερ μπαίνει στο μπάνιο. Εκεί, παίρνει την οδοντόβουρτσα και την οδοντόκρεμα στα χέρια του και αφού αδειάσει ολόκληρο το σωληνάριο της οδοντόκρεμας στο νιπτήρα, βαράει το κεφάλι του στον καθρέφτη σπάζοντάς τον και αρχίζει να γελά μανιωδώς, επαναλαμβάνοντας κοροϊδευτικά “πώς είναι η Άννι;”, δηλαδή την ερώτηση που είχε κάνει προ ολίγου στον Τρούμαν. Στην αντανάκλαση του καθρέφτη όμως, δεν είναι ο Κούπερ, αλλά ο Μπόμπ. Και εκεί πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

twinpeakscast

Τί θα μπορούσε να έχει συμβεί;
Νομίζω ότι είναι αρκετά ξεκάθαρο, ο Κούπερ έχει κυριευτεί από τον Μπομπ. Τί έχει γίνει όμως μέσα σε αυτά τα 25 χρόνια; Μήπως ο Κούπερ έχει λάβει τώρα τη θέση του κακού; Και θα τον δούμε μετά από τόσο καιρό να έχει σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο σε όλο το Τουίν Πικς; Άραγε έφυγε ο Μπόμπ από μέσα του για να βρει κάποιον άλλο ξενιστή; Και επιπλέον, κατάλαβε ο Κούπερ επιτέλους ότι το άλλο του μισό δεν είναι κανένας άλλος εκτός από την Όντρεϊ Χόρν; Τί συνέβη τελικά στον Λίο Τζόνσον; Τί απέγινε ο Γκάρλαντ Μπριγκς; Πού είναι η Λώρα Πάλμερ; Ζει ακόμη η Κυρία με τον Κορμό; Τί περιέχει άραγε το πανούργο και εύστροφο μυαλό του David Lynch;

Θα τα μάθουμε όλα επιτέλους στο νέο επεισόδιο σημερα Κυριακή στις 9μμ ET στο Showtime.

Και να θυμάστε:
THE OWLS ARE NOT WHAT THEY SEEM (or anything else in this town, for that matters)

1200

ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Οι συνδρομητές του Cosmote TV θα έχουν την ευκαιρία να το παρακολουθήσουν αύριο Δευτέρα στις 11 το βράδυ στο Cosmote Cinema 4HD. Επίσης μπορείτε να το δείτε μέσω amazon ή μέσα από οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα σας βολεύει από τη λίστα του showtime στο sho.com/order. Άντε, τυχερούλιδες, σας έφεξε πάλι!

Advertisements

We Fell on Black Days: Farewell mr. Boyle

cc_now

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο κόσμος της μουσικής έχει υποστεί αναντικατάστατες απώλειες. Η πιο πρόσφατη είναι ο θάνατος του πενηνταδιάχρονου (52) τραγουδιστή και μουσικού Christopher John Boyle, ή αλλιώς Chris Cornell, την 17η του Μάη 2017, μετά από ένα show του συγκροτήματός του Soundgarden στο Ντιτρόιτ. Τα αίτια θανάτου παραμένουν άγνωστα κατά κύριο λόγο και θα εξερευνηθούν τις ακόλουθες μέρες. Φήμες όμως υποστηρίζουν το σενάριο πιθανής αυτοκτονίας, λόγω της κατάστασης στην οποία βρέθηκε το άψυχο σώμα του μουσικού. Οι φάνς σε όλο τον κόσμο θρηνούν για το χαμό του Cornell και αφήνουν τα συλλυπητήριά τους στα social media.

