The Neal Morse Band: The Grand Experiment

του project sol

Το 2015 ήταν σίγουρα μία καλή χρονιά για έναν από τους πιο γνωστούς μουσικούς της progressive rock σκηνής. Η όπως αποκαλείται υπερ-μπάντα του Neal Morse έκανε την εμφάνισή της με ένα δίσκο-πείραμα. Το «Grand Experiment» είναι μία συνεργατική δουλειά μεταξύ πέντε μουσικών που δημιουργήθηκε μέσα στο στούντιο χωρίς προηγούμενη προετοιμασία μουσικής ή demo, για αυτό και αποκαλείται «πείραμα». Πρόκειται για την πρώτη φορά που ο Morse επιχείρησε κάτι τέτοιο μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς. Ανάμεσά τους ο πρώην ντράμερ των Dream Theater, Mike Portnoy και ο frontman των Ajalon, Randy George. Θα περίμενε κανείς πως θα είχαμε στα χέρια μας ένα προχειροφτιαγμένο άλμπουμ αλλά το «Grand Experiment» είναι κάθε άλλο παρά πρόχειρο. Από το εξώφυλλο μέχρι τους στίχους είναι πολύ προσεγμένο. Το εάν το «πείραμα» πέτυχε, θα το διαπιστώσουμε αμέσως.

neal-morse-cover

Το άλμπουμ ξεκινά και ευθύς αμέσως με το τραγούδι «The Call» μπαίνουν τα φωνητικά, που ομολογουμένως είναι εξαιρετικά. Ακολουθούν κιθάρα, αρμόνιο και τα εκπληκτικά ντραμς του Portnoy, που δίνουν ξεχωριστό χαρακτήρα στην πρωτότυπη μουσική. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι όμορφοι στίχοι του Morse και επιπλέον τα φωνητικά όλων των μελών καθιστούν αυτό το κομμάτι πετυχημένο για να αρχίσει το άλμπουμ. Μετά το ρεφραίν ξεκινούν τα σόλο και έπειτα επαναλαμβάνονται οι πρώτοι στίχοι για να κλείσουν το τραγούδι. Αν τα riffs είναι η ουσία της rock τότε αυτό το κομμάτι καταφέρνει με ευκολία να συναρπάσει τους θαυμαστές της.

Περνάω στο δεύτερο τραγούδι, ομώνυμο του άλμπουμ. Το riff, αν και απλό είναι ιδιαίτερα -ας μου επιτραπεί η λέξη- πιασάρικο, κάτι που φαίνεται και στην εισαγωγή και στο ρεφραίν. Ευθύς εξ’αρχής μπαίνουν οι κιθάρες, τα synths κάνοντας το τραγούδι να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από την προγενέστερη κλασσική rock μουσική, αλλά και την progressive rock. Ρυθμικό και με εύκολους στην απομνημόνευση στίχους, είναι αυτό που θα λέγαμε το hit του δίσκου, χωρίς αυτό να είναι αρνητικό τόσο για το τραγούδι όσο και για το δίσκο γενικότερα. Ειδικά το ρεφραίν θα κολλήσει στο μυαλό των fans (συμπεριλαμβανομένου και εμού), που θα το παίζουν σε repeat συνέχεια!

nmb2016

Το επόμενο κομμάτι («Waterfall») είναι η μπαλάντα του δίσκου, με στίχους που προσιδιάζουν (όπως και στο «The Call») στην ιδεολογία του Morse, ο οποίος είναι γνωστό ότι γράφει τραγούδια θεολογικής φύσεως, πράγμα που δε υποτιμά τη μουσική του κατά τη γνώμη μου, αλλά αντίθετα δίνει μία νέα διάσταση στη ροκ της εποχής μας. Μία διάσταση ουσιώδης και για την εξέλιξη της τέχνης, στην περίπτωση αυτή της μουσικής. Στίχοι στρατευμένοι, αλλά όχι με την κακή έννοια. Και εδώ θα προλάβω τον δύσπιστο αναγνώστη και θα του προτείνω να ακούσει ο ίδιος όχι μόνο αυτό το τραγούδι, αλλά ολόκληρο το άλμπουμ.

Παραβλέποντας το «Agenda» για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω περνάω στο έπος του δίσκου το «Alive Again», το οποίο έχει διάρκεια 26 λεπτών και 47 δευτερολέπτων, πραγματικά ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει. Το κομμάτι αποτελείται από τρία στιχουργικά μέρη, με το καθένα να αποτελεί μία μικρή ιστορία, και συναρμόζοντάς όλες αυτές τις μικρές ιστορίες, κατασκευάζεται το ενιαίο πια τραγούδι. Θα μπορούσε όλη η κριτική να γραφτεί για το «Alive Again» αντί για όλο το δίσκο. Πρόκειται για το αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου, που του δίνει τον πνευματικό χαρακτήρα του. Η μουσική του είναι περίπλοκη από την αρχή μέχρι το τέλος, με συχνές αλλαγές στο ρυθμό και τον τόνο, άρα και στις μελωδίες, άλλες καταιγιστικές, άλλες απαλές, αναλόγως με το στιχουργικό μέρος που αντιστοιχεί σε καθεμιά από αυτές. Τα φωνητικά του Morse και των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος είναι συνταιριασμένα με ομολογουμένος εξαιρετικό τρόπο, χωρίς να καλύπτουν τη μουσική που παίζει στο παρασκήνιο, αλλά βγαίνει και στο προσκήνιο αρκετές φορές υπό τη μορφή πολύπλοκων οργανικών μερών και σόλο. Οι μουσικοί παρόλη τη δυσκολία του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι αλάνθαστοι και ευρηματικοί, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο (λόγου χάριν η περίπτωση του Portnoy).

header

Ο λόγος που άφησα για το τέλος το «Agenda» ειναι διότι κατα τη γνώμη μου, στέκεται κατώτερο των περιστάσεων του συγκεκριμένου δίσκου. Τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δευτερεύον κομμάτι του άλμπουμ, καθώς οι στίχοι δεν συνάδουν με το γενικότερο χαρακτήρα του «Grand Experiment».

Τελικό ερώτημα παραμένει αν το πείραμα πέτυχε. Αν ακούσει κανείς τη limited έκδοση καταλαβαίνει ότι τα κομμάτια έχουν μια εσωτερική σύνδεση και είναι αξιόλογα, οχι μόνο πειραματικά, αλλα και ως τραγούδια και ως σύνολο. Η αίσθηση ενότητας που αφήνει ο δίσκος όχι μονο είναι επιτυχημένη, αλλα δείχνει και την ικανότητα του Morse να γραφει μουσική και στίχους.

Βαθμολογία: 4.1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s