Γιατί ειμ’ αέρας που περνά

Ο Σεπτέμβρης είναι ένας ιδιαίτερος μήνας. Η αρχή του σηματoδοτεί την ανάγκη της προσαρμογής, του νέου ξεκινήματος και της υποχρεωτικής εκκαθάρισης. Για μένα είναι πιο σημαντικός και από την νέα χρονιά, κι ας μας πιάνει όλους απροετοίμαστους. Έτσι έπιασε και εμένα, λιγάκι αποπροσανατολισμένη και άρρωστη, και με αφήνει ένα χρόνο μεγαλύτερη και αρκετά πιο έτοιμη να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα.

Edited with Afterlight (21).jpg

Λίγα και καλά τα βιβλία και αυτόν τον μήνα. Το Απλά και Δύσκολα της Ελένης Δημάκη το τελείωσα μέσα σε ένα απόγευμα δίπλα στη θάλασσα. Μια νουβέλα ενηλικίωσης στα χρόνια της κρίσης και της ανασφάλειας δοσμένη όχι με το γκρίζο της αβεβαιότητας αλλά με το κίτρινο της ελπίδας και της προσπάθειας. Μου άρεσε πολύ περισσότερο από όσο πίστευα αρχικά και μου έδειξε για ακόμα μια φορά ότι η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία έχει πολλά να προσφέρει στους αναγνώστες της. Εντελώς διαφορετικό από το πρώτο ήταν το δεύτερο ανάγνωσμα του μήνα, Οι ανειδίκευτοι δεν βγάζουν κιχ. Ο Στάθης Ίντζες πήρε δύο κόσμους, τον εργασιακό και τον συναισθηματικό, και τους έκανε ιστορία προσθέτοντας μια πρέζα μαγικού και βρώμικου ρεαλισμού. Οι σελίδες ταξίδευαν πότε στην ονειρική Αβάνα και πότε στην ξεθωριασμένη Αθήνα. Μου άρεσε πολύ και μου κίνησε την περιέργεια για τα υπόλοιπα έργα του συγγραφέα.

View this post on Instagram

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις το φθινόπωρο από το να διαβάσεις ένα βιβλίο που μυρίζει καλοκαίρι. Το Απλά και Δύσκολα της Ελένης Δημάκη μυρίζει αυτό ακριβώς: καλοκαίρι, Κίμωλο, άμμο στα πόδια, ιδρώτα, έγνοιες και μία καθυστερημένη ενηλικίωση που τελικά ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο αυτό το βιβλίο. Πίστευα πως θα είναι ένα ακόμα από εκείνα της σειράς που εξιστορούν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Όμως δεν είναι. Είναι καλογραμμένο και παρουσιάζει ένα σύμπλεγμα καταστάσεων που όλοι δυνητικά θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Η γραφή της Δημάκη είναι χορταστική και κυλάει σαν γάργαρο νερό. Άμεση, απλή με έξυπνους διαλόγους και πολλές εικόνες. Με συγκίνησε που χρησιμοποίησε τόσο έντονα τον τόπο, την Αθήνα και την Κίμωλο, στην αφήγησή της. Τον έκανε ήρωα δίπλα στην πρωταγωνίστρια. Οι ήρωες, η Χριστίνα, η Μάνια, ο Αση, θα μπορούσαν να είναι μέλη και της δικής σου παρέας. Άτομα της εποχής τους, καταπιεσμένα από την άνοστη πραγματικότητα, ονειροπόλα όμως και άφοβα μπροστά στο αύριο, έχουν την φιλιά για δεκανίκι τους. Οι χαρακτήρες τους είναι καλά χτισμένοι, όσο τους επιτρέπει η σύντομη χωρική διάσταση της νουβέλας. Υπάρχει μονάχα ένα σημείο που εγώ ξεχώρισα ως αρνητικό. Ενώ η συγγραφέας έχει ασχοληθεί με τις περιγραφές του εξωτερικού χώρου, δεν έχει δώσει αρκετά στοιχεία για την εξωτερική εμφάνιση των ηρώων της. Εμένα τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Θα ήθελα να με καθοδηγήσει λίγο περισσότερο στην ενσάρκωσή τους. Απλά, λιτά και απέριττα, αυτό το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Μου χάρισε ένα όμορφο απόγευμα γεμάτο εικόνες ενός τόπου που δεν έχω επισκεφτεί ακόμα και την αίσθηση ότι το καλύτερο έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Καλοτάξιδο λοιπόν και με μεγάλη χαρά περιμένουμε την επόμενη δουλειά σου ❤️

