Charles Bukowski, ο κινηματογραφικός

Συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους : όσο ο αγαπημένος τους δημιουργός είναι εν ζωή, παράγει έργο και συνδιαλέγεται μέσω αυτού με το κοινό του, αυτό το κοινό (ο αναγνώστης, ο ακροατής, ο θεατής) πιστεύει πως το ίνδαλμά του θα παραμείνει αθάνατο, συνεχίζοντας να δημιουργεί ακατάπαυστα, δίχως να περιορίζεται από τις συμβάσεις του χρόνου. Σε αυτήν την ομάδα δημιουργών άνηκε και ο αμερικανός ποιητής και συγγραφέας Charles Bukowski, ο οποίος μια μέρα σαν κι αυτήν πριν από 22 χρόνια, το Μάρτη του 1994, εγκατέλειψε τα εγκόσμια.

Εξόν από γνωστότατος και ρηξικέλευθος λογοτέχνης (ποιος δεν έχει έστω ακουστά ποιητικές συλλογές και βιβλία του, όπως το «Τοστ Ζαμπόν» ή τις «Γυναίκες»;) αυτό το σύμβολο της μπιτ γενιάς, που ενέπνευσε τους μεταγενέστερούς του όσο λίγοι, άφησε το στίγμα του και στην μεγάλη οθόνη. Αρκετές ταινίες μικρού μήκους, αλλά και ολόκληρες χολιγουντιανές παραγωγές βασίστηκαν σε έργα του, την ίδια στιγμή που κι ο ίδιος έπαιξε σε αρκετές περιπτώσεις ρόλο σεναριογράφου. Αυτή του ακριβώς την εμπειρία αποτύπωσε, άλλωστε, στο μυθιστόρημά του με τίτλο “Hollywood”, το οποίο πραγματεύεται τη διαδικασία παραγωγής της ταινίας “Barfly”, μιας ταινίας της οποίας το σενάριο επιμελήθηκε αποκλειστικώς ο συγγραφέας μας.

BarflyΤο φιλμ “Barfly”, με πρωταγωνιστές τους Mickey Rourke και Faye Dunaway, βγήκε στις αίθουσες το 1987 και -καταχρηστικά- θα λέγαμε πως δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ημι-αυτοβιογραφία του ίδιου του Bukowski, την εποχή εκείνη που βρισκόταν στο Los Angeles και η κατάχρηση του αλκοόλ ήταν γι’ αυτόν μια καθημερινότητα. Το alter-ego του συγγραφέα εδώ είναι ο Henry, ένας μέθυσος μπαρόβιος αλητάκος, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να καυγαδίσει με τον μπάρμαν του «φιλικού» -όπως αναγράφεται στην νέον πινακίδα της εισόδου του- μπαρ με τ’ όνομα “The Golden Horn”, καθώς και το πώς θα εξασφαλίσει την ημερήσια δόση πιοτού. Ο θεατής βυθίζεται κιόλας από τα πρώτα λεπτά της ταινίας στον βρώμικο κόσμο του Henry, επισκέπτεται όλα τα καταγώγια στα οποία εκείνος συχνάζει και γνωρίζει μαζί του σε μια του εξόρμηση για ποτό τη Wanda, μια «στρεσαρισμένη θεότητα με φθαρμένη όψη». Από εκεί και πέρα, οι δυο τους θα συνάψουν μια ιδιότυπη σχέση, θα γίνουν δυο καρικατούρες συζύγων με κοινό παρανομαστή το πάθος τους για το αλκοόλ και με μόνη τους έγνοια την εξασφάλιση χρημάτων που θα τους ανοίξουν τις πόρτες σε έναν κόσμο γεμάτο από μπίρες, σφηνάκια και νερωμένα ουίσκι.

