Αποστολή Σέρρες: Μια Όαση πολιτισμού στην καρδιά της πόλης.

20160624_195523-01Στη διάρκεια του πρόσφατου ταξιδιού μου στην υπέροχη πόλη των Σερρών, βρέθηκα αντιμέτωπη με πολλές ενδιαφέρουσες προκλήσεις που απαιτούσαν την άμεση προσοχή μου. Οι προσωπικές μου υποχρεώσεις που αποτέλεσαν και τον λόγο για αυτό το ταξίδι, με είχαν απορροφήσει εντελώς, με αποτέλεσμα τα απογεύματα να έχω ανάγκη την καθημερινή μου βόλτα στους ήσυχους δρόμους της πόλης, ώστε να μπορώ να ξεκουράσω το μυαλό μου. Όποιος ζει ή έχει ζήσει στην επαρχία, ξέρει πως ο χρόνος εκεί κυλά διαφορετικά. Κάπως έτσι, σε παρασέρνει να περπατάς χωρίς να το σκέφτεσαι, να περιπλανιέσαι στην πόλη χωρίς να ξέρεις πού βρίσκεσαι, μαγεμένος από την ομορφιά του τόπου που ξεπροβάλλει από κάθε γωνία και κάθε σοκάκι.

20160624_192926-01

20160624_192120-01.jpg

Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν όταν ανακάλυψα ένα μοναδικό, ρετρό μαγαζάκι στην κεντρική πλατεία, ακριβώς στην καρδιά των Σερρών, με μεγάλες πινακίδες και με μια φράση γραμμένη επάνω τους, που μου φάνηκε πολύ οικεία. Το όνομα αυτού Melody Maker. «Σαν το περιοδικό;» σκέφτηκα αμέσως, έχοντας διαβάσει δεκάδες άρθρα και συνεντεύξεις από αυτό το πασίγνωστο βρετανικό περιοδικό, το οποίο δεν υπάρχει πια. Αισθάνθηκα ενθουσιασμένη και μαγνητισμένη από τη γοητεία του, κι έτρεξα μέσα για να δω περί τίνος επρόκειτο.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το Melody Maker ήταν βρετανική εβδομαδιαία φυλλάδα που υπήρχε από το 1926 έως το τέλος του 2000 και είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη και ιστορία, αφού αποτέλεσε το πρώτο περιοδικό του είδους του (εβδομαδιαίο μουσικού περιεχομένου) και φιλοξένησε στις σελίδες του μυριάδες συγκροτημάτων και καλλιτεχνών, από τους καλύτερους των ειδών τους.

20160624_192456-01.jpegΕνθουσιάστηκα λοιπόν όταν είδα πως ο τόπος στον όποιον ταξίδευα από μικρό παιδάκι, έχει τελικά κάτι με το οποίο μπορώ να ταυτιστώ. Αφού πέρασα μέσα, πήρα την άδεια για να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες και συζήτησα για λίγο με μια κυρία που δούλευε στο μαγαζί. Εκστασιάστηκα! Στα λίγα λεπτά που μιλήσαμε, έμαθα πως είχε παρευρεθεί στην ιστορική συναυλία του Rock In Athens το 1985 και μου επιβεβαίωσε όλες τις φήμες που είχα διαβάσει περί χαμού στην πρώτη ημέρα του φεστιβάλ. Επιπλέον μου επιβεβαίωσε πως όντως, το όνομα του μαγαζιού προέρχεται από το γνωστό ομότιτλο περιοδικό.

20160624_192628-01

Έπειτα μιλήσαμε για την μουσική και κυρίως για την χαμένη επαφή της νεολαίας με την μουσική. Για το πόσο ο κόσμος έχει πάψει να επιδιώκει τη δημιουργία συναισθηματικών δεσμών με τις τέχνες γενικότερα, πράγμα το οποίο εκδηλώνει μια γενιά αποκομμένη από την πραγματικότητά της και αφιερωμένη ψυχή τε και σώματι στην καθημερινή τους βασική ρουτίνα. Μου είπε πως ο κόσμος δεν εκτιμά πια τους θρύλους, διότι έτσι βρίσκουν τρόπο να καλύψουν την δική τους απραξία και απουσία έμπνευσης, πράγμα το οποίο έχω νιώσει βαθιά μέσα μου στις περισσότερες συναναστροφές μου και φυσικά συμφωνώ ακράδαντα. Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, διότι δεν το ήξερα και ούτε μπορούσα να το φανταστώ ποτέ μου, ήταν όταν μου ομολόγησε πως στις Σέρρες υπάρχουν πολλοί μουσικόφιλοι που επισκέπτονται συχνά το μαγαζί. Ήταν μεγάλη η απογοήτευσή μου για την πολύχρονη άγνοιά μου για την ύπαρξή του, χρόνος που θα μπορούσα να έχω περάσει δημιουργικά, με ανθρώπους που με καταλαβαίνουν, προσκομίζοντας πληθώρα γνώσεων και εμπειριών από άτομα με βαθιά και πραγματική αγάπη για τη μουσική, δηλαδή για το μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης με το οποίο ταυτίζονται περισσότερο όπως κι εγώ. Αν το ήξερα, θα είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω στην Βορειοελλαδίτικη «Μέκκα» της θρυλικότερης μοντέρνας μουσικής του 20ου και 21ου αιώνα. Παρόλα αυτά, ακόμη και στη δεδομένη χρονική στιγμή, είμαι ευγνώμων που γνώρισα μία άλλη πλευρά της πόλης των Σερρών.

