“SUNTAN”: Πόθος, έρως, θέρος

Ένας εσωστρεφής και βαθιά μοναχικός γιατρός γύρω στα 40, μια ορδή από ιδρωμένα νεανικά κορμιά που εκπέμπουν μια σεξουαλικότητα άνευ ορίων και η Αντίπαρος, ίσως το πιο ερωτικό κυκλαδίτικο νησί, είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το μωσαϊκό της «ηλιοκαμένης» ταινίας Suntan, της τρίτης μεγάλου μήκους κινηματογραφικής απόπειρας του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Οκτώ χρόνια μετά το “Bank Bang” και πέντε έπειτα από το “Wasted Youth”, ο σκηνοθέτης έρχεται και πάλι στο προσκήνιο με μια ταινία-ύμνο στο λάγνο καλοκαίρι και στους κίνδυνους που ελλοχεύουν εντός του, προσφέροντας στο κοινό την απόλυτη θερινή κινηματογραφική εμπειρία. Τι κι αν οι περισσότεροι δεν έχουμε φύγει ακόμα από το τυραννικό κλεινόν άστυ; Το “Suntan” είναι εδώ και μαζί του πέφτουμε σε μια ανεξέλεγκτη δίνη πάθους και  ανεκπλήρωτων επιθυμιών.

Μάκης

Ταινία-κουτί για τα καυτά καλοκαιρινά βράδια και τα απανταχού θερινά σινεμά, το φιλμ εξιστορεί τη θλιβερή πραγματικότητα του μεσήλικα Κωστή (ένας πάντα άψογος Μάκης Παπαδημητρίου), ο οποίος αναλαμβάνει χρέη γιατρού στην Αντίπαρο μέσα στο καταχείμωνο. Κι ενώ όλα δείχνουν πως οι μέρες του κυλούν χωρίς ιδιαίτερες ανατροπές, με τον ίδιο να μοιράζει τις ώρες της μοναξιάς του ανάμεσα στο σπίτι, το ιατρείο και το ταβερνείο της Χώρας, το καλοκαίρι θα καταφτάσει με ορμή για να φέρει τα πάνω κάτω στη μίζερη πραγματικότητά του, με τον ίδιο να γνωρίζει μια παρέα 20άρηδων κατασκηνωτών που σφύζουν από την τρέλα της νεότητάς τους. Οι κεφάτοι ηδονιστές, αν και βρίσκονται ιδιοσυγκρασιακά στην αντίπερα όχθη σε σχέση με τον στερημένο πρωταγωνιστή μας, όχι μόνο θα τον προσεγγίσουν, αλλά θα τον κάνουν και μέλος της ελευθεριάζουσας συντροφιάς του, οδηγώντας τον έξω από κάθε νόρμα και πέρα από κάθε «πρέπει».

Οι δυο γενιές ανθρώπων θα γεφυρώσουν το ηλικιακό χάσμα που τους χωρίζει έχοντας κοινό παρανομαστή τον έρωτα, ο οποίος θα λειτουργήσει όχι μόνο ως συνδετικός κρίκος ανάμεσά τους, αλλά και ως τη θεία εκείνη δύναμη που έχει την ικανότητα να μεταπλάθει χαρακτήρες και να μεταποιεί συνειδήσεις. Ο Κωστής δεν είναι πια ο βαρετός κι αντικοινωνικός αγροτικός γιατρός, ο οποίος φλερτάρει με τον χαρακτηρισμό «αξιοθρήνητος», αλλά  ένας άνθρωπος που διεκδικεί με πάθος τις χαρές και τους έρωτες που ποτέ του δεν έζησε, επιχειρώντας να βιώσει για δεύτερη φορά την προ πολλού χαμένη εφηβεία του στις αγκάλες της όμορφης 21χρονης Άννας (μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρωτοεμφανιζόμενη Έλλη Τρίγκου).

Το καλοκαίρι, όμως, είμαι μεγάλο και όλα τα ωραία είναι γραφτό να τελειώνουν γρήγορα… Ο καυτός ήλιος και οι λάγνες νύχτες δεν θα αργήσουν να δείξουν τα δόντια τους, με το μίτο της παρεξήγησης να ξετυλίγεται και τον Κωστή να ξεπερνά κάθε επιτρεπτό όριο, συγχέοντας τα «θέλω» του με την πραγματικότητα. Αντιήρωας ολκής, ο βαθύτατα αυτός πληγωμένος άνθρωπος, αν και φαινομενικά άκακος, θα δημιουργήσει τη δική του κόλαση για να παρασύρει στη συνέχεια κι άλλους μαζί του, γινόμενος εμμονικός, προβαίνοντας σε πράξεις ακραίες και καταστρέφοντας έτσι ένα ειδυλλιακό καλοκαίρι.