Ο Chris Cornell, για όσους δεν τον ξέρουν, ήταν τραγουδιστής, κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος του πασίγνωστου grunge συγκροτήματος Soundgarden, ενώ έχει υπάρξει μέλος των Audioslave (με μέλη των πρώην Rage Against The Machine), Temple of the Dog (με μέλη των μελλοντικών -για τότε- και εξίσου πασίγνωστων Pearl Jam) και άλλων μουσικών σχημάτων, ενώ έχει συνεργαστεί με κορυφαίους μουσικούς όπως οι Alice Cooper, Slash και Carlos Santana.

sg-608x450

Ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης, ο Cornell έχει συμμετάσχει σε διάφορα projects στον τομέα της μουσικής, της γαστρονομίας, της μόδας και της υποκριτικής, και έχει ασχοληθεί ενεργά με την φιλανθρωπία, αφού ο ίδιος και η ελληνικής καταγωγής σύζυγός του Βίκη Καραγιάννη, δημιούργησαν το ίδρυμα “Chris and Vicky Cornell Foundation”. Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως “ένας από τους πατέρες – ιδρυτές της grunge μουσικής”, και έχει κατακτήσει πολυάριθμες διακρίσεις και τίτλους για το ταλέντο του, το έργο του και τη συμβολή του στη ροκ μουσική σκηνή.

Ο Cornell αφήνει πίσω του τα τρία του παιδιά και την σύζυγό του, εκτός από τους εκατομμύρια θαυμαστές του, να θρηνούν για τον χαμό του και να προστατεύουν την μνήμη του και την πολιτιστική κληρονομία του στο χρονοντούλαπο της ιστορίας της μοντέρνας αμερικάνικης μουσικής κατά τον εικοστό και εικοστό πρώτο αιώνα.

Αναπαύσου εν ειρήνη πολυαγαπημένε.
Say Hello 2 Heaven κι από εμάς…

chris12

Αποστολή Σέρρες: Μια Όαση πολιτισμού στην καρδιά της πόλης.

20160624_195523-01Στη διάρκεια του πρόσφατου ταξιδιού μου στην υπέροχη πόλη των Σερρών, βρέθηκα αντιμέτωπη με πολλές ενδιαφέρουσες προκλήσεις που απαιτούσαν την άμεση προσοχή μου. Οι προσωπικές μου υποχρεώσεις που αποτέλεσαν και τον λόγο για αυτό το ταξίδι, με είχαν απορροφήσει εντελώς, με αποτέλεσμα τα απογεύματα να έχω ανάγκη την καθημερινή μου βόλτα στους ήσυχους δρόμους της πόλης, ώστε να μπορώ να ξεκουράσω το μυαλό μου. Όποιος ζει ή έχει ζήσει στην επαρχία, ξέρει πως ο χρόνος εκεί κυλά διαφορετικά. Κάπως έτσι, σε παρασέρνει να περπατάς χωρίς να το σκέφτεσαι, να περιπλανιέσαι στην πόλη χωρίς να ξέρεις πού βρίσκεσαι, μαγεμένος από την ομορφιά του τόπου που ξεπροβάλλει από κάθε γωνία και κάθε σοκάκι.

20160624_192926-01

20160624_192120-01.jpg

Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν όταν ανακάλυψα ένα μοναδικό, ρετρό μαγαζάκι στην κεντρική πλατεία, ακριβώς στην καρδιά των Σερρών, με μεγάλες πινακίδες και με μια φράση γραμμένη επάνω τους, που μου φάνηκε πολύ οικεία. Το όνομα αυτού Melody Maker. «Σαν το περιοδικό;» σκέφτηκα αμέσως, έχοντας διαβάσει δεκάδες άρθρα και συνεντεύξεις από αυτό το πασίγνωστο βρετανικό περιοδικό, το οποίο δεν υπάρχει πια. Αισθάνθηκα ενθουσιασμένη και μαγνητισμένη από τη γοητεία του, κι έτρεξα μέσα για να δω περί τίνος επρόκειτο.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το Melody Maker ήταν βρετανική εβδομαδιαία φυλλάδα που υπήρχε από το 1926 έως το τέλος του 2000 και είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη και ιστορία, αφού αποτέλεσε το πρώτο περιοδικό του είδους του (εβδομαδιαίο μουσικού περιεχομένου) και φιλοξένησε στις σελίδες του μυριάδες συγκροτημάτων και καλλιτεχνών, από τους καλύτερους των ειδών τους.

