Δώρο ασημένιο ποιήμα (ή αλλιώς οδηγίες προς ναυτιλομένους για τις πασχαλινές αγορές)

της Μαρίας-Νίκης Ζαφειράκη

Α, το Πάσχα! Η μεγαλύτερη γιορτή της Ορδοθοξίας. Κάθε χρόνο εκατομμύρια Χριστιανοί ανα τον κόσμο εορτάζουν με λαμπρότητα κι εθιμοτυπία αναμένοντας με κατάνυξη την Ανάσταση του Κυρίου και με φόβο το τηλεφώνημα από το βαφτιστήρι τους. Και επειδή όπως όλοι ξέρουμε · αν δεν τιμήσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, η προσφορά δώρων δεν περιορίζεται μόνο στο βαφτιστήρι, αλλά και στα λοιπά μέλη και συγγενείς του οικείου περιβάλλοντός μας.

Για τη μανούλα: Σε δυσκολεύει κάθε χρόνο, κυρίως επειδή έχεις ξεμείνει από ιδέες από τότε που ήσουν 5 χρονών και της ζωγράφιζες κουνελάκια και κόκκινα αυγά, τα οποία παρεμπιπτόντως εκθείαζε κι έπειτα κολλούσε με μαγνήτες στο ψυγείο. Έκτοτε της έχεις αγοράσει κεριά, μαγειρικά σκεύη, διακοσμητικά για το σπίτι. Σου διέφυγαν κάπου ένα σ’αγαπώ και ένα ευχαριστώ. Ίσως τελικά το μόνο ειλικρινές δώρο που της έκανες ποτέ να ήταν οι μουντζούρες σου στο Νηπιαγωγείο.

Για τον φίλο/τη φίλη: Για τον άνθρωπο που σε αντέχει, που σε αγαπά ανευ όρων κι ορίων · το δώρο οφείλει να είναι προσωπική υπόθεση. Πάρ’τον ένα τηλέφωνο και ρώτα τον τι πραγματικά τον απασχολεί, ενδιαφέρσου ειλικρινά, άκου- μην περιμένεις απλώς τη σειρά σου να μιλήσεις, πες του απροσποίητα τι σημαίνει για εσένα. Κακά τα ψέματα · ο κόσμος μας ειν’αφιλόξενος κι οι φίλοι εκλείπουν, τουτέστιν πρέπει να αισθάνεσαι τυχερός αν έχεις βρει ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς εξίσου. Περίμενε, τι εννοείς πρέπει να το δείχνω κιόλας;

 Για την κόρη/τον γιο που δίνουν Proficiency/ Πανελλήνιες/ την ψυχή τους σε ό,τι γενικά τους επιβάλλει το εκπαιδευτικό σύστημα: Το γεγονός ότι όσο εσύ τσουγκρίζεις αυγά κάποιος δεκαεπτάχρονος διαβάζει Αριστοτέλη κλείσμένος στο δωμάτιό του, θα έπρεπε αν όχι να σε τρομοκρατεί τουλάχιστον να σε θλίβει. Προσπάθησε να κατανοήσεις, έστω και λίγο, την πιέση που δέχεται ο σημερινός έφηβος από το εκπαιδευτικό σύστημα, δώσε του χώρο και χρόνο, έλα σε επαφή μαζί του κι εν τέλει στήριξέ τον ανδιοτελώς σε ό,τι επιθυμεί να ακολουθήσει (Ναι, αυτό μπορεί να μην περιλαμβάνει σχολή με κατώτερη βάση 19.000 μόρια ή ακόμα –κρατηθείτε– Πανελλήνιες.)

Για εκείνον τον υπάλληλο στο κατάστημα/ στο καφέ/ στο εμπορικό:  Αυτόν που προσπερνάς επιδεικτικά κάθε –μα κάθε– φορά, δίχως να πεις ευχαριστώ ή παρακαλώ ή καλές γιορτές, βρε αδερφέ. Αυτόν που επιπλήττεις, επειδή αργεί το latte σου με τις δύο ζαχαρίνες ή επειδή δεν υπάρχει το μπλουζάκι που θες στο νούμερό σου. Μην σε σοκάρω, αλλά είναι άνθρωπος. (Μην σου πω τώρα ότι δουλεύει πασχαλιάτικα για τρεις κι εξήντα κι είν’μακριά από την οικογένεια του και σε στείλω.)