20160624_192726-01

 

Όταν έφυγα, κι έψαξα στο ίντερνετ για αυτό το δισκάδικο, συνειδητοποίησα πως επρόκειτο για ένα πολύ σημαντικό κατάστημα, με πολλούς καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, να έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε αυτόν το χώρο. Κατάλαβα πόσο μεγίστης αξίας αποτελεί και πως υπηρετεί έναν ιερό σκοπό με την λειτουργία του εδώ και 35 χρόνια, να διαφυλάσσει και να εξασφαλίζει την πολιτιστική καλλιέργεια των κατοίκων, όχι μόνο της πόλης αλλά και των γειτονικών πόλεων, κωμοπόλεων και λοιπών ειδών αποίκησης.

Όσο για το προσωπικό; Η κυρία, εκτός από ευγενέστατη και εξυπηρετικότατη, ήταν και πραγματικά ενημερωμένη στον τομέα της, ίσως ένα από τα άτομα με τη μεγαλύτερη μουσική παιδεία που έχω συναντήσει από κοντά. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον ιδιοκτήτη, τον κύριο Βασίλη, για πολύ, διότι είχε δουλειά στο απέναντι κατάστημα του μαγαζιού. Είχα όμως την ευκαιρία να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες και από τα δύο καταστήματα του Melody Maker, του ιστορικού αυτού δισκάδικου των Σερρών.

20160624_191859-01.jpg

Μέσα από αυτή την ανάρτηση θα ήθελα να ευχαριστήσω το Melody Maker για την βοήθεια του, την συνεργασία και την εξυπηρέτηση, και επιπλέον θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους πόσο σημαντικό είναι να επενδύουμε στα τοπικά μαγαζιά όσο μπορούμε, ώστε να τα στηρίξουμε σε αυτές τις δύσκολες εποχές, και να τα σταματήσουμε από την διάλυση, γιατί όταν ένα δισκοπωλείο κλείνει για πάντα τις πόρτες του, μια μεγάλη καλλιτεχνική γέφυρα πεθαίνει και αφήνει τον τόπο μας πολιτιστικά ανάπηρο. Και ποιος θέλει να ζει σε έναν τέτοιο τόπο;;;

 

