Το ποίημα της εβδομάδας

Πρώτα ήρθε το Ένας σταχτής κοκκινολαίμης και μετά το Οtoteman, τώρα ήρθε επιτέλους η ώρα για Το καμουφλάζ της άνοιξης. Το ποίημα άργησε τρεις μήνες να δημοσιευτεί από δική μου υπαιτιότητα και χρωστάω μια προσωπική συγγνώμη στον ποιητή. Χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ όμως, τολμώ να πω ότι μπορεί να άργησε η δημοσίευση, αλλά άτυπα ήρθε στην ώρα της, τώρα που πραγματικά αποκαλύφθηκε πόσο καλά καμουφλάρεται η άνοιξη σε ένα φθινόπωρο που πρόωρα επέτρεψα να έρθει.

Το καμουφλάζ της άνοιξης

Το θρηνητικό ρέκασμα της καρακάξας αντήχησε στα αυτιά μου
από δυο χιλιάδες τρύπες, διαμπερή κουφώματα, χαραμάδες.
-Διέκοψα απότομα την ταινία που ξετύληγε το μυαλό μου
και κοντοστάθηκα μέσα στη χαμοκέλα
που επιστέγαζε για μέρες όλα τα όνειρα και τους εφιάλτες
του Αορίστου, του Ενεστώτα (ή του Μέλλοντος;)-
‘’Τα παιδιά μου νοσσούν από την έλλειψη του πατρός τους’’.
Την συμπόνιά μου με ένα εμπιστευτικό ψέλλισμα
έστειλα στην ίδια φωλιά που κάποτε με μεγάλωσε και μένα η μάνα.

Τα μάτια μου βιασμένα από την αντηλιά
προσπάθησαν να τρέξουν πάνω στα νερά των ξύλων
σε μια διάλεκτο φαινομενικά ακατάλυπτη,
όπως εκείνη των Cherokee.

( atchina ) Η λέξη πάνω σε εκείνους τους ρόζους
των μισοστεκούμενων, διαβρωμένων τοίχων
εντυπώθηκε στη σκέψη μου ( atchina )
ήταν σαν να γνώριζα το νόημά της ( atchina )

Το φάντασμα (ή η σκιά) που είχε γίνει η τροφός μου
με περιτριγύριζε σε τούτο το κελί,
με κρατούσε χάμω αδύναμο από τις τόσες σκοτοδίνες
προσφερόμενες ως ύπνος, ξεκούραση, ενόραση. ( atchina )
Αυτό το μίασμα που δέσμευε και το δικό μου οξυγόνο
με είχε βάλει να το ακολουθώ για χρόνια
ως προς εξασφάλιση της ύπαρξής του.
Όλο αυτό το θολερό φάσμα προκαταλύψεων, ανασφαλειών, φοβιών
που οι γονείς εμφυσούν σαν προστασία,
είναι η σκιά μπροστά μου, ( atchina ).
Η σκιά των προγόνων μου που είχε υποστεί αλλοίωση,
αλλά ήταν μόνο κατά το ελάχιστο σκιά δικιά μου.

Βούτηξα τη σκιά και την έπνιξα
(κροταλισμός θανάτωσης του τέως εαυτού μου)
στο αργόσυρτο ποτάμι της αχρωματοψίας μου,
όπως η γιαγιά μου συνήθιζε να πλένει τα σκουτιά της.
Ο ζόφος που απλώθηκε σαν βρώμα από τα παλιόρουχα
αποκάλυψε χρώματα! (Πανδαισία! Παλιγγενεσία!)

Ένας ερωδιός πέταξε για να βρει το νεο του σπίτι
και η ανάκλαση του ειδώλου του στο νερό
μου υπέδειξε που κυτόταν ένα βίπερ τσέπης.
Μια μουλιασμένη από τα νερά (ή απο τα δάκρυα;),
ιστορία αγάπης που κάτι μου θύμιζε.
Το εξώφυλλο είχε αλλοιωθεί και δεν καταλάβαινα τα πρόσωπα.
Ο επίλογος όμως ήταν σκισμένος (κάποιος τον έσκισε).
Τρομερό πράγμα πως αποσαθρώνονται τα πρόσωπα
και οι καταστάσεις πάνω στα βράχια του χρόνου.

Το τίναγμα της στάχτης ενός σπουργιτιού δίπλα μου
-όχι δεν ήταν σπουργίτι- με ξάφνιασε
και κείνο το εκτυφλωτικό κόκκινο στίγμα
που είχε στο λαιμό του, μου αποκάλυψε
πόσο καλά καμουφλάρεται η άνοιξη
σε ένα φθινόπωρο που πρόωρα επέτρεψα να έρθει.

μέσα Οκτωβρίου 2016,
Κων/νος Παπαπέτρου

Advertisements

2 thoughts on “Το ποίημα της εβδομάδας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s