Οι αγαπημένες μου ταινίες

Μετράμε μερικές ώρες για τα Oscars και όλος ο κόσμος ασχολείται με το πόσα βραβεία θα πάρει το La La Land και το Moonlight. Εγώ ποντάρω στο Manchester by the sea γιατί όπως σχολίασε και μια κριτικός σε ένα μεγάλο site ο Affleck έχει κάτι από τον Παυλίδη. Σήμερα, μετά από πολλές αναβολές και σκαμπανεβάσματα αποφάσισα να σας αναφέρω – και γιατί όχι, να προσπαθήσω να αναλύσω κιόλας- τις αγαπημένες μου ταινίες. Όπως ξέρουν οι περισσότεροι από εσάς, δεν είμαι φαν του αθλήματος. Βλέπω συνολικά πενήντα ταινίες τον χρόνο, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μάλιστα σε επανάληψη, και πάω σινεμά μια με δύο φορές (τον χρόνο πάλι). Βλακεία μου, το παραδέχομαι. Προσπαθώ φέτος να είμαι πιο συνεπής στο θεσπισμένο εβδομαδιαίο μου ραντεβού με την έβδομη τέχνη και περήφανα σας ανακοινώνω ότι μέχρι τώρα τα έχω καταφέρει. Είδα τις περισσότερες από τις ταινίες που προκρίθηκαν για Όσκαρ, αλλά ας μην σας μπερδεύω, δεν είναι καμιά στη λίστα. Στις επόμενες γραμμές θα διαβάσετε έργα στα οποία χρωστάω κομμάτια μου. Οι επιλογές δεν είναι απρόβλεπτες, μπορεί κανείς να τις θεωρήσει τετριμμένες, είναι λίγες, αλλά σημαντικές. Cut, πάμε απ’την αρχή!

Freaks (1932)

Ή αλλιώς τα Τέρατα του Tod Browning. Η συγκεκριμένη ταινία υπάρχει σε όλες κινηματογραφικές λίστες που σέβονται τον εαυτό τους ως μια από τις σημαντικότερες όλων των εποχών και για πρώτη φορά αυτοί οι βαρύγδουποι τίτλοι με βρίσκουν σύμφωνη. Το Freaks γυρίστηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 1930 και είναι η πρώτη και τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν άτομα των ανθρώπινων τσίρκο. Ξέρω ότι πριν από μερικά χρόνια αν ανέφερα κάτι τέτοιο θα έπρεπε να αποσαφηνίσω τι στο καλό ήταν τα ανθρώπινα τσίρκο, πλέον όμως δεν χρειάζεται. Έχετε δει AHS και ξέρετε ότι παλιά, όχι και πολύ αν το καλοσκεφτείς, οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες και αναπηρίες ήταν εκθέματα σε περιπλανώμενα τσίρκο. Σε αυτή την ταινία, λοιπόν, ο Browning μας δείχνει τα παρασκήνια, τους ανθρώπους και τις ζωές τους. Στις μέρες μας το έργο αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε θρίλερ (όπως θεωρούταν κάποτε) ούτε noir. Είναι ένα πολιτιστικό διαμάντι που καταγράφει ωραιοποιημένα μια αγριότητα της ανθρώπινης φύσης που γινόταν κατ’ εξακολούθηση. Αν την δείτε μην λησμονήσετε να διαβάσετε για τους πρωταγωνιστές και για τις συνθήκες στις οποίες γυρίστηκε.

tumblr_nzix43y6f61qzrmlwo1_400

The Freaks/οι σιαμαίες

6373646701_6f14586f8c_o

Το μπλε είναι παντού/ένας αποστοματικός εσωτερικός μονόλογος

 

Trois couleurs: Bleu (1993)

Το κύκνειο άσμα ενός εκ των μεγαλύτερων ευρωπαίων σκηνοθετών, του Krzysztof Kieslowski. Η τριλογία των χρωμάτων: το μπλε, το λευκό και το κόκκινο είναι τρεις ταινίες θεματικά επηρεασμένες από τις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης (με μια σύγχρονη χροιά προφανώς), για αυτό και ο δανεισμός των χρωμάτων από την Γαλλική σημαία. Ο λόγος που ο σκηνοθέτης επέλεξε να τιμήσει την Γαλλία με τα τελευταία του έργα είναι ότι σε αυτή χρωστάει την καταξίωση του. Οι περιπτώσεις Πολωνών καλλιτεχνών που διαπρέπουν στον γαλλικό καλλιτεχνικό χώρο είναι πολλές, με γνωστότερη όλων αυτή του Polanski. Πίσω στο θέμα μας όμως! Από την Τριλογία οι περισσότεροι επιλέγουν την Κόκκινη ταινία, λόγω της υποψηφιότητάς της στα Όσκαρ του ’94. Εμένα όμως με άγγιξε η Μπλε. Η εμμονή του Kieslowski με τα χρώματα, την κλασική μουσική και την ηθική διάσταση των πραγμάτων (ακόμα και με τους ηλικιωμένους που πετάνε σκουπίδια) με διέλυσε. Μια γυναίκα χάνει το παιδί και τον άνδρα της σε ένα αυτοκινητιστικό. Παλεύει να μαζέψει τα κομμάτια της μέχρι που μαθαίνει ότι ο άνδρας της είχε ερωμένη, η οποία μάλιστα είναι σε ενδιαφέρουσα. Πανανθρώπινο το δράμα του Krzysztof, όπως και κάθε δράμα της ίδιας της ζωής.

