Στις Κάννες του ’90: Ο Lynch, ο Leigh και ο Αγγελόπουλος

Μπορεί να έχουν περάσει ήδη πέντε ημέρες από τη στιγμή που το 69ο Φεστιβάλ των Καννών έριξε την αυλαία του στις 22 Μαΐου, ωστόσο ο σαματάς γύρω από τις φετινές βραβεύσεις δεν έχει ακόμα καταλαγιάσει. Πολλοί είναι οι κινηματογραφόφιλοι που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την φετινή κριτική επιτροπή του θεσμού, η οποία με μπροστάρη τον «δικό μας» George Miller (“Mad Max: Fury Road”) επέλεξε να απονείμει το υψηλότερο βραβείο του θεσμού, τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα, στην ταινία “I, Daniel Blake” του κατά τα άλλα ιδιαίτερα αξιόλογου Ken Loach.

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα της απορίας σχετικά με τις νεφελώδεις επιλογές της επιτροπής είναι η κατάλληλη ώρα για μια αναδρομή σε μια χρυσή δεκαετία για τον θεσμό που το προσεχές έτος θα γιορτάζει τα εβδομηκοστά του γενέθλια. Αυτή η δεκαετία δεν είναι άλλη από εκείνη του ’90, κατά την οποία μια πληθώρα εκλεκτών ταινιών τιμήθηκαν με το χρυσό κλαράκι και στη συνέχεια χαρακτηρίστηκαν με τον όρο «κλασικές». Κι ενώ θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε σελίδες επί σελίδων για τους σκηνοθέτες και τα φιλμ που βραβεύτηκαν μέσα σε κείνη την δεκαετία (χαρακτηριστικά αναφέρουμε τα παθιασμένα “Μαθήματα Πιάνου” της Campion, το εκρηκτικό “Pulp Fiction” του Tarantino και το σουρεαλιστικό “Underground” του Kusturica), επιλέγουμε να παρουσιάσουμε τρεις ταινίες, εκλεκτές κι αγαπημένες, που αξίζουν να μπουν στις λίστες παρακολούθησης όλων των φίλων της 7ης τέχνης.

Ξεκινώντας, λοιπόν, από το 1990 και τελειώνοντας στο 1998 με μια ενδιάμεση στάση στο έτος 1996, το κινηματογραφικό μας flashback διαμορφώνεται ως εξής:

  • “Wild at Heart” του David Lynch (1990)

Sailor and Lula

Ο David Lynch είναι για πολλούς ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες που έχει επηρεάσει πολλούς μετέπειτα δημιουργούς, ακόμα κι αν στο ενεργητικό του έχει μόνο 10 ταινίες μεγάλου μήκους. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κι ενώ ο αμερικανός σκηνοθέτης συμμετέχει στην δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς-ορόσημου “Twin Peaks”, παραδίδει στο πιστό κοινό του ένα ακόμα σουρεαλιστικό φιλμ, ένα ιδιαίτερο ρομάντζο-θρίλερ σε μορφή road movie, το οποίο τιτλοφορείται “Wild at Heart” και αποδίδεται στα ελληνικά ως “Ατίθαση καρδιά”. Πράγματι ο τίτλος δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστός, καθώς είναι ό,τι πρέπει για να περιγράψει τους δυο πρωταγωνιστές μας, ένα ζεύγος  παθιασμένων μα λαθραίων νεαρών εραστών που, παρακινημένοι από το μεθυστικό αίσθημα της ηδονής, διακινδυνεύουν τις ζωές τους προκειμένου να είναι μαζί. Ο Nicolas Cage αναλαμβάνει να υποδυθεί τον αλά Elvis Presley σαγηνευτικό Sailor, ενώ μια παιδούλα Laura Dern γίνεται η λάγνα Lula και μαζί διασχίζουν ερήμους για να γλιτώσουν από την παρανοϊκή μητέρα της Lula (μια Diane Ladd που γι’ αυτόν της τον ρόλο προτάθηκε για Όσκαρ) και από το πλήθος των αιμοσταγών δολοφόνων που εκείνη έχει προσλάβει για να εξολοθρεύσουν το έτερον ήμισυ της θυγατέρας της. Ακόμα κι αν το κοινό των Καννών για εκείνη τη χρονιά είχε χωριστεί σε δυο στρατόπεδα, στους υποστηρικτές του Lynch απ’ τη μια και στους επικριτές του απ’ την άλλη, τελικά οι προσπάθειες του δημιουργού θα αναγνωρίζονταν κι εκείνος θα έφευγε από το φεστιβάλ κρατώντας στα χέρια του έναν Χρυσό Φοίνικα.

