Ποια βιβλία ξεχώρισα το 2018

Αν και λατρεύω τις λίστες, όπως κάθε σωστό ψυχαναγκαστικό άτομο, η στιγμή που πρέπει να επιλέξω τα αγαπημένα βιβλία της χρονιάς είναι πάντα η πιο άβολη για μένα. Ειδικά πέρυσι που τα αναγνώσματα είναι αισθητά πιο περιορισμένα, η διαδικασία της επιλογής είναι ακόμα πιο επώδυνη. Για αυτό, και γιατί δεν θέλω να αδικήσω κάποιο βιβλίο, δεν θα κάνω την τυπική λίστα των καλύτερων αναγνωσμάτων, αλλά των πιο ξεχωριστών. Η σειρά είναι απολύτως τυπική για την παρουσίαση και μόνο. Κάθε ένα από τα παρακάτω βιβλία έχει μια μοναδική θέση στα αγαπημένα μου και στο ράφι του 2018.

34355781_668362010182562_6453705094050349056_n


Το έκτο νησί του Ντανιέλ Τσαβαρία

Χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, η πένα του Τσαβαρία ήταν η αποκάλυψη της χρονιάς. Μπορεί το Αν με ξαναδείτε γράφτε μου να ήταν σίγουρα λιγότερο δυναμικό από το Έκτο Νησί, η ανάμνηση όμως του τελευταίου φτάνει και περισσεύει για να εντάξει τον Ουρουγουανό λογοτέχνη μια για πάντα στο Πάνθεον της βιβλιοθήκης μου. Σειρά τώρα έχουν όλα τα υπόλοιπα και κυρίως το αυτοβιογραφικό Είδα έναν γέρο να φτάνει.

M Train της Patti Smith

Η γραφή της Smith έχει προικιό αυτό το λαμπρό χάρισμα που άλλοι συγγραφείς μάτωσαν για να αποχτήσουν, και που ίσως τελικά να μην κατάφεραν ποτέ να κάνουν ολοδικό τους, και το οποίο, άκουσον άκουσον, δεν έχει ονομασία ούτε μπορεί να περιγραφτεί μέσα στα στενά όρια των λέξεων. Μπορεί να σου μεταφέρει τον ήχο του γουργουρητού της γάτας της και την γεύση του καφέ στο φλιτζάνι της. Αν αυτός δεν είναι ένας καλός λόγος για να διαβάσει κάποιος αυτό το βιβλίο, δεν ξέρω ποιος είναι.

Το τέλος της πείνας της Λίνας Ρόκου
Το μοναδικό βιβλίο που διάβασα δύο φορές μέσα στην χρονιά. Το πρωτότοκο μυθιστόρημα της Ρόκου είναι όπως ακριβώς το περίμενα, έξυπνο, ατακαδόρικο και υπερρεαλιστικό. Ένα βιβλίο για τα δούνε και λαβείν των ερωτικών σχέσεων, τα κενά δωμάτια της ζωής και την απεγνωσμένη προσπάθεια του ανθρώπου να τα γεμίσει. Καμιά φορά με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Πουλώντας, ας πούμε, τον σπλήνα του.

Η μοναδική ιστορία του Julian Barnes

Πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το παρακάτω: κάθε ιστορία του Barnes είναι μοναδική, ακόμα και η πιο απλή. Η συγκεκριμένη καταπιάνεται με τον έρωτα ενός νεαρού με μια μεγαλύτερη γυναίκα και, όσο κλισεδιάρικη και αν ακούγεται η υπόθεση, ο συγγραφέας βρίσκει τον τρόπο να την κάνει μοναδική ανάμεσα στις τόσες άλλες παρόμοιες. Ο Πολ και η Σούζαν είναι το ζευγάρι που μπορεί κάποτε να έμεναν στον τέταρτο από πάνω σου, δεν θες να μάθεις πως τελειώνει η ιστορία τους; Ή πως άρχισε;

Οι Κυριακές, το καλοκαίρι Μαριαλένας Σεμιτέκολου

Μήνες μετά, μόλις τώρα για την ακρίβεια, κατάλαβα πόσο βαθιά μέσα μου κουβαλάω το συγκεκριμένο βιβλίο. Ήταν οι στίχοι του αγαπημένου μου After Hours που με ένωσαν μια για πάντα με την Μαρίνα, την πρωταγωνίστρια της νουβέλας; Ήταν η ράθυμη γραφή της Σεμιτέκολου που μίλησε κατευθείαν στην καρδιά μου; Δεν ξέρω. Αυτό όμως που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι Οι Κυριακές, το καλοκαίρι θα με συντροφεύουν για καιρό ακόμα και ίσως μια μέρα από τις επόμενες, τις χιονισμένες του Ιανουαρίου, να επιστρέψω στις σελίδες τους.

Ο Έρωτας στα χρόνια της χολέρας του Gabriel Garcia Marquez

Ο Marquez μπήκε από το πουθενά στις αναγνωστικές μου λίστες και με τον πηγαίο ρομαντισμό και την πικάντικη γλώσσα του κατάφερε να μείνει για καλά στις εντυπώσεις της χρονιάς. Για τον Έρωτα ό,τι κι αν πω, θα είναι λίγο. Πολυδιαβασμένος όσο ελάχιστα μυθιστορήματα, μας μεταφέρει σε μια κοινωνία παλιάς κοπής και σε έναν έρωτα από αυτούς που μόνο στην λογοτεχνία μπορείς να συναντήσεις. Δεν θα το κρύψω, θα μου λείψει πολύ αυτό το βιβλίο. Θα μου λείψει η αίσθηση της πρώτης του ανάγνωσης.