Όμως ο Henry, τελικά, είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένας ξοφλημένος αλκοολικός. Ναι, έχει κάνει φυλακή -και όχι μία ή δυο φορές- και ναι, είναι άεργος, όμως βρίσκει ευχαρίστηση στο να ακούει Μότσαρτ και Μάλερ, να διαβάζει Σοπενχάουερ, τη στιγμή που ολοένα και κάτι πνευματώδες κι εύστοχο θα σκεφτεί να σημειώσει. Αν αγνοούσαμε το ατημέλητο παρουσιαστικό του και το παραπάτημά του από το ποτό κι αν είχαμε αρκεστεί στο να ακούμε μόνο τη σκέψη του, τότε σίγουρα θα σκεφτόμασταν πως ο ήρωάς μας είναι ένας διανοούμενος. Μα πράγματι αυτό είναι αλήθεια, καθώς εδώ έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση περιθωριακής ιδιοφυίας, ενός ποδοπατημένου από τις συγκυρίες, αλλά ταυτόχρονα γεμάτου δυνατότητες συγγραφέα. Το ταλέντο του, ευτυχώς, θα αναγνωριστεί από μια ιδιοκτήτρια περιοδικού, η οποία θα του προσφέρει απλόχερα μια θέση στον απολύτως ταχτοποιημένο κόσμο της. Ο πρωταγωνιστής μας, όμως, θα αρνηθεί να συμπορευθεί μαζί της, θα γυρίσει στην ημίτρελη αγαπημένη του Wanda και τα παρακμιακά τους στέκια, αρνούμενος τον κόσμο της ανώτερης κοινωνικής τάξης.

Αυτή η ιδιαιτέρως καλτ ταινία, αν και -ας μη γελιόμαστε- δεν είναι αριστούργημα, αποτελεί μια έμμεση απάντηση του Bukowski σε εκείνους που αναρωτιόνταν για ποιο λόγο αυτός ο τόσο ταλαντούχος δημιουργός δεν άφηνε πίσω τον έκλυτο βίο με τις κακές του συνήθειες και δεν συστρατευόταν με το ανφάν-γκατέ των δημοφιλών λογοτεχνών. Ο Henry, ως άλλος Charles, θα δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις: η ανώτερη αστική τάξη που ανοίγει απλόχερα τις αγκάλες για να τον υποδεχτεί δεν είναι για ‘κεινον παρά ένα κλουβί με χρυσά κάγκελα μέσα στο οποίο του είναι αδύνατο να πλάσει ιστορίες και να δημιουργήσει. Μόνο οι φτωχοί και οι ανήσυχοι άνθρωποι έχουν τα βάσανα, βάσανα που πρέπει να καταγραφούν και να ακουστούν .Για αυτό το λόγο, άλλωστε, τόσο ο Henry όσο και ο Bukowski, θα μιλήσουν από την πλευρά αυτών των ανθρώπων, αλλά και θα απευθυνθούν σε αυτό ακριβώς το κοινό.

Barfly..

Εξ αριστερών: Dunaway, Bukowski, Rourke

Σε τελική ανάλυση, το “Barfly” (ο τίτλος σε χαλαρή ελληνική απόδοση θα ήταν «Ο Μπαρόβιος») μας ανοίγει μια πόρτα στον κόσμο αυτού του εκκεντρικού λογοτέχνη που άκουγε στο πλήρες όνομα Henry Charles Bukowski και που μια μέρα σαν κι αυτή έφυγε από τη ζωή. Είναι στο χέρι του κάθε θεατή αν θα αποδεχτεί ή όχι, στο τέλος, αυτήν την ιδιαίτερη περσόνα κι αν θα θελήσει να τον πλησιάσει περαιτέρω, ερχόμενος σε επαφή με το έργο του, είτε αυτό είναι συγγραφικό, είτε είναι κινηματογραφικό. Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που μένει μετά την ταινία είναι το εξής: ο Bukowski, όπως και ο ήρωας που έπλασε και πήρε σάρκα και οστά μπροστά στις οθόνες μας, ήταν αυθεντικός και αληθινός, ένας διανοούμενος αλήτης ολκής, που έζησε μια πολυτάραχη ζωή γεμάτη πάθη και εθισμούς, ευτυχισμένος μέσα στον ρυπαρό κόσμο μιας -όλως περιέργως- δελεαστικότατης παρακμής.

Advertisements

7 thoughts on “Charles Bukowski, ο κινηματογραφικός

  1. Περσι διάβασα όλα του τα ποιηματα για το readathon (πρώτη φορα που διαβάζω ποίηση) και ξετρελλαθηκα. Με τον Bukowski, όχι με την ποίηση όπως φαίνεται από τη φετινή απόπειρα να βρω βιβλίο ποίησης… Δεν την ήξερα την ταινία, thanks!

    Αρέσει σε 3 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s