20160624_194006-01.jpeg20160624_193653-01.jpeg20160624_191910-01.jpeg

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ BON IVER

p01br6f4Ήρθε ο Ιούνιος και έφερε μαζί του το καλοκαίρι και επίσημα πλέον στη χώρα μας. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν καλά πόσο παθιασμένα αντιπαθώ αυτή την εποχή του χρόνου. Κάθε καλοκαίρι λοιπόν, με πιάνει μια νοσταλγία για τον χειμώνα. Έτσι και φέτος, έβγαλα τη χειμερινή μου διάθεση από την ντουλάπα και άρχισα να παραπονιέμαι για τη ζέστη υπό τη συνοδεία ατμοσφαιρικής χειμωνιάτικης μουσικής.
Από την λίστα αναπαραγωγής δε θα μπορούσαν να λείπουν οι Bon Iver, ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ο λόγος γι αυτό κυρίως οφείλεται στον μινιμαλιστικό χαρακτήρα του ήχου τους, στις ξεκούραστες μελωδίες τους και στο συναισθηματικά φορτισμένο στιχουργικό τους υπόβαθρο. Και ενώ βεβαίως κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου, υπάρχει κάτι στη μουσική του συγκροτήματος αυτού, που απαιτεί κουβέρτα, βροχή και χουχούλιασμα για να μπορέσει κάνεις να βιώσει ολοκληρωμένα την εμπειρία του φαινομένου Bon Iver. Συνεπώς, είναι ωφέλιμο να δούμε κάποιες βασικές πληροφορίες περί αυτού.
Όλα άρχισαν όταν ο Justin Vernon έφτασε σε σημείο ναδίρ στη ζωή του, και μαζί με όλα τα υπόλοιπα που του είχαν συμβεί, αρρώστησε από λοιμώδη μονοπυρήνωση. Τότε αποφάσισε να εγκαταλείψει το μέρος στο οποίο έμενε και να μετεγκατασταθεί στο εξοχικό του πατέρα του στο Wisconsin. Σε ένα χιονισμένο και κρύο Wisconsin και με μια άκρως υποτονική και καταθλιπτική διάθεση, αποφάσισε να περάσει δημιουργικά το χρόνο του μέχρι να γίνει καλά, γράφοντας μουσική. Στην κρύα κάι απομονωμένη ξύλινη καλύβα του λοιπόν, συνέθεσε το άλμπουμ ‘For Emma, Forever Ago’ υπό το όνομα ‘Bon Iver’. Το άλμπουμ ήταν επηρεασμένο, μεταξύ άλλων, και από κάποια σειρά που παρακολουθούσε μανιωδώς τότε (τύπου “ταξίδι επιβίωσης στην Αλάσκα”), και αντικατόπτριζε στον ήχο του τη μοναξιά που ένιωθε ο δημιουργός του, την θλίψη του για τον πρόσφατο διπλό χωρισμό του από τη σύντροφό του και από την προηγούμενη καλλιτεχνική του συνεργασία, καθώς και διάφορα άλλα πτωτικά συναισθήματα που είχαν υποκινηθεί από διάφορα άλλα γεγονότα στη ζωή του. Χρησιμοποιώντας μια ακουστική κιθάρα και φτηνό βασικό εξοπλισμό ηχογράφησης, δημιούργησε το άλμπουμ που θα του άλλαζε τη ζωή. Έτσι, έχοντας αναρρώσει πλήρως από τη λοίμωξη, δημοσίευσε το έργο του το 2007. Με μια ταπεινή αρχή, το άλμπουμ είχε αποσπάσει καλές κριτικές, και ύστερα από την δημοσίευση του single “skinny love”, όλα πήραν τον δρόμο τους ανοδικά.

bon_iver_-_for_emma_forever_ago
Για να μην τα πολυλογώ, ο Vernon συγκέντρωσε κάποιους μουσικούς που γνώριζε και προχώρησε σε περιοδεία με το όνομα Bon Iver και στην ηχογράφηση ενός EP (“Blood Bank”, 2009) καθώς και ακόμα ένα άλμπουμ, με τίτλο “Bon Iver” (2011). Το νέο αυτό άλμπουμ αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία και κατάφερε να αποσπάσει τέσσερις υποψηφιότητες για βραβεία Grammy το 2011, εκ των οποίων κέρδισε τα δύο. Διάφορα τραγούδια από τα δύο άλμπουμς συναντώνται σε πληθώρα soundtracks γνωστών τηλεοπτικών σειρών, όπως το “Grey’s Anatomy”, πράγμα που αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την εξάπλωση της επιτυχίας του συγκροτήματος και την έκθεσή του στο ευρύ κοινό.
Από τότε το συγκρότημα αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα, με τον Vernon να έχει την ανάγκη να στρέψει αλλού την προσοχή του. Το μόνο δείγμα νέου υλικού είναι κάποια τραγούδια σποραδικά, τα οποία δεν φιλοξενούνται από κάποιο άλμπουμ ή EP, καθώς και κάποια live shows εδώ κι εκεί. Μέχρι τώρα δεν υπάρχουν πληροφορίες για μελλοντικά σχέδια, ούτε κάποια οργανωμένη δισκογραφική δουλειά. Το μόνο που μπορώ να σας πω παρόλα αυτά είναι ότι οι φανς του συγκροτήματος (συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου) περιμένουμε με αγωνία την επόμενη κίνηση των Bon Iver. Και το νιώθω, κοντοζυγώνει η ώρα!

