The Virginmarys – Ποιος είπε ότι η Rock πέθανε;

του Χρήστου Πανόπουλου

Είναι αλήθεια ότι για να βρει κανείς σήμερα αυθεντική rock με feel απ’ τα παλιά και τη φρεσκάδα του σήμερα, πρέπει να ψάξει πολύ και να επιδοθεί σε μια αναζήτηση που θυμίζει το μουρακαμικό κυνήγι του αγριοπρόβατου. Με προεκτάσεις, δηλαδή, τόσο εσωτερικές, όσο και εξωτερικές. Φυσικά υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν, μπάντες που θα παίζουν καλή μουσική. Απλά συνήθως μένουν στην αφάνεια, χωρίς τις μεγάλες δισκογραφικές και τη στήριξη των ραδιοφώνων, με αποτέλεσμα ο περισσότερος κόσμος να μην τους μαθαίνει ποτέ. Επιπλέον, πολλές μπάντες ξεκινούν δυναμικά κερδίζοντας κοινό με την ουσία και την αξία τους ώσπου ξαφνικά πιάνουν την καλή και υπογράφουν με το μεγάλο label και αλλάζουν το στυλ τους σύμφωνα με τις επιταγές του. Αν είχαμε μία δεκάρα για κάθε τέτοια περίπτωση, θα ανοίγαμε δική μας δισκογραφική. Με μία μπάντα που μετράει δύο άλμπουμ και έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα θα μιλήσουμε σε αυτό το άρθρο. Και δεν είναι άλλη από τους Virginmarys.

a3a43dbf9d3a8383cb4ea27ecc1de842

Οι Virginmarys μας έρχονται από το Macclesfield της Αγγλίας και αποτελούνται από τον Matt Rose στο μπάσο, τον Danny Dolan στα τύμπανα και τον απίστευτα δυναμικό Ally Dickaty στα φωνητικά και την κιθάρα. Πρωτοεμφανίστηκαν το 2010 κυκλοφορώντας κάποια LPs τα οποία γίναν sold out και μπήκαν δυναμικά στην δισκογραφία τρία χρόνια αργότερα με το άλμπουμ King of Conflict το οποίο τους χάρισε και το βραβείο Best Breakthrough Act στα Classic Rock Awards. Φέτος κυκλοφόρησε η δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο The Divides, η οποία έγινε δεκτή με ανάμεικτες αντιδράσεις (περισσότερα για αυτό σε λίγο).

Επιτυχία κατά την (όχι και τόσο) ταπεινή γνώμη του γράφοντος είναι όταν γράφεις μουσική σε ένα χιλιοακουσμένο και χιλιοπαιγμένο είδος και καταφέρνεις να μην θυμίζεις κανέναν. Αυτή είναι η περίπτωση των Virginmarys. Το βασικό τους χαρακτηριστικό, θα έλεγα, είναι ότι συνδυάζουν κοφτερό στίχο (στολισμένο με ίσες δόσεις κυνισμού, ευαισθησίας και… «κραξίματος») με ξεσηκωτική (και ταυτόχρονα καθηλωτική) ένταση, μουσικά και ηχητικά. Ήχος σκληρός, ωμός, δίνει την εντύπωση του ακατέργαστου, με τις κιθάρες να κυριαρχούν, τα τύμπανα του Danny να συμμετέχουν όπως προστάζει το ύφος χωρίς όμως να επισκιάζουν ή να κλέβουν την παράσταση από τα υπόλοιπα όργανα, ο Matt με το μπάσο του να συμμετέχει ταιριαστά χωρίς εξεζητημένα basslines εκεί που δεν χρειάζεται και φυσικά ο Ally με την trademark βραχνάδα του που δίνει την εντύπωση ότι δεν δίνει δεκάρα για το πώς ακούγεται όταν τραγουδάει, να ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην κραυγή και την μελωδικότητα. Βίαια ξεσπάσματα, αλήτικα riffs και μελωδικοί συναισθηματισμοί κάνουν τους Άγγλους rockers να δίνουν μια ανάσα δροσιάς στη rock μουσική σκηνή των 10’s. Ας ρίξουμε μια πιο αναλυτική ματιά στα άλμπουμς τους.

