«Ο Αστακός» ή Τι ‘ναι αυτό που το λένε αγάπη;

Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα φθινοπωρινός καιρός και κινηματογράφος συνδυάζονταν άψογα στο μυαλό μου. Θέλεις αυτή μου η σκέψη, θέλεις η περιέργειά μου για το νέο έργο του Λάνθιμου, πήρα την απόφαση Σάββατο βράδυ να ξεσπιτωθώ και να τρέχω μέσα στην πλημμυρισμένη Αθήνα να βρω αίθουσα που παίζει τον «Αστακό». Και η αίθουσα βρέθηκε, η προβολή άρχισε και όταν πια η ταινία τελείωσε, έφευγα από τον κινηματογράφο με ποικίλα συναισθήματα.

Σίγουρα, ο Λάνθιμος δεν είναι αυτό που θα λέγαμε συμβατικός δημιουργός και απόδειξη αποτελεί τόσο ο ζοφερός «Κυνόδοντάς» του, όσο και οι «Άλπεις» που τον ακολούθησαν. Πώς, λοιπόν, ο «Αστακός», ταινία που φέρει στις πλάτες της το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του 68ου Φεστιβάλ των Καννών, μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση; Ο Γ. Λάνθιμος, μπαίνει στα βαθιά με μια διεθνή συμπαραγωγή και μεγάλα υποκριτικά ονόματα (ανάμεσά τους Collin Farrell, Rachel Weisz, Léa Seydoux), δημιουργώντας μια αντισυμβατική ιστορία αγάπης με αρκετό μαύρο χιούμορ και έντονα Sci-Fi στοιχεία.

Ο Αστακός 4 - ΘΑ ΔΟΥΜΕΗ πένα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου είναι αιχμηρή και το σενάριο που δημιουργούν άκρως πρωτότυπο: Σε ένα δυστοπικό μέλλον, όχι και τόσο μακρινό από την πραγματικότητά μας, το Κράτος και οι νόμοι του κυνηγούν ανελέητα τους ανθρώπους που δεν έχουν ταίρι. Οι εργένηδες θεωρούνται απόβλητα της κοινωνίας, συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο Ξενοδοχείο με σκοπό την ανεύρεση νέου συντρόφου μέσα σε διάστημα 45 ημερών. Όσοι αποτυγχάνουν, τιμωρούνται με την μεταμόρφωσή τους σε κάποιο ζώο της επιλογής τους. Ένας εμπαθής και μύωψ Farrell, μετά από την εγκατάλειψή του από τη γυναίκα του, θα οδηγηθεί κι εκείνος στο, όπως θα αντιληφθεί στην πορεία, αφιλόξενο Ξενοδοχείο με μοναδικό του σύντροφο τον αδερφό του που, έχοντας αποτύχει στην αντίστοιχη δοκιμασία στο παρελθόν, έχει μεταμορφωθεί σε σκύλο. Ο πρωταγωνιστής μας συναντά ένα πλήθος από φοβισμένα και καταπιεσμένα πλάσματα που ψάχνουν το άλλο τους μισό, γίνεται φίλος με ορισμένους και, προσπαθώντας να γλιτώσει την τιμωρία, συνάπτει για λίγο σχέση με μια άκαρδη, ανελέητη γυναίκα (Αγγελική Παπούλια). Τελικώς, αποφασίζει να αποδράσει στο δάσος, όπου ενώνεται με τους αποστάτες Μοναχικούς και οδηγείται σε έναν παθιασμένο, μα απαγορευμένο έρωτα με μια από τους συντρόφους του (Rachel Weisz), η οποία και μας αφηγείται την ιστορία.