20160624_192456-01.jpegΕνθουσιάστηκα λοιπόν όταν είδα πως ο τόπος στον όποιον ταξίδευα από μικρό παιδάκι, έχει τελικά κάτι με το οποίο μπορώ να ταυτιστώ. Αφού πέρασα μέσα, πήρα την άδεια για να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες και συζήτησα για λίγο με μια κυρία που δούλευε στο μαγαζί. Εκστασιάστηκα! Στα λίγα λεπτά που μιλήσαμε, έμαθα πως είχε παρευρεθεί στην ιστορική συναυλία του Rock In Athens το 1985 και μου επιβεβαίωσε όλες τις φήμες που είχα διαβάσει περί χαμού στην πρώτη ημέρα του φεστιβάλ. Επιπλέον μου επιβεβαίωσε πως όντως, το όνομα του μαγαζιού προέρχεται από το γνωστό ομότιτλο περιοδικό.

20160624_192628-01

Έπειτα μιλήσαμε για την μουσική και κυρίως για την χαμένη επαφή της νεολαίας με την μουσική. Για το πόσο ο κόσμος έχει πάψει να επιδιώκει τη δημιουργία συναισθηματικών δεσμών με τις τέχνες γενικότερα, πράγμα το οποίο εκδηλώνει μια γενιά αποκομμένη από την πραγματικότητά της και αφιερωμένη ψυχή τε και σώματι στην καθημερινή τους βασική ρουτίνα. Μου είπε πως ο κόσμος δεν εκτιμά πια τους θρύλους, διότι έτσι βρίσκουν τρόπο να καλύψουν την δική τους απραξία και απουσία έμπνευσης, πράγμα το οποίο έχω νιώσει βαθιά μέσα μου στις περισσότερες συναναστροφές μου και φυσικά συμφωνώ ακράδαντα. Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, διότι δεν το ήξερα και ούτε μπορούσα να το φανταστώ ποτέ μου, ήταν όταν μου ομολόγησε πως στις Σέρρες υπάρχουν πολλοί μουσικόφιλοι που επισκέπτονται συχνά το μαγαζί. Ήταν μεγάλη η απογοήτευσή μου για την πολύχρονη άγνοιά μου για την ύπαρξή του, χρόνος που θα μπορούσα να έχω περάσει δημιουργικά, με ανθρώπους που με καταλαβαίνουν, προσκομίζοντας πληθώρα γνώσεων και εμπειριών από άτομα με βαθιά και πραγματική αγάπη για τη μουσική, δηλαδή για το μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης με το οποίο ταυτίζονται περισσότερο όπως κι εγώ. Αν το ήξερα, θα είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω στην Βορειοελλαδίτικη «Μέκκα» της θρυλικότερης μοντέρνας μουσικής του 20ου και 21ου αιώνα. Παρόλα αυτά, ακόμη και στη δεδομένη χρονική στιγμή, είμαι ευγνώμων που γνώρισα μία άλλη πλευρά της πόλης των Σερρών.

20160624_192726-01

 

Όταν έφυγα, κι έψαξα στο ίντερνετ για αυτό το δισκάδικο, συνειδητοποίησα πως επρόκειτο για ένα πολύ σημαντικό κατάστημα, με πολλούς καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, να έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε αυτόν το χώρο. Κατάλαβα πόσο μεγίστης αξίας αποτελεί και πως υπηρετεί έναν ιερό σκοπό με την λειτουργία του εδώ και 35 χρόνια, να διαφυλάσσει και να εξασφαλίζει την πολιτιστική καλλιέργεια των κατοίκων, όχι μόνο της πόλης αλλά και των γειτονικών πόλεων, κωμοπόλεων και λοιπών ειδών αποίκησης.

Όσο για το προσωπικό; Η κυρία, εκτός από ευγενέστατη και εξυπηρετικότατη, ήταν και πραγματικά ενημερωμένη στον τομέα της, ίσως ένα από τα άτομα με τη μεγαλύτερη μουσική παιδεία που έχω συναντήσει από κοντά. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον ιδιοκτήτη, τον κύριο Βασίλη, για πολύ, διότι είχε δουλειά στο απέναντι κατάστημα του μαγαζιού. Είχα όμως την ευκαιρία να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες και από τα δύο καταστήματα του Melody Maker, του ιστορικού αυτού δισκάδικου των Σερρών.