Φιλί

Η κάμερα του Παπαδημητρόπουλου παραμένει παιχνιδιάρα και ατίθαση σε όλο το μήκος της ταινίας, σαν να αντιπροσωπεύει αφενός την ορμή των αεικίνητων νεαρών πρωταγωνιστών της κι αφετέρου την κλονισμένη ψυχοσύνθεση του βασικού πρωταγωνιστή, ο οποίος και βασανίζεται από έναν έρωτα αρρωστημένο, οδηγούμενος από την πνευματική διαύγεια στο απόλυτο χάος. Την ίδια στιγμή κάτι άλλο που προκαλεί εντύπωση είναι η φυσικότητα στη ροή των διαλόγων, οι οποίοι και παραμένουν μακριά από τον στιλιζαρισμένο λόγο που συναντάμε ουκ ολίγες φορές σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση και που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Εδώ, ο σκηνοθέτης έχει πρωτοτυπήσει για ακόμα μια φορά, καθώς το σενάριο που έγραψε σε συνεργασία με τον Σύλλα Τζουμέρκα (“Χώρα Προέλευσης”) άφηνε την δυνατότητα στους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν, χαρίζοντας έτσι απλόχερα τον αυθορμητισμό στην ταινία.

Κι ενώ τέσσερις σχεδόν μήνες μετράνε ήδη από την πρώτη προβολή της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες και μισό χρόνο αφότου το φιλμ έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο σημαντικότατο φεστιβάλ κινηματογράφου του Ρότερνταμ, το “Suntan” έχει καταφέρει να αφήσει θετικότατες εντυπώσεις σε θεατές και κριτικούς τόσο σε Ελλάδα όσο και σε εξωτερικό, ενώ έχει χαρίσει στον σκηνοθέτη του το βραβείο της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στο φετινό διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Εδιμβούργου. Έπειτα από όλα τα παραπάνω και έχοντας υπ’ όψιν τις διθυραμβικές κριτικές που η ταινία εξέλαβε από διεθνούς φήμης περιοδικά όπως το Variety, δεν είναι περίεργο να αναρωτηθούμε γιατί ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του «Νέου Ελληνικού Ρεύματος», του λεγόμενου και «Greek Weird Wave Cinema».

Ωστόσο, όπως είναι σύνηθες για όσες ταινίες κάνουν αίσθηση, το “Suntan” έχει χαρακτηριστεί από ορισμένους ως αιρετικά προκλητικό, ως ταινία δίχως φρένο, καθώς δεν είναι λίγες οι απροκάλυπτα ερωτικές σκηνές και τα χωρίς ταμπού περιφερόμενα γυμνά σώματα που παρελαύνουν στο κινηματογραφικό πανί. Και κάπως έτσι, το ερώτημα σχετικά με τον απώτερο σκοπό του σκηνοθέτη γεννιέται αναπόφευκτα: όλη αυτή η προβολή της σάρκας αποτελεί ή όχι σκηνοθετικό τερτίπι άντλησης της προσοχής; Η απάντηση που δίνεται, τουλάχιστον από εμάς, είναι πως όλα τα παραπάνω κάθε άλλο παρά τέτοιου είδους τεχνάσματα είναι, καθώς  πλοκή και δράση στην ουσία προχωρούν και αναπτύσσονται πάνω σ’ αυτήν ακριβώς την γύμνια που εξάπτει το ερωτικό αίσθημα κι αποτυπώνει σε όλο το μεγαλείο την ιδιαίτερη φύση της νεανικότητας και του σεξουαλικού της φιλελευθερισμού.

Κωστής

Συμπερασματικά, το “Suntan” είναι μια ταινία για στομάχια γερά, που κάποιος καλό θα ήταν να παρακολουθήσει αφού πρώτα θα έχει απαγκιστρωθεί από παντός είδους προκαταλήψεις και ταμπού. Το ηδονιστικό ελληνικό καλοκαίρι όπως αποτυπώνεται σε αυτό το φιλμ έχει, άλλωστε, πολλές πτυχές με άλλες να είναι φωτεινότατες κι άλλες σκοτεινότατες, οι οποίες και είναι στο χέρι και στη διάθεση του καθενός μας να τις ανακαλύψει και να τις βιώσει. Προσοχή, όμως, γιατί ο θερινός ήλιος είναι ύπουλος: σε άλλους χαρίζει ένα αισθησιακό μπρούτζινο χρώμα κι άλλους τους καίει ανελέητα…

 

Καλές προβολές και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Advertisements

6 thoughts on ““SUNTAN”: Πόθος, έρως, θέρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s