Λίγα λόγια για το τέλος

Κάλε μου φίλε,

σου γράφω για να παρηγορηθώ και εξαιτίας της απόστασης τρέλα θα εξηγηθώ. Ο Πιου συνεχίζει το ρυθμικό πουρπουρητό του χαιδεύοντας το κεφάλι του πάνω μου. Δεν έχει καταλάβει ότι σήμερα θα αλλάξει ο χρόνος. Ήταν άρρωστος τις τελευταίες μέρες και η σημερινή του βελτίωση μας καθησύχασε και τους δυο. Την περισσότερη ώρα τρώει ορεξάτος δίπλα στον Χαρούκι και τις υπόλοιπες ώρες κυνηγάει την αγκαλιά μου. Τι περίεργο βιβλίο και αυτό (Ο Κάφκα στην ακτή), είμαι στη μέση περίπου και με έχει βοηθήσει να καταλάβω τόσα πολλά για εκείνον. Και εμένα. Λες να το σκάσω και να πάω να μείνω σε μια βιβλιοθήκη; Άραγε θα δεχτούν μαζί και τον Πίου; Ξέρεις ο Πίου επικοινωνεί με τους ανθρώπους, όχι με τον τρόπο που επικοινωνεί ο  Νακάτα με τις γάτες, αλλά με έναν πολύ δικό του ξεχωριστό τρόπο. Τώρα το καταλαβαίνω.

Ωραίο ήταν το βιβλιοτάξιδο και φέτος. Πέρασα από πολλές χώρες, γνώρισα πολλούς ανθρώπους, χάρτινους μεν, αλλά κάποιοι από αυτούς ήταν αληθινοί και ορκίζομαι για αυτό. Ταινίες δεν είδα πολλές, μονάχα σε πολλοστή επανάληψη τα άπαντα του Μιγιαζάκι και τα Φτηνά Τσιγάρα. Α και τον Donnie Darko. Δεν θέλω να τον ξεχνάω, είδα και αυτόν. Η τελευταία ταινία που είδα πάντως ήταν η Κόκκινη Χελώνα του Studio Ghibli, αλλά θα μιλήσει η Ειρήνη για αυτή κάποια στιγμή. Θέλω μονάχα να σε παρακαλέσω να την δεις. Ξέρεις δεν έχει λόγια. Ένας ναυαγός σε ένα νησί που είναι άγνωστο αν πράγματι ζει αυτά που συμβαίνουν ή αν ονειρεύεται. Όλο διαδραματίζεται σε μια παραλία. Ξέρεις, πολλές φορές τα κύματα σε αυτή την παραλία παραμένουν ακίνητα και εσύ μπορείς να ανέβεις στην κορυφή τους και να δεις τον κόσμο από ψηλά. Άλλες φορές, το κύμα ξεβράζει πτώματα και άλλες ελπίδες σε καβούκια. Έτσι είναι οι ταινίες του Ghibli. Δεν ξέρεις αν κολυμπάς στο πέλαγος ή στον έναστρο ουρανό. Να την δεις σε παρακαλώ. Από όλα αυτά που γνωρίζεις για μένα θέλω να θυμάσαι και αυτό. Έστω και αργά.

Από μουσική πάλι δεν φέτος. Δηλαδή, άκουσα πολλή μουσική, αλλά είναι άγνωστη σε σένα. Είναι, ήταν δηλαδή, μόνο για μένα. Και ακόμα την ακούω. Έχω κάνει ένα playlist που ξεκινά από την είσοδο της πολυκατοικίας και με φτάνει στα σκαλιά της σχολής. Μερικές φορές περισσεύει χρόνος και τότε ακούω Lou Reed ή Παυλίδη. Τα γνωστά. Άλλες φορές πάλι ακούω ραδιόφονο. Μετράω τα τραγούδια που βάζουν από GNR και Aerosmith. Τώρα τελευταία μετρούσα και τα τραγούδια των Floyd. Old habits die hard που λέει και ο Mick Jagger. Καλύτερη από την μουσική που ακούω τώρα πάντως δεν υπάρχει. Ο Πίου συνεχίζει το γουργουρητό…