20160624_191859-01.jpg

Μέσα από αυτή την ανάρτηση θα ήθελα να ευχαριστήσω το Melody Maker για την βοήθεια του, την συνεργασία και την εξυπηρέτηση, και επιπλέον θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους πόσο σημαντικό είναι να επενδύουμε στα τοπικά μαγαζιά όσο μπορούμε, ώστε να τα στηρίξουμε σε αυτές τις δύσκολες εποχές, και να τα σταματήσουμε από την διάλυση, γιατί όταν ένα δισκοπωλείο κλείνει για πάντα τις πόρτες του, μια μεγάλη καλλιτεχνική γέφυρα πεθαίνει και αφήνει τον τόπο μας πολιτιστικά ανάπηρο. Και ποιος θέλει να ζει σε έναν τέτοιο τόπο;;;

 

20160624_194006-01.jpeg20160624_193653-01.jpeg20160624_191910-01.jpeg

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ BON IVER

p01br6f4Ήρθε ο Ιούνιος και έφερε μαζί του το καλοκαίρι και επίσημα πλέον στη χώρα μας. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν καλά πόσο παθιασμένα αντιπαθώ αυτή την εποχή του χρόνου. Κάθε καλοκαίρι λοιπόν, με πιάνει μια νοσταλγία για τον χειμώνα. Έτσι και φέτος, έβγαλα τη χειμερινή μου διάθεση από την ντουλάπα και άρχισα να παραπονιέμαι για τη ζέστη υπό τη συνοδεία ατμοσφαιρικής χειμωνιάτικης μουσικής.
Από την λίστα αναπαραγωγής δε θα μπορούσαν να λείπουν οι Bon Iver, ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ο λόγος γι αυτό κυρίως οφείλεται στον μινιμαλιστικό χαρακτήρα του ήχου τους, στις ξεκούραστες μελωδίες τους και στο συναισθηματικά φορτισμένο στιχουργικό τους υπόβαθρο. Και ενώ βεβαίως κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου, υπάρχει κάτι στη μουσική του συγκροτήματος αυτού, που απαιτεί κουβέρτα, βροχή και χουχούλιασμα για να μπορέσει κάνεις να βιώσει ολοκληρωμένα την εμπειρία του φαινομένου Bon Iver. Συνεπώς, είναι ωφέλιμο να δούμε κάποιες βασικές πληροφορίες περί αυτού.
Όλα άρχισαν όταν ο Justin Vernon έφτασε σε σημείο ναδίρ στη ζωή του, και μαζί με όλα τα υπόλοιπα που του είχαν συμβεί, αρρώστησε από λοιμώδη μονοπυρήνωση. Τότε αποφάσισε να εγκαταλείψει το μέρος στο οποίο έμενε και να μετεγκατασταθεί στο εξοχικό του πατέρα του στο Wisconsin. Σε ένα χιονισμένο και κρύο Wisconsin και με μια άκρως υποτονική και καταθλιπτική διάθεση, αποφάσισε να περάσει δημιουργικά το χρόνο του μέχρι να γίνει καλά, γράφοντας μουσική. Στην κρύα κάι απομονωμένη ξύλινη καλύβα του λοιπόν, συνέθεσε το άλμπουμ ‘For Emma, Forever Ago’ υπό το όνομα ‘Bon Iver’. Το άλμπουμ ήταν επηρεασμένο, μεταξύ άλλων, και από κάποια σειρά που παρακολουθούσε μανιωδώς τότε (τύπου “ταξίδι επιβίωσης στην Αλάσκα”), και αντικατόπτριζε στον ήχο του τη μοναξιά που ένιωθε ο δημιουργός του, την θλίψη του για τον πρόσφατο διπλό χωρισμό του από τη σύντροφό του και από την προηγούμενη καλλιτεχνική του συνεργασία, καθώς και διάφορα άλλα πτωτικά συναισθήματα που είχαν υποκινηθεί από διάφορα άλλα γεγονότα στη ζωή του. Χρησιμοποιώντας μια ακουστική κιθάρα και φτηνό βασικό εξοπλισμό ηχογράφησης, δημιούργησε το άλμπουμ που θα του άλλαζε τη ζωή. Έτσι, έχοντας αναρρώσει πλήρως από τη λοίμωξη, δημοσίευσε το έργο του το 2007. Με μια ταπεινή αρχή, το άλμπουμ είχε αποσπάσει καλές κριτικές, και ύστερα από την δημοσίευση του single “skinny love”, όλα πήραν τον δρόμο τους ανοδικά.

