Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη του Παδούρα

Ο καιρός ανοίγει και αυτό σημαίνει ένα πράγμα: ήρθε η ώρα για αστυνομικά αναγνώσματα. Έχω πάψει εδώ και χρόνια να ψάχνομαι στον συγκεκριμένο τομέα. Προτιμώ επιλογές που τρόπον τινά είναι εγγυημένες και που δεν περιορίζονται μονάχα στη λύση ενός μυστηρίου, αλλά διαθέτουν κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο επίσης. Ο τελευταίος των Κουβανών που συνθέτει αυτή τη μοναδική επιλογή είναι ο Λεονάρδο Παδούρα. Μετά τον Άνθρωπο που αγαπούσε τα σκυλιά και τους (καταπληκτικούς) Αιρετικούς βρήκα και διάβασα το Παρελθόν Χαμένο στην Ομίλχη, την έκτη κατά σειρά περιπέτεια του (πρώην) αστυνομικού Μάριο Κόντε. Εντάξει, δεν τα παίρνω με αριθμητική σειρά, αλλά είναι και αυτό μέσα στα απρόοπτα της ανάγνωσης.

Παρότι έχουμε ήδη φιλοξενήσει δύο κριτικές βιβλίων του συγγραφέα στο SRG, δεν έχουμε μιλήσει ουσιαστικά ποτέ για τον ίδιο. Γεννημένος το 1955 στην Αβάνα, ο Λεονάρδο Παδούρα είναι από τους τυχερούς/άτυχους που πρόλαβαν να δουν την ιστορικότερη στιγμή της Κούβας και όσα αυτής ακολούθησαν. Το αντικείμενο των σπουδών του ήταν η γραμματεία της Νοτίου Αμερικής, ενώ η κύρια απασχόλησή του μέχρι την συγγραφική του καταξίωση την τελευταία εικοσαετία ήταν η δημοσιογραφία. Στη χώρα του έχουν κυκλοφορήσει αρκετά έργα του, αλλά αυτά που τον καθιέρωσαν ως μυθιστοριογράφο στο διεθνές κοινό ήταν η οχταλογία του Μάριο Κόντε, ο συμπαθέστατος αστυνομικός (και έπειτα πρώην αστυνομικός) που λειτουργεί βάσει ενστίκτου και φυσικά μπλέκεται στις πιο περίεργες υποθέσεις.

2017-03-16-800x433.png

Όπως είπα στον πρόλογο, εδώ και αρκετό καιρό έχω πάψει να διαβάζω αστυνομικά με την συχνότητα που το έκανα παλιότερα. Κύρια αιτία είναι ένα άλλο βιβλίο του Παδούρα, η όγδοη υπόθεση του Μάριο Κόντε, οι Αιρετικοί. Πρόκειται για ένα μαγευτικό τούβλο, γραμμένο με απίστευτη μαεστρία, στο οποίο συνδυάζονται η τέχνη και η ιστορία. Η αλήθεια είναι ότι οι Αιρετικοί είναι αρκετά δύσκολο ανάγνωσμα και πολλοί το παρατούν πριν καν φτάσουν στην μέση. Είναι απαιτητικό και σε ορισμένα σημεία δυσβάσταχτο, όταν γυρνάς όμως και την τελευταία του σελίδα καταλαβαίνεις ότι άξιζε κάθε μια από τις πολλές σελίδες του.

Το Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη είναι σίγουρα λιγότερο φιλόδοξο από τους εξαιρετικούς Αιρετικούς, διαθέτει όμως και αυτό όλα τα στοιχεία της γραφής του Παδούρα που έχουν κερδίσει τους αναγνώστες. Ο Μάριο Κόντε, έχοντας παρατήσει προ πολλού το επάγγελμα του αστυνομικού, εργάζεται ως έμπορος βιβλίων. Σε μια από τις περιπλανήσεις του βρίσκει μια παλιά βιβλιοθήκη γεμάτη από σπάνια και ανεκτίμητα βιβλία. Η οικογένεια που την έχει στην κατοχή της, λόγω της οικονομικής της ανέχειας, αναθέτει στον Κόντε και τον συνεργάτη του να την ερευνήσουν και να την κοστολογήσουν. Σε ένα από αυτά τα βιβλία ο Κόντε βρίσκει ξεχασμένο ένα απόκομμα εφημερίδας με ένα άρθρο για μια τραγουδίστρια. Το κάλλος της εικονιζόμενης γυναίκας, καθώς και η αμυδρή εντύπωση ότι κάπου έχει ξανακούσει το όνομά της, τον κάνουν να ψάξει περισσότερο την εξαφανισμένη αυτή σειρήνα και να ανακαλύψει την υπό αμφισβήτηση αυτοκτονία της χρόνια πριν.

