Η ελληνική ροκ δεν έχει πεθάνει

Χθες, Πέμπτη 16 Ιουνίου η Πλατεία Νερού γέμισε με χιλιάδες κόσμο και φωνές οι οποίες σίγουρα σήκωσαν όλο το Φάληρο στο πόδι. Ο λόγος; Η πολυαναμενόμενη μουσική συνάντηση του φετινού καλοκαιριού που έμελλε να κάνει ανθρώπους από διαφορετικές γενιές ένα, καθώς οι αγαπημένοι τους ‘Ελληνες καλλιτέχνες βρίσκονταν στην σκηνή. Παύλος Παυλίδης, Villagers of Ioannina City, Sleepin Pillow, Thee Holy Strangers, Βαγγέλης Μαρκαντώνης και φυσικά ο αιώνιος Αγγελάκας ήταν εκεί.

Μαζί τους ήμουν και εγώ -σιγά μη χάσω λάιβ του Παύλου- και θα σας πω με λίγα λόγια τις εντυπώσεις μου.

Όταν έφτασα η Πλατεία Νερού δεν είχε πολύ κόσμο και μάλιστα η Αγγελική, που πήγαμε μαζί, ανησύχησε πως μάλλον θα ήμασταν μόνες μας. Αδίκως βέβαια. Σύντομα κόσμος άρχισε να μαζεύεται και ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης βγήκε στη σκηνή. Τραγούδια με ωραίο ήχο και στίχοι με πάθος κέρδισαν το χειροκρότημα μου και μου άφησαν μια πολύ καλή εντύπωση για τον καλλιτέχνη που άνοιξε τη συναυλία.

Κι ενώ ο κόσμος γινόταν όλος και περισσότερος, αυτοί που ήταν ήδη εκεί άφησαν τις θέσεις τους στη σκιά για να βρεθούν κοντά στη σκηνή και τους Sleepin Pillow που έβγαιναν τότε. Μπορώ με μεγάλη ευκολία να πω πως ο frontman τους είχε πολύ περισσότερη ενέργεια απ’ότι όλοι περιμέναμε και πραγματικά λυπήθηκα που το συγκρότημα δεν έμεινε αρκετή ώρα στη σκηνή. Αμέσως μετά ακολούθησαν οι Thee Holy Strangers με αυθεντικό ροκ ήχο και την Τζένη Καπαδάη να μαγεύει με τις φωνητικές τις ικανότητες.

paulos-paulidis-the-b-moviesΗ ώρα ήταν οχτώ και δέκα όταν βγήκε ο Παυλίδης και εδώ έχω τις ενστάσεις μου. Παρόλο που το line up της συναυλίας ήταν αρκετά καλό, αν ήταν στο χέρι μου θα έβαζα τον Παύλο να βγει πριν τον Αγγελάκα. Θα είχε άλλη αίσθηση έτσι. Όπως και να χει ο Παύλος όπως πάντα δεν με απογοήτευσε. Είπε κυρίως τραγούδια από τις καινούριες του δουλειές και άφησε για το τέλος το «Τώρα αρχίζω και θυμάμαι» για να ξεσηκώσει το πλήθος που τώρα είχε γεμίσει την Πλατεία και τελικά έκλεισε με το «Περιμένω» για να μας μαγέψει για άλλη μια φορά. Προσωπικά ο χρόνος που δόθηκε στον Παύλο μου φάνηκε λίγος αν σκεφτείς την τεράστια πορεία του στο χώρο και τις επιτυχίες του. Αλλά τι να κάνουμε, για αυτό υπάρχουν και οι σόλο εμφανίσεις.

Ο ήλιος είχε πλέον χαθεί και οι VIC βγήκαν στη σκηνή και έγινε κυριολεκτικά χαμός. Ήταν η πρώτη φορά που τους άκουγα και μπορώ να πω πως το πάντρεμα του ροκ με το ηπειρώτικο κλαρίνο και τα μέταλ στοιχεία ήταν εντυπωσιακό και σίγουρα ξεσηκωτικό. Παρολαυτά δεν ξέρω αν θα το βάλω ποτέ να το ακούσω στο σπίτι μου.  Ίσως να με ενόχλησε λίγο το γεγονός ότι δίπλα μου στήθηκε ένα μικρό mosh pit -όταν το κοινό χορεύει σπρώχνοντας και πέφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο με δυνατό ρυθμό- το οποίο και δεν μπορούσα να φανταστώ υπό την υπόκρουση των VIC. Ναι σίγουρα τα παιδιά από τα Γιάννενα είχαν πάθος, ταλέντο και ένταση αλλά όπως είπε και ο τύπος μπροστά μου, που αντιστεκόταν στο moshing που γινόταν γύρω του «δεν έρχεσαι σε συναυλία με μεγάλο όνομα τον Αγγελάκα για να την δεις hardcore metal».

aggelakas_0Και ενώ οι VIC μας αποχαιρέτησαν είχε έρθει επιτέλους η ώρα για τον μεγάλο Γιάννη. Τώρα θα τον δεχόμουν τον προηγούμενο χαμό. Δεν είναι κρυφό ότι ο Αγγελάκας έχει γεράσει αλλά επίσης δεν είναι κρυφό ότι αυτό δεν τον έχει κάνει να χάσει την πλημμύρα της εσωτερικής του νιότης. Όταν βγήκε στη σκηνή, είδα ανθρώπους κάθε ηλικίας να φωνάζουν απερίγραπτα δυνατά τους ώριμους στίχους του και μαζί τους και εγώ. Ο Γιάννης κατάφερε έστω και για λίγο να με κάνει να νιώσω ελεύθερη από κάθε σκέψη και να ξεχάσω που ήμουν και τι έπρεπε να κάνω αύριο. Σαραντάρηδες που άφησαν για λίγο τον φόβο του ΕΝΦΙΑ και θυμήθηκαν τις μέρες της εφηβείας τους και έδιναν την ψυχή τους στους στίχους της «Ταξιδιάρας Ψυχής» και του «Τρένου». Φοιτητές που ένιωθαν νοσταλγία και γαλήνη με τους στίχους του «Σαράβαλου» και του «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» και έφηβοι που ταρακούνησαν ολόκληρη τη πλατεία όταν ήρθε η ώρα του «Σιγά μην κλάψω Σιγά μην φοβηθώ».

Ο τύπος που πριν είχε ενοχληθεί, όπως και εγώ, με τον χαμό τώρα χόρευε ξέφρενα ενώ εγώ χοροπηδούσα όσο πιο ψηλά μπορούσα για να βάλω φωτιά σε ό,τι με καίει, σε ό,τι μου τρώει την ψυχή.

Αν πρέπει να κρατήσω κάτι από χθες, θα κρατήσω τους πάντα ταξιδιάρικους στίχους του Παύλου, το πνεύμα του Αγγελάκα και την ελπίδα ότι η ελληνική ροκ ζει.

 

Advertisements

2 thoughts on “Η ελληνική ροκ δεν έχει πεθάνει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s