bon_iver_-_for_emma_forever_ago
Για να μην τα πολυλογώ, ο Vernon συγκέντρωσε κάποιους μουσικούς που γνώριζε και προχώρησε σε περιοδεία με το όνομα Bon Iver και στην ηχογράφηση ενός EP (“Blood Bank”, 2009) καθώς και ακόμα ένα άλμπουμ, με τίτλο “Bon Iver” (2011). Το νέο αυτό άλμπουμ αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία και κατάφερε να αποσπάσει τέσσερις υποψηφιότητες για βραβεία Grammy το 2011, εκ των οποίων κέρδισε τα δύο. Διάφορα τραγούδια από τα δύο άλμπουμς συναντώνται σε πληθώρα soundtracks γνωστών τηλεοπτικών σειρών, όπως το “Grey’s Anatomy”, πράγμα που αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την εξάπλωση της επιτυχίας του συγκροτήματος και την έκθεσή του στο ευρύ κοινό.
Από τότε το συγκρότημα αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα, με τον Vernon να έχει την ανάγκη να στρέψει αλλού την προσοχή του. Το μόνο δείγμα νέου υλικού είναι κάποια τραγούδια σποραδικά, τα οποία δεν φιλοξενούνται από κάποιο άλμπουμ ή EP, καθώς και κάποια live shows εδώ κι εκεί. Μέχρι τώρα δεν υπάρχουν πληροφορίες για μελλοντικά σχέδια, ούτε κάποια οργανωμένη δισκογραφική δουλειά. Το μόνο που μπορώ να σας πω παρόλα αυτά είναι ότι οι φανς του συγκροτήματος (συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου) περιμένουμε με αγωνία την επόμενη κίνηση των Bon Iver. Και το νιώθω, κοντοζυγώνει η ώρα!

DAVID BOWIE: 1947 – ∞

david_bowie-06

Σήμερα η μέρα μου άρχισε περίπου όπως οι άλλες. Σηκώθηκα, πλύθηκα, ντύθηκα. Όλα ήταν κανονικά. Σήμερα όμως δεν είναι μια κανονική ημέρα. Σήμερα άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, ένας από τους ελάχιστους. Ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ. Σήμερα, στις 10/1/2016 ημερομηνία και ώρα Νέας Υόρκης, πέθανε ο David Bowie.
Τα κακά μαντάτα τα έμαθα το πρωί, στη σχολή. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν φάρσα. Δεν ήθελα να πιστέψω πως ένας τέτοιος άνθρωπος σαν τον David Bowie είναι θνητός. Ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο. Μετά έμαθα πως υπέφερε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο από καρκίνο. Παρόλα αυτά όμως, βρήκε τη δύναμη, ακόμα και αυτήν την ύστατη στιγμή, να κάνει αυτό που αγαπάει. Πρόσφατα λοιπόν, για την ακρίβεια στις 8 Γενάρη του παρόντος έτους, στα 69α γενέθλιά του, κυκλοφόρησε τον νέο και τελευταίο του δίσκο “Blackstar ★ ”. Το πικρόγλυκο γεγονός είναι πως είχε προλάβει να δημοσιεύσει το τελευταίο του single/video clip με το όνομα “Lazarus”. Ήξερε άραγε τι θα γινόταν τις επόμενες ημέρες?

blackstar_album_cover

Το εξώφυλλο του τελευταίου άλμπουμ του David Bowie με τίτλο Blackstar

Υπάρχουν πολλές εικασίες για την επιλογή του single αυτού, καθώς και του ομώνυμου μιούζικαλ που ετοίμαζε, αλλά εξαθλιωμένος από την ύπουλη αυτή αρρώστια, δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει. Μέχρι την τελευταία του στιγμή, δούλευε και δημιουργούσε. Και ακόμη και τότε, ολοκλήρωσε το τελευταίο του άλμπουμ, ίσως ως δώρο για τους φανς του και ίσως σαν να έλεγε με αυτόν τον τρόπο το δικό του αντίο στον άθλιο γήινο κόσμο.