DAVID BOWIE: 1947 – ∞

david_bowie-06

Σήμερα η μέρα μου άρχισε περίπου όπως οι άλλες. Σηκώθηκα, πλύθηκα, ντύθηκα. Όλα ήταν κανονικά. Σήμερα όμως δεν είναι μια κανονική ημέρα. Σήμερα άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, ένας από τους ελάχιστους. Ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ. Σήμερα, στις 10/1/2016 ημερομηνία και ώρα Νέας Υόρκης, πέθανε ο David Bowie.
Τα κακά μαντάτα τα έμαθα το πρωί, στη σχολή. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν φάρσα. Δεν ήθελα να πιστέψω πως ένας τέτοιος άνθρωπος σαν τον David Bowie είναι θνητός. Ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο. Μετά έμαθα πως υπέφερε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο από καρκίνο. Παρόλα αυτά όμως, βρήκε τη δύναμη, ακόμα και αυτήν την ύστατη στιγμή, να κάνει αυτό που αγαπάει. Πρόσφατα λοιπόν, για την ακρίβεια στις 8 Γενάρη του παρόντος έτους, στα 69α γενέθλιά του, κυκλοφόρησε τον νέο και τελευταίο του δίσκο “Blackstar ★ ”. Το πικρόγλυκο γεγονός είναι πως είχε προλάβει να δημοσιεύσει το τελευταίο του single/video clip με το όνομα “Lazarus”. Ήξερε άραγε τι θα γινόταν τις επόμενες ημέρες?

blackstar_album_cover

Το εξώφυλλο του τελευταίου άλμπουμ του David Bowie με τίτλο Blackstar

Υπάρχουν πολλές εικασίες για την επιλογή του single αυτού, καθώς και του ομώνυμου μιούζικαλ που ετοίμαζε, αλλά εξαθλιωμένος από την ύπουλη αυτή αρρώστια, δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει. Μέχρι την τελευταία του στιγμή, δούλευε και δημιουργούσε. Και ακόμη και τότε, ολοκλήρωσε το τελευταίο του άλμπουμ, ίσως ως δώρο για τους φανς του και ίσως σαν να έλεγε με αυτόν τον τρόπο το δικό του αντίο στον άθλιο γήινο κόσμο.

(το νέο του βίντεο με το όνομα Lazarus βγήκε πριν από λίγες ημέρες)

Είμαι συντετριμμένη από τότε που άκουσα τα νέα. Γι αυτό, συγχωρέστε με αν το ύφος μου είναι συναισθηματικότερο από άλλες φορές. Και αν οι φράσεις μου είναι περισσότερο απότομες. Αλλά η αλήθεια είναι πως εύχομαι να μην έγραφα αυτό το άρθρο. Μακάρι να μην χρειαζόταν να αποχαιρετήσω ακόμα έναν σπουδαίο καλλιτέχνη με αυτόν τον τρόπο. Πόσο μάλλον τον συγκεκριμένο.
Θεωρώ πως για λόγους σεβασμού προς τον εκλιπόντα, δεν είναι πρέπον να πλατιάσω. Δεν χρειάζεται να πω τα κατορθώματά του, διότι τα ακούμε και τα βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας, είναι κομμάτια της ζωής μας. Δε χρειάζεται να πω πόσο θα μου λείψει και πόσο φρικτή είναι η απώλειά του από τον υλικό μας κόσμο. Το μόνο που θέλω να εκφράσω είναι πως τον ευχαριστώ πολύ μέσα από τα βάθη της ψυχής μου για το έργο που μας άφησε. Κυρίως θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την έμπνευση που απλόχερα χάρισε σε τόσα πολλά μικρά και μεγάλα παιδιά που ονειροπολούσαν, και χάρη σε αυτόν έγιναν οι σπουδαίοι καλλιτέχνες που είναι σήμερα, και που αγαπώ βαθιά. Χωρίς αυτόν, τίποτα δε θα ήταν το ίδιο.
Θα ήθελα, πριν φύγω να στείλω τα ταπεινά μου συλλυπητήρια στους συγγενείς και φίλους του εκλιπόντος.

Καλή σου τύχη εκεί που θα είσαι, αξιότιμε κύριε Bowie ή Jones, αναπαύσου εν ειρήνη.

MUSIC: The very best of 2015 (part 1)

Το 2015 υπήρξε για πολλούς ένα τραυματικό έτος. Εγώ δεν αποτελώ φυσικά εξαίρεση. Παρόλα αυτά βέβαια, για τους φανς κάποιων καλλιτεχνών, το 2015 έφερε μεγάλα δώρα. Με αυτή τη βαρετή μεν, απαραίτητη δε, εισαγωγή, θα κάνω ένα countdown των αγαπημένων μου μουσικών στιγμών. Ο χρόνος είναι χρήμα και τα πολλά λόγια είναι φτώχεια λέει ο λαός μας, και μία που δεν έχω ούτε χρήμα, ούτε χρόνο αλλά ούτε και πολλά λόγια να ξοδέψω, λέω να περάσω αμέσως στο παρασύνθημα.