Ξένος μέσα στον γάμο του Emir Kusturica

Για κάποιον που δεν είναι συνηθισμένος με το σύμπαν του Kusturica, την αισθητική και τους χαρακτήρες, ήδη από τον κινηματογράφο, η λογοτεχνική εκδοχή του θα του φανεί μάλλον ανιαρή. Στα διηγήματά του είδα μια βάση για την κινηματογραφικές του δημιουργίες, γεγονός που με συγκίνησε και με έκανε να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τον μονήρη αυτό Σέρβο. Ο Ξένος μέσα στον γάμο δεν είναι μια συλλογή που προτείνω στον οποιονδήποτε. Είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται ξεκάθαρα στους ήδη φίλους του σκηνοθέτη. Αυτοί θα το ευχαριστηθούν, πιστεύω, όσο εγώ.

Το ημερολόγιο του χειμώνα του Paul Auster

Σπάνια βρίσκει κανείς αυτοβιογραφίες σαν του Auster, τόσο ειλικρινείς και ταυτόχρονα τόσο ποιητικές. Έχουν περάσει τόσες εβδομάδες από την ανάγνωσή της και ακόμα θυμάμαι λεπτομερώς τον τρόπο με τον οποίο ο Auster περιέγραφε τις περιστασιακές σχέσεις του με τις ιερόδουλες. Με πόσο σεβασμό αναφέρεται στο πρόσωπό τους και με τι λεπτότητα, σχεδόν τρυφερότητα, περιγράφει τις επαφές τους. Ένα εξαιρετικό βιβλίο.

χόλι μάουντεν του νίκου βεργέτη

Όσο περισσότερο το ξεφυλλίζω, άλλο τόσο αδυνατώ να καταλάβω γιατί αυτό το βιβλίο δίχασε τόσο το αναγνωστικό κοινό. Το χόλι μάουντεν είναι ο ακατάπαυστος μονόλογος ενός ετοιμοθάνατου γραμμένος με τον πλέον θαρραλέο τρόπο, χωρίς καμία τελεία. Ένα πόνημα, που ακόμα και αν αφήσει θεματικά ασυγκίνητο τον αναγνώστη, δεν μπορεί να μην προκαλέσει αίσθηση για τον τρόπο γραφής του.

Ζωή Οδηγίες χρήσεως του Georges Perec

Το για την ώρα εξαντλημένο magnum opus του Τρελοαφάνα είναι με διαφορά το πιο ξεχωριστό βιβλίο που διάβασα. Οι λαβυρινθώδεις ιστορίες των κατοίκων της πολυκατοικίας στην οδό Σιμόν-Κρυπμελιέ συγκαταλέγονται στα σπουδαιότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών και όχι άδικα. Η φαντασία, η φροντίδα και η σκέψη πίσω από κάθε ιστορία μαρτυρούν το πόσο σπουδαίος γραφιάς ήταν ο Perec, πόσο κόπιασε για να δημιουργήσει αυτό το πάζλ από λέξεις. Μπορεί να μην καταφέρνει να ρίξει το σπουδαίο Un homme qui dort από την θέση του αγαπημένου μου βιβλίου, όπως και να χει όμως πρόκειται για ένα γνήσιο έργο του συγγραφέα του.

Αξιομνημόνευτες αναφορές

Μιας και πέρυσι η ελληνική λογοτεχνία είχε την τιμητική της, θα ήταν άδικο να αφήσω εκτός αγαπημένων ένα βιβλίο που με ταξίδεψε όσο λίγα, το Βαλκανεύοντας του Γιώργου Χατζελένη. Ένα άτυπο ταξίδι ενηλικίωσης που ξεκινά από την ταραγμένη Αθήνα του ’11 για να διασχίσει την βαλκανική Ευρώπη και να καταλήξει σε ένα σταυροδρόμι επιλογών. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ανήκει σε ένα είδος παραγνωρισμένο στους εγχώριους αναγνώστες, την ταξιδιωτική λογοτεχνία, και σίγουρα αξίζει την προσοχή σας. Από το ένα άκρο στο άλλο τώρα, διάβασα και με άφησε άφωνη το πεζό του Apollinaire «Έντεκα χιλιάδες βέργες». Μπροστά σε αυτό το βιβλίο τα Μάτια του Aldapuerta είναι παραμυθάκι. Τελευταία αναφορά για τα περσινά αναγνώσματα είναι οι Μέρες Εγκατάλειψης της Elena Ferrante. Ένας εσωτερικός μονόλογος, αποστομωτικά ειλικρινής, μιας παρατημένης από τον άνδρα της γυναίκας.

Εύχομαι το 2019 να μας φέρει δυνατά αναγνώσματα και καινούργιους συγγραφείς. Καλή χρονιά σε όλους!

Advertisements

14 σκέψεις σχετικά με το “Ποια βιβλία ξεχώρισα το 2018

  1. Παράθεμα: Ποια βιβλία ξεχώρισα το 2018 – worldtraveller70

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.