Ο Αλκίνοος θα είναι πάντα δικός μας

Με αφορμή τις εμφανίσεις του στο Κύτταρο, πλέκουμε το εγκώμιο ενός σύγχρονου ποιητή.

Σάββατο βράδυ, Ηπείρου και Αχαρνών γωνία. Οι περισσότεροι μουσικόφιλοι αναγνωρίζουν εύκολα το σκηνικό. Το Κύτταρο θα έχει πάλι κάποια live μουσική βραδιά.

Σάββατο βράδυ, Ηπείρου και Αχαρνών γωνία. Ο Αλκίνοος στο καθιερωμένο του πλέον στέκι περιμένει τους φίλους του – γιατί τόσα που έχει μοιραστεί μαζί τους μέσα από τα τραγούδια του, φίλοι είναι – να τραγουδήσουν και να σταματήσουν για λίγο το χρόνο. Όπως μόνο εκείνος ξέρει να κάνει. Γιατί ναι, μπορεί να έχει αλλάξει την εμφάνισή του, να έχει κόψει την αλογοουρά με την οποία τον αγαπήσαμε και να έχει αφήσει γένια αλλά είναι ακόμη ο ίδιος. Μπορεί να κοντεύει τα πενήντα αλλά μοιάζει ακόμα έφηβος. Μπορεί να έχει ωριμάσει μουσικά αλλά εκείνες τις ιστορίες που λέει πριν τα τραγούδια του, τις λέει με την ίδια αθωότητα και το ίδιο χιούμορ. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από τότε που έγραψε το «Δεν μπορώ» ή το «Όνειρο ήτανε» αλλά αν τον ακούσεις να τα ερμηνεύει ζωντανά και κλείσεις τα μάτια σου, θα ορκιστείς πως είσαι εκεί, τότε που αποτύπωνε για πρώτη φορά αυτά που ένιωθε στο χαρτί.

Έτσι ένιωσα και εγώ. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα live και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα είναι η τελευταία. Υποσχέθηκα πως θα τον αφήσω ξανά να με απομονώσει από όλους και όλα και να με μεταφέρει στον δικό του μικρό επίγειο παράδεισο γεμάτο μελωδίες, ταξίδια και όνειρα. Γιατί την στιγμή που κλείνουν οι πόρτες στο Κύτταρο και εκείνος βγαίνει στην σκηνή αυτό συμβαίνει.

alkinoos1

Χωρίς καθυστέρηση και λίγο μετά τις δέκα και μισή ο Αλκίνοος και οι τέσσερις πλέον συνοδοιπόροι του γέμισαν τη σκηνή και μας καλωσόρισαν δύο φορές. Μία με την «Ζήνωνος» και μετά άλλη μία, κανονικά αυτή τη φορά, με τον Αλκίνοο να χαμογελά σαν ντροπαλός έφηβος καθώς μας παρουσίαζε τους υπόλοιπος μουσικούς και μας ζητούσε συγνώμη για την ώρα που χρειάζονται για κούρδισμα. Τόνισε πως όλα τα όργανα -στη σκηνή υπήρχε από κρητική λύρα έως κοντραμπάσο- είναι έγχορδα και πως το κούρδισμα αξίζει τον κόπο. Τον χειροκροτήσαμε όλοι. Φάνηκε να ντρέπεται. Ακολούθησαν γνωστά τραγούδια όπως η «Παράκληση» και ο «Προσκυνητής» αλλά και μικροί διάλογοι με το κοινό. Έπειτα για περίπου δέκα λεπτά η σκηνή άδειασε για να ξεκουραστούμε εμείς όπως είπε ο Αλκίνοος και μετά ήρθε το δεύτερο μέρος. Τώρα το κοινό είχε αφεθεί πολύ περισσότερο από πριν, τραγουδούσε δυνατά και ζητούσε τα δικά του αγαπημένα τραγούδια. Κάποια στιγμή ακούστηκε κάποιος να φωνάζει για την αγορά του Αλ Χαλίλι. Ο Αλκίνοος γύρισε προς το μέρος που ακούστηκε η φωνή με ένα έντονο βλέμμα και δεν είπε τίποτα. Όλοι ξέσπασαν σε γέλια. Μαζί κι αυτός.