(το νέο του βίντεο με το όνομα Lazarus βγήκε πριν από λίγες ημέρες)

Είμαι συντετριμμένη από τότε που άκουσα τα νέα. Γι αυτό, συγχωρέστε με αν το ύφος μου είναι συναισθηματικότερο από άλλες φορές. Και αν οι φράσεις μου είναι περισσότερο απότομες. Αλλά η αλήθεια είναι πως εύχομαι να μην έγραφα αυτό το άρθρο. Μακάρι να μην χρειαζόταν να αποχαιρετήσω ακόμα έναν σπουδαίο καλλιτέχνη με αυτόν τον τρόπο. Πόσο μάλλον τον συγκεκριμένο.
Θεωρώ πως για λόγους σεβασμού προς τον εκλιπόντα, δεν είναι πρέπον να πλατιάσω. Δεν χρειάζεται να πω τα κατορθώματά του, διότι τα ακούμε και τα βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας, είναι κομμάτια της ζωής μας. Δε χρειάζεται να πω πόσο θα μου λείψει και πόσο φρικτή είναι η απώλειά του από τον υλικό μας κόσμο. Το μόνο που θέλω να εκφράσω είναι πως τον ευχαριστώ πολύ μέσα από τα βάθη της ψυχής μου για το έργο που μας άφησε. Κυρίως θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την έμπνευση που απλόχερα χάρισε σε τόσα πολλά μικρά και μεγάλα παιδιά που ονειροπολούσαν, και χάρη σε αυτόν έγιναν οι σπουδαίοι καλλιτέχνες που είναι σήμερα, και που αγαπώ βαθιά. Χωρίς αυτόν, τίποτα δε θα ήταν το ίδιο.
Θα ήθελα, πριν φύγω να στείλω τα ταπεινά μου συλλυπητήρια στους συγγενείς και φίλους του εκλιπόντος.

Καλή σου τύχη εκεί που θα είσαι, αξιότιμε κύριε Bowie ή Jones, αναπαύσου εν ειρήνη.

MUSIC: The very best of 2015 (part 1)

Το 2015 υπήρξε για πολλούς ένα τραυματικό έτος. Εγώ δεν αποτελώ φυσικά εξαίρεση. Παρόλα αυτά βέβαια, για τους φανς κάποιων καλλιτεχνών, το 2015 έφερε μεγάλα δώρα. Με αυτή τη βαρετή μεν, απαραίτητη δε, εισαγωγή, θα κάνω ένα countdown των αγαπημένων μου μουσικών στιγμών. Ο χρόνος είναι χρήμα και τα πολλά λόγια είναι φτώχεια λέει ο λαός μας, και μία που δεν έχω ούτε χρήμα, ούτε χρόνο αλλά ούτε και πολλά λόγια να ξοδέψω, λέω να περάσω αμέσως στο παρασύνθημα.

