Αγαπημένα Ιανουαρίου

There wasn’t much I used to need. A smile would blow a summer breeze through my heart. Και κάπως έτσι πέρασε ο Ιανουάριος ακούγοντας πολύ Placebo, μιας και θα μας επισκεφτούν (ξανά) στις αρχές Ιουλίου στα πλαίσια του Rockwave Festival. Ξεκίνησα από το τελευταίο τους album, το οποίο θυμάμαι να ακούω στα 18α γενέθλια μου παρέα με την κολλητή μου στο Rock Cafe που τότε στεγάζονταν στην Φιλελλήνων. Το Rock Cafe έκλεισε και ξανάνοιξε κάπου στο Μοναστηράκι και εγώ έκλεισα τα 21 τον προηγούμενο Σεπτέμβρη και πάω στα 22. Δεν βαριέσαι, τουλάχιστον θα δούμε τους Placebo!

DSC00602.JPG

So I’m leaving this worry town

Now my mistakes are haunting me, like winter came and put a freeze on my heart. Προσπαθώντας να αποφύγω τα λάθη της περσινής χρονιάς και να καλύψω τον χαμένο χρόνο άρχισα πάλι να παρακολουθώ συστηματικά ταινίες. Είδα αρκετές από αυτές που πρότεινε η Ειρήνη στις τελευταίες της αναρτήσεις, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν με εντυπωσίασε καμία ιδιαίτερα. Αντίθετα, αυτή που ακόμα θυμάμαι και επιστρέφω ανα διαστήματα είναι μια ταινία του 1974, το Sweet Movie του Dusan Makavejev. Πρόκειται για ένα σουρεαλιστικό έργο με έντονες αναφορές στην σεξουαλικότητα και την πολιτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων, πολιτικών και οικονομικών. Είναι μια σκληρή ταινία με άγριες σκηνές, αλλά ακόμα και η αγριότητα που επιλέγει ο Makavejev διέπεται από μεγάλη ποιητικότητα. Επιπλέον, όλο το σκηνικό δένει η καταπληκτική μουσική του Χατζιδάκι, εξυψώνοντας πραγματικά τα νοήματα και τους στόχους της ταινίας. Ποτέ μου δεν θα ξεχάσω το ταίριασμα του άσματος «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» με τις σκηνές από την Σφαγή του Κατύν. Όλος ο κόσμος είναι γεμάτος πτώματα, είπε και ο συμπαθέστατος πρωταγωνιστής. Αυτό που μας ξεχωρίζει από αυτά είναι η πίστη στις ιδέες μας, συμπληρώνω εγώ.

Whenever I was feeling wrong I used to go and write a song from my heart. Μακάρι να είχα και εγώ την ικανότητα να γράψω κάποιο τραγούδι, αλλά προτιμώ να το αφήσω σε τύπους σαν τον Molko. Αυτόν τον μήνα πάντως διάβασα και είχα και το πρώτο αναγνωστικό χαστούκι της χρονιάς. Πρώτος ήρθε ο Μουρακάμι με τον Κάφκα στην Ακτή και μετά ακολούθησαν Ο δρόμος του αγαπημένου Κέρουακ και το κλασικό Έγκλημα και Τιμωρία. Πήρα την απόφαση να διαβάσω επιτέλους Κούντερα (την Αβάσταχτη ελαφρότητα), τον οποίο και λάτρεψα, και γύρισα σε παλιές καλές συνήθειες με την Μαρίνα του Θαφόν. Το χαστούκι ήρθε από την Γιαναγκιχάρα με το Λίγη Ζωή. Sorry, not sorry, προσωπικά το θεωρώ ένα από τα πιο καλοδιαφημισμένα βιβλία του 2016. Δεν μπορώ να αποδώσω πουθενά αλλού την τόσο μεγάλη του επιτυχία. (But now I feel I’ve lost my spark. No more glowing in the dark for my heart). Για να αρχίσει καλά και ο Φεβρουάριος ξεκίνησα τον Σέργιο και Βάκχο του Καραγάτση και συνεχίζω την Σύντομη Ιστορία Επτά Φόνων του Marlon James, για τα οποία θα ακολουθήσουν και ανάλογες αναρτήσεις.

So I’m leaving this worry town. Please no grieving, my love, understand? Look at me, there’s no denying I won’t last another day. All my dreaming torn in pieces now…

*Όπως καταλάβατε το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους του A million little pieces των Placebo. Σας εύχομαι καλό μήνα και να δείτε σύντομα το Sweet Movie!

Advertisements

5 thoughts on “Αγαπημένα Ιανουαρίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s