Graphic novels στο πανί: Λήψη 2η

Μπορεί το Comicdom Con 2016 να έχει λάβει τέλος προ πολλού κι η εορταστική περίοδος να μας έχει αποσυντονίσει ως ένα βαθμό, ωστόσο, θέλοντας να παραμείνουμε πιστοί στο κινηματογραφικό μας ραντεβού και τις υποσχέσεις μας, παρουσιάζουμε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στα graphic novels που μεταφέρθηκαν στην μεγάλη οθόνη και έκλεψαν τις εντυπώσεις. Και καθώς περαιτέρω λόγια είναι περιττά, η συνέχεια της λίστας μας έχει ως εξής:

  • Ταινία no.3: “A History of Violence” (2005)

A History of Violence Cover IΓια τους λάτρεις των λεγόμενων body horror films (και αν ο όρος δεν σας λέει τίποτε, φέρτε στο μυαλό σας ταινίες που σας έκαναν να ανατριχιάσετε με την ωμή απεικόνιση του εκφυλισμού του ανθρώπινου σώματος, όπως τα “Alien”, “Eraserhead” και λοιπά γκροτεσκικά ταινιάκια), τότε γνωρίζετε σίγουρα πολύ καλά τον μάστερ-μάστορα του είδους με τ’ όνομα David Cronenberg. Υπεύθυνος τόσο για την καφκικής εμπνεύσεως «Μύγα», όσο και το σουρεαλιστικά τρομακτικό “Videodrome”, η παρουσία του Cronenberg στο τιμόνι της σκηνοθεσίας μιας ταινίας σαν το «Τέλος της Βίας» -όπως και είναι η ελληνική απόδοση του τίτλου- θα παραξένευε δίχως αμφιβολία αρκετούς θαυμαστές του. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να σκηνοθετείς ένα έργο που πραγματεύεται την εκτός ορίων και δίχως προηγουμένου βία που ξεσπά από το πουθενά, τη στιγμή που προσπαθείς να εξηγήσεις τα βαθύτερα αίτιά της, πόσο μάλλον όταν βασίζεσαι σε ένα graphic novel που, φυλλομετρώντας το, φτάνει και τις 286 σελίδες. Γραμμένο από τον John Wagner και εικονογραφημένο από τον Vince Locke, αυτό το δραματικό έργο του 1997 με τις γερές δόσεις θριλερικών στοιχείων δεν απέχει στη βάση του ιδιαίτερα από την κινηματογραφική μεταφορά του, τη στιγμή που και ο Καναδός σκηνοθέτης δίνει τον καλύτερό του εαυτό.

Η ιστορία, τόσο σε graphic novel όσο και σε ταινία, περιστρέφεται γύρω από τον Τom Stall (τον οποίον ενσαρκώνει ένας ταλαντούχος κι εκφραστικότατος Viggo Mortensen) και την οικογένειά του, ενώ το κοινό παρακολουθεί την διόλου συναρπαστική καθημερινότητά τους σε μια μικροσκοπική πόλη της Ιντιάνα. Και καθώς όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς και ο Tom δείχνει χαρούμενος ως ιδιοκτήτης ενός ρεστοράν, όλα θα ανατραπούν όταν δυο απατεώνες αποπειραθούν να ληστέψουν το μαγαζί του κι εκείνος όχι μόνο θα τους αφοπλίσει, αλλά επιπλέον θα τους σκοτώσει με περισσή ευκολία. Αυτή του η πράξη μπορεί μεν να του εξασφαλίσει την αναγνώριση και την εκτίμηση της μικρής του κοινωνίας, η οποία και θα τον ανακηρύξει τοπικό της ήρωα, ωστόσο επιφέρει και λοιπές επιπτώσεις, οι οποίες συνοδεύονται από την αποκάλυψη του αιματοβαμμένου παρελθόντος του -φαινομενικά τουλάχιστον- φιλήσυχου πρωταγωνιστή μας.

Καλά κρυμμένα μυστικά, θανάσιμοι ανοιχτοί λογαριασμοί και ικανότατοι μαφιόζοι πιστολέρο-εκτελεστές παρελαύνουν στην ταινία αυτή του 73χρονου, σήμερα, βαρόνου του τρόμου David Cronenberg, ο οποίος αδιαμφισβήτητα έχει καταφέρει να συνδυάσει με τρόπο ατμοσφαιρικό τη σκοτεινή αύρα των ιστοριών εκδίκησης με τον γρήγορο ρυθμό ενός αιματηρού γουέστερν, ικανοποιώντας έτσι τις απαιτήσεις ακόμα και του πιο απαιτητικού λάτρη των κλασικών γκανγκστερικών φιλμ νουάρ.

 

Cronenberg

O Cronenberg δίνει οδηγίες στο εκλεκτό cast.

  • Ταινία no.4: “La Vie d’Adèle – Chapitres 1 & 2” (2013)

