Meet… The Decemberists!

του Χρήστου Πανόπουλου

Ξέρετε αυτό το είδος μουσικής που λέγεται lit rock; Φυσικά και δεν το ξέρετε, αφού μόλις το επινόησα! Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με μία μπάντα που, όχι μόνο ανήκει σε αυτό το -ομολογουμένως ανύπαρκτο- είδος, αλλά και που δεν θα μπορούσε να περιγραφεί πιο έγκυρα από άλλον όρο. Θα δούμε ποιοι είναι, τι κάνουν και γιατί, ενώ θα ρίξουμε και φως στο μυστήριο τού τι οδήγησε τον υποφαινόμενο να γίνει λεξιπλάστης (ή κάτι τέτοιο). Meet The Decemberists!

3b7ad8b8be39235707f537bf30cd6edd.jpg

Πώς είπατε;
Βέβαια, η λέξη «γνωρίστε» ίσως να μην είναι και η κατάλληλη, μια και οι Αμερικανοί μετρούν ήδη 14 χρόνια δισκογραφίας, κατά τα οποία έχουν διαπρέψει στην Αμερική, ενώ στην Ελλάδα έχουν μείνει μάλλον στην αφάνεια. Καμιά θεωρία κανείς για τους λόγους για τους οποίους μπορεί να ισχύει αυτό; Χμμμ… Οι Decemberists, λοιπόν, μάς έρχονται από το Portland του Oregon. Το Wikipedia τους εντάσσει στην indie folk rock, όμως ένα άκουσμα σε δυο οποιουσδήποτε δίσκους τους αρκεί για να πειστεί κανέις ότι δεν πρόκειται για μια μπάντα που εντάσσεται εύκολα σε κατηγορίες. Άρα, η ανάγκη για έναν όρο που θα μας καλύπτει ήταν επιτακτική για τον γράφοντα. Οι Decemberists αποτελούνται από τον Colin Meloy (στα φωνητικά, την κιθάρα, το -ναι,καλά διαβάσατε- μπουζούκι, και τη φυσαρμόνικα), τον Chris Funk (κιθάρα, μαντολίνο και -ορκίζομαι- ό,τι άλλο θες), την Jenny Conlee (hammond, ακορντεόν, πιάνο, πλήκτρα γενικότερα), τον Nate Query (μπάσο, τσέλο) και τον John Moen (τύμπανα και melodica), ενώ έχουν φιλοξενήσει κατά καιρούς πληθώρα μουσικών σε live και ηχογραφήσεις.

Ο όρος lit rock πού κολλάει όμως;
Θα φτάσουμε και εκεί. Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, μιλάμε για μια μπάντα η οποία αποτελείται από μεγάλα ταλέντα και πολυσχιδείς μουσικούς, πράγμα το οποίο κάνει τη μουσική τους εξίσου πολύπλευρη και πολυδιάστατη. Τα έγχορδα έχουν την τιμητική τους στην πλειοψηφία των τραγουδιών τους, με τη φυσαρμόνικα και το ακορντεόν να τα συνοδεύουν έντονα. Από το ντεμπούτο τους Castaways And Cutouts (2002) μέχρι το τελευταίο τους What a Terrible World, What a Beautiful World (2015), διακρίνεται μια πολυμορφικότητα με διάθεση για πειραματισμούς, η οποία συνυπάρχει με μια σταθερή ομοιομορφία. Ακόμα και αν δεν ήταν η χαρακτηριστική φωνή του Meloy, καταλαβαίνεις ότι είναι Decemberists αυτό που ακούς.