King of Conflict (2013)
1370379529

Το ντεμπούτο τους έγινε με έναν τρόπο που πιστεύω πως δίνει μια σαφή εικόνα για το μεράκι και την προσοχή που δίνουν στη δουλειά τους οι Virginmarys. Δεν μιλάμε μόνο για μία προσεγμένη δουλειά, αλλά και για ένα ολοκληρωμένο έργο. Με το «καλημέρα σας», το Dead Man’s Shoes εισάγει τον ακροατή στον κόσμο τους και τον προετοιμάζει κατάλληλα για το τι θα ακολουθήσει. Τα επόμενα τρία κομμάτια κρατούν αμείωτο το ρυθμό που έθεσε το πρώτο, με τις κραυγές του Ally – «baby treat my body like a canvas» – στο Portrait of Red να σε κάνουν να θες να χτυπηθείς σαν να μην υπάρχει αύριο, το Just A Ride να συνδυάζει τη μελαγχολία του χωρισμού με ρυθμό και ένταση που σπάει ηχεία και το Out of Mind να προσδίδει λίγη από τη «βρωμιά» που ξέρεις ότι θα επανέλθει δριμύτερη. Και φτάνουμε σε ένα από τα «χιτς» του άλμπουμ που δεν έιναι άλλο από το Bang Bang Bang. Η απλότητα και η ραδιοφωνικότητα του ήχου του δεν το εμποδίζουν καθόλου να σου κολλήσει στο κεφάλι από το πρώτο άκουσμα και να μην νιώθεις καμία μα καμία ενοχή για αυτό. Σε αυτό το σημείο οι τόνοι πέφτουν λίγο με το Lost Weekend να αποσυμφορίζει την ένταση μόνο προσωρινά. Μέχρι να έρθει το Running for my Life, δηλαδή, και να φτύσει ακατέργαστο ηλεκτρισμό από τα ηχεία, όχι μόνο μέσω της ηχητικής του δύναμης, αλλά και των έντονα ευαισθητοποιημένων κοινωνικά στίχων. Και φτάνουμε στην πρώτη μπαλάντα του δίσκου, το Dressed to Kill. Όταν λέμε μπαλάντα, μην φανταστείτε ότι οι Virginmarys γίνονται Scorpions. Οι κιθάρες συνεχίζουν να έχουν περίσσια βρωμιά, καθώς η αλλαγή από το απαλό στο σκληρό συμβάλλει τα μέγιστα στην μεταφορά του νοήματος των στίχων στον ακροατή. Τα δύο επόμενα δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε τι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας όταν ακούμε το όνομα «The Virginmarys» και μας φέρνουν ομαλά σε ακόμα ένα «χιτάκι» του δίσκου, το You’ve Got Your Money, I’ve Got My Soul. Τίτλος-σιδηρόδρομος, ήχος-καφεΐνη και στίχοι-αλυσοπρίονο, μας φέρνει με τον καλύτερο τρόπο στο κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ και αποτελεί, για μένα, το κορυφαίο κομμάτι τους σε μουσική αξία αλλά και συναίσθημα. Υπάρχουν δύο τρόποι να ακούσεις το Ends Don’t Mend. Ο ένας είναι να ξαπλώσεις στο κρεβάτι ή να κάτσεις αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα ακούγοντάς το αυστηρά με ακουστικά (εκτός κι αν έχεις τούρμπο ηχοσύστημα) και να το αφήσεις να πάρει τη ψυχή σου και να την κοπανήσει από τοίχο σε τοίχο πριν την πετάξει σε κάποιο πάτωμα και τούμπαλιν. Ο δεύτερος τρόπος είναι να ξεκινήσεις να το ακούς καθισμένος (όχι πολύ άνετα όμως) και να το αφήσεις να κάνει το ίδιο με το κορμί σου. Όπως και να ‘χει, μιλάμε για ένα κομμάτι με στίχους ψυχικής οδύνης, ντυμένους με δυνατά και καταιγιστικά κιθαριστικά ξεσπάσματα, τα οποία εναλλάσσονται με απότομες πτώσεις και μελαγχολικά, μπλουζάτα σόλο. Ένα κομμάτι το οποίο μας δείχνει πως o Ally μπορεί να κάνει ακόμα και ελάχιστα πρωτότυπους στίχους όπως «she’s breaking my heart», «I’m falling apart» και «love you girl» να ακούγονται καινοτόμοι. Ωραία πράγματα δηλαδή και ο ιδανικός τρόπος να κλείσει ένα άλμπουμ-διαμαντάκι της british rock σκηνής. Να σημειώσουμε ότι υπάρχει ένα κρυφό κομμάτι έπειτα από ένα ομολογουμένως εκνευριστικό κενό, πέντε περίπου λεπτών, μετα το Ends Don’t Mend, αρκετά καλό ώστε να πατάς fast forward για να το ακούς σε κάθε άκουσμα του δίσκου. Επίσης, η deluxe edition περιέχει τρία επιπλέον tracks με τις ακουστικές, stripped ηχογραφήσεις των Just A Ride, Lost Weekend και Bang Bang Bang που είναι απροσδόκητα καλές και μας φανερώνουν τα επιπλέον ταλέντα του Ally.