le_premier_jour_du_reste_de_ta_vie.jpg

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου!

 

Le Premier jour du reste de ta vie (2008)

Πόσες φορές έχω πει εγώ η ίδια ακριβώς αυτά τα λόγια: Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής (μου), ίσως την τελευταία φορά πράγματι να το εννοούσα, αφού δεν έζησα καμία άλλη παρόμοια. Η ταινία παρακολουθεί τα χνάρια μιας γαλλικής μεσοαστικής οικογένειας και έπειτα την πορεία κάθε μέλους της. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για τίποτα ιδιαίτερο. Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, ωραία πλάνα, ρεαλιστική απεικόνιση των σχέσεων και της φθοράς τους. Τίποτα το ιδιαίτερο, όπως είπα. Μόνο που, και το γράφω κλαίγοντας γαμώτο, αυτή η ταινία είναι μια από τις καλύτερες που έχω δει. Δεν ξέρω αν η ιστορία Ραφαέλ με άγγιξε περισσότερο από όσο θα έπρεπε ή αν απλά κατέρρευσα και ξαναγεννήθηκα μαζί με τους πρωταγωνιστές στην τελευταία σκηνή. Ένα ξέρω: ήταν η πρώτη φορά που άκουσα το Perfect Day του Lou Reed και ναι, εκείνη την ημέρα άλλαξε πραγματικά η ζωή μου. Ήταν 2008, σε ένα χρόνο κλείνουμε δέκα χρόνια, και αν με ρωτήσει κανείς δεν ξέρω να του πω αν ο τότε δωδεκάχρονος εαυτός μου θα ενέκρινε τον σημερινό εικοσιενάχρονο. Μαντεύω πως όχι.

1140_2_21-596x270

Ο βασιλιάς Μουρίκης!

 

Ο Βασιλιάς (2002)

Ο Νίκος Γραμματικός το 2002 έφτιαξε μια ταινία για την ελληνική επαρχεία και τις δεύτερες ευκαιρίες. Στα 35 του ο Βαγγέλης, πρώην χρήστης ναρκωτικών και έγκλειστος φυλακών, εγκαταλείπει την Αθήνα και τα κυκλώματα που τον κυνηγάνε και πάει να μείνει σε ένα χωριό της Πελοποννήσου. Το κλίμα όμως εκεί δεν τον σηκώνει, βασικά όχι το κλίμα, οι άνθρωποι. Έχοντας ζήσει ένα μικρό μέρος της ζωής μου στην επαρχεία μπορώ να πω με σιγουριά ότι η ταινία πλησιάζει κατά πολύ την αλήθεια. Δεν λείπουν βέβαια τα τυπικά κλισέ που έχει υιοθετήσει ο νεοελληνικός κινηματογράφος, αλλά και πάλι παραμένει μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Τέλος, ίσως το σημαντικότερο χαρτί της ταινίας είναι ο Βαγγέλης Μουρίκης, ο πρωταγωνιστής, ο ηθοποιός που έφυγε από την Αυστραλία για να κυνηγήσει το όνειρό του στην Ελλάδα και κατάφερε να είναι αγαπητός και ποιοτικός κοντά δύο δεκαετίες τώρα. Από μόνης της η περίπτωσή του είναι αξιοθαύμαστη και αξίζει την προσοχή όλων μας.

Σύμφωνα με το μπλοκάκι μου απομένουν ακόμα τέσσερις ταινίες, αλλά τώρα που πήρα φόρα μπορεί να γράψω για περισσότερες. Αλίμονο, όλες και όλες δεκατέσσερις είναι αυτές που έχω δει. Θα έχει και δεύτερο μέρος το αφιέρωμα λοιπόν και μάλιστα σύντομα, γιατί πρέπει να δείτε τις ταινίες που αγαπώ εγώ. Δεν δέχομαι αντιρρήσεις. Να τις δεις!

Advertisements

2 thoughts on “Οι αγαπημένες μου ταινίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s