Συνέχισε με άλλες επιτυχίες του, και αν και δύσκολο, θα ξεχωρίσω τις ερμηνείες του στον «Βόσπορο» και την «Πατρίδα». Και στα δύο κομμάτια το ηχητικό αποτέλεσμα όλων των έγχορδων ήταν απλώς μαγικό και οι λέξεις έμοιαζαν να βγαίνουν από την ψυχή του Αλκίνοου και να έρχονται σε εμάς τόσο απλόχερα που πραγματικά σκέφτηκα πως ένας τέτοιος άνθρωπος μόνο καλοσύνη πρέπει να κρύβει μέσα του. Ο Αλκίνοος ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, μας χαιρέτησε και χάθηκε. Όσο γρήγορα χάθηκε τόσο γρήγορα επέστρεψε. Μόνος του αυτή τη φορά. Φόρεσε την κιθάρα του και μας χάρισε λίγη ακόμη μαγεία με τραγούδια όπως το «Δεν Μπορώ» και φυσικά το «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι». Δεν ξέρω αν ήταν μέσα στο πρόγραμμα ή απλώς το χρωστούσε σε εκείνη τη φωνή. Θα πιστέψω πως απλώς έτσι ένιωσε και το είπε. Έφυγα λίγο πριν τελειώσει. Χαίρομαι που δεν τον είδα να φεύγει μια για πάντα από τη σκηνή. Στο μυαλό μου έμεινε καθισμένος να τραγουδά «θα πληρώσω όσο όσο να μου κάνουν μία μελανιά…»

Η ώρα δύο και ενώ γυρνάω σπίτι προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει με τον Αλκίνοο. Όλοι λένε πόσο απλός και καθημερινός είναι, μα κρύβει μέσα του κάτι πολύ μαγικό για να είναι μονάχα απλός. Δε μπορεί. Θα ΄ναι κάτι παραπάνω. Ίσως η σωστή λέξη για να τον προσδιορίσουμε είναι ταπεινός, όχι απλός. Ο Αλκίνοος ξέρει πως με τη μουσική και τους στίχους του αγγίζει τον κόσμο όσο λίγοι, αλλά φαίνεται να μην νιώθει καθόλου ιδιαίτερος για αυτή την ιδιαίτερη ικανότητά του. Δεν ξέρω αν φταίνε τα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο, το μεγάλο ταλέντο του ή ο χαρακτήρας του, ξέρω όμως πως όταν τραγουδάει έτσι ταπεινά, με πάθος και γαλήνη μαζί, με το βλέμμα κατεβασμένο και τη φωνή του ήρεμη, μοιάζει τουλάχιστον όμορφος.

αλκινοος2

Και μετά σε κάθε χειροκρότημα, όταν κοιτάει το κοινό ντροπαλά και χαμογελά σαν παιδί που το αποδέχεται ο κόσμος για πρώτη φορά, τότε ξέρω πως δεν έχει μεγαλώσει καθόλου. Είναι ακόμα νέος και θα παραμείνει για πάντα. Γιατί έχει για οδηγό το ταλέντο και την ελπίδα και αυτά σίγουρα  δεν γερνούν ποτέ.

«Κάτω από ένα τραπέζι,  το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.
Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν,
τι ωραία που πέφτουν….» 
τραγουδά και μας επιτρέπει να μπούμε για λίγο στην καρδιά του, στο σπίτι των συναισθημάτων του , στο εργαστήρι όλων αυτών των ποιημάτων, στους εφιάλτες που κατάφερε να κάνει όνειρα.

Γι΄αυτό σας λέω, ο  Αλκίνοος ότι και αν γίνει, όσα χρόνια και αν περάσουν, όπως και αν έχει τα μαλλιά του, θα είναι πάντα ο Αλκίνοος. Όχι ο Ιωαννίδης. Είναι πολύ δικός μας για να τον λέμε έτσι. Νομίζω πως ούτε και ο ίδιος θα το ήθελε.

Ο Αλκίνοος θα είναι στο Κύτταρο στις 17 & 18 και 24 & 25 Μαρτίου. 

Advertisements

One thought on “Ο Αλκίνοος θα είναι πάντα δικός μας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s