Tracklist:
1. Dead Man’s Shoes


2. Portrait of Red
3. Just A Ride
4. Out of Mind
5. Bang Bang Bang
6. Lost Weekend
7. Running for my Life
8. Dressed to Kill
9. My Little Girl
10. Taking The Blame
11. You’ve Got Your Money, I’ve Got My Soul
12. Ends Don’t Mend (+hidden track)

The Divides (2016)
the-virginmarys-divides

Μετά από την αποκάλυψη του πρώτου δίσκου, είναι κατανοητό πως ο γράφων περίμενε το νέο πόνημα της νέας αγαπημένης του μπάντας όπως ένα παιδί περιμένει τα Χριστούγεννα. Το κενό τριών χρόνων που μεσολάβησε ενέτεινε μεν την αγωνία, αλλά έθεσε και τις προσδοκίες ακόμα πιο ψηλά, καθώς έδωσε την εντύπωση ότι τα παιδιά από το Macclesfield αποφάσισαν να αφιερώσουν χρόνο στη νέα τους δουλειά. Ανταμείβει το αποτέλεσμα; Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι και τόσο απλή. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τον Toby Jepson στην θέση του παραγωγού αντικατέστησε ο Gil Norton (Pixies, Foo Fighters) και μια αλλαγή, νομίζω, είναι αναμενόμενη. Το ευτυχές είναι ότι δεν πρόδωσαν το ύφος τους. Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα ανακούφιση όταν πατώντας το play άκουσα κιθάρες και ντράμς στην εισαγωγή του Push The Pedal που ανοίγει το The Divides. Ήχος στα γνωστά ψηλά επίπεδα και ρυθμός πιασάρικος, όμως διαφαίνεται πολύ γρήγορα μια διαφοροποίηση απο το King of Conflict. Κάτι που δεν είναι ίδιο με αυτά που ήξερες, που όμως δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς. Το For You My Love έρχεται για να εντείνει την εντύπωση αυτή, ενώ το Halo In Her Silhouette εξισορροπεί κάπως τα πράγματα έχοντας κάτι από τα παλιά. Τα επόμενα δύο κομμάτια είναι τόσο ξεσηκωτικά που κάπου εδώ το μυαλό σου σταματάει να συγκρίνει και αφήνεται στους φλογερούς στίχους -smash your TV to the wall- του Free To Do Whatever They Say και τις γνωστές -επιτέλους- κραυγές του Ally στο I Wanna Take You Home, στο οποίο όμως λείπει η μελωδικότητα που έδινε σε αντίστοιχα κομμάτια του προηγούμενου δίσκου την αντίθεση που τα έκαναν να ξεχωρίζουν. Ακολουθεί το μπαλαντοειδές Walk In My Shoes, το οποίο ήταν το πρώτο που με έκανε να σταθώ και τελικά αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου του δίσκου και το οποίο έχει κάτι από… Aerosmith να πω; Cult να πω; Πιάνετε το πνεύμα νομίζω. Το Kill The Messenger με έμφαση στα κρουστά και κοινωνικό στίχο μας δείχνει μια κάπως νέα πλευρά της μπάντας, ενώ το Into Dust αποτελεί το δεύτερο κομμάτι που ξεχώρισα στον δίσκο και αποτελεί παράδειγμα του χαρακτηριστικού εσωτερικού ξεσπάσματος που ξέρουν τόσο ωραία να κάνουν οι Virginmarys. Το Moths To A Flame ρίχνει τους τόνους για να τους φέρει στα ίσα τους ξανά το αμέσως επόμενο Falling Down. Ωραίοι ρυθμοί, ωραίες μελωδίες χωρίς κάτι το αξιοσημείωτο. Το νοσταλγικό Motherless Land μας δείχνει ακόμα μια άγνωστη μέχρι τώρα πλευρά της μπάντας και μας φέρνει στη μπαλάντα Living In My Peace η οποία κλείνει το άλμπουμ και δεν είναι καθόλου άσχημη, όμως όταν θυμάσαι το Ends Don’t Mend, σου θυμίζει το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους δύο δίσκους. Τελειώνοντας την ακρόαση του άλμπουμ (και ειδικά αν έχεις ακούσει τον τελευταίο δίσκο των Foo Fighters), σου έρχεται η επιφοίτηση. Αυτή η ακαθόριστη διαφορά που διακρίνεται από την αρχή στο The Divides έχει να κάνει με τον παραγωγό. Είναι θετικό που δεν προσπάθησαν να αντιγράψουν τους εαυτούς τους, όμως το να καθορίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό ο παραγωγός τον ήχο μιας μπάντας, νομίζω μόνο στα αρνητικά μπορεί να καταχωρηθεί.

Tracklist:
1. Push The Pedal
2. For You My Love


3. Halo In Her Silhouette
4. Free To Do Whatever They Say
5. I Wanna Take You Home
6. Walk In My Shoes
7. Kill The Messenger
8. Into Dust
9. Moths To A Flame
10. Falling Down
11. Motherless Land
12. Living In My Peace

Συνοψίζοντας, οι Virginmarys είναι ένα συγκρότημα με ψυχή και, αν μάθουν από τα λάθη τους και πατήσουν πάνω στις δυνατότητες τους, με λαμπρό μέλλον. Ένα συγκρότημα που άνετα θα είχε θέση στο CBGB, χωρίς να του λείπει η φρεσκάδα του σήμερα. Να διευκρινίσω ότι το The Divides δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό άλμπουμ. Τα στάνταρ ήταν ψηλά όμως και η σύγκριση αναπόφευκτη. Ακούστε τους και αγαπήστε τους. Είναι η rock του σήμερα και το αξίζουν.

Advertisements

4 thoughts on “The Virginmarys – Ποιος είπε ότι η Rock πέθανε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s