Αυτό που μου έκανε για ακόμα μια φορά εντύπωση σε ταινία του Λάνθιμου, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ηθοποιοί καλούνται να ερμηνεύσουν τους ρόλους τους. Ο λόγος τους είναι τραχύς, ρομποτικός, φτάνει στο σημείο να χαρακτηριστεί άψυχος. Οι ήρωες είναι λες και μιλούν υποχρεωτικά, λες και δεν τους έχει απομείνει πια κανένα συναίσθημα. Ακόμα και όταν απευθύνονται στους ερωτικούς συντρόφους τους, ακόμα και όταν βωμολοχούν, ο τόνος παραμένει σπαρακτικά σταθερός. Ελάχιστο γέλιο, ελάχιστο κλάμα, βλέμματα μονάχα γεμάτα φόβο και ανησυχία για το τι επιφυλάσσει το μέλλον. Αυτός ο μηχανιστικός γλωσσικός κώδικας του Λάνθιμου, που ξεφεύγει από τα όρια της ελληνικής γλώσσας σε αυτήν την ταινία, ίσως κουράζει με τη μονοτονία του, ωστόσο αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο ατόμων, τα οποία έχουν χάσει κάθε διάθεση για ζωή και έχουν στερέψει από συναισθήματα, υπό την πίεση ενός αυστηρού και καταπιεστικού καθεστώτος.

Η ταινία «Αστακός», αγγλιστί «The Lobster», δικαίως χαρακτηρίζεται ως μαύρη σάτιρα πάνω στις σχέσεις, καθώς παίρνει τον θεατή από το χέρι και τον οδηγεί σε μια φιλοσοφία γύρω από τη φύση του ανθρώπου και τους δεσμούς που επιλέγει να δημιουργήσει. Στο σύμπαν του κωμικοτραγικού «Αστακού» υπάρχουν διάφοροι τύποι ανθρώπων που άλλοτε μαστίζονται από τον φόβο της μοναξιάς και από την αγωνία ανεύρεσης κατάλληλου ερωτικού συντρόφου και άλλοτε από την πίεση που ασκούν οι ίδιοι στους εαυτούς τους ώστε να γίνουν αρεστοί στον πολυπόθητο νέο αγαπημένο τους. Το κλίμα ανελευθερίας που μπορεί να κυριαρχεί σε μια σχέση κατακρίνεται έμμεσα, όπως επίσης και το αίσθημα της καταπίεσης που υφίστανται όσοι προσποιούνται μέσα στη σχέση κάτι διαφορετικό από αυτό που στην αλήθεια είναι, υποκρινόμενοι παράλληλα και τους ευτυχισμένους. Πολύ εύστοχα, ο σκηνοθέτης επιλέγει για κατακλείδα της ταινίας του το τραγούδι «Τι ‘ναι αυτό που το λένε αγάπη», ενώ ένα είναι το ερώτημα που κατατρώει όλους: Υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτό που λένε αληθινή αγάπη;

Ο Αστακός 2 - ΝΑΙΤο αινιγματικό τέλος, στα χνάρια του «Κυνόδοντα», με άφησε άναυδη. Υπάρχει happy end ή όχι; Αυτό ο θεατής θα κληθεί να το απαντήσει μόνος του, όπως ακριβώς θα κληθεί να αποφασίσει αν θα μπει στην διαδικασία να δει αυτό το παράξενο δημιούργημα. Αν η απόφασή του είναι θετική και καταλήξει σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα, θα τον προέτρεπα να έχει αφήσει κατά μέρος οποιαδήποτε προκατάληψη έχει στο μυαλό του σχετικά με τον ίδιο τον σκηνοθέτη και να γίνει ένα με τον περίεργο κόσμο που εκείνος πλάθει.
Καλές προβολές!

Advertisements

18 thoughts on “«Ο Αστακός» ή Τι ‘ναι αυτό που το λένε αγάπη;

  1. Προσπαθώ να αφήσω κάθε προκατάληψη για το Λάνθιμο, αλλά για κάποιο λόγο αρνούμαι. 😛
    Η πλοκή με ιντριγκάρει, αλλά πιστεύω ότι πάλι θα έχει βάλει προβοκατόρικες πινελιές -έτσι χωρίς λόγο- απλά και μόνο για να βγει αλλόκοτη. Ίσως να λέω και άκυρα πράγματα, δεδομένου ότι δεν έχω δει την ταινία, όμως γιατί αυτός ο άνθρωπος πάντα θέλει να μπερδεύει το θεατή και να χρειάζεται βότκα όπως λέει η Ιώ από πάνω για να καταπιεί ό,τι βλέπει; Ίσως την δω, για να του δώσω μια ευκαιρία κι επειδή μου άρεσε πολύ η περιγραφή σου, Ειρήνη, αλλά σίγουρα θα πάω με φόβο στην αίθουσα.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    • Αυτό το υπερβολικό είναι που με ξενίζει και μένα. Από την μια η άκρως ευφάνταστη πλοκή και από την άλλη η παντελώς αποστειρωμένη υποκριτική των ηθοποιών. Για μένα, είναι άλλη μια μεγάλη φούσκα ανάμεσα στους βράχους του κινηματογράφου. Αργά ή γρήγορα θα σκάσει, που θα πάει…

