Box Office Poison του Alex Robinson

Κόμιξ έχω διαβάσει ελάχιστα. Θυμάμαι ακόμα και ως παιδί η ιδέα του μικρού βιβλίου με τα ζωγραφισμένα μίκι μάους και τους μικρούς διαλόγους ποτέ δεν με ενθουσίαζε. Ίσως αυτή είναι και η βασική αιτία που παρά τα τόσα βιβλία που πιάνω στα χέρια μου κάθε χρόνο, τα κόμιξ και τις γραφικές νουβέλες τα αποφεύγω ασυνείδητα. Ήδη από πέρυσι, διαβάζοντας κάποια πολυσυζητημένα και πολυδιαβασμένα έργα του είδους, η άποψη μου άρχισε να αλλάζει προς το καλύτερο. Παρόλα αυτά, ακόμα δεν ξέρω πως να τα αξιολογήσω, δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα για το σχέδιο, τα χρώματα και την τεχνοτροπία εκτός από τα απολύτως εμφανή. Όταν όμως διαβάζω κάτι καλό, όπως κι αν είναι το σχέδιο ή όσο χοντρές και αν είναι οι γραμμές του, μπορώ να καταλάβω αν είναι διαφορετικό από άλλα και αν έχει πράγματι κάτι να μου δώσει. Το Box Office Poison του Alex Robinson, πάντως, ανήκει στην κατηγορία του διαφορετικού και σίγουρα έχει να δώσει αρκετά σε όποιον το πιάσει στα χέρια του!

Αυτό που λατρεύω στις γραφικές νουβέλες είναι ότι ο αριθμός των σελίδων δεν αλλάζει από έκδοση σε έκδοση. Ξέρω πως είναι κάπως κουτό αυτό που μόλις επισήμανα, αλλά πάντα μου προκαλούσαν μια κάποια σύγχυση οι μεγάλες αριθμητικές αποκλείσεις από το ένα μετάφρασμα στο άλλο. Στις γραφικές νουβέλες δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα και ο μικρός, αλλά απαιτητικός, ψυχαναγκασμός μου κοιμάται ήσυχος. Το Box Office Poison λοιπόν αριθμεί 606 σελίδες και ουσιαστικά μας παρουσιάζει την ζωή έξι ανθρώπων στην Νέα Υόρκη. Πάρτι, ανεργία, όνειρα, βιβλία, ταινίες, κόμιξ, έρωτες, μουσικές, απιστίες, όλα όσα απασχολούν έναν άνθρωπο λίγο πριν την τρίτη δεκαετία της ζωής του περνάνε μπροστά απ τα μάτια του αναγνώστη. Η πλοκή είναι καθόλα ρεαλιστική και δεν υπάρχει ούτε ένα ψήγμα μπέρτας ή μαγικού καπέλου. Κάλλιστα στη θέση ενός εκ των πρωταγωνιστών θα μπορούσα να είμαι εγώ ή εσύ. Βασικά σίγουρα είμαι εγώ, γιατί ο Sherman έχει αδυναμία στους Velvet Underground!

Όταν πρωτοεκδόθηκε το Box Office ήταν σε συνέχειες και σε ασπρόμαυρο σχέδιο. Λίγο αργότερα και αφότου αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει ως ολοκληρωμένη γραφική νουβέλα το σχέδιο έγινε έγχρωμο. Οι ενότητες χωρίζονται ομαλά νοηματικά, αλλά αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν ότι στην αρχή κάθε κεφαλαίου οι πρωταγωνιστές καλούνταν να απαντήσουν σε μια ερώτηση. Ανάλογα την προσωπικότητα και τα ενδιαφέροντα του καθενός διάβαζες ξεχωριστές και πολύ αστείες απαντήσεις, οι οποίες δεν βοηθούσαν πάντα στην συνέχεια τις πλοκής. Ήταν όμως ένας πάρα πολύ έξυπνος τρόπος να επισημανθεί η αλλαγή και να δοθούν κάποια επιπρόσθετα χαρακτηριστικά στους ήρωες.