  • ΝΟΥΜΕΡΟ 10:
    To νέο άλμπουμ των Florence + The Machine
    “How Big, How Blue, How Beautiful”
    Μετά από απουσία περίπου τριών ετών από τις δισκογραφικές κυκλοφορίες, μεγάλες περιοδείες, κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών και αυτοκαταστροφικές περιόδους, η πολυαγαπημένη (μου) Florence Welch επιστρέφει με το επίσης πολυαγαπημένο (μου πάλι) + The Machine, και με τα μαγικά που μόνο αυτοί ξέρουν να κάνουν, κυκλοφόρησαν το νέο τούτο άλμπουμ και έκαναν κοινό και κριτικούς να παραληρούν στο άκουσμά του. Ο δίσκος είναι αρκετά πιο ωμός από το προηγούμενο Ceremonials, τα κομμάτια πιο προσωπικά, η μουσική πιο οργανική και γενικά γήινη. Η Florence, με έναν διαφορετικό αέρα που θυμίζει Stevie Nicks (ιδιαιτέρως τιμητικός τίτλος για την κοκκινομάλλα βρετανίδα), μας ταξιδεύει σε ένα ταξίδι προσωπικής αναζήτησης, εσωτερικού πολέμου και εν τέλει λυτρωτικής ανάστασης και μας θυμίζει πως, σαν τον Φοίνικα, ξέρει να αναγεννιέται από τις στάχτες της. Is it big? Ναι. Is it blue? Σιγουρα. Is it beautiful? Αναμφισβήτητα.
  • ΝΟΥΜΕΡΟ 9:
    Το νέο άλμπουμ των New Order
    “Music Complete”
    Οι θρυλικοί πιονέροι της Synthpop από τη Βρετανία κυκλοφόρησαν φέτος την 10η σε σειρά δισκογραφική τους δουλειά, την πρώτη δε που υπογράφει η λατρεμένη indie εταιρία Mute. Στο άλμπουμ θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει με το πρώτο άκουσμα τις διαφορετικές επιρροές του συγκροτήματος σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, καθώς και το πόσο φρέσκο ακούγεται, παρόλο που πρόκειται για μία πλέον μπάντα με πολυετή καριέρα στο μουσικό στερέωμα. Οι New Order ακόμα, δανείζονται φωνητικά από άλλους καλλιτέχνες σε διάφορα τραγούδια, κάτι το οποίο προσδίδει ακόμα περισσότερη ποικιλία, και ολοκληρώνει τούτο το electro pop μωσαϊκό, που είναι το Music Complete. O δίσκος περιέχει και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του συγκροτήματος, το Tutti Frutti.
  • ΝΟΥΜΕΡΟ 8
    Το νέο άλμπουμ από Marina And The Diamonds
    “FROOT”
    Η Marina And The Diamonds, ή αλλιώς Marina Diamandis, το εθνικό μας “διαμάντι” της synthpop, τουλάχιστον κατά το ήμισυ, κυκλοφόρησε τον νέο “ζουμερό” της δίσκο εν ονόματι Froot. Από το 2012, μετά την επιτυχία του Electra Heart, μία ακυρωμένη συναυλία στην πατρίδα μας και μία χρεωκοπία της εταιρίας της (ουπς), η Μαρίνα επέστρεψε πιο δυνατή, πιο ώριμη και πιο καλλιεργημένη μουσικά απ’ότι ήταν πριν. Στο νέο της άλμπουμ πήρε πολλά ρίσκα, καθώς δεν πρόκειται για ένα κλασσικό synthpop ήχο, αλλά για ένα ποπ άλμπουμ με ενορχηστρώσεις, σύνθετα πλεγμένες και φινιρισμένες με στοιχεία από electropop, dance και rock επιρροές. Επιπλέον, το πιο σημαντικό είναι πως ο δίσκος αυτός είναι γραμμένος αποκλειστικά από τη Μαρίνα, σε επίπεδο στίχων και μουσικής.. Δε θα μπορούσαμε παρά να πούμε συγχαρητήρια στην καλλιτέχνιδα για την υπέροχη δουλεία της.
  • ΝΟΥΜΕΡΟ 7
    Το νέο άλμπουμ των Dave Gahan & Soulsavers
    “Angels And Ghosts”
    Δε θα μπορούσα ούτε κατά διάνοια να παραλείψω από τη λίστα με τις καλύτερες μουσικές στιγμές του έτους το συγκεκριμένο άλμπουμ, το οποίο συνεχίζει και ανθίζει μέσα μου σε κάθε νέο άκουσμα. Τα λόγια είναι περιττά, ειδικά αφού έχω ήδη κάνει την κριτική για αυτό το άλμπουμ σε προηγούμενη μου ανάρτηση (κλικ). Αυτό που έχω να πω είναι πως είμαι πολύ ευχαριστημένη από αυτή τη δουλειά, και πως (ακόμα) περιμένω ένα νέο άλμπουμ από Depeche Mode, να έχω κάτι να βάλω στο νούμερο ένα της λίστας για την επόμενη χρονιά.

For more, stay tuned!

Hidden Gems!

20130319__130322wl-Big Hassle

Low

Μετά από διαμαρτυρίες και παράπονα που έλαβα από ανώνυμο πρόσωπο για την έλλειψη των αναρτήσεών μου στο μπλόγκ, αποφάσισα να γράψω ένα κείμενο για ακόμα ένα συγκρότημα που ακούω φανατικά τον τελευταίο καιρό. Ο λόγος για τους Low, από τη Μιννεσότα (ωω τι σύμπτωση!) των ΗΠΑ.