Μας έπρηξες! Πες μας για το lit rock!
Οι Decemberists αντλούν τη θεματολογία τους από ιστορικά γεγονότα, θρύλους, δοξασίες, διάφορα concepts, αλλά και βιώματα του Colin. Παράδειγμα για το τελευταίο αποτελεί το Rise To Me (The King is Dead, 2011), το οποίο έγραψε για τον αυτιστικό γιο του και είναι από τα πιο όμορφα και γλυκά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ από πατέρες για παιδιά, το Grace Cathedral Hill (Castaways And Cutouts, 2002) το οποίο έγραψε για τη γυναίκα του όταν έχασε τον πατέρα της και πολλά άλλα. Όμως οι Decemberists είναι κυρίως γνωστοί για τα δραματουργικά κομμάτια τους που θυμίζουν πολλές φορές καθαρή μυθιστοριογραφία (now we’re getting somewhere), τα οποία κιόλας μεταφέρουν στη σκηνή με εντυπωσιακό τρόπο σε κάθε συναυλία τους. Πράγματι, είναι ξακουστοί για τα live τους στα οποία γίνονται διάφορα happenings και στα οποία μάλιστα το κοινό συμμετέχει ενεργά. Εξαιρετικό παράδειγμα αποτελεί το A Mariner’s Revenge Song (Picaresque, 2005) που αφηγείται την ιστορία ενός ναύτη φαλαινοθηρικού που αναζητά εκδίκηση από τον άντρα που πλήγωσε και οδήγησε την μητέρα του στον θάνατο όταν εκείνος ήταν παιδί. Το κομμάτι είναι έντονα θεατρικό και στις συναυλίες πολύ απλά το απογειώνουν. Σε γενικές γραμμές, όλα τα άλμπουμ τους έχουν ένα concept λίγο ή πολύ, αλλά δύο κερδίζουν τον τίτλο με την αξία τους. Το The Crane Wife (2006) που δανείζεται την ιστορία ενός παλιού ιαπωνικού θρύλου και το The Hazards of Love (2009), το οποίο αποτελεί μια rock opera επί της ουσίας και μάλιστα είναι και, μουσικά, το πιο βαρύ τους άλμπουμ, με τις κιθάρες να είναι από τις λίγες φορές που έχουν μπόλικο ρεύμα. Επιπλέον, η πλειοψηφία των τραγουδιών των Decemberists είναι ιστορίες, κάποιες ευνόητες (Eli The Barrow Boy, A Cautionary Song, Legionnaire’s Lament, The Bagman’s Gambit, Easy come Easy Go κ.α.) και άλλες που αναγκάζουν κόσμο και κοσμάκη να τις αναλύει σε ιντερνετικές συζητήσεις μπας και βγάλει άκρη (Odalisque, Cocoon, On The Bus Mall κ.α.). Με λίγα λόγια, η ακρόαση όχι μόνο των αλμπουμς τους αλλά και των τραγουδιών τους ξεχωριστά, μοιάζει πολύ με τη διαδικασία της ανάγνωσης λογοτεχνίας. Και κάπως έτσι έφτασα στην επινόηση του όρου lit rock…

Μας υποχρέωσες!Πες μας τουλάχιστον τι να ακούσουμε από Decemberists εμείς οι άσχετοι.
Αν ανήκετε σε αυτούς που προτιμούν τα πιο έυπεπτα, σας παραπέμπω στα πιο ραδιοφωνικά τους όπως το We Both Go Down Together (Picaresque), Down in the water (The King Is Dead), Rox In The Box (The King Is Dead), Leslie Ann Levine (Castaways and Cutouts), Sixteen Military Wives (Picaresque), Don’t Carry It All (The King Is Dead) και αναλόγως με το πώς σας φάνηκαν πράττεται αναλόγως. Αν την παίρνετε πιο απαιτητική τη μουσική σας, πηγαίνετε στα πιο αντιπροσωπευτικά τους, όπως Odalisque (Cutaways And Castouts), The Wanting Comes In Waves (The Hazards of Love), A Mariner’s Revenge Song (Picaresque), The Bagman’s Gambit (Picaresque), June Hymn (The King is Dead), Cavalry Captain (What a Terrible World, What a Beautiful World). Αν πάλι είστε του μελωδικού/νοσταλγικού/καταθλιπτικού πάμε στα January Hymn (The King is Dead), Rise To Me (The King is Dead), Eli The Barrow Boy (Picaresque), Till The Water Is All Long Gone (WATWWABW), Grace Cathedral Hill (Castaways and Cutouts), Carolina Low (WATWWABW), Lake Song (WATWWABW), Clementine (Castaways and Cutouts). Προειδοποιώ, όμως, ότι οι Decemberists είναι από τις μπάντες που απαιτούν πολλαπλά ακούσματα και επανακροάσεις για να τους εκτιμήσει κάποιος που δεν τους ξέρει. Μην κάθεστε λοιπόν! Σας τους σύστησα. Τώρα γνωρίστε τους!

Δισκογραφία
Castaways And Cutouts (2002)
Her Majesty (2003)
Picaresque (2005)
The Crane Wife (2006)
The Hazards of Love (2009)
The King is Dead (2011)
What a Terrible World, What a Beautiful World (2015)

Advertisements

2 thoughts on “Meet… The Decemberists!

    • Σ’ ευχαριστώ Μιχάλη! Μη νιώθεις άσχημα. Κι εγώ συγκυριακά τους έμαθα πριν κάτι χρόνια. Η λατρεία μου γι’ αυτούς ωρίμασε σιγά σιγά καθώς τους ακουγα και με συνόδευαν μέσα στα χρόνια. Αξίζουν την προσοχή σου.

      Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s