  • “Secrets & Lies” του Mike Leigh (1996)

Μυστικά και Ψέματα 4

Ένα οικογενειακό δράμα, άκρως συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στο 49o φεστιβάλ των Καννών με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο του Mike Leigh να βραβεύεται όχι μόνο με τον Χρυσό Φοίνικα, μα και με το βραβείο της ίδιας της Οικουμενικής Επιτροπής, ενώ επρόκειτο να βρεθεί υποψήφιο και για πέντε βραβεία Όσκαρ την προσεχή χρονιά. Η ιστορία που με μαεστρία αποτύπωσε στο πανί ο άγγλος σκηνοθέτης περιστρέφεται γύρω από τις Hortense και Cynthia, δυο γυναίκες εκ διαμέτρου αντίθετες: η πρώτη είναι μια νέα μαύρη οφθαλμίατρος της μεσοαστικής τάξης, ενώ η δεύτερη μια μεσήλικη λευκή εργάτρια που ζει σε μια παρηκμασμένη λαϊκή συνοικία και που μάλιστα έχει να αντιμετωπίσει εκτός από το δυσλειτουργικό οικογενειακό της περιβάλλον και τον εθισμό της στο αλκοόλ. Οι δυο αυτοί διαφορετικοί κόσμοι θα έρθουν κοντά, όταν η Hortense μετά τον θάνατο των θετών γονιών της θα αναζητήσει τους βιολογικούς της γονείς κι, ως εκ θαύματος, θα οδηγηθεί έξω από την πόρτα της Cynthia. Μέσα στο δίωρο φιλμ, ο θεατής θα γίνει μάρτυρας μυστικών και ψεμάτων, ερχόμενος αντιμέτωπος με όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης που επιζητά εξιλέωση και που προσπαθεί να ορθοποδήσει, απελευθερωμένη από τύψεις και ενοχές. Η σκιαγράφηση των προσώπων είναι αξιοθαύμαστη, με τη Brenda Blethyn ως τη αποκαρδιωμένη  Cynthia να κλέβει τις εντυπώσεις και να κερδίζει επάξια πολλά βραβεία.

  • “Μια αιωνιότητα και μια μέρα” του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1998)