Μα, από τότε που λείπεις, παρατήρησα ξανά πως ο γεροχρόνος έφυγε μα κάτι ακόμα εδώ δεν προχωρά. Δεν προχωρά φίλε μου. Και όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί πρέπει να σταματήσω. Μην τρομάζεις. Είναι τώρα καιρός που θέλω να στο πω. Να ξηγηθώ, όπως είπα και στην αρχή. Τι επιλογές είχα; Οι στιγμές φεύγουν, οι άνθρωποι επίσης. Κανένας μας δεν μένει ίδιος. Γιατί να μείνω εγώ; Και πιο σημαντικό από όλα, γιατί να μείνει αυτό εδώ το μπλογκ; Όχι, δεν θα το κλείσουμε. Τι είμαστε; Μαγαζί να κατεβάσουμε ρολά; Απλά, να, όταν τούτο εδώ ξεκίνησε πριν ενάμιση χρόνο ήταν μια ανάσα για τρία ζευγάρια χέρια. Και ακόμα είναι, μην με παρεξηγείς. Απλά πλέον δεν είναι η προτεραιότητά μας. Αυτή η λέξη θα με ρημάξει μια μέρα και να μου το θυμηθείς. Αυτή η λέξη θα με χωρίσει από σένα λίγο περισσότερο από όσο μας χωρίζει η απόσταση. Θα τα λέμε, όπως έχουμε συνηθίσει, απλά πιο αραιά. Γιατί καλέ μου φίλε, εν τέλει (και αυτό μου πήρε εικοσιένα χρόνια για να το χωνέψω) δεν έχει σημασία κάθε πότε θα μιλάμε, αλλά το τι θα λέμε. Και δεν θέλω να σε βλέπω και να σου λέω τα νέα της Μαρίας και του Κώστα μονάχα. Θέλω όταν σε βλέπω να σου μιλάω για ταξίδια, για εμπειρίες και γεύσεις πρωτόγνωρες. Αυτή την περίοδο της ζωής μου όμως ό,τι κι αν πω έχει ήδη ειπωθεί. Και θέλω το χώρο μου. Τον χρόνο μου.

Βλέπεις, αδερφέ μου, τι σου αραδιάζω, ακριβέ μου; Μα, εδώ κοντεύω να φλιπάρω, έστω σαν όνειρο αν το πάρω! Και τώρα που μιλάμε για όνειρα, μάλλον ο Πίου βλέπει ένα. Ίσως είναι στην παραλία της Χελώνας ή ίσως κάπου πιο μακρυά, σε μια παραλία που οι γέροι κάνουν σαπ, οι κοπέλες προσπαθούν να πιάσουν άγριες ψαροτραφούσες γάτες και η Παναγία αναστήνεται. Ίσως πάλι να ονειρεύεται τις λιακάδες στο γκαζόν και τα βιβλία που είχε για μαξιλάρι, τον ήχο του ανέμου ανάμεσα στον πλάτανο και τα κύματα που σκάνε κάτω στους βράχους. Μπορεί να ονειρεύεται και σένα, που ξέρεις. Το άδικο είναι πως ποτέ δεν θα το μάθεις.

Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δεν θα είναι εδώ, θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου πω. Το μοναδικό πράγμα που μου απομένει για να κλείσω αυτό το γράμμα είναι να σου ευχηθώ για το νέο έτος. Και τι να σου ευχηθώ αλήθεια; Δεν νομίζω πως θα αλλάξει κάτι, αυτά μόνο στις ταινίες γίνονται που λέει και ο αγαπημένος Woody Allen. Ο κόσμος θα συνεχίσει να επιπλέει σε βάλτο και εμείς θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι βρισκόμαστε σε κρουαζιέρα στα νησιά της Καραιβικής. Θα σου πω όμως δυο λόγια με όλη μου την καρδιά και ελπίζω να τα ακούς κάθε μέρα και όχι μονάχα τη σημερινή. Ελπίζω να τα κάνεις κομμάτι σου και να τα ψιθυρίζεις (αθώος) στ’όνειρά σου. Διάβαζε λιγότερα βιβλία, δες λιγότερες ταινίες και άκου λιγότερη μουσική. Αν μπορείς, και στο εύχομαι με όλη μου την ύπαρξη, βρες κάτι να σε γεμίζει τόσο πολύ ώστε να μην κάθεσαι μπροστά απ΄την οθόνη για να με διαβάζεις. Γιατί να θυμάσαι, δεν βρίσκεσαι μπροστά, αλλά πίσω της• είσαι δέσμιος της. Βγες έξω και χόρεψε μέσα στο δρόμο, τρέξε μαζί με τον άνεμο, μπες σε ένα αμάξι και πήγαινε σε έναν άγνωστο τόπο να γνωρίσεις έναν ξένο που μονάχα ξένος δεν είναι. Ζήσε. Γιατί πως θα διαβάσεις αύριο Λειβαδίτη αν δεν έχεις νιώσει τα βέλη του έρωτα να σ’ αιματοκυλούν; Πως θα γελάσεις με εκείνο το γλυκόπικρο φθινωπωρινό χαμόγελο (σου) με τις ταινίες του Jean Pierre Jeunet αν δεν έχεις μετρήσει τους οργασμούς δύο ερωτευμένων ένα απόγευμα σε ένα συνοικιακό στενό; Πως θα ταξιδέψεις στο φεγγάρι με τον Sinatra αν φοβάσαι τ’ αστέρια; Πες μου, πως;

Βγες έξω και ζήσε, έστω και χωρίς εμένα. Βάλε φωτιά στο χάρτινο ουρανό.