A post shared by jane gauche 🥑 ίω (@sweetjaneeyre) on

Μέσα σε ένα απόγευμα, και τι απόγευμα -αυτό με τους θυελλώδεις ανέμους, διάβασα και τις Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου του Gabriel Garcia Marquez. Συγκλονιστικό έργο γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση που μαγνητίζει τον αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας προτάσεις. Δεν συγκαταλέγεται άδικα στα πιο σημαντικά βιβλία του περασμένου αιώνα. Οι Βατσιμάνηδες της Μασσαλίας είναι το τελευταίο βιβλίο που πρόλαβα να τελειώσω τον Σεπτέμβρη και ίσως η μεγαλύτερη αναγνωστική έκπληξη της χρονιάς μετά τα βιβλία του Τσαβαρία. Ο Jean Claude Izzo με αγκυροβόλιο το λιμάνι της Μασσαλίας δημιούργησε μια καλογραμμένη ιστορία που εξιστορεί με νωχελικό ρυθμό και θαυμαστή μαεστρία. Ολοκληρωμένη κριτική για το βιβλίο θα δημοσιεύσω σε μερικές μέρες, όταν δω και την κινηματογραφική του μεταφορά.

Ποτέ δεν ήμουν σειράκιας, παρακολουθούσα κάποιες σειρές αλλά πάντα με μέτρο και χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον. Φέτος όμως, κάτι το La casa de Papel κάτι το BoJack Horseman, δεν σταματάω να είμαι πάνω από μια οθόνη. Μετά τον εξαιρετικό αλογομούρη λοιπόν, ξεκίνησα μια σειρά ήδη πολύ γνωστή και αγαπημένη, το Orange is the new black. Τελείωσα τον πρώτο κύκλο χθες και ειλικρινά σκέφτομαι πόσο άτυχη είμαι που δεν την είχα ξεκινήσει νωρίτερα. Για εκείνους τους λίγους που ακόμα το σκέφτονται δεν έχω να πω πολλά, μόνο ότι αξίζει κάθε λεπτό από τον χρόνο σας. Orange is my new favorite tv show!

Παρά τις αναποδιές και τις αδυναμίες του, ο Σεπτέμβρης κύλησε γρήγορα και όμορφα. Ήταν γεμάτος από όμορφες στιγμές, φιλικές συγκεντρώσεις και βραδινές συζητήσεις που κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα. Ήταν ένας ωραίος μήνας τελικά.

7 σκέψεις σχετικά με το “Γιατί ειμ’ αέρας που περνά

  1. Καλημέρα!! Και περαστικά σου εύχομαι πρώτα απ’ όλα! Καλά, απορώ με το κουράγιο σου! Πότε προλαβαίνεις και διαβάζεις τόσα βιβλία;; Την σειρά, να δω που θα την βρώ, θα ξεκινήσω να την βλέπω και εγώ! Με έβαλες σε πειρασμό!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Σε ευχαριστώ πολύ! Είμαι κάπως καλύτερα. Αυτός ο μήνας με εξάντλησε εντελώς. Τέσσερα βιβλία δεν είναι και πολλά, τα τελευταία χρόνια καθάριζα καμιά δεκαριά. Ευτυχώς θεμου, επέστρεψα στα κανονικά μου. Και οι δύο σειρές αξίζουν Βεατρικη, μην το σκέφτεσαι ❤️

      Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Γιατί ειμ’ αέρας που περνά – worldtraveller70

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.