Το ποίημα της εβδομάδας

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα και θα το γιορτάσουμε με -τι άλλο;- το ποίημα της εβδομάδας! Ξέρω, η επιλογή είναι τετριμμένη, δυστυχώς όμως ο περιορισμένος χρόνος δεν μου επιτρέπει κάτι πιο εντυπωσιακό. Παρόλα αυτά, θα σας δώσω μια μικρή συμβουλή για σήμερα. Μην ποστάρετε κάποιο ποίημα, μην διαλαλήσετε στα κοινωνικά δίκτυα την αξία της ποίησης και το χρέος του ποιητή. Το έκαναν άλλοι πριν από εσάς και από μένα. Αντίθετα, σήμερα γιορτάστε τα ποιήματα της ζωής σας, τα κατά δικά σας ποιήματα. Τους ανθρώπους που σας φωτίζουν με το πνεύμα, τις ιδέες και τις πράξεις τους. Διαλέξετε για εκείνους μερικούς στίχους, πάρτε βαθιά ανάσα και αφιερώστε τους. Έτσι και το ποίημα θα πάρει την δόξα που του αξίζει και μερικά χαμόγελα θα λάμψουν στην αυγή της άνοιξης. Τα λέω σε σας για να τα ακούω εγώ, μην νομίζετε. Αλλά καλύτερα ας ακούσουμε την Ιστορία του Mark Strand!

Η ιστορία

Είναι η παλιά ιστορία: παράπονα για το φεγγάρι
που βυθίζεται στη θάλασσα, για τα αστέρια που ξεθωριάζουν με το πρώτο φως,
για το γκαζόν που το βρέχει η δροσιά, για το ασημένιο γκαζόν, για το γκαζόν που κρυώνει.

Και συνεχίζει το δρόμο της: ένας άντρας κοιτά τη σκιά του
και λέει πως είναι η στάχτη του εαυτού του που πέφτει, λέει ότι οι μέρες του
είναι οι πραγματικές μαύρες τρύπες στο διάστημα.
Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια.

Ξέρεις ποια ιστορία εννοώ: είναι αυτή για τα λεπτά που πεθαίνουν,
και τις ώρες, και τα χρόνια: είναι η ιστορία που λέω
για μένα, για σένα, για τον καθένα.

Advertisements

3 thoughts on “Το ποίημα της εβδομάδας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s