      Αρέσει σε 1 άτομο

    • Cocooning cat, καταρχάς να σου πω πως χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το κείμενο! Ως προς τον Λάνθιμο τώρα, είναι λογικό να τον βλέπεις με αρνητικό μάτι, κυρίως αν τον κρίνεις με βάση τον «Κυνόδοντα», που ήταν εξαιρετικά άγριος και προοριζόταν για πολύ πολύ γερά στομάχια. Και εγώ είχα τις επιφυλάξεις μου σχετικά με το «The Lobster» αλλά, αφενός η πλοκή (για μένα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για ελληνικά δεδομένα), αφετέρου ο πολλά υποσχόμενος Θύμιος Μπακατάκης στη φωτογραφία, με έκαναν να αφήσω πίσω την μηχανική ομιλία των ηρώων. Η ταινία δεν μπερδεύει με την έννοια πως γίνεται ακατανόητη, ούτε και πρέπει να κριθεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά, κυρίως μάλιστα από τη στιγμή που προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη-κατά την άποψή μου πάντα…

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Απλά, θεωρώ ότι πάντα θέλει να βάζει κάτι το αλλόκοτο επίτηδες στις ταινίες του. Βέβαια, αυτή, είναι η σκηνοθετική του ματιά, οπότε δεν μπορείς να τον κατακρίνεις για αυτό.
        Ωστόσο, νομίζω είναι καλύτερα να τη δω για να εκφέρω γνώμη, γιατί τώρα τα επιχειρήματά μου είναι αβάσιμα.

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Το στοιχείο του αλλόκοτου και περίεργου που χαρακτηρίζει κάποιους δημιουργούς δεν είναι κάτι ούτε το υποχρεωτικά καλό, ούτε το υποχρεωτικά κακό…Ίσως κάπου στη μέση να βρίσκονται οι ισορροπίες, όπως πολλές φορές συμβαίνει. Όπως και να ‘χει, αν αποφασίσεις τελικά να δεις την ταινία, θα χαρώ πολύ να ακούσω τις απόψεις σου!

        Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Παράθεμα: Αγαπημένα Οκτωβρίου | style rive gauche

  3. Οκ, εντάξει, αυτό το μήνα διανύω μια περίοδο απίστευτης χαζομάρας (αναφέρομαι φυσικά στο σχόλιο μου στην ανάρτηση «Αγαπημένα Οκτωβρίου»). Πριν ρωτήσω αν έχεις κάνει κριτική στον «Αστακό» θα μπορούσα κάλλιστα να έχω πατήσει το link επάνω στο όνομα ή – ακόμα καλύτερα – να σύρω το ποντίκι λίγο πιο κάτω. Anyway, το παραβλέπω γιατί αν το αναλύσω λίγο περισσότερο θα εκνευριστώ. 😦

    Όσο για την ταινία τώρα, ευτυχώς δεν έχω δει τον «Κυνόδοντα» επομένως με χαρά θα κάτσω να την δω γιατί η περιγραφή νομίζω πως με κέρδισε αρκετά. Έχω παρόμοια φιλοσοφία όσον αφορά στις σχέσεις και στο πόσες προσωπικές θυσίες καλούμαστε να υπομείνουμε προκειμένου να γίνουμε αρεστοί στο υποψήφιο ταίρι, οπότε με χαρά θα κάτσω να παρακολουθήσω μια ταινία που συμμερίζεται τις απόψεις μου. Αλκοόλ, βέβαια, δεν πίνω, αλλά καλού κακού θα ακολουθήσω τη συμβουλή σας και θα το έχω μαζί μου για παν ενδεχόμενο! 😛

    Φιλάκια πολλά πολλά!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Παράθεμα: Και οι πέντε είναι υπέροχες! (vol.1) | style rive gauche

  5. Παράθεμα: The Lobster | Απολύτως Διαλλακτικός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s