Για εκείνη την κοπέλα που σου άρεσε στο μετρό/ Για αυτόν που σε κάνει να κοκκινίζεις (σαν πασχαλινό αυγό): Την είδες να κάθεται μόνη μέρα μεσημέρι στο μετρό, με τα ακουστικά στ’αυτιά, χαμένη κάπου ανάμεσα στον κόσμο τον υπαρκτό, και τον δικό της. Τον συνάντησες τυχαία, θαρρείς, μέσω κοινών γνωριμιών. Όπως και να ‘χει, οι συγκυρίες σάς έφεραν κοντά. Στα ιδανικά δώρα περιλαμβάνονται ένα χαμόγελο, ένα κοπλιμέντο κι ο αριθμός σου.

Για την κοινωνία (εν γένει):  Επειδή γενικά έχουμε τα θεματάκια μας ως κοινωνία, σου προτείνω να αφουγκραστείς και να αλλάξεις τη στάση σου μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο που αδιαμφισβήτητα ασθμαίνει κι ασφυκτιά. Ασ’τον δογματισμό και την έριδα κατά μέρους, δώσε τόπο στην οργή (που δικαιολογημένα έχεις- δεν μπορώ να πω) κι αγκάλιασε τον συνάνθρωπο μεταφορικά τε και κυριολεκτικά. Βοήθησε όσο μπορείς εκεί που υπάρχει ανάγκη, ενημερώσου και δράσε υπεύθυνα, μην αδιαφορείς (άλλο).

Για τον εαυτό σου: Προσπαθώντας να ευχαριστήσουμε όλους τους άλλους ενίοτε ξεχνάμε τον εαυτό μας και το πόσο σημαντικό είναι να δίνουμε σε αυτό το ένα μέτρο και κάτι που στεγάζει την ψυχή και τον νου μας- αγάπη. Σε ένα οικονομικό σύστημα όπως ο καπιταλισμός είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα του είμαι η παραγωγικότητά μου. Όμως, δεν είσαι. Είναι εντάξει, αν δεν μπόρεσες ούτε και σήμερα να βρεις δουλειά, είναι εντάξει, αν άπετυχες σε ένα (ή δύο ή τρία) διαγωνίσματα Φυσικής, είναι εντάξει, αν αισθάνεσαι κουρασμένος, θλιμμένος, απογοητευμένος. Τα πράγματα έχουν τον τρόπο τους να αλλάζουν. Φυσικά συν αθηνά και χείρα κίνει · αλλά είναι σημαντικό σε έναν κόσμο που μετρά αγωνιωδώς τα λεπτά να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου και στον καιρό. Κι εννοείται, δεν είσαι η παραγωγικότητά σου, δεν είσαι τα χρήματα στο πορτοφόλι σου, δεν είσαι ο βαθμός σου, το νούμερο στη ζυγαριά, δεν είσαι η σημερινή διάθεσή σου, δεν είσαι καν το τελευταίο άρλεκιν που διάβασες κι αισθάνεσαι άσχημα γι’αυτό.

Αν όλα αυτά σου ακούγονται κλισέ, αφελή ή ακόμα κι αστεία · τότε σκέψου πόσο κλισέ είναι ολόκληρη η ζωή σου (μας). Πόσοι είμαστε ειλικρινείς; Πόσοι αληθινοί; Πόσοι δίνουμε πραγματικά αυτό που παίρνουμε; Πόσοι δεν κρατάμε πισινές κι είμαστε ο εαυτός μας; Και για πόσους από εμάς είναι οι άνθρωποι πλέον μία ακόμα εκκρεμότητα; Έχουμε χωρέσει τη βόλτα, το φιλί, την αγκαλιά, το σ’αγαπώ, το να προσέχεις κάπου ανάμεσα στη λίστα με τα ψώνια και την πληρωμή λογαριασμών. Διστάζουμε να πούμε όσα νιώθουμε, με τον φόβο μήπως βιώσουμε την απόρριψη ή γίνουμε ευάλωτοι. Είμαστε απαθείς απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα, αδιαφορούμε άρδειν σκεπτόμενοι μονίμως ωφελιμιστικά. Πόσο κλισέ είναι λοιπόν, τελικά, να το ανατρέψουμε αυτό; Θα έλεγα επαναστατικό.

 Για ακόμα μια φορά το κορίτσι μας έγραψε ένα υπέροχο κείμενο, ένα χρονογράφημα για τα πραγματικά δώρα που χρειαζόμαστε όλες τις ημέρες του χρόνου, ίσως λίγο περισσότερο αυτές τις ιερές μέρες που διανύουμε!

Advertisements

6 thoughts on “Δώρο ασημένιο ποιήμα (ή αλλιώς οδηγίες προς ναυτιλομένους για τις πασχαλινές αγορές)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s