Ο ίδιος ο κομίστας, ο Alex Robinson, έχει δώσει πολλά αυτοβιογραφικά του στοιχεία στους πρωταγωνιστές με κύριο όλων την αγάπη του για τα κόμιξ και το σχέδιο. Μάλιστα φαίνεται πως τα κατάφερε τόσο καλά που παρά το γεγονός ότι το Box Office ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του συμπεριλήφθηκε ανάμεσα στις 100 καλύτερες γραφικές νουβέλες όλων των εποχών. Την συγκεκριμένη λίστα βέβαια δεν την εμπιστεύομαι γιατί λείπει το Daytripper.

maxresdefault.jpg

Συνοψίζοντας, το Box Office Poison είναι ένα σημαντικό στο είδος του έργο. Ενώ στην αρχή δεν το είχα εκτιμήσει όσο θα έπρεπε, με τον καιρό πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται αραιά και που κάποιες καθημερινές καταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν ξετρυπώσει απ τις σελίδες του και αυτό με κάνει να το αξιολογώ εκ νέου κάθε φορά. Κάτι τελευταίο, αν σκέφτεται κανείς να αγοράσει την ελληνική έκδοση, ας το αποφύγει. Πολύ ακριβή, χωρίς λόγο. Προτιμείστε καλύτερα την αγγλική, είναι φτηνότερη και αρκετά εύκολη.

Advertisements

7 thoughts on “Box Office Poison του Alex Robinson

  1. Ακριβώς έτσι ένιωθα κι εγώ. Εκατοντάδες Μίκι Μάους, σχεδόν κανένα graphic novel ή άλλο είδος κόμικς έξω απ’ αυτά. Κάποια στιγμή έπιασα το V for Vendetta, μετά το Blankets και κάμποσα άλλα και πλέον τα περιλαμβάνω τακτικά στη λίστα μου. Μμμ πολύ υποσχόμενο φαίνεται το Box Office Poison. 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Δηλαδή είναι μόνο comic; Δυστυχώς δεν γνωρίζω την διαφορά ανάμεσα σε comic και graphic novel, οπότε τα λάθη ήταν δεδομένα στο κείμενο. Αν έχεις τον χρόνο και την διάθεση μπορείς να μας εξηγήσεις την διαφορά; 😊

      Το Box Office είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρον. Να τσεκάρεις και το Daytripper, είναι από τα αγαπημένα μου!

      Μου αρέσει!

      • Ουσιαστικα εκει εστιαζεται η διαφωνία μου στο οτι δεν υπαρχει διαφορα. Ηταν εφεύρημα του μαρκετινγκ για να αγγιξει ενα πιο ευρυ κοινο. Ειδικα με την «ελευση» των χιπστερ αυτος ο ορος ουσιαστικα υπονοουσε κατι ανωτερο πνευματικα, αφου με κατι τετοια προσπαθουσαν να διαφοροποιηθουν.
        Κι οπως με το εντεχνο μετριοι σχεδιαστες και σεναριογραφοι πουλουσαν φουμαρα υψηλης τεχνης κατω απο μια μαρκετιστικη ταμπελα. Φυσικα και δεν λεω οτι ολοι ειναι ιδιοι.
        Οι τεχνικες αφηγησης ειτε με το συμβατικο τροπο ειτε μεσω της αποδομησης της φορμας (κατα βαση της σχεδιαστικης) ειναι κοινες σε ολα τα κομιξ σε ολο τον κοσμο. Κι απο τα ταπεινά φανζιν εως τα υπερπολυτελη αλμπουμ.

        Παροτι τα υπεραγαπω δεν ειναι φυσικα λογοτεχνια. Δεν μπορουν να εχουν την διεισδυτικοτητα και εμβάθυνση που μπορει να εχει ενα λογοτεχνικο βιβλιο. Κυριως κερδιζουν στο οτι ειναι πιο αμεσα τοσο στην εκφραση οσο και στην επαφη με αλλες κουλτουρες (λογω του σχεδιου).
        Τελειώνοντας αυτο το σεντονι, δεν υπαρχει λαθος στο κειμενο. Ειναι μια διαφωνια που υπαρχει για εναν ορο, μεταξύ των κομιξαδων εδω και πολυ καιρο (ο Αλαν Μουρ πχ διαφωνει με αυτον τον ορο). Μια χαρα ειναι το κειμενο σου χωρις καμια ανακριβεια.

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s