  • ΝΟΥΜΕΡΟ 10:
    To νέο άλμπουμ των Florence + The Machine
    “How Big, How Blue, How Beautiful”
    Μετά από απουσία περίπου τριών ετών από τις δισκογραφικές κυκλοφορίες, μεγάλες περιοδείες, κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών και αυτοκαταστροφικές περιόδους, η πολυαγαπημένη (μου) Florence Welch επιστρέφει με το επίσης πολυαγαπημένο (μου πάλι) + The Machine, και με τα μαγικά που μόνο αυτοί ξέρουν να κάνουν, κυκλοφόρησαν το νέο τούτο άλμπουμ και έκαναν κοινό και κριτικούς να παραληρούν στο άκουσμά του. Ο δίσκος είναι αρκετά πιο ωμός από το προηγούμενο Ceremonials, τα κομμάτια πιο προσωπικά, η μουσική πιο οργανική και γενικά γήινη. Η Florence, με έναν διαφορετικό αέρα που θυμίζει Stevie Nicks (ιδιαιτέρως τιμητικός τίτλος για την κοκκινομάλλα βρετανίδα), μας ταξιδεύει σε ένα ταξίδι προσωπικής αναζήτησης, εσωτερικού πολέμου και εν τέλει λυτρωτικής ανάστασης και μας θυμίζει πως, σαν τον Φοίνικα, ξέρει να αναγεννιέται από τις στάχτες της. Is it big? Ναι. Is it blue? Σιγουρα. Is it beautiful? Αναμφισβήτητα.
  • ΝΟΥΜΕΡΟ 9:
    Το νέο άλμπουμ των New Order
    “Music Complete”
    Οι θρυλικοί πιονέροι της Synthpop από τη Βρετανία κυκλοφόρησαν φέτος την 10η σε σειρά δισκογραφική τους δουλειά, την πρώτη δε που υπογράφει η λατρεμένη indie εταιρία Mute. Στο άλμπουμ θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει με το πρώτο άκουσμα τις διαφορετικές επιρροές του συγκροτήματος σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, καθώς και το πόσο φρέσκο ακούγεται, παρόλο που πρόκειται για μία πλέον μπάντα με πολυετή καριέρα στο μουσικό στερέωμα. Οι New Order ακόμα, δανείζονται φωνητικά από άλλους καλλιτέχνες σε διάφορα τραγούδια, κάτι το οποίο προσδίδει ακόμα περισσότερη ποικιλία, και ολοκληρώνει τούτο το electro pop μωσαϊκό, που είναι το Music Complete. O δίσκος περιέχει και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του συγκροτήματος, το Tutti Frutti.
  • ΝΟΥΜΕΡΟ 8
    Το νέο άλμπουμ από Marina And The Diamonds
    “FROOT”
    Η Marina And The Diamonds, ή αλλιώς Marina Diamandis, το εθνικό μας “διαμάντι” της synthpop, τουλάχιστον κατά το ήμισυ, κυκλοφόρησε τον νέο “ζουμερό” της δίσκο εν ονόματι Froot. Από το 2012, μετά την επιτυχία του Electra Heart, μία ακυρωμένη συναυλία στην πατρίδα μας και μία χρεωκοπία της εταιρίας της (ουπς), η Μαρίνα επέστρεψε πιο δυνατή, πιο ώριμη και πιο καλλιεργημένη μουσικά απ’ότι ήταν πριν. Στο νέο της άλμπουμ πήρε πολλά ρίσκα, καθώς δεν πρόκειται για ένα κλασσικό synthpop ήχο, αλλά για ένα ποπ άλμπουμ με ενορχηστρώσεις, σύνθετα πλεγμένες και φινιρισμένες με στοιχεία από electropop, dance και rock επιρροές. Επιπλέον, το πιο σημαντικό είναι πως ο δίσκος αυτός είναι γραμμένος αποκλειστικά από τη Μαρίνα, σε επίπεδο στίχων και μουσικής.. Δε θα μπορούσαμε παρά να πούμε συγχαρητήρια στην καλλιτέχνιδα για την υπέροχη δουλεία της.
  • ΝΟΥΜΕΡΟ 7
    Το νέο άλμπουμ των Dave Gahan & Soulsavers
    “Angels And Ghosts”
    Δε θα μπορούσα ούτε κατά διάνοια να παραλείψω από τη λίστα με τις καλύτερες μουσικές στιγμές του έτους το συγκεκριμένο άλμπουμ, το οποίο συνεχίζει και ανθίζει μέσα μου σε κάθε νέο άκουσμα. Τα λόγια είναι περιττά, ειδικά αφού έχω ήδη κάνει την κριτική για αυτό το άλμπουμ σε προηγούμενη μου ανάρτηση (κλικ). Αυτό που έχω να πω είναι πως είμαι πολύ ευχαριστημένη από αυτή τη δουλειά, και πως (ακόμα) περιμένω ένα νέο άλμπουμ από Depeche Mode, να έχω κάτι να βάλω στο νούμερο ένα της λίστας για την επόμενη χρονιά.