Το συγκρότημα αυτό υπάρχει εδώ και 22 χρόνια, και το δισκογραφικό τους υλικό είναι ιδιαιτέρως πλούσιο, αποτελούμενο από 11 στούντιο άλμπουμς και κάμποσα EPs. Η πρώτη μου επαφή με τη slowcore/dream pop/indie rock μπάντα έγινε μέσω της πολυαγαπημένης μου βρετανικής σειράς με το όνομα Skins, όπου ένα ιδιαιτέρως συναισθηματικό τραγούδι τους υπήρχε στο soundtrack ενός επεισοδίου. Με το πρώτο άκουσμα, ήξερα πως αυτό το κομμάτι ήταν κάτι που έψαχνα για πολύ καιρο, μια μελωδία τόσο απλη και αγνή και με φωνητικά και στίχους που φτάνουν τον ακροατή στην κάθαρση. Αφού το άκουγα και το άκουγα ξανά και ξανά, δεν μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω περισσότερα για το συγκρότημα, κυρίως γιατί τα μουσικά μου ακούσματα ήταν πολύ διαφορετικά τότε. Τις προάλλες λοιπόν, απολύτως τυχαία, έπεσα σε ένα βίντεο των Low με την διασκευή τους στο κομμάτι “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me” των Smiths. Η διασκευή αυτή λοιπόν, είναι περιττό να σας πω πόσο πολύ με συγκίνησε. Ο τρόπος με τον οποίο είχαν χειριστεί το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν μοναδικός, με αποτέλεσμα να προκύπτει μία εκτέλεση άκρως συναισθηματική, έντονη και διαπεραστική. Στη συνέχεια βρήκα και μία άλλη διασκευή των Low, αυτή τη φορά με το τραγούδι “Transmission” των Joy Division. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας πω πως δεν είμαι τεράστια φαν των Joy Division, σέβομαι τη δουλειά και το έργο τους, αλλά δεν μπορώ να πω πως έχω συγκινηθεί ή πως είχα οποιαδήποτε έντονη μουσική σύνδεση με το συγκρότημα. Η διασκευή όμως των Low με έκανε να αγαπήσω βαθιά αυτό το τραγούδι. Δεν θα πω τίποτε άλλο, θα σας συμβούλευα όμως να το ρίξετε ένα άκουσμα.

Αρκετά όμως με τη συζήτηση για τις διασκευές τους, διότι το original δισκογραφικό τους υλικό είναι πραγματικά εξαίρετο. Για να σας δώσω να καταλάβετε, το πρώτο τους άλμπουμ “I Could Live In Hope” έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα δέκα καλύτερα slowcore άλμπουμς όλων των εποχών. Η μουσική τους στην αρχή της καριέρας τους ξεχωρίζει για τον μινιμαλιστικό ήχο, το ατμοσφαιρικό μπάσσο και τις ντελικάτες μελωδίες της κιθάρας τους. Στη συνέχεια, τείνοντας πιο πολύ στη μουσική οικογένεια της indie/post rock, ο ήχος τους σκληραίνει και γίνεται πιο πλούσιος και ώριμος, και την ίδια στιγμή πιο αρμονικός και δομημένος. Ενδεικτικά είναι τα άλμπουμς “I Could Live In Hope (1994)”, “Things We Lost In Fire (2001)” και “The Great Destroyer (2005)”, καθώς και τα EPs “Transmission (1996)” και “Christmas (1999)”.

Και μη σας μπερδεύουν οι παλιές χρονολογίες, οι Low συνεχίζουν ακάθεκτοι την πορεία τους με το νέο τους άλμπουμ με τιτλο “Ones And Sixes” που έχει κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του παρόντος έτους. Πολλοί μπορεί ήδη να ξέρετε αυτό το συγκρότημα, αλλά για αυτούς που δεν τους ξέρουν, σας προτείνω να ακούσετε τα προαναφερθέντα άλμπουμς γιατί νομίζω πως θα εκπλαγείτε.

Links των τραγουδιών που αναφέρθηκαν στο άρθρο:

Transmission – Joy Division (cover) by Low

Last Night I Dreamt That Somebody Loved me – The Smiths (cover) by Low

Point Of Disgust – Low