Eternity

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ανήκει σε κείνη την κατηγορία των δημιουργών που δεν χρειάζονται συστάσεις και που το έργο τους, όσα χρόνια και να περάσουν, θα είναι πάντα καίριο και επίκαιρο. Αυτό συμβαίνει και με το λυρικό δράμα των διθυραμβικών κριτικών με τίτλο “Μια αιωνιότητα και μια μέρα” που έκλεψε τις εντυπώσεις τόσο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του ‘98, συγκεντρώνοντας εφτά στο σύνολο βραβεία, όσο και στις Κάννες το ίδιο έτος, λαμβάνοντας τον Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής. Η ιστορία που ξετυλίγεται με αφηγηματική δεινότητα περιστρέφεται γύρω από τον Αλέξανδρο, έναν καταξιωμένο μα ετοιμοθάνατο συγγραφέα που έμελλε να περάσει τα τελευταία του χρόνια αναζητώντας τις λέξεις που θα συμπλήρωναν τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους” του Διονυσίου Σολωμού. Ενσαρκωμένος από έναν εξαιρετικό Bruno Ganz (“Η πτώση”, “Τα φτερά του έρωτα”), ο πρωταγωνιστής μας θα περιδιαβεί στον χώρο και στον χρόνο κάνοντας τον τελευταίο απολογισμό της ζωή του και, ανασύροντας «μνήμες παλιές και αστοχισμένες», θα παρατείνει για λίγο την παραμονή του στα εγκόσμια για χάρη ενός μικρού αγοριού των φαναριών από την Αλβανία. Η αρτιότητα των λήψεων, η συμμετρία του φακού, η πάντα ιδιαίτερη χρωματική παλέτα του σκηνοθέτη, αλλά και η μοναδική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου μαγεύουν τον θεατή, ο οποίος στο τέλος του έργου είναι σε θέση να καταλάβει το γιατί ο Αγγελόπουλος χαρακτηρίστηκε από πολλούς «ποιητής της έβδομης τέχνης», τη στιγμή που θα μπει στη διαδικασία να αναρωτηθεί πόσα ακόμα αξιόλογα έργα θα μπορούσε να προσφέρει ο δημιουργός αυτός που έφυγε τόσο άδικα απ’ τη ζωή τον Γενάρη του 2012…

Το κινηματογραφικό ταξίδι μας στις Κάννες του ’90 κάπου εδώ τελείωσε και, επανερχόμενοι στην καθημερινότητα, ευχόμαστε καλό Σαββατοκύριακο και καλές προβολές!

Advertisements

9 thoughts on “Στις Κάννες του ’90: Ο Lynch, ο Leigh και ο Αγγελόπουλος

  1. Ο David Lynch Θα έπρεπε να βρίσκεται στην άλλη ακρή της μπουνιάς μου. I loathe him. Δεν θα παρω ποτε πισω τις ωρες που ξοδεψα για να δω το Lost highway. Μονο Ο ανθρωπος ελεφαντας ηταν υπεροψος.

    Μου αρέσει!

  2. εξαιρετικό άρθρο για μια εξαιρετική κινηματογραφική περίοδο.
    1: στιγμή της ταινίας, το άναμμα διπλού τσιγάρου του Cage όταν μαθαίνει ότι η Lula είναι έγκυος. για τον Dafoe τα λόγια είναι περιττά. προτείνω επίσης το Blue Velvet (απίστευτος Dennis Hopper) και το Lost Higway (avec soundtrack).
    2: η πρώτη σκέψη όταν βλέπεις Mike Leigh είναι ότι πρόκειται για ζωές πραγματικών ανθρώπων, προτείνω επίσης το Naked. Άριστος.
    3: αγαπάμε επίσης και Τεό με τις εμμονές του, κίτρινα αδιάβροχα, νερά και ομίχλες (επειδή σφίγγουν και οι ζέστες). επέλεξε να αναδείξει το φως μιας άλλης Ελλάδας..παρ’ όλα αυτά του το δώσανε κυρίως για τη συνολική προσφορά. Πολύ καλή η Αιωνιότητα, απ τις χειρότερες του. Έλα όμως που ο Οδυσσέας έπεσε πάνω στο Underground..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ευτυχώς το προηγούμενο μήνυμά σας ανακτήθηκε και έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε τα διαφωτιστικά σας σχόλια! Καταρχάς χαίρομαι πάρα πολύ που σας άρεσε το άρθρο και που βρήκα έναν ακόμα υπερασπιστή του Lynch και θαυμαστή του Leigh και του Τεό! (Λατρεύω κι εγώ το “Blue Velvet” και κρατάω την πρότασή σας για το “Naked”.) Όσο για Αγγελόπουλο συμφωνώ σε όλα πραγματικά… Όσο και να συγκινήθηκα με το “Μια αιωνιότητα και μια μέρα”, πρέπει να παραδεχτώ πως το “Βλέμμα του Οδυσσέα” άξιζε πιο πολύ να βραβευτεί με Χρυσό Φοίνικα μα ας όψεται ο Kusturica!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s