Καλέ μου φίλε, με έφαγαν ο χρόνος και οι λέξεις τελικά. Άλλο ένα παραλήρημα. Και να σκεφτεί κανείς ότι είχα ετοιμάσει ολόκληρο επίσημο λόγο για σήμερα. Γελάει και ο Πίου με τα σχέδια μου όπως γελούσες πάντα και εσύ μαζί μου.

Καλή χρονιά και να θυμάσαι πως ακόμα και οι μεγαλύτεροι επιστήμονες δεν βρέθηκαν πιο κοντά σε ανεξερεύνητους πλανήτες από έναν (ή και δύο) απλό ονειροπόλο!

23600520756_70329c262d_b

Sweet Jane

Advertisements

12 thoughts on “Λίγα λόγια για το τέλος

  1. Μια ανάσα πριν το νέο χρόνο, καλές μου φίλες/οι, θα ήθελα με τις ευχές μου, να σας γράψω δυο λογάκια, δυο λογάκια που βγαίνουν κατ’ ευθεία απ΄ τη καρδιά μου, που σε πολύ λίγες μέρες θα «κτυπήσει» τα 70! 😉
    Πόσο σωστά, όμορφα και ώριμα είναι αυτό που γράφεις, που γράφετε γιατί ξέρω πως και οι τρεις συμφωνείτε:
    «Βγες έξω και ζήσε, έστω και χωρίς εμένα. Βάλε φωτιά στο χάρτινο ουρανό»….
    Ναι, και τα πιο σοφά βιβλία και αν έχεις μάθει απ΄έξω, αν δεν κάνεις πράξη αυτά που διαβάζεις είναι εντελώς άχρηστα, γιατί η ζωή είναι έξω! 😛
    «Δεν έχει σημασία κάθε πότε θα μιλάμε, αλλά το τι θα λέμε»… Με αυτή τη φράση που γράφεις θα τελειώσω, γιατί εκεί είναι η ουσία…
    Εύχομαι, εσείς οι νέοι που τώρα αρχίζετε πραγματικά να ζείτε, να βάλετε ποιότητα στη ζωή σας, να μάθετε να λέτε ΟΧΙ σε ότι δεν «μιλάει» στη καρδιά σας, γιατί μόνο έτσι δεν θα φοβάστε να γίνετε συνειδητά και ευτυχισμένα άτομα! 😀

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς, ένα ζεστό χάδι στο Πίου και καλή χρονιά να έχουμε! ❤ ❤ ❤

    Αρέσει σε 5 άτομα

    • Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με χαροποιούν τα λόγια σας! Φέτος θέλω να κάνω πράξη αυτές τις σκέψεις, νιώθω ότι πρέπει και θα το κάνω με όποιο κόστος. Ποια η σημασία του να είσαι ζωντανός αν στο κάτω κάτω δεν ζεις; Εύχομαι τα καλύτερα σε σας και στην οικογένεια σας! Ένας νέος χρόνος γεμάτος υγεία και αγάπη!

      Αρέσει σε 2 άτομα

  2. «Ο κόσμος θα συνεχίσει να επιπλέει σε βάλτο και εμείς θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι βρισκόμαστε σε κρουαζιέρα»
    Αλλά ακόμα και ένας βάλτος μπορεί να γίνει η αφορμή για το πιο ωραίο ταξίδι και η ζωή δεν έχει νόημα αν είναι μόνο μια ροζ σαπουνόφουσκα – κι ας έρχονται και στιγμές που μπορεί να μοιάζει η μέρα μας με ποίημα του Λειβαδίτη 🙂 To πιο σημαντικό είναι να τη ζήσουμε!!! Καλά τα λέει η Στεφανία μας!

    Και όπως λέει και ο Μιχάλης παραπάνω, θα βρούμε τρόπο 🙂

    Καλή χρονιά με υγεία, αγάπη και υπέροχες στιγμές που θα αφήσουν μοναδικές αναμνήσεις!!!

    Αρέσει σε 3 άτομα

  3. Παράθεμα: Suddenly and out of nowhere | style rive gauche

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s