cuba-wide.jpg

Και κάπως έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι ανάμεσα στην Κούβα του 2003, την Κούβα που ακόμα έχει ανοιχτές τις πληγές της μεγάλης Κρίσης, και στην Κούβα των λαμπερών καμπαρέ του Μπατίστα την δεκαετία του ΄50. Το μεγαλειώδες στα βιβλία του Παδούρα δεν είναι μόνο η πλοκή, αλλά και όλα όσα την ακλουθούν, το παιχνίδι του χρόνου, η αναίμακτη κοινωνική κριτική και σαφώς οι αμπούλες ιστορίας που τονώνουν τόσο την υπόθεση όσο και τις γνώσεις του αναγνώστη. Στοιχεία που δεν σε κουράζουν διαβάζοντας τα, αλλά που ταυτόχρονα μένουν κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου μετά την ανάγνωση του βιβλίου.

Η μετάφραση του Κώστα Αθανασίου μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στον Άνθρωπο που αγαπούσε τα σκυλιά. Και αυτή τη φορά η δουλειά του είναι πολύ προσεγμένη, δίνοντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Εν κατακλείδι, το Παρελθόν μου άρεσε πολύ. Ήξερα πως δεν πρόκειται να διαβάσω κάτι εφάμιλλο των Αιρετικών, αλλά δεν περίμενα να μου αρέσει και τόσο πολύ τελικά. Αν αποφασίσετε να το διαβάσετε ίσως αντιμετωπίσετε κάποιο πρόβλημα στην εύρεσή του. Παρόλα αυτά προσπαθήστε να το βρείτε, αξίζει!

Advertisements

9 thoughts on “Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη του Παδούρα

  1. Παράθεμα: Love Will Tear Us Apart (Again) | style rive gauche

  2. Παράθεμα: Τρεις ταινίες για την Κούβα | style rive gauche

  3. Δύο σχόλια: α) την Κούβα, σαν τον Πέδρο Χουάν, κανένας δεν την περιέγραψε… και β) δεν είναι στα τούβλα η λογοτεχνία, είναι στις λέξεις και στην ποίηση (μετά τον Μπολάνιο άλλαξαν οι ορισμοί συλλήβδην) κι ένας αφορισμός: ενώ ήταν ένα βιβλίο που είχε τόσα πολλά να δώσει, έγινε ένα βιβλίο που χαράμισε τόσα πολλά (με τη φλυαρία του)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Με το πρώτο σχόλιο σας συμφωνώ απόλυτα, ο Πέδρο Χουάν είναι η πιο ηχηρή φωνή στους Τροπικούς αυτή την στιγμή και ας είναι πιο γνωστός ο Παδούρα και ο Μάρλον. Και το δεύτερο σχόλιο σας με βρίσκει σύμφωνη, απλά ακόμα δεν έχω διαβάσει Μπολάνιο και δεν έχω περαιτέρω απόψη. Όσον αφορά τους Αιρετικούς πάντως εγώ εντυπωσιάστηκα. Ναι μεν υπήρξε περιττή φλυαρία, αλλά πιστεύω ότι ακόμα και μέσα από αυτή έδωσε αυτά που είχε να δώσει. Ξέφυγε από τα όρια του αστυνομικού μυθιστορήματος και έβαλε στόχο για κάτι πολύ μεγαλύτερο αγγίζοντας πολλές και διαφορετικές θεματικές, ιστορικές και κοινωνικές. Από μόνο του αυτό είναι σπάνιο και άξιο θαυμασμού.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Παράθεμα: Τρεις ταινίες για την Κούβα… « απέραντο γαλάζιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s