For more, stay tuned!

Hidden Gems!

20130319__130322wl-Big Hassle

Low

Μετά από διαμαρτυρίες και παράπονα που έλαβα από ανώνυμο πρόσωπο για την έλλειψη των αναρτήσεών μου στο μπλόγκ, αποφάσισα να γράψω ένα κείμενο για ακόμα ένα συγκρότημα που ακούω φανατικά τον τελευταίο καιρό. Ο λόγος για τους Low, από τη Μιννεσότα (ωω τι σύμπτωση!) των ΗΠΑ.

Το συγκρότημα αυτό υπάρχει εδώ και 22 χρόνια, και το δισκογραφικό τους υλικό είναι ιδιαιτέρως πλούσιο, αποτελούμενο από 11 στούντιο άλμπουμς και κάμποσα EPs. Η πρώτη μου επαφή με τη slowcore/dream pop/indie rock μπάντα έγινε μέσω της πολυαγαπημένης μου βρετανικής σειράς με το όνομα Skins, όπου ένα ιδιαιτέρως συναισθηματικό τραγούδι τους υπήρχε στο soundtrack ενός επεισοδίου. Με το πρώτο άκουσμα, ήξερα πως αυτό το κομμάτι ήταν κάτι που έψαχνα για πολύ καιρο, μια μελωδία τόσο απλη και αγνή και με φωνητικά και στίχους που φτάνουν τον ακροατή στην κάθαρση. Αφού το άκουγα και το άκουγα ξανά και ξανά, δεν μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω περισσότερα για το συγκρότημα, κυρίως γιατί τα μουσικά μου ακούσματα ήταν πολύ διαφορετικά τότε. Τις προάλλες λοιπόν, απολύτως τυχαία, έπεσα σε ένα βίντεο των Low με την διασκευή τους στο κομμάτι “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me” των Smiths. Η διασκευή αυτή λοιπόν, είναι περιττό να σας πω πόσο πολύ με συγκίνησε. Ο τρόπος με τον οποίο είχαν χειριστεί το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν μοναδικός, με αποτέλεσμα να προκύπτει μία εκτέλεση άκρως συναισθηματική, έντονη και διαπεραστική. Στη συνέχεια βρήκα και μία άλλη διασκευή των Low, αυτή τη φορά με το τραγούδι “Transmission” των Joy Division. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας πω πως δεν είμαι τεράστια φαν των Joy Division, σέβομαι τη δουλειά και το έργο τους, αλλά δεν μπορώ να πω πως έχω συγκινηθεί ή πως είχα οποιαδήποτε έντονη μουσική σύνδεση με το συγκρότημα. Η διασκευή όμως των Low με έκανε να αγαπήσω βαθιά αυτό το τραγούδι. Δεν θα πω τίποτε άλλο, θα σας συμβούλευα όμως να το ρίξετε ένα άκουσμα.

Αρκετά όμως με τη συζήτηση για τις διασκευές τους, διότι το original δισκογραφικό τους υλικό είναι πραγματικά εξαίρετο. Για να σας δώσω να καταλάβετε, το πρώτο τους άλμπουμ “I Could Live In Hope” έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα δέκα καλύτερα slowcore άλμπουμς όλων των εποχών. Η μουσική τους στην αρχή της καριέρας τους ξεχωρίζει για τον μινιμαλιστικό ήχο, το ατμοσφαιρικό μπάσσο και τις ντελικάτες μελωδίες της κιθάρας τους. Στη συνέχεια, τείνοντας πιο πολύ στη μουσική οικογένεια της indie/post rock, ο ήχος τους σκληραίνει και γίνεται πιο πλούσιος και ώριμος, και την ίδια στιγμή πιο αρμονικός και δομημένος. Ενδεικτικά είναι τα άλμπουμς “I Could Live In Hope (1994)”, “Things We Lost In Fire (2001)” και “The Great Destroyer (2005)”, καθώς και τα EPs “Transmission (1996)” και “Christmas (1999)”.