ΓΚΡΑΦΙΚ ΝΟΒΕΛ ΕΛΛΗΝΙΚΑΗ «Ζωή της Αντέλ» πρόκειται -αν μη τι άλλο- για μια ιδιόμορφη περίπτωση ταινίας που είτε θα τη λατρέψεις, είτε θα την μισήσεις, ενώ μάλλον δεν υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο. Η αμφιλεγόμενη αυτή ταινία με τις απροκάλυπτα τολμηρές ερωτικές σκηνές ξεσήκωσε και εξακολουθεί να ξεσηκώνει θύελλες αντιδράσεων, με πιο πρόσφατη την παρατραβηγμένη προσπάθεια αποπομπής της από τις γαλλικές αίθουσες με πρωτοβουλία εξτρεμιστικών οργανώσεων, τη στιγμή που έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακριθεί σε πάμπολλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο (αξίζει μια συνοπτική αναφορά στον Χρυσό Φοίνικα που της απονεμήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών του 2013). Η πλοκή της ταινίας είναι λίγο έως πολύ γνωστή σε κινηματογραφόφιλους και μη, ακόμα κι αν δεν μπήκαν ποτέ ώς τώρα στον κόπο να παρακολουθήσουν το τρίωρο φιλμ του τυνησιακής καταγωγής Abdellatif Kechiche: νεαρή κορασίδα, μαθήτρια γαλλικού λυκείου, ερωτεύεται και συνάπτει σχέση την μεγαλύτερη, εκκεντρικότατη και γεμάτη εμπειρίες Emma, ερχόμενη διά πρώτη φορά σε επαφή με ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, το συναίσθημα του έρωτα και δη ενός έρωτα ομοφυλοφιλικού. Και όσο συνηθισμένο είναι κάποιος να γνωρίζει την ιστορία της ταινίας, άλλο τόσο συνηθισμένο είναι να αγνοεί την βασική πηγή της, το graphic novel της Julie Maroh που πρωτοκυκλοφόρησε το 2010, τιτλοφορούμενο ως “Le bleu est une couleur chaude” και άρα ελληνιστί ως “Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα”.

Όποιος διαβάσει το έργο της Maroh, εύλογα θα αναρωτηθεί γιατί υπάρχουν τόσες σεναριακές αποκλείσεις σε σχέση με το φιλμ, οι οποίες παρατηρούνται ήδη από τις πρώτες σελίδες του και διαφαίνονται σε βασικά σημεία κατά μήκος όλης της ιστορίας. Το γεγονός πως ο τίτλος του graphic novel έχει υποστεί δραματική αλλαγή, αλλά και πως η πρωταγωνίστρια δεν λέγεται καν Adèle, οδηγεί τον καθένα στο να διατυπώσει απορίες του τύπου εάν και κατά πόσο επηρέασε άραγε τον Kechiche η παρουσία της αδιαμφισβήτητης μούσας του Adèle Exarchopoulos στον πρωταγωνιστικό ρόλο τη σεναριακή πορεία του φιλμ. Μια γρήγορη εξήγηση που θα μπορούσε να δοθεί και που ίσως θα οδηγούσε στην κατανόηση αυτής της διαφοροποίησης, είναι να σκεφτούμε πως η ίδια συγγραφέας του graphic novel δεν συνυπέγραψε ποτέ το σενάριο που δημιουργήθηκε εν μέρει και από τον ίδιο τον auteur.

Διατηρώντας πάντα κάποιες επιφυλάξεις σχετικά με το αν τελικώς η ταινία έπρεπε να επικεντρωθεί με τόση ένταση γύρω από το πρόσωπο της Αdèle, παραμελώντας σε ορισμένα σημεία την περσόνα της Emma, πρέπει να μιλήσουμε για την ταινία ως αυτόνομο δημιούργημα πέρα από το έντυπο πρότυπό της και να συμφωνήσουμε πως ο σκηνοθέτης κατέχει καλά το πώς να συνθέτει και να αφηγείται, με όπλο του την εικόνα και δίχως πολλά λόγια, συγκινητικά αληθινές ερωτικές ιστορίες που θίγουν υποκριτικές πουριτανικές συνειδήσεις.

La Vie d' Adele 2

Και κάπου εδώ, έφτασε η στιγμή που το αφιέρωμα στις κινηματογραφικές γραφικές νουβέλες-μυθιστορήματα τελειώνει κι εμείς τα μόνα που έχουμε να σας ευχηθούμε είναι καλές προβολές και -πάνω απ’ όλα- καλές γιορτές!

Advertisements

9 thoughts on “Graphic novels στο πανί: Λήψη 2η

    • Αφήστε τα, κύριε Μιχάλη… Προσωπικά είχα απογοητευτεί φρικτά με το που διάβασα το graphic novel. Πιστεύω πως η ταινία θα ήταν πιο δυνατή αν είχε μείνει περισσότερο πιστή στο πρωταρχικό υλικό, αλλά επειδή εκτιμώ και τον σκηνοθέτη είπα νερό και αλάτι…

      Αρέσει σε 1 άτομο

    • Νιώθω την απογοήτευσή σου, Κατερινάκι… Μετά το 3ωρο βγήκα από την αίθουσα αποσβολωμένη και μόνο όταν της έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία είδα και τα θετικά της στοιχεία. (Συγγνώμη που απαντάω με τόσες μέρες καθυστέρηση, ας όψονται οι διακοπές…)

      Αρέσει σε 1 άτομο

  1. Χρόνια πολλά κορίτσια!! Την πρωτη ταινία την έχω δει και λόγω Βίγκο μην σας πω!! Δεν ήξερα όμως ότι κι οι δυο προέρχονται από graphic novels. Ειδικά για την ζωή της Αντέλ. Μπορεί να ισχύει όντως αυτό που λέτε κι ο σεναριογράφος απλά να έκανε μια διασκεύη με δικές του προσθήκες.. Αυτά τα δάνεια πια…
    Καλή Ανάσταση να έχετε με τους αγαπημένους σας και να περάσετε πολύ όμορφα!! Φιλάκια πολλά!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Μεριλενάκι γλυκό, σε ευχαριστούμε πολύ έστω και καθυστερημένα! Χρόνια πολλά και μακάρι να τα πέρασες υπέροχα στις γιορτές 🙂 Υ.Γ. Δηλώνω κι εγώ συνένοχή σου! Είδα το «A History of Violence» ξεκάθαρα για τον Viggo :Ρ

      Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Αγαπημένα Απριλίου | style rive gauche

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s