Suddenly and out of nowhere

Ελάχιστοι άνθρωποι είναι αυτή την στιγμή πιο χαρούμενοι από τον Γιώργο Λάνθιμο, τον έλληνα σκηνοθέτη που λατρεύει να μισεί η καρδιά μου και που σήμερα βραβεύτηκε με το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ των Καννών. Ένας από αυτούς είμαι εγώ και φυσικά όχι για το βραβείο σεναρίου. Ας είναι, υπάρχουν και τρελοί στον κόσμο, τι να κάνουμε!

Θυμάστε μερικούς μήνες πριν, στην τελευταία ανάρτηση της περασμένης χρονιάς, όπου ευχόμουν στους αναγνώστες του Rive Gauche να διαβάζουν λιγότερο; Ε, λοιπόν, άργησα λιγάκι αλλά τα κατάφερα! Αυτό τον μήνα διάβασα ελάχιστα και ότι διάβασα, ντρέπομαι που το ομολογώ, το αποτελείωσα με μισή καρδιά. Το περίεργο είναι πως για ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του αναγνωστικού μπλοκαρίσματος ευθύνεται ένα βιβλίο, το Un homme qui dort. Ούτε και εγώ το περίμενα, αλλά να που πράγματι ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Και τους ανθρώπους, κυρίως αυτούς.

tumblr_my4dqdqyST1sgsrdio3_1280

Κινηματογραφικά, πάλι, ήταν πλούσια η συγκομιδή. Είδα επιτέλους την τριλογία του Linklater και βεβαιώθηκα ότι τα Φτηνά Τσιγάρα είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Φτηνά Τσιγάρα έγραψα; Το Before Sunrise εννοούσα, αλλά η αισθητική τους είναι τρομακτικά παρόμοια. Έκλαψα με το Grave of the Fireflies συνεχίζοντας την παράδοση του πλαντάζω σε κάθε ταινία του Studio Ghibli και ερωτεύτηκα τον Waits στο Down by Law του Jim Jarmusch. Δύο ταινίες μου έκαναν όμως την μεγαλύτερη εντύπωση, θετική και αρνητική αντίστοιχα. Το μόλις 16 λεπτών φιλμάκι του Krzysztof Kieslowski με τίτλο Talking Heads παρουσιάζει ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να περιγράφουν τον εαυτό τους μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και είναι ότι καλύτερο έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Η κινηματογραφική μεταφορά του Ένα κάποιο τέλος από την άλλη, του αγαπημένου μυθιστορήματος του Barnes, είναι μια από τις πιο άψυχες και άνοστες ταινίες της χρονιάς. Είναι αγαπημένο βιβλίο και λυπάμαι που η μεταφορά του ήταν τόσο αδιάφορη, αλλά όποιος σας πει ότι η εν λόγω ταινία είναι καλή σας κοροιδεύει μες στα μούτρα. Ή δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.

Εντάξει, τι να πούμε για το κομμάτι των σειρών; Ξεκίνησε το Twin Peaks και είμαστε πριν των πυλών για πολλές και ενδιαφέρουσες σειρές τους επόμενους μήνες. Έχω ένα παράπονο όμως και θα το εκφράσω όπως και να χει. Δεν μου άρεσε καθόλου το American Gods. Ξέρω ότι πίσω από σενάριο βρίσκεται η πένα του Gaiman και στην σκηνοθετική καρέκλα αράζει με άνεση ο Michael Green (Logan, Alien: Covenant), αλλά εμένα μου θύμισε True Blood και δεν είχε καν την κομματάρα του Jace Everett στους τίτλους αρχής. Ελπίζω να αλλάξω γνώμη στα επόμενα επεισόδια, γιατί είναι πράγματι καλογυρισμένη και έχει καλό καστ.

18664487_1073350529465639_4737397428071432883_n

Στα προσεχώς έχουμε πολλά και διάφορα. Διαβάζω τη Συλλογή των 49 στο σφυρί και κάθε εβδομάδα βρίσκομαι όλο και πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου να τελειώσω τα Άπαντα του Καραγάτση. Η ζωή κυλάει ωραία ανάμεσα στις σελίδες, αλλά ακόμα πιο ωραία μακριά από αυτές. Εξάλλου, η ζωή είναι αλλού!

* Ο τίτλος είναι προσφορά του τρελού του χωριού!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s