Και μη σας μπερδεύουν οι παλιές χρονολογίες, οι Low συνεχίζουν ακάθεκτοι την πορεία τους με το νέο τους άλμπουμ με τιτλο “Ones And Sixes” που έχει κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του παρόντος έτους. Πολλοί μπορεί ήδη να ξέρετε αυτό το συγκρότημα, αλλά για αυτούς που δεν τους ξέρουν, σας προτείνω να ακούσετε τα προαναφερθέντα άλμπουμς γιατί νομίζω πως θα εκπλαγείτε.

Links των τραγουδιών που αναφέρθηκαν στο άρθρο:

Transmission – Joy Division (cover) by Low

Last Night I Dreamt That Somebody Loved me – The Smiths (cover) by Low

Point Of Disgust – Low

DAVE GAHAN & SOULSAVERS – ANGELS AND GHOSTS

dave_gahan_and_soulsavers_angels_26_ghosts_cover

Μετά από μία πολύ επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία για την προώθηση του νέου άλμπουμ των Depeche Mode, ο Dave Gahan επέστρεψε, αυτή τη φορά όμως όχι με το θρυλικό συγκρότημά του, αλλά σε συνεργασία με τους Soulsavers, με τη δεύτερη σε σειρά δισκογραφική τους δουλειά εν ονόματι Angels and Ghosts. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη του Οκτώβρη αυτού του έτους, ενώ αποτελείται από 9 τραγούδια γραμμένα από τον ίδιο τον Dave Gahan, καθώς και τον Rich Machin των Soulsavers.

Με αφορμή, λοιπόν, το νέο βίντεο κλιπ από το προαναφερθέν άλμπουμ, το οποίο έκανε την διαδικτυακή του πρεμιέρα πριν 2 περίπου ημέρες, βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία για να μιλήσω για τον δίσκο αυτό, ο οποίος με εξέπληξε θετικά. Αρχίζοντας από τα βασικά, όταν έπιασα το άλμπουμ στα χέρια μου, πρόσεξα πως, όσον αφορά τους τίτλους των τραγουδιών, ο δίσκος κάνει ένα ενδιαφέρον λογοπαίγνιο, με το πρώτο κομμάτι να λέγεται «Shine” και το τελευταίο “My Sun”, δίνοντάς μου έτσι την εντύπωση της ολοκλήρωσης του θεματικού του κύκλου με την εντολή του Gahan προς την πηγή του φωτός, της έμπνευσης του, να συνεχίζει να λάμπει επ’ αόριστον. Εσκεμμένα ή όχι, αυτό είναι ένα υπέροχο μήνυμα, το οποίο συνοδεύεται από το εντυπωσιακό στιχουργικό υπόβαθρο του δίσκου στο σύνολό του. Η αποσταγματική ευωδία του άλμπουμ έχει να κάνει με την πνευματική ωρίμανση, με έναν πρωταγωνιστή που έχει ταλαιπωρηθεί στις φουρτούνες της ζωής, έχει μεγαλώσει και έχει αποφασίσει να συμφιλιωθεί με τους δαίμονες του και να κρατήσει ό,τι πραγματικά έχει σημασία στην καρδιά του. Ο ήχος βγάζει μία φυσικότητα, μία σοβαρότητα και συνάμα μία αίσθηση ανθρωπιάς και αμεσότητας στον ακροατή. Τα κομμάτια, ένα προς ένα, αποτελούν καρτ ποστάλ από ταξίδια και αναμνήσεις, καθώς αναδύονται συναισθήματα νοσταλγίας και αγάπης από κάθε γωνιά. Οι μελωδίες παραπέμπουν στο κλίμα της αμερικάνικης ερήμου, αφού η μελωδική ωμότητα και ειλικρίνεια χρωματίζει ηχητικά τα τραγούδια με το ηχόχρωμα της αμερικάνικης σόουλ, γκόσπελ και μπλουζ, τα στοιχεία των οποίων σμιλεύουν τον ήχο, προσεγγίζοντας έτσι το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Θα είμαι ειλικρινής, αυτός ο δίσκος δεν είναι ούτε τυπικός, αλλά ούτε πιασάρικος. Χρειάζεται χρόνο για να μπεις στο κλίμα που προϋποθέτει για να το απολαύσεις. Ο ήχος του είναι πολύ πλούσιος, και κάθε φορά που θα το ακούσει κανείς, θα ανακαλύψει κάτι νέο για να αγαπήσει. Εν τέλει, όμως, θα το αγαπήσει παράφορα και αρρωστημένα. Και αυτό είναι που μετράει. Κάθε τραγούδι αφηγείται και μία ξεχωριστή εμπειρία, αλλά αν θα έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα ότι τα “All Of This And Nothing”(το πρώτο single δηλαδή), “Don’t Cry” και “The Last Time” έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Οι στίχοι αυτού του άλμπουμ είναι πάρα πολύ προσωπικοί (οσοι είναι φανς των Depeche Mode και έχουν παρακολουθήσει το ταξίδι του Gahan, θα καταλάβουν τα “κρυμμένα” νοήματα που σου κλείνουν από μακρία το μάτι) χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί ο καθένας να τους νιώσει με το δικό του τρόπο.

Συνολικά, το άλμπουμ είναι σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου αυτή τη χρονιά. Νομίζω ένα ισχυρό 8/10 είναι μία αρκετά αντιπροσωπευτική βαθμολογία.

Bonus πληροφορίες! : Το εξώφυλλο του άλμπουμ έχει επιμεληθεί η κόρη του, Stella Rose, ενώ το βίντεο του τραγουδιού “Shineέχει σκηνοθετηθεί από τον γιο του Gahan, Jimmy, και την καλλιτεχνική του ομάδα. Yay family team work!

ΠΕΘΑΝΕ Ο SCOTT WEILAND

720x405-Scott2

Στο πένθος έχει βυθιστεί ο κόσμος της ροκ σκηνής, μετά την ανακοίνωση του θανάτου του τραγουδιστή Scott Weiland. Ο Weiland ήταν μέλος των ξακουστών Stone Temple Pilots, καθώς αποτελούσε και μέλος του διάσημου σούπερ-γκρούπ Velvet Revolver.

Το νήμα της ζωής του κόπηκε απότομα σε ηλικία μόλις 48 ετών, στις 3 Δεκεμβρίου του 2015, από καρδιακή προσβολή, που έπαθε στο tourbus όπου ταξίδευε με την μπάντα Wildabouts. Φήμες λένε ότι η καρδιακή προσβολή ίσως προξενήθηκε από χρήση κοκαΐνης, αφού βρέθηκε μικρή ποσότητα της προαναφερθείσας παράνομης ουσίας μέσα στο λεωφορείο. Οι αρχές συνέλαβαν τον συνάδελφό του, Tommy Black, τον μπασσίστα του συγκροτήματος, για την κατοχή αυτής, καθώς βρέθηκαν ίχνη της και στα ιδιαίτερα του μουσικού, στο ίδιο λεωφορείο.

Το παρελθόν του Weiland καθώς και η μάχη με τα ναρκωτικά, στην οποία δοκιμάστηκε για χρόνια, έχουν καταγραφθεί λεπτομερώς από το 1995. Από τότε ο Weiland προσπαθεί να ξεφύγει από τη μάστιγα των παράνομων ουσιών, καθώς η καριέρα του απογειώνονταν μέρα με τη μέρα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πρώτου του συγκροτήματος Stone Temple Pilots, και υπηρέτησε από το 1989 έως το τέλος του γκρουπ το 2002, καθώς και κατά τα χρόνια 2008 έως 2013, όπου πραγματοποιήθηκε η επανασύνδεση του. Οι Stone Temple Pilots έχουν καθιερωθεί ως ένα από τα πιο βασικά ονόματα στη σύγχρονη αμερικάνικη ροκ σκηνή. Στο μεταξύ διάστημα από το 2002 έως το 2008, ο Weiland υπηρέτησε ως τραγουδιστής στους Velvet Revolver, ένα συγκρότημα που αποτελούνταν από θρυλικές προσωπικότητες των ιδρυτικών πρώην μελών των Guns ‘n’ Roses, μια υπεύθυνη θέση, στης οποίας τις υποχρεώσεις ανταποκρίθηκε πλήρως.

Ως σύμβολο πλέον όμως, ο Weiland είχε καθιερώσει και την δική του solo καριέρα, με αρκετά άλμπουμς και συνεργασίες με άλλους μουσικούς. Η τελευταία του καλλιτεχνική δραστηριότητα ήταν σε συνεργασία με το συγκρότημα Wildabouts, με το οποίο βρισκόταν σε περιοδεία την χρονική στιγμή του θανάτου του.

Ο Weiland,εκτός από εκατομμύρια θαυμαστές, άφησε πίσω του δύο παιδιά, καθώς και την σύζυγό του, την φωτογράφο Jamie Wachtel, με την οποία είχε νυμφευθεί το 2013 στην Καλιφόρνια.

Ευχόμαστε τα ταπεινά μας συλλυπητήρια στους ανθρώπους που έμειναν πίσω, την οικογένεια, τους συνεργάτες και τους φίλους του, να θυμούνται και να τιμούν τη ζωή και το έργο του καλλιτέχνη. Αναπαύσου εν